Ruth Waldburger

Producer

Ruth Waldburger is producer.
Er zijn 10 films gevonden.

L'enfant d'en haut

2012 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 2012. Drama van Ursula Meier. Met o.a. Léa Seydoux, Kacey Mottet Klein, Martin Compston en Gillian Anderson.

Weinig wintersporttoeristen zullen voorbij de pistes kijken, maar de Franse filmmaakster Ursula Meier zag wel de tragiek van zulke vakantieparadijzen. Door de ogen van de twaalfjarige Simon (Mottet Klein), die met zijn oudere zus (Seydoux) beneden in het dal woont, laat Meier zien welke armoede er onder al die sneeuwpret verborgen ligt. Maar Sister is geen sociaal drama. De film graaft dieper en raakt iets existentieels. Bij Meier schijnt de ellende door als iets wat van ouders op kinderen wordt doorgegeven. Mottet Klein kreeg een César-nominatie voor zijn rol.

La petite chambre

2010 | Drama

Zwitserland/Luxemburg 2010. Drama van Stéphanie Chuat en Véronique Reymond. Met o.a. Michel Bouquet, Florence Loiret Caille, Erik Caravaca, Fabienne Barraud en Valérie Bodson.

Acteur Michel Bouquet (1925) kwam speciaal voor dit drama uit retraite, vanwege het fijngevoelige scenario van duo Chuat en Reymond. Zonder al te veel tekst, maar met een scala aan kleine gebaren, zet Bouquet een oude man zonder levenslust neer. Getalenteerd actrice Caille trok zich op aan zijn genie, en speelt diens getraumatiseerde privé-verpleegster die door de omgang met de grijsaard zelf opkrabbelt. Een emotioneel meesterstuk, zonder bombast, over de weg naar en langs de dood. Geschoten aan de oevers van Lausanne in Zwitserland.

Cosa voglio di più

2010 | Drama

Italië/Zwitserland 2010. Drama van Silvio Soldini. Met o.a. Alba Rohrwacher, Pierfrancesco Favino, Teresa Saponangelo, Giuseppe Battiston en Fabio Troiano.

Nadat Anna (Rohrwacher) en Domenico (Favino) in een impuls met elkaar hebben geslapen, terwijl ze beide getrouwd zijn, kunnen ze alleen nog maar denken aan hun volgende ontmoeting, als ze de sleur van hun dagelijks leven even vergeten. Maar voor elke nieuwe ontmoeting zullen ze nieuwe leugens moeten verzinnen om aan het thuisfront te vertellen. Cosa voglio di più is een genuanceerd verslag van een klein liefdesdrama. Alledaags en herkenbaar, zonder poeha of groots aangezette emoties en uitstekend geacteerd. Van de regisseur van Pane e tulipani.

1 journée

2007 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 2007. Drama van Jacob Berger. Met o.a. Bruno Todeschini, Natacha Régnier, Noémie Kocher, Zinedine Soualem en Louis Dussol.

Drie leden van hetzelfde Zwitserse gezin beleven dezelfde dag op zeer uiteenlopende wijze, terwijl hun verhalen toch met elkaar zijn verweven. Radiojournalist Serge, bij dageraad per auto onderweg, raakt iets en rijdt door. Echtgenote Pietra ontdekt in het middaguur dat Serge haar bedriegt. Hun achtjarige zoontje Vlad beleeft zijn eerste liefdesdeceptie. Scenario van Berger en actrice Kocher, als een vernuftige puzzel gelegd, verschuift telkens subtiel het perspectief. Monotone forenzenflatwijk is zo gefotografeerd dat een onbestemde sfeer ontstaat: soms lijken de personages net dolende fantomen in een parallelluniversum.

Roberto Succo

2001 | Biografie, Misdaad, Thriller, Romantiek

Frankrijk 2001. Biografie van Cédric Kahn. Met o.a. Stefano Cassetti, Isild Le Besco, Patrick Dell'Isola, Vincent Dénériaz en Aymeric Chauffert.

