Franco Piersanti

1950 Componist

Franco Piersanti (1950) is componist.
Er zijn 33 films gevonden.

Anni felici

2013 | Drama

Italië/Frankrijk 2013. Drama van Daniele Luchetti. Met o.a. Kim Rossi Stuart, Micaela Ramazzotti, Martina Gedeck en Niccolò Calvagna.

Sfeervol gefilmde schets van de dynamiek binnen een Italiaans gezin in de jaren zeventig. Vader is een zelfzuchtige kunstenaar, moeder een behoeftige vrouw, en hun twee zoontjes groeien op in het spanningsveld tussen de twee. Iedereen snakt naar erkenning en kampt met het ontbreken daarvan. Regisseur Luchetti heeft wat tijd nodig om het verhaal op gang te brengen en zijn personages diepte te geven, maar weet uiteindelijk de juiste snaren te raken in dit prettige, bitterzoete drama.

Io e te

2012 | Drama

Italië 2012. Drama van Bernardo Bertolucci. Met o.a. Jacopo Olmo Antinori, Tea Falco, Sonia Bergamasco, Veronica Lazar en Tommaso Ragno.

Intiem drama over een puber die geen zin heeft om mee te gaan op een schoolreis, en zich een week lang in de kelder van zijn ouderlijk huis verstopt. De inmiddels aan een rolstoel gekluisterde, 72-jarige regisseur van epische klassiekers als The Last Emperor en Novecento heeft in Io e te een tandje teruggeschakeld, maar de film is oprecht en op de beste momenten aangrijpend. Gebaseerd op de gelijknamige roman van bestsellerauteur Niccolò Ammaniti, die ook meeschreef aan het scenario.

Terraferma

2011 | Drama

Italië/Frankrijk 2011. Drama van Emanuele Crialese. Met o.a. Filippo Pucillo, Donatella Finocchiaro, Beppe Fiorello, Mimmo Cuticchio en Tiziana Lodato.

Regisseur Crialese herneemt, met ietwat halfbakken resultaat, thema’s uit Respiro en het poëtische immigrantendrama Nuovomondo. Vissersfamilie op het eilandje Linosa in het Kanaal van Malta ontfermt zich over Ethiopische drenkelinge, haar zoontje en de baby die wordt geboren in de garage. Verhaal, gehandicapt door stereotiepe personages en het non-acteren van Pucillo als simpele vissersjongen, spiegelt twee armoedes: die van Afrikaanse illegalen en Zuid-Italiaanse eilanders. Fraaie fotografie plus Finocchiaro en Cuticchio, als de eenzame moeder/vissersweduwe en de trotse grootvader, zijn de troeven.

Habemus Papam

2011 | Komedie, Drama

Italië/Frankrijk 2011. Komedie van Nanni Moretti. Met o.a. Michel Piccoli, Nanni Moretti, Jerzy Stuhr, Renato Scarpa en Margherita Buy.

Wanneer kardinaal Melville wordt verkozen tot nieuwe paus raakt hij in ernstige paniek. Een toppsychiater (Moretti) moet uitkomst bieden. Anoniem in de straten van Rome heeft Melville vervolgens de tijd van zijn leven en herinnert hij zich wat hij ooit wilde worden: acteur. Warmbloedige film zoals we dat gewend zijn van Moretti (La stanza del figlio) heeft een fraaie hoofdrol van de 86-jarige, energieke Piccoli, is licht van toon en houdt toch het instituut Vaticaan overeind. In Cannes genomineerd voor een Gouden Palm.

La nostra vita

2010 | Drama

Italië/Frankrijk 2010. Drama van Daniele Luchetti. Met o.a. Raoul Bova, Giorgio Colangeli, Elio Germano, Awa Ly en Stefania Montorsi.

Na een sterfgeval stort een man zich helemaal op zijn werk. Regisseur Lucheti laat het zien en toont en passant sterke beelden van hedendaags Italië.

Fortapàsc

2009 | Drama

Italië 2009. Drama van Marco Risi. Met o.a. Libero De Rienzo, Salvatore Cantalupo, Ennio Fantastichini, Duccio Camerini en Renato Carpentieri.

Na een sterfgeval stort een man zich helemaal op zijn werk. Regisseur Lucheti laat het zien en toont en passant sterke beelden van hedendaags Italië.

Mio fratello è figlio unico

2007 | Komedie, Misdaad, Drama

Italië/Frankrijk 2007. Komedie van Daniele Luchetti. Met o.a. Elio Germano, Riccardo Scamarcio en Diane Fleri.

De fascist Accio en zijn communistische broer Manrico komen in het Rome van de jaren zestig en zeventig tegenover elkaar te staan, maar willen wél hetzelfde meisje.

