Jacques Dercourt

Producer

Jacques Dercourt is producer.
Er zijn 13 films gevonden.

Monsieur Joseph

2007 | Drama

Frankrijk/België 2007. Drama van Olivier Langlois. Met o.a. Daniel Prévost, Julie-Marie Parmentier, Serge Riaboukine, Catherine Davenier en Didier Lafaye.

Beklemmende tv-adaptatie van het Georges Simenon-verhaal Le petit homme d'Arkhangelsk. Karakterspeler bij uitstek Prévost is meneer Joseph, handelaar in en verzamelaar van antiquarische boeken. Algerijn van geboorte, leidt Youssef Hamoudi al 45 jaar een kalm bestaan in een Noord-Frans stadje. Dat leventje komt acuut op z'n kop te staan wanneer zijn veel jongere echtgenote (Parmentier) verdwijnt. Scenarist Jacques Santamaria verplaatste de handeling en gaf het personage een andere etnische achtergrond. De pragmatisch geregisseerde, pijnlijke moraalvertelling over de ogenschijnlijk geaccepteerde vreemdeling is niettemin exact conform Simenons intenties.

Le père Goriot

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Jean-Daniel Verhaeghe. Met o.a. Tchéky Karyo, Malik Zidi, Charlez Aznavour en Nadia Barentin.

'C'est merveilleux! Mais je ne peux pas le faire.' zei Frankrijks beroemdste scenarioschrijver, Jean-Claude Carrière, toen hij Honoré de Balzacs 'Le père Goriot' mocht aanpassen voor film. Het leek moeilijk alle dingen uit de dikke roman samen te ballen tot anderhalf uur, maar Carrière deed het. Het hoofddecor wordt gevormd door het pension Vauquer, waar meneer Goriot (Aznavour) vertoeft - eens een rijk man vanwege de vermicellihandel tijdens Napoleons Revolutie, nu uitgeknepen door de twee dochters van wie hij zo houdt. Nieuwe gast is de jonge Rastignac (Zidi), die het rijke Parijse leven zoekt en aast op Goriots dochter Delphine (Darel).

Virus au paradis

2003 | Thriller

Zweden/Frankrijk 2003. Thriller van Olivier Langlois. Met o.a. Richard Bohringer, Martin Forsström, Fejria Deliba, Hippolyte Girardot en Frédérique Tirmont.

'C'est merveilleux! Mais je ne peux pas le faire.' zei Frankrijks beroemdste scenarioschrijver, Jean-Claude Carrière, toen hij Honoré de Balzacs 'Le père Goriot' mocht aanpassen voor film. Het leek moeilijk alle dingen uit de dikke roman samen te ballen tot anderhalf uur, maar Carrière deed het. Het hoofddecor wordt gevormd door het pension Vauquer, waar meneer Goriot (Aznavour) vertoeft - eens een rijk man vanwege de vermicellihandel tijdens Napoleons Revolutie, nu uitgeknepen door de twee dochters van wie hij zo houdt. Nieuwe gast is de jonge Rastignac (Zidi), die het rijke Parijse leven zoekt en aast op Goriots dochter Delphine (Darel).

Nés de la mère du monde

2003 | Drama

Frankrijk 2003. Drama van Denise Chalem. Met o.a. Irène Jacob, Marthe Villalonga, Michel Aumont, Danièle Lebrun en Jérôme Kircher.

'C'est merveilleux! Mais je ne peux pas le faire.' zei Frankrijks beroemdste scenarioschrijver, Jean-Claude Carrière, toen hij Honoré de Balzacs 'Le père Goriot' mocht aanpassen voor film. Het leek moeilijk alle dingen uit de dikke roman samen te ballen tot anderhalf uur, maar Carrière deed het. Het hoofddecor wordt gevormd door het pension Vauquer, waar meneer Goriot (Aznavour) vertoeft - eens een rijk man vanwege de vermicellihandel tijdens Napoleons Revolutie, nu uitgeknepen door de twee dochters van wie hij zo houdt. Nieuwe gast is de jonge Rastignac (Zidi), die het rijke Parijse leven zoekt en aast op Goriots dochter Delphine (Darel).

Les mômes

1999 | Komedie

België/Frankrijk 1999. Komedie van Patrick Volson. Met o.a. Charles Aznavour, Marie-Joséphine Crenn, Anissa Stili, Pascale Robert en Philippe Faure.