Toen Roberto Succo (Cassetti) amper negentien was, vermoordde hij in Mestre, een voorstadje van Veneti[KA3]e, zijn ouders. Dat was in 1981. Hij werd berecht en kwam terecht in een psychiatrische inrichting. In 1986 ontsnapt hij en vlucht naar Zuid-Frankrijk, noemt zich Kurt en zegt dat hij een Engelsman is ondanks zijn zware Italiaanse accent. De Franse politie aan de Rivi[KA2]era wordt rond die tijd geconfronteerd met een serie inbraken, overvallen en moorden, maar kan er geen patroon in vinden. Tegen het einde van de schoolvakantie leert de middelbare scholiere L[KA1]ea (Le Bosco) uit Haute Savoie Kurt kennen aan de C[KA4]ote d`Azur. Ze is nog maar net zestien en onder de indruk van de jongeman met een baard, genoeg geld en wisselende auto`s. Als ze naar huis is teruggekeerd, komt Kurt haar achterna gereisd, een spoor van vernieling, inclusief verkrachtingen, achter zich latend, maar Le[KA1]ea die hij opzoekt, behandelt hij met zachtheid. Seks tussen die twee loopt op een teleurstelling uit. De politie komt op zijn spoor door een studente in de medicijnen, C[KA1]eline (Perron), die hij laat lopen als hij zich opblaast als een kikker en zegt dat hij de internationale terrorist André is. Léa komt achter zijn misdadige verleden als hij over de moord op zijn ouders begint. Ze wil dan niets meer met hem te maken hebben en dreigt hem aan te geven als ze begrijpt dat er nog meer aan de hand is. Het scenario van regisseur Kahn is gebaseerd op het boek van Pascal Froment Je te tue : Histoire vraie de Roberto Succo. Kahn heeft geprobeerd zonder overdrijving en wreedheden het portret van een complexe psychopaat te schilderen en antwoord te geven op de vragen wat zo iemand beweegt. Kahn, die een fijn gevoel heeft voor details, is daarin geslaagd en hij heeft zich bediend van een docudrama-stijl - dat werkt heel goed, maar na een tijdje wordt het ook voor hem onvermijdelijk om niet te vervallen in een 'gewone' misdaadfilm. Dit is geen bezwaar, termeer het spel van de hoofdrollen heel geloofwaardig is en de film gesierd wordt door allerlei goede invallen. Het camerawerk is van Pascal Marti. Ook bekend als JE TE TUE en KURT.

For ever Mozart

1996 | Oorlogsfilm

Duitsland/Frankrijk/Zwitserland 1996. Oorlogsfilm van Jean-Luc Godard. Met o.a. Madeleine Assas, Bérangère Allaux, Ghalya Lacroix, Vicky Messika en Frédéric Pierrot.

Vier gegevens die op elkaar volgen en in elkaar haken: een theatergroep probeert in Sarajevo het stuk van Alfred de Musset [KL]On ne badine pas avec l`amour[KLE] ([KL]De liefde is geen spelletje[KLE]) op te voeren, maar de burgeroorlog in Bosni[KA3]e verhindert dat er een voorstelling wordt gegeven (de hoofdrollen worden gevangen genomen en gefolterd). Het strijdgewoel veroorzaakt chaos, niet alleen aan onze grenzen, maar ook ter plaatse bij het draaien van een film met de titel Le Bolero Fatal en in de Europese concertzaal aldaar tijdens een uitvoering van een muziekstuk van Mozart. Het schouwtoneel en het strijdtoneel symboliseren in de hand houden en uit de hand laten lopen. Een satire over het absurde van de oorlog, waarmee iedereen vroeger of later geconfronteerd wordt. De onverschilligheid van de mensen wordt tot uitdrukking gebracht door de beleefd luisterende concertbezoekers. Een typische Godard-film, die weer eens het probleem van de schepping, die de schepping vernietigt, aan de orde stelt. Tegen de achtergrond van de schitterende beelden van Christophe Pollock, Katell Djian en Ferizzi die nog lange tijd op het netvlies blijven nabranden en in het geheugen worden gegrift, worden we getracteerd op bijtende humor en horen we vreemde, poëtische en uitdagende uitspraken.

Tzedek : Les justes

1994 | Documentaire, Oorlogsfilm

Frankrijk/Zwitserland 1994. Documentaire van Marek Halter. Met o.a. Richard Abel, André Allombert, Annie Baetsen, Berthold Beitz en Edith Berlow.

