Yves Lambrecht

Acteur

Yves Lambrecht is acteur.
Er zijn 12 films gevonden.

Victoire ou la douleur des femmes : Été 1939

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Nadine Trintignant. Met o.a. Marie Trintignant, Marina Vlady, Yves Lambrecht, Jean-Michel Fete en Christine Citti.

In september 1939 wordt Arnaud (Lambrecht) gemobiliseerd. Als hij afscheid neemt van zijn verloofde Victoire (Trintignant) gaan ze voor de eerste keer samen naar bed. De weken verstrijken en Victoire merkt dat ze zwanger is. Het dorp waarin ze woont is klein en er wordt over het minste geroddeld. Dus besluit haar moeder dat Victoire het kind moet laten aborteren. De illegale operatie mislukt echter en Victoire besluit dat ze het kind wil houden. Samen met haar vriendin Jeanette (Citti) trekt ze naar Parijs, waar ze voor het eerst kennis maakt met vrouwen die strijden voor hun rechten. Eerste deel van een driedelige film die de feministische strijd illustreert over drie decades. De sfeer van het Parijs, juist voordat de stad bij WO II betrokken raakte, is uitstekend weergegeven met veel gevoel voor detail. Trintignant schittert in haar veeleisende hoofdrol en wordt uitstekend bijgestaan door Vlady als Natacha. Yves Belaubre, Évelyne Pisier, Éva Darlan en Nadine & Marie Trintignant baseerden het scenario op de gelijknamige roman van Gilbert Schlögel. Nostalgisch ogende fotografie van Patrick Blossier. Stereo.

Victoire ou la douleur des femmes : Printemps 1954

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Nadine Trintignant. Met o.a. Marie Trintignant, Marina Vlady, Sergio Castellitto, Sabine Haudepin en Jean-Michel Fete.

We schrijven juni 1954. Victoire (Trintignant) is gynaecologe. In haar armen sterft een baby aan ondervoeding. Ze trekt zich het lot aan van de moeder, Ad[KA2]ele Bratt (Teboule). Deze is vijfentwintig, heeft nog vier kinderen, maar geen echtgenoot. De marginale vrouw moet voor de rechter verschijnen. Tijdens het proces onmoet Victoire Gianni Fizzi (Castellitto), een journalist die zich steeds heeft ingezet voor de strijd der feministen. Toch blijft ze hopen op de terugkeer van Nicolas (Fete). Ze is ervan overtuigd dat deze nog in leven is. Ze komt in contact met enkele vrouwen met wie ze de eerste organisatie opricht voor gezinsplanning. We zijn midden jaren 1950 op het moment dat de strijd van de vrouw concrete vormen aanneemt en de eerste resultaten boekt. Ook dit tweede deel van de feministische trilogie staat op een hoog niveau, met prachtrollen van Trintignant en Vlady. Yves Belaubre, Évelyne Pisier, Éva Darlan en Marie & Nadine Trintignant bewerkten de roman van Gilbert Schlögel tot scenario. Fraaie fotografie van Patrick Blossier. Stereo.

Victoire ou la douleur des femmes : 1967

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Nadine Trintignant. Met o.a. Marie Trintignant, Marina Vlady, Sabine Haudepin, Jean-Michel Fete en Yves Lambrecht.