Il Caimano

2006 |

Italië/Frankrijk 2006. Nanni Moretti. Met o.a. Silvio Orlando, Margherita Buy, Jasmine Trinca, Michele Placido en Elio De Capitani.

Half gelukte, interessante poging van Nanni Moretti om het fenomeen Silvio Berlusconi te duiden. Het is geen venijnig politiek pamflet - wat gezien Moretti's prominente plek in de linkse politiek wel verwacht kon worden. Berlusconi's combinatie van charme, onbeschoftheid, olijkheid en hardvochtigheid die miljoenen Italianen jarenlang heeft verleid, weet Moretti in zijn film geen seconde te kraken. Il Caimano weerspiegelt meer de wanhoop van een linkse intellectueel in Berlusconi's Italië, die verkondigt dat er bij genoeg verzet nog altijd hoop is.

Le chiavi di casa

2004 | Drama

Italië/Frankrijk/Duitsland 2004. Drama van Gianni Amelio. Met o.a. Kim Rossi Stuart, Andrea Rossi, Charlotte Rampling en Pierfrancesco Favino.

Zwaargehandicapte Paolo reist met Gianni, de vader die hij nooit eerder heeft gezien, vanuit Italië naar Duitsland, om in Berlijn in een geavanceerde kliniek te worden behandeld. Sentimentele vertelling over een yup die zijn vadergevoelens vindt.

Il più bel giorno della mia vita

2002 | Drama, Komedie

Italië/Verenigd Koninkrijk 2002. Drama van Cristina Comencini. Met o.a. Virna Lisi, Margherita Buy, Maria Luisa De Crescenzo, Luigi Lo Cascio en Jean-Hugues Anglade.

Portret van drie generaties: oma weet niet beter of over problemen, ontrouw, homoseksualiteit, moet gezwegen worden, haar kinderen - dertigers - proberen hun innerlijke worstelingen bespreekbaar te maken, terwijl de kleinkinderen strijd leveren om aandacht en liefde. Il più bel giorno della mia vita geeft een geserreerd beeld van het moderne leven. De personages lijken op het eerste gezicht weggelopen uit een soap, de film balanceert voortdurend op de grenzen van melodrama en goedkoop sentiment, maar regisseur Comencini weet wel raad met familiedrama en liefdesperikelen.

Rosa e Cornelia

2000 | Drama

Italië 2000. Drama van Giorgio Treves. Met o.a. Massimo Poggio, Athina Cenci, Chiara Muti en Stefania Rocca.

Portret van drie generaties: oma weet niet beter of over problemen, ontrouw, homoseksualiteit, moet gezwegen worden, haar kinderen - dertigers - proberen hun innerlijke worstelingen bespreekbaar te maken, terwijl de kleinkinderen strijd leveren om aandacht en liefde. Il più bel giorno della mia vita geeft een geserreerd beeld van het moderne leven. De personages lijken op het eerste gezicht weggelopen uit een soap, de film balanceert voortdurend op de grenzen van melodrama en goedkoop sentiment, maar regisseur Comencini weet wel raad met familiedrama en liefdesperikelen.

Preferisco il rumore del mare

2000 |

Italië 2000. Mimmo Calopresti. Met o.a. Paolo Cirio, Fabrizia Sacchi, Michele Raso en Silvio Orlando.

Strenge vader en opstandige zoon ontfermen zich over een jongen van wie de moeder is vermoord en de vader in de gevangenis zit. Familiedrama.

Commissario Montalbano : La voce del violino

2000 | Misdaad, Mysterie

Italië 2000. Misdaad van Alberto Sironi. Met o.a. Luca Zingaretti, Katharina Böhm, Peppino Mazzotta, Biancamaria D'Amato en Mario Erpichini.

De vierde zaak van de commissaris uit de titel (Zingaretti). De beeldschone, maar ontrouwe Michela, de jonge echtgenote van de veel oudere, maar steenrijke dokter Licalzi (Erpichini) is vermoord in haar dure villa. Ze werd naakt gevonden en was gewurgd. De schuldige zou haar minnaar, de antiquair Guido Serravalle (Vettorazzo), kunnen zijn. Montalbano volgt ook een ander spoor dat hem leidt naar Maurizio Di Blasi (Prollo) in Vig[KA2]ata, waardoor hij in een ander district komt en er een competentiekwestie met zijn collega`s ontstaat. Omdat zijn zaak geen vorderingen maakt, wordt hij er vanaf gehaald. Ondertussen dringt zijn vaste vriendin Livia (B[KA3]ohm) erop aan dat hij eindelijk zijn belofte om met haar te trouwen moet inlossen, terwijl uiterst behulpzame assistente Anna (D'Amato) zijn hart sneller liet kloppen. Uiteraard geeft onze commissario zijn speurtocht niet op en ontdekt dat het slachtoffer een kostbare viool wilde verkopen om de speelschulden van haar minnaar te betalen. Zoals gebruikelijk hoef je de dader niet ver te zoeken. Rommelig, veel dialoog en weinig actie. Het clichématige scenario is van Angelo Pasquini en Andrea Camilleri naar de gelijknamige roman Andrea Camilleri. Het fraaie camerawerk is van Franco Lecca en Stefano Ricciotti.