Regisseur Halter gaat op zoek naar de waarheid over de vernietigingskampen in WO II (1939-45). Het is zijn bedoeling om voor eens en altijd de onderhandelaars de bek te snoeren. Zijn film is opgebouwd uit gesprekken met mensen die de holocaust overleefd hebben en mannen en vrouwen die joden hebben helpen ontsnappen aan de nazi's. Het is een boeiende filmervaring die elke gezonde toeschouwer moet vullen met afgrijzen, maar die toch geen haat predikt. Wat hij vooral veroordeelt is de onverschilligheid, de onwetendheid en de lafheid die in die zwarte jaren heerste en die vandaag nog steeds hun stempel drukken op een bepaald soort mensen. Een universeel document dat de waarheid illustreert achter films als SCHINDLER'S LIST. Het scenario is van Marek en Clara Halter en voor de montage stond André Chaudagne in. Achter de camera nam Hughes de Haeck plaats.

Sátántangó

1994 | Drama, Experimenteel

Hongarije 1994. Drama van Béla Tarr. Met o.a. Miklos B. Székely, Mihály Vig en Putyi Horváth.

Het hoofdpersonage van deze allegorie is een dokter (Berling), die zich opsluit in zijn desolate kamer. In de drank zoekt hij vergetelheid, want hij stelde als geneesheer de kanker vast van het tijdsgewricht. Tegen de ziekte, die ook zijn ziel en lichaam heeft aangetast, bestaat geen remedie. Er is een genezer, Irimias (Vig), maar in tegenstelling tot zijn bijbelse naamgenoot (Jeremias) is hij een valse profeet. Hij is een agent van een satanisch systeem. Het doorwerken van deze filmmarathon is niet eenvoudig. Niet enkel de speelduur vraagt een fysieke krachttoer, maar de symboliek van het verhaal is ook niet steeds vlug te doorgronden. Je moet doorlopend alert zijn. Sommige gebeurtenissen worden herhaald, maar dan gezien door een ander personage, zodat het geheel bestaat uit diverse cirkels die meestal troosteloosheid uitstralen. Een indrukwekkend apocalyptisch scenario van Tarr en Laszlo Krasznahorkai, gebaseerd op de roman van laatstgenoemde. Gabor Medvigy hanteerde de camera.

Last Supper

1992 | Drama, Experimenteel, Muziek, Korte film

Verenigde Staten/Zwitserland 1992. Drama van Robert Frank. Met o.a. Zohra Lampert, Bill Youmans, Bill Rice, Taylor Mead en John Larkin.

Een aantal mensen, die niets met elkaar gemeen hebben, komen bij elkaar voor een garden-party op 97 Park Avenue. Terwijl ze wachten op de man die hen uitnodigde, i.v.m. de presentatie van een nieuw boek, praten ze allen naast elkaar, zonder echt te communiceren. Ze hebben het over eten, literatuur, kunst, liefde, geld en andere alledaagse items, maar nooit wordt de aanvang van een dialoog aangegaan. Iedereen praat over weggaan, maar uiteindelijk verlaat niemand de tuin. Tot het avond wordt en een groep zwarten een jazz-reconstructie geeft van het 'laatste avondmaal'. Een kruising tussen Wachten op Godot en Huis-clos. Voor mensen die regisseur Frank niet kennen is de film hermetisch gesloten, maar voor hem was dit een gelegenheid om de draak te steken met alle profiteurs die in naam van de 'kunst' zich overal aanbieden om te eten en te drinken. Het is een ensemblefilm zonder echte hoofdrollen en behoort tot het meest professionele dat de cineast ooit maakte. Frank schreef het scenario samen met Sam North en Michael Rovner. Fotografie is van Kevin Kerslake.

Johnny Suede

1991 | Romantiek, Komedie

Verenigde Staten/Frankrijk/Zwitserland 1991. Romantiek van Tom DiCillo. Met o.a. Tina Louise, Samuel L. Jackson, Brad Pitt, Nick Cave en Catherine Keener.

De verwikkelingen in het leven van Johnny, een jonge rockabilly zanger.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Ruth Waldburger op televisie komt.

Reageer