In 1967 barst de strijd voor de vrije verkoop van de anticonceptiepil in volle hevigheid los. Victoire (Trintignant) betoont zich een voorstander van deze wet. Van actrice Anouk Aim[KA1]ee (die zichzelf speelt), die juist terugkeert van het Filmfestival van Moskou, verneemt ze dat Nicolas (Fete) nog steeds leeft en zich in Moskou bevindt. Nadat hij in Duitsland gevangen genomen werd door Russische soldaten heeft hij tien jaar ellende en ontbering gekend in de Goelag. Nadien werd hij onder huisarrest geplaatst in een Siberisch dorpje. Nu tracht hij wanhopig een uitreisvisum te bemachtigen om terug te keren naar Parijs. Via haar contacten slaagt Victoire erin hem dit visum te bezorgen, maar de man die ze in haar armen verwelkomt is gebroken en uitgeleefd. Slot van de trilogie over de vrouwenstrijd in Frankrijk tussen 1939 en 1970. Ook al wordt hier vooral aandacht besteed aan de terugkeer van Nicolas, toch blijft het duidelijk een film van, over en voor vrouwen. Het peil van zowel bewerking als van acteren staat op hoog niveau. Ook voor dit laatste deel werd de roman van Gilbert Schlögel bewerkt door Yves Belaubre, Évelyne Pisier, Éva Darlan en Marie & Nadine Trintignant. Fotografie was ook nu weer van Patrick Blossier. Stereo.

Victoire ou la douleur des femmes

2000 |

Frankrijk 2000. Nadine Trintignant. Met o.a. Yves Lambrecht, Jean-Michel Fête, Marina Vlady en Marie Trintignant.

In 1967 barst de strijd voor de vrije verkoop van de anticonceptiepil in volle hevigheid los. Victoire (Trintignant) betoont zich een voorstander van deze wet. Van actrice Anouk Aim[KA1]ee (die zichzelf speelt), die juist terugkeert van het Filmfestival van Moskou, verneemt ze dat Nicolas (Fete) nog steeds leeft en zich in Moskou bevindt. Nadat hij in Duitsland gevangen genomen werd door Russische soldaten heeft hij tien jaar ellende en ontbering gekend in de Goelag. Nadien werd hij onder huisarrest geplaatst in een Siberisch dorpje. Nu tracht hij wanhopig een uitreisvisum te bemachtigen om terug te keren naar Parijs. Via haar contacten slaagt Victoire erin hem dit visum te bezorgen, maar de man die ze in haar armen verwelkomt is gebroken en uitgeleefd. Slot van de trilogie over de vrouwenstrijd in Frankrijk tussen 1939 en 1970. Ook al wordt hier vooral aandacht besteed aan de terugkeer van Nicolas, toch blijft het duidelijk een film van, over en voor vrouwen. Het peil van zowel bewerking als van acteren staat op hoog niveau. Ook voor dit laatste deel werd de roman van Gilbert Schlögel bewerkt door Yves Belaubre, Évelyne Pisier, Éva Darlan en Marie & Nadine Trintignant. Fotografie was ook nu weer van Patrick Blossier. Stereo.

Une femme d'honneur : Brûlé vif

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Bernard Uzan. Met o.a. Corinne Touzet, Romaric Perche, Delphine Rich, Olivia Brunaux en Yves Beneyton.

Mysterieuze branden in de streek zaaien paniek onder de bevolking. Volgens commissaris Isabelle Florent (Touzet) is dit het werk van een pyromaan. Van Sandra (Rich), kapitein van de brandweereenheid, krijgt ze de melding dat een van haar manschappen de dood vond in een brand van zijn eigen huis. Volgens de buren leidt het geen twijfel dat dit het werk is van de pyromaan. Een autopsie toont echter aan dat het slachtoffer met een kogel gedood werd alvorens iemand hem verkoolde. Als Isabelle de vermeende pyromaan kan arresteren blijft deze ontkennen iets met de moord te maken te hebben. Weinig originele policier met de sympathieke Isabelle Florent. De goed gemaakte actiescènes vijzelen het versleten scenario van Francis Nief, Fabien Suarez en Eric Kristy wat omhoog, maar het blijft consumptiemateriaal dat vlugger vergeten dan gezien is. Jean- Pierre Aliphat stond in voor de fotografie.

Vice vertu et vice versa

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Françoise Romand. Met o.a. Florence Thomassin, Anne Jacquemin, Marc Lavoine, Serge Dupire en Curtis Efoua Ela.