Commissario Montalbano : La forma dell'acqua

2000 | Misdaad, Mysterie

Italië 2000. Misdaad van Alberto Sironi. Met o.a. Luca Zingaretti, Katharina Böhm, Peppino Mazzotta, Isabella Sollman en Pietro Montandon.

In de officieuze tippelzone (we zijn in Itali[KA3]e!) in het verlaten industriegebied van het havenplaatsje Vig[KA2]ata vinden twee vuilnisophalers het levenloze lichaam van Luparello, een bekende advocaat uit het stadje, die in de gemeentepolitiek zat. Het ziet ernaar uit dat Luparello van opwinding aan een hartaanval gestorven zou zijn. De autoriteiten willen de dood van Luparello zo snel mogelijk afleggen en klasseren als `zonder misdrijf`, ware het niet dat Luparello`s vriend, de advocaat Rizzo (Montandon) ervan overtuigd is, dat de overledene geen hoerenloper was, en meent dat er een spoor leidt naar de plaatselijke politiek. Montalbano (Zingaretti), die de zaak onderzoekt, weet dat Luparello door iemand werd bespioneerd, maar kan er zijn vinger niet op leggen. Ook met Rizzo's opmerkingen kan hij niets beginnen; de zaak is zoals de titel aangeeft, vormloos en glijdt door de handen. Deze aflevering schildert een aardig portret van de Italiaanse provincie. Het scenario is van Francesco Bruni en Andrea Camilleri naar de gelijknamige roman van Camilleri, die met de plaats Montelusa zijn woonplaats Agrigent bedoelt, en met Vigàta zijn geboorteplaats Porto Empedocle beschrijft. De spelprestaties zijn goed. Het camerawerk is van Franco Lecca en Stefano Ricciotti.

Commissario Montalbano : Il cane di terracotta

2000 | Misdaad, Mysterie

Italië 2000. Misdaad van Alberto Sironi. Met o.a. Luca Zingaretti, Katharina Böhm, Peppino Mazzotta, Giuseppe Lo Presti en Leopoldo Trieste.

Maffiakiller Tano u Grecu (Lo Presti) vreest zijn opdrachtgevers meer dan de politie. Hij zoekt bescherming bij Commissario Montalbano (Zingaretti), maar het mag niet baten. De toorn van de peetvaders velt hem en legt hem voor eeuwig het zwijgen op. In zijn 'nalatenschap' treft Montalbano een waardevol spoor naar een wapenhandel, die de hele omgeving in angst houdt en voert hem naar een mysterieuze moord, die dateert uit de klassieke oudheid. Onopwindende film met een intrigerend gegeven, waarin teveel gepraat wordt en te weinig spannende actie zit. Beiden zaken lost Montalbano met goed gevolg op. De beslist niet onbekwame rolverdeling inspireert niet. Het scenario is van Francesco Bruni en Andrea Camilleri naar de gelijknamige roman van Camilleri. Het camerawerk is van Franco Lecca en Stefano Ricciotti.

Commissario Montalbano : Il ladro di merendine

1999 | Misdaad, Mysterie

Italië 1999. Misdaad van Alberto Sironi. Met o.a. Luca Zingaretti, Katharina Böhm, Peppino Mazzotta, Guija Jelo en Mouna Noureddine.

Salvo Montalbano (Zingaretti) onderzoekt de moord op zakenman Lap[KA2]ecora die in de lift naar zijn appartement is doodgeschoten. Hij hoort Karima (Jnifen), een beeldschone Tunesische, die de ma[KA4]itresse van het slachtoffer was. Volgens de weduwe van het slachtoffer heeft Karima het gedaan, maar Montalbano ziet geen duidelijk motief. Als hij Karima nog eens wil ondervragen, is zij verdwenen. Ondertussen worden kinderen op een school in de buurt geplaagd door een dief die hun versnaperingen pikt. De boosdoener is algauw in de kladden gegrepen en het is Karima`s zoon die zijn moeder kwijt is. Mantalbano heeft medelijden met het kind en neemt het in huis. Zowel zijn vriendin Livia (Böhm) als hij zelf hechten zich gauw aan de jongen, die hem onverwacht aan een clou over de moord op Lapècora bezorgt. Ondertussen was de commissario ook betrokken bij het onderzoek naar de toedracht hoe een jonge Tunesische visser per ongeluk door de Italiaanse kustwacht kon zijn doodgeschoten. De zaak Lapècora en de onnatuurlijke dood van de visser blijken met elkaar in verband te staan. Na een ziekenhuisreeks met Böhm, nu een halfgare misdaadserie; of zij nu met een collega-dokter samenleeft of met een speurder, het is en blijft min of meer oude wijn in nieuwe zakken. Sfeervol, puur Italiaans, veel gepraat maar zonder dat er veel actie is. Het trage scenario is van Francesco Bruni en Andrea Camilleri naar de gelijknamige roman van Camilleri. Het camerawerk is van Franco Lecca en Stefano Ricciotti.

La parola amore esiste

1998 | Romantiek

Frankrijk/Italië 1998. Romantiek van Mimmo Calopresti. Met o.a. Fabrizio Bentivoglio, Marina Confalone, Emanuela Macchniz, Giovanna Giuliani en Mimmo Calopresti.

Angela (Bruni Tedeschi) uit Rome is dertig. Ze hoeft niet te werken, woont in een comfortabel appartement en ze laat zich leiden door haar grillen. Zo raakt haar tijd verdeeld tussen verstorende psychoanalyses, gestoorde vriendinnen en haar ongestoorde moeder. Ze laat haar lot bepalen door de numerologie en witte vlakken; vooral dat laatste maakt het leven voor haar behoorlijk ingewikkeld. Als ze de praktijk van haar psychiater verlaat, ziet ze Marco (Bentivoglio), een zo pas gescheiden celloleraar van veertig met een motor. Angela staat onmiddellijk in vuur en vlam en heeft nu een doel voor ogen. Ze bestookt Marco met anonieme, zeer kunstzinnige liefdesbrieven en gedichten, maar Marco denkt dat ze afkomstig zijn van een van zijn onbezonnen leerlingen. Angela ontmoet Marco via een list, maar de munt valt niet, waarop zij zich in een psychiatrische inrichting verbergt. Zij is niet meer opgewassen tegen het leven. Daar leert zij Sara (Confalone) kennen, die haar steun en toeverlaat wordt. Ondertussen heeft Marco de juiste conclusie getrokken en is op zoek naar Angela. Het toeval brengt hen in de bevredigende finale bij elkaar. Klinkt best goed, de film is niet te lang en de aantrekkelijke hoofdrollen zijn geloofwaardig, maar er zijn Franse films die dit soort portretten veel beter schilderen; de dialogen zijn te gezwollen en er valt nauwelijks iets te lachen. Jammer, het had dus beter gekund, maar de rolprent is toch een aardig alternatief voor gelijksoortige comedies uit Hollywood - zeker als je voor een keer iets anders wil. Depardieu die aanvankelijk als een van de medeproducenten zou optreden, speelt een hele kleine rol als advocaat. Het scenario is van regisseur Calopresti, Francesco Bruni en Heidrun Schleef in samenwerking met Doriana Leondeff. Het camerawerk is van Alessandro Pesci.

Così ridevano

1998 | Komedie, Drama, Historische film

Italië 1998. Komedie van Gianni Amelio. Met o.a. Fabrizio Gifuni, Francesco Giuffrida, Enrico Lo Verso, Rosario Danzè en Claudio Contartese.