Alice Mercier (Jacquemin) en Barbara Franklin (Thomassin) zijn buren en lijken uiterlijk op elkaar. Verder zijn ze complete tegenpolen. Alice is een werkloze schrijfster die financieel aan de grond zit, waardoor ze de voogdij over haar zoontje dreigt kwijt te raken. Barbara is een eenzame ex-callgirl die achtervolgd wordt door haar verleden. Ze hebben geen contact met elkaar totdat Barbara op een avond de sleutels van haar appartement vergeten is. De twee worden dikke vriendinnen, maar de trotse Alice weigert geld of hulp van Barbara, die onwaarschijnlijk veel contacten lijkt te hebben. Op een dag besluiten ze van identiteit te wisselen voor een sollicitatiegesprek van Alice. Dit heeft even indringende als onverwachte gevolgen. Leuk gebracht portret van twee vrouwen die overhoop liggen met het leven. De twee hoofdrollen schitteren, terwijl de twee mannen die ze ontmoeten (zanger Lavoine en Dupire) niet in hun schaduw kunnnen staan. Het scenario van Charles Staub en regisseur Romand naar een verhaal van Alain Riou is niet erg waarschijnlijk, maar wel lekker ontspannend, ondanks een wat lang uitgesponnen start. Het camerawerk is van Mario Barroso.

Flairs ennemis

1996 | Thriller, Komedie

Frankrijk 1996. Thriller van Robin Davis. Met o.a. Samuel Labarthe, Nadia Farès, Jean-Pierre Cassel, Yves Lambrecht en Claude Brosset.

Mathias (Labarthe), persfotograaf bij het agentschap `Ellipse`, is vooral succesvol bij zijn vrouwelijke collega`s. Hij heeft echter een groot nadeel: hij heeft een fobie voor honden. Op een dag verschijnt Karen (Far[KA2]es) op zijn kantoor, een bevallige stagiaire, die haar hond meebrengt. Hun eerste ontmoeting is dan ook geen groot succes. Karin zit in het midden van een moeilijke scheiding waarin de ruzie draait om het hoederecht over de hond. Zelfs haar vader, Jean-Charles Cuvelier (Cassel) weet geen raad meer met zijn dochter. Op vraag van een vriend (toevallig de ex van Karin, Philippe (Lambrecht)) moet Mathias op een afgelegen plaats een compromiterende foto nemen van een hooggeplaatst iemand. In plaats van die man verschijnen echter enkele moordenaars die met hun slachtoffer willen afrekenen. Mathias kan de moord verhinderen, maar verliest in de vlucht zijn papieren. Ondermaatse thriller-komedie die spannend noch plezierig is. De acteurs overacteren en de situaties worden met moeite uitgewerkt. Zeer zwak scenario van Jean-Jacques D'Alins, Michel Serf en Robin Davis. Fotografie van Bruno Privat.

Zelda

1993 | Komedie, Biografie

Duitsland/Canada/Frankrijk 1993. Komedie van Pat O'Connor. Met o.a. Natasha Richardson, Timothy Hutton, Jon De Vries, Daniel Gerroll en Spalding Gray.

Tegen het einde van WO I ontmoeten Zelda Sayre (Richardson) en Scott (Hutton) elkaar. Het is de volmaakte liefde, maar Zelda's vader ziet niet veel in de berooide jongeman met schrijversambities. Zijn eerste roman is een succes en Scott F. Fitzgerald wordt onthaald als het jonge genie van de Amerikaanse letteren. Ze kunnen nu trouwen. Het enige dat je van hun huwelijk kunt zeggen, is dat het erg turbulent is. Nostalgische, literaire film over een van de meest markante echtparen uit de jaren 1920, een periode waarin alles mogelijk leek te zijn. O'Connor is erin geslaagd om het swingende, jazzachtige tijdsbeeld van die periode goed in beeld te brengen en Richardson schittert in de titelrol, terwijl Hutton wat onderkoeld overkomt. Goed gestructureerd en erg Europees ogend scenario van Anthony Ivor en Benedict Fitzgerald. Wazige fotografie van Kenneth MacMillan.