De film bevat een zestal hoofdstukken, die elk een dag beslaan uit de periode 1958 tot 1964. Ze zijn getiteld: Aankomst, Verraad, Geld, Brieven, Bloed en Families. Ze handelen over het leven van twee broers, die afkomstig zijn uit Sicili[KA3]e. De periode betreft de laatste jaren, waarin Itali[KA3]e opkomt als industrienatie en het juk van armoede en emigratie van zich afschudt. Pietro (Giuffrida) volgt een leraren-opleiding in Turijn, maar de studie bevalt hem maar matig en het liefst zou hij lanterfanten en niksnutten. Zijn oudere broer Giovanni (Lo Verso), die praktisch analfabeet is in dialect spreekt, komt naar het noorden om geld te verdienen en voor zijn broer te zorgen. Giovanni heeft grote moeite om zich aan te passen aan het snelle ritme van het leven in de autostad Turijn, bovendien schaamt hij zich voor zijn zware accent en het feit dat hij niet kan lezen of schrijven. Hij pakt echter alles aan om verder te komen in het leven. Pietro voelt zich kennelijk door de komst van zijn broer in verlegenheid gebracht. Als er een moord gebeurt, en de kans dat Pietro verdacht wordt groot is, stelt Giovanni zich als de dader, hoewel helemaal niet duidelijk is of Pietro de moord wel of niet gepleegd heeft. Als de ware moordenaar ontmaskerd wordt, blijft de kijker met gerede twijfel achter. Het scenario van regisseur Amelio bevat enorme plotgaten en is met `[KA1]e[KA1]en dag uit het leven` te oppervlakkig. Hoofdrol Lo Verso heeft beter spel laten zien in vorige films met dezelfde regisseur LADRO DI BAMBINI (1992) en LAMERICA (1994). Medehoofdrol Giuffrida komt te weinig krachtig over. Amelio heeft wellicht in zijn eigen stijl met kleur het werk van de grote neorealisten willen brengen, maar het is hem niet gelukt hun hoge niveau te halen. Haalde over de hele wereld driekwart miljoen dollar binnen, waarvan in Amerika nog een tiende van die omzet. Het camerawerk van Luca Bigazzi is mooi en de massascène's zijn goed. Cinnecitta color, Dolby Digital SR.

Testimone a rischio

1997 | Drama, Misdaad, Thriller

Italië 1997. Drama van Pasquale Pozzessere. Met o.a. Fabrizio Bentivoglio, Claudio Amendola, Margherita Buy, Arnaldo Ninchi en Carlo Cartier.

Vertegenwoordiger Pietro rijdt door het ruige platteland van Sicilië als hij getuige is van een mafia-moord. Hij rapporteert onmiddellijk wat hij gezien heeft, maar zijn burgerzin wordt niet beloond. Pietro verliest zijn baan, zijn gezin moet onderduiken en voortdurend van schuilplaats wisselen. Als de politie een lid van de mafia arresteert die als kroongetuige wil optreden, kunnen Pietro en de zijnen niet meer rekenen op speciale politiebescherming. Pozzessere's film behandelt op indringende wijze een wrange en actuele thematiek: burgers zijn consequent de dupe van hun eigen goedwillendheid als zij de Italiaanse justitie terzijde staan bij het bestrijden van de mafia.

La vie silencieuse de Marianna Ucria

1997 | Drama, Historische film

Portugal/Italië/Frankrijk 1997. Drama van Roberto Faenza. Met o.a. Emmanuelle Laborit, Eva Grieco, Roberto Herlitzka, Philippe Noiret en Laura Morante.

Sicilië, achttiende eeuw. De adellijke, doofstomme Marianne wordt op dertienjarige leeftijd uitgehuwelijkt aan een oude oom. Ze verafschuwt hem maar binnen enkele jaren heeft het stel vier kinderen. Marianna aanvaardt haar lot maar blijft de vrijheid zoeken in de marge van haar benauwende bestaan wat onder andere leidt tot een lieflijke affaire met een bediende en een warme vriendschap met zijn zus. Een prachtig tijdsbeeld met fraai uitgewerkte personages van alle rangen en standen. Regisseur Faenza baseerde zijn werk op de bejubelde roman La lunga vita di Marianna Ucrìa (1990) van Dacia Maraini (in Nederland uitgebracht als Een stille passie).

Il figlio di Bakunin

1997 |

Italië 1997. Giancarlo Cabbidu. Met o.a. Massimo Bonetti, Renato Carpentieri, Laura del Sol en Fausto Siddi.

Sicilië, achttiende eeuw. De adellijke, doofstomme Marianne wordt op dertienjarige leeftijd uitgehuwelijkt aan een oude oom. Ze verafschuwt hem maar binnen enkele jaren heeft het stel vier kinderen. Marianna aanvaardt haar lot maar blijft de vrijheid zoeken in de marge van haar benauwende bestaan wat onder andere leidt tot een lieflijke affaire met een bediende en een warme vriendschap met zijn zus. Een prachtig tijdsbeeld met fraai uitgewerkte personages van alle rangen en standen. Regisseur Faenza baseerde zijn werk op de bejubelde roman La lunga vita di Marianna Ucrìa (1990) van Dacia Maraini (in Nederland uitgebracht als Een stille passie).

Correre Contro

1997 | Drama

Italië 1997. Drama van Antonio Tibaldi. Met o.a. Stefano Dionisi, Massimo Bellinzoni, Stefania Rocca, Pierfrancesco Favino en Giorgio Tirabassi.

Daniele (Bellinzoni) studeert medicijnen en is op legitieme ide[KA3]ele gronden dienstweigeraar. Hij moet alternatieve dienst doen in een revalidatiecentrum in Rome, waar hij vrijwel onmiddellijk in de clinch raakt met de fysiotherapeut Pablo (Dionisi), die er sportief uitziet, maar met dwarslaesie in een rolstoel zit en beide ouders verloor in het verkeersongeval dat hem gehandicapt heeft gemaakt. Daniele wordt ingezet bij Giacomo (Favino), die spastisch is en zich voorbereidt op zijn filosofie- examen; verder moet hij zich bezighouden met een kreupelaar met su[KA3]icide neigingen, omdat zijn vader hem nooit bezoekt. Pablo leert Chiara (Rocca) kennen als zij een boete krijgt omdat ze op een parkeerplaats voor invaliden geparkeerd staat (wat vooral in Zuid-Europa schering en inslag is). Pablo zorgt ervoor dat Chiara die boete niet krijgt (wat in Zuid-Europa heel normaal is). De mooie Chiara werkt als serveerster, terwijl zij ervan droomt om als zangeres-danseres carrière te maken in het land der onbegrensde mogelijkheden, Amerika. Voor Pablo en Chiara is het liefde op het eerste gezicht. En zo kan het niet uitblijven dat Chiara ook Daniele leert kennen, waardoor zich een driehoeksverhouding ontwikkelt, die nog even een zetje in bed krijgt omdat Pablo ze in die richting pusht vanwege zijn minderwaardigheidscomplex. Zo verliezen beide mannen Chiara die óók haar eigen problemen heeft als ze de waarheid enigszins ontgoocheld ontdekt heeft, en naar Amerika gaat. Tenslotte neemt Pablo een koen besluit en waagt de sprong over de Grote Plas. Het scenario van Nino Bizzarri, Ivan Roberto Orano, Guglielmo Enea en regisseur Tibaldi is beslist niet vrij van vals sentiment, maar het is door zijn team vaardig en boeiend geschreven. Het gevolg is een plausibele en qua onderwerp een zeldzame film die over gehandicapten gaat en gesierd wordt door een goede rolverdeling. Aanvankelijk gemaakt als tv-film, maar door vertoning op festivals verheven tot bioscoopfilm. Het camerawerk van Luca Bigazzi is opgeblazen tot 35 mm en verraadt de oorspronkelijke doelstelling voor de huisbioscoop, maar het oogt zeer redelijk in de donkere zalen. Meervoudig bekroond, w.o. de Prix Italia. Festivaltitels: RUNNING AGAINST en AGAINST THE FLOW.

La seconda volta

1996 | Drama, Komedie

Italië/Frankrijk 1996. Drama van Mimmo Calopresti. Met o.a. Nanni Moretti, Valeria Milillo, Roberto De Francesco, Marina Confalone en Simona Caramelli.

Alberto Sajevo (Moretti), professor in Turijn, ontmoet per toeval Lisa Venturi (Bruni-Tedeschi), de vrouw die twaalf jaar ervoor gepoogd had hem te doden. Hij herkent haar onmiddellijk, zij niet. Zij wil haar verleden als terroriste vergeten en doet zich voor als administratief medewerkster op een kantoor. Hij is echter vastbesloten uit te zoeken waarom ze juist op hem een aanslag pleegde. Hij probeert haar als een onbekende het hof te maken, waarop zij pretendeert het te geloven, maar als Alberto de waarheid boven tafel brengt, geeft ze haar halve vrijheid op en trekt zij zich terug in haar cel. Ze bevindt zich in een eindeloos conflict en zucht onder de zware last van haar jeugdzonden, waarvan zij toen de consequenties niet kon overzien. Alberto koestert nog immer een wrok en begrijpt niet waarom de beweging van toen zo kon dwalen. Toch is er tussen beiden een band ontstaan en heeft bij hen een verandering teweeg gebracht die ze niet goed kunnen verklaren, maar waardoor ze zich verplicht voelen met elkaar te blijven communiceren. Het scenario van Calopresti, Heidrun Schleef en Franceso Bruni is intelligent, geloofwaardig en weigert een gemakkelijke oplossing te kiezen. Het spel is behoorlijk goed en Calopresti's regiedebuut is lovenswaardig. Wie plaats en tijd van deze Italiaanse turbulente tijden uit de jaren 1970 niet kent, begrijpt van de film heel weinig en heeft de neiging hem vaag te vinden en meent dat de film met twee sterren minder gewaardeerd had moeten worden. Het camerawerk van Alessandro Pesci is dik in orde - daarover zijn alle partijen het eens.

Without Evidence

1995 | Mysterie, Misdaad, Thriller

Verenigde Staten 1995. Mysterie van Gill Dennis. Met o.a. Scott Plank, Anna Gunn, Andrew Prine, Angelina Jolie en Paul Perri.