Betty

1992 | Drama

Frankrijk 1992. Drama van Claude Chabrol. Met o.a. Marie Trintignant, Stéphane Audran, Jean-François Garreaud, Yves Lambrecht en Christiane Minazzoli.

Een jonge dronken vrouw komt als een verzopen kat een bar binnen. Het enige wat ze wil is drinken en roken. Een rijke weduwe biedt haar een slaapplaats aan. Intrigerende karakterstudie, naar een boek van Georges Simenon uit 1960, ontbeert een hechte plotstructuur. In flashbacks krijgen we slechts flarden informatie over de mistroostige Betty. Mooie rollen van Trintignant en Chabrols echtgenote Audran. De meeste mannenrollen zijn minder doortekend, met name die van Garreaud als exploitant van een nachtrestaurant. Alsof Chabrol - die het scenario schreef - bij de mannenrollen z'n interesse verloor.

L'amant de ma soeur

1990 | Komedie

Frankrijk 1990. Komedie van Pierre Mondy. Met o.a. Olivia Brunaux, Karin Viard, Philippe Caroit, Roger Carel en Annick Alane.

Elise (Viard) en H[KA1]el[KA2]ene (Bruneaux) lijken meer op elkaar doordat ze elkaar nadoen dan door hun uiterlijk. Ze dragen dezelfde kleding, hetzelfde kapsel en praten hetzelfde, enz. De een is getrouwd met een jonge, ambitieuze man van het type `dynamisch, leidinggevend functionaris`, en de ander met een onhandig hippie-achtig figuur. Ze vervelen zich dood. Bij de begrafenis van hun moeder maken zij kennis met een verleidelijke fat, die hun bestaan wat spannender zal maken, maar ook verstrikt zal raken in het perverse spel dat de twee paren spelen. Een luchtige verfilming van de komedie van Alan Ayckbourn van deze tv-regisseur, die samen met G[KA1]erard Carr[KA1]e voor de bewerking zorgdroeg. Een zeer lachwekkende, vlotte komedie (de begrafenisscène à la Faydeau mag niemand missen), maar ook een tamelijk harde satire op het snobisme.

La maison de Jade

1988 | Drama

Frankrijk 1988. Drama van Nadine Trintignant. Met o.a. Jacqueline Bisset, Vincent Perez, Véronique Silver, Yves Lambrecht en Pascal Decolland.

Een bewerking van de autobiografische roman van Madeleine Chapsal. Hoewel zij dicht bij de tekst bleef, pleegde de regisseuse hoogverraad door de strekking weer te geven als een sentimenteel verhaaltje, dat wemelt van de cliché's uit een fotoroman. En dat ook nog in een al even pretentieuze als goedkope filmstijl. Jacqueline Bisset voorkomt een algehele afgang door haar talent in enkele sterke scènes in te zetten. Maar waar is de Nadine Trintignant van LE VOLEUR DE CRIMES gebleven?

Les Exploits d'un jeune Don Juan

1987 | Komedie

Italië/Frankrijk 1987. Komedie van Gianfranco Mingozzi. Met o.a. Claudine Auger, Serena Grandi, Marina Vlady, Fabrice Josso en François Perrot.

Verfilming van de erotische roman van Apollinaire. Een moeilijke en gewaagde onderneming die goed gelukt is: de scenarioschrijvers Carrière en Fleischmann hebben er geen pornofilm van gemaakt. Mingozzi brengt voortdurend de kunst van de suggestie in praktijk, hetgeen enigszins de pit aan het originele werk ontneemt met inbegrip van het vrijgevochten woordgebruik. Wat rest is een eerlijke poging zonder banaliteiten en met enkele venijnige kanttekeningen aan het adres van de burgerij anno 1914.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Yves Lambrecht op televisie komt.

Reageer