Gebaseerd op een ware gebeurtenis. Het hoofd van het gevangeniswezen van de staat Oregon, Mike Francke werd op een parkeerplaats doodgestoken in 1989. Zijn broer Kevin (Plank, bekend uit [KL]Melrose Place[KLE] en [KL]Baywatch Hawaii[KLE]), een architect, wordt samen met Mike`s weduwe Katie (Peckinpah) ingelicht over de omstandigheden die tot Mike`s dood geleid zouden hebben, maar het onderzoek is nog niet afgesloten. Kevin vertrouwt de voorlopige, offici[KA3]ele uitleg niet en vindt algauw dat het verdere onderzoek niet erg vordert. Hij gaat op eigen houtje aan de slag omdat hij corruptie vermoedt. Hij krijgt hulp van tv-reporter John Nelson (Prine), die op een primeur uit is. Doch alles wat zij vinden is een reeks dode sporen, totdat ze op de verslaafde Jodie Swearingen (Jolie) stoten. Zij weet het een en ander, is wispelturig en een onbetrouwbare getuige. Als er een man de bak indraait, die de moord gepleegd zou hebben, betwijfelt Kevin of hij wel de ware schuldige is en zo laat het saaie scenario van regisseur Dennis en Phil Stanford de kijker met een onbevredigd gevoel zitten. De film is in geen geval spectaculair, niet spannend en zelfs tamelijk onsamenhangend. Hij lag jaren op de plank totdat Jolie als Lara Croft bekend werd. Daarna werd hij opgedoft als DVD met haar op de cover, maar je moet ruim een uur wachten voordat zij opkomt en ze heeft drie scène's. Inkopers bij omroepen worden ingezeept om deze film onder een bepaalde vorm van dwang als onderdeel van een pakket met veel betere films aan te kopen. Het camerawerk is van Victor Nunez. Ook bekend als GATHERING EVIDENCE.

Lamerica

1994 | Drama

Frankrijk/Italië 1994. Drama van Gianni Amelio. Met o.a. Enrico Lo Verso, Michele Placido, Carmelo Di Mazzarelli, Piro Milkani en Elida Janushi.

Aan het begin van de jaren 1990, na de val van het communisme in Albanië, wil de Italiaanse zakenman Lo Verso er een schoenenfabriek oprichten. Hiervoor heeft hij een Albanese partner nodig, die hij vindt in de persoon van de tachtig-jarige politieke gevangene Di Mazzarelli.

Il giudice ragazzino

1994 | Thriller

Italië 1994. Thriller van Alessandro Di Robilant. Met o.a. Giulio Scarpati, Leopoldo Trieste, Regina Bianchi, Sabrina Ferilli en Paolo De Vita.

Deze film is naar een waar gebeurd voorval, waarbij in 1990 een jonge, onverschrokken, idealistische onderzoeksrechter in een kleine stad op Sicili[KA3]e uiteindelijk in zijn ongelijke strijd tegen het onrecht en politieke corruptie werd neergemaaid door twee mafia killers. Temidden van de oogverblindende landschapsfotografie van David Scott geeft Scarpati een prachtige rol weg als de rechter met het jongensachtige uiterlijk die met een fataal risiko en zelfopoffering een einde probeert te maken aan de misdaad in een soms bange, maar meestal door en door verrotte, onverschillige wereld. Ugo Pirro, Andrea Purgatori en regisseur Di Robilant baseerden hun scenario vrijelijk op het boek van Nando Dalla Chiesa, die het boek over haar vader de vermaarde (en vermoorde) mafiabestrijder schreef.

Il colore dei suoi occhi

1993 | Familiefilm, Drama

Australië/Italië/Canada 1993. Familiefilm van Antonio Tibaldi. Met o.a. Judy Davis, Matthew Ferguson, David McIlwraith, Michele Melega en Nicholas van Burek.

Deze Engels gesproken Italiaans-Canadese coproduktie gaat over Simon (Ferguson), een vijftien-jarige jongen die na de scheiding van zijn ouders werd opgenomen in een pleeggezin. In de kerstvakantie gaat hij naar Toronto om zijn ouders te ontmoeten, maar het bezoek wordt al snel afgeblazen omdat zijn moeder (Davis) in het ziekenhuis ligt. Tijdens het korte ziekenbezoek beseft Simon dat het niet alleen de pijn van de scheiding is waardoor ze zo afstandelijk is: ze lijdt aan schizofrenie. Een pijnlijk en traumatisch verhaal over een jong mens tussen puberteit en volwassenheid. Alle rollen zijn uitstekend bezet. Ook bekend als ON MY OWN en DA SOLO.

On My Own

1992 | Drama, Familiefilm

Canada/Italië/Australië 1992. Drama van Antonio Tibaldi. Met o.a. Judy Davis, Matthew Ferguson, David McIlwraith, Jan Rubes en Michele Melega.

De vader en moeder van de 15-jarige Simon Henderson (Ferguson) zijn gescheiden. Zijn vader (McIlwraith) woont in Hongkong en heeft een vriendin. Zijn moeder (Davis) is naar Engeland gegaan en leeft alleen, terwijl hijzelf op een kostschool in Canada zit.

Il ladro di bambini

1992 | Drama

Italië/Frankrijk/Zwitserland/Duitsland 1992. Drama van Gianni Amelio. Met o.a. Enrico Lo Verso, Valentina Scalici, Giuseppe Ieracitano, Florence Darel en Marina Golovine.

Een bijna volmaakte film in de stijl van het naoorlogse neorealisme. Een jongetje (Ieracitano) weet dat Rosetta, zijn zusje van elf (Scalici), door hun moeder al jaren tot prostitutie wordt gedwongen. Hij gaat naar de politie en een jonge carabiniere (Lo Verso) krijgt opdracht de kinderen naar een weeshuis in Bologna te brengen. Als ze daar niet geaccepteerd worden, ziet Lo Verso zich gedwongen de kinderen ergens anders onder te brengen. De drie sluiten vriendschap op hun tocht, die een strijd wordt tussen mensen-van-goede-wil en kille, harteloze instanties.

Fürchten und lieben

1988 | Drama, Romantiek

Italië/Frankrijk/Duitsland 1988. Drama van Margarethe von Trotta. Met o.a. Greta Scacchi, Fanny Ardant, Valeria Golino, Peter Simonischek en Sergio Castellitto.

Wederom zijn zussen de protagonisten in deze film van Margarethe von Trotta, vrij naar het stuk De Drie gezusters van Tsjechow. Ze vertelt het verhaal van drie jonge Italiaanse vrouwen, die alledrie verliefd zijn op dezelfde professor. Voor geen van drieën kan deze liefde vervulling brengen. Scenario van regisseur von Trotta en Dacia Maraini. Camerawerk van Guiseppe Lanci.

Colpire al cuore

1982 | Drama

Italië 1982. Drama van Gianni Amelio. Met o.a. Jean-Louis Trintignant, Fausto Rossi, Laura Morante, Sonia Gassner en Vanni Cotellin.

De relatie van een introverte puber met zijn vader, een nooit volwassen geworden docent aan een universiteit, komt in een nauwelijks uitgesproken crisis als de jongen ontdekt dat de vader betrokken is bij een terroristengroep, misschien alleen als sympathisant, en een verhouding heeft met een activiste. Deze sobere en aandachtig geobserveerde film over een generatieconflict-nieuwe-stijl vraagt door de afstandelijkheid en het trage tempo de volledige aandacht, die dan ook meer dan beloond zal worden.

Sogni d'oro

1981 | Experimenteel

Italië 1981. Experimenteel van Nanni Moretti. Met o.a. Nanni Moretti, Piera Degli Esposti, Laura Morante, Alessandro Haber en Gigi Morra.

Een anarchistische komedie over een regisseur die een regisseur wil maken over de studentenrevoltes van '68 en daarbij in absurde conflicten komt met producenten, medewerkers, collega's en zijn dominerende moeder. Deze persoonlijke variant op Fellini's OTTO E MEZZO compleet met Freudiaanse- fantasiescènes, heeft een verkwikkende ironie, al zullen veel sarcastische referenties de niet-cinefiel gevormde toeschouwer ontgaan. In deze context is de acteur-regisseur soms te vriendelijk voor zijn eigen personage.

Ecco bombo

1977 |

Italië 1977. Nanni Moretti. Met o.a. Nanni Moretti, Luisa Rossi, Glauco Mauri, Fabio Traversi en Lina Sastri.

Een gesjeesde student probeert in de relatie met zijn familie, vrienden en vriendinnen met melancholieke vasthoudendheid en tegen alle teleurstellingen in zijn links-politieke idealen vast te houden. Deze jonge autodidactische filmer wijkt op verfrissende wijze af van de gebruikelijke Italiaanse satire en werd daarom prompt overschat. Moretti heeft oorspronkelijke ideeën en grappen, maar er ontbreekt nogal wat aan zijn vormgeving, hoewel hij dat weet te compenseren als verrassend tragi-komisch acteur.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Franco Piersanti op televisie komt.

Reageer