De Parijse vioolbouwer Gaspard (Aznavour) baant zich een weg om in de metro zijn trein te halen. In de gang staan twee meisjes te zingen. Eensklaps verschijnt de politie, die de meisjes wegens bedelarij wil aanhouden. Het jongste meisje, de tienjarige Manon (Crenn) werpt zich in de armen van Gaspard en noemt hem haar grootvader. Het andere meisje, de veertienjarige Sarah (Stili), speelt het spelletje mee en de politie blijft achterdochtig, maar laat hen toch gaan. Op de vraag waar hun moeder is antwoordt Manon dat ze in de gevangenis zit. Al gauw gaat Gaspard zich aan de meisjes hechten en zich over hen ontfermen. Het gevoelige portret van een oudere man die zich het lot aantrekt van twee door iedereen verlaten kinderen. Een verhaal dat zich uitstekend leent tot goedkoop sentiment, maar door de ijzersterke vertolking van Aznavour en de ontwapenende (en ondeugende) onschuld van de kleine Crenn wordt het een aangrijpend, droefgeestig stukje realiteit, verteld met veel humor. Een klein juweeltje, geschreven door David Pharao en in beeld gebracht door Hans Meier.

Baldi et Tini

1999 | Komedie, Misdaad

België/Frankrijk 1999. Komedie van Michel Mees. Met o.a. Charles Aznavour, Annie Cordy, Laura Martel, Jérémie Covillault en Sekkou Sall.

De levenslustige Parijse vagabond Baldi (Aznavour) wordt aangesproken door zijn oude vriendin Colette (Cordy), die hij ooit eens hielp om haar zoon uit de Hongaarse gevangenis vrij te krijgen. Nu blijkt haar vijftienjarige kleindochter Tini (Martel) van huis weggelopen te zijn. Ze vraagt zijn hulp om het meisje op te sporen. Het enige probleem is dat Tini in Brussel woont en ook al is Baldi niet bepaald enthousiast om op reis te gaan, toch kan Colette hem meelokken. Ze vinden Tini op een ontgroeningsceremonie in het Brusselse studentenkwartier, waar ze optrekt met een oudere kerel die geen graat ziet in het plegen van kleine misdaden, zoals Baldi en Colette al vlug aan den lijve ondervinden. Bovendien is het meisje verslaafd aan alcohol en drugs. Er is heel wat werk voor de boeg voor Baldi en Colette. Een op zich erg deprimerende plot wordt veel lichter gemaakt dank zij de doorleefde vertolkingen van Aznavour en Cordy, die de film probleemloos op een hoger echalon plaatsen dan het scenario van David Pharao zou doen vermoeden. Gewoon in je luie stoel zitten en je laten meevoeren door deze twee doorwinterde rastalenten en je geniet ongetwijfeld van deze film. Opgenomen in Brussel door Jean-Claude Neckelbrouck. Stereo.

Petits nuages d'été

1998 | Romantiek

België/Hongarije/Frankrijk 1998. Romantiek van Olivier Langlois. Met o.a. Marie Matheron, Odette Laure, Yves Robert, Jean-Paul Roussillon en Giulia Demont.

Walter (Benedict) en Maria Mueller (Matheron) arriveren met hun elfjarig dochtertje Christina (Demont) in hun riante vakantiewoning in M[KA3]unchen. Ze hopen hier te redden wat nog rest van hun huwelijk. Maria is een fanatieke eco-militante en tijdens haar kruistochten voor een beter leefmilieu heeft ze haar gezin verwaarloosd. Hierdoor heeft ze Walter in de armen van andere vrouwen gedreven. Hun rust is echter van korte duur, want Maria verneemt dat er zich een kartonfabriek in de buurt zal komen vestigen en die zal ongetwijfeld de omgeving vervuilen. Walter op zijn beurt valt voor de charmes van de mooie Marl[KA2]ene (Arnold), secretaresse van het gemeentehuis. Onder het mom van een milieufilm wordt hier een stationsrommannetje opgeklopt tot een militant pamflet. De jonge Demont als Christina levert nog de beste prestatie van de hele cast: ze is natuurlijk en spontaan en steelt het hart van de kijkers. De rest komt, ondanks alle goede bedoelingen, geforçeerd en vooral gemanipuleerd over. Claude d'Anna en Laure Bonin baseerden het scenario op een verhaal van Jean-Louis Magnon. Gefilmd in Hongarije door Bruno Privat.

Baldi et Radio Trottoir

1998 | Komedie

België/Frankrijk 1998. Komedie van Claude D'Anna. Met o.a. Charles Aznavour, Martin Lamotte, Olivier Saladin, Denis Sylvain en Sekkou Sall.

Al geruime tijd zit clochard Baldi (Aznavour) met een nieuw idee in zijn hoofd: hij wil een radiostation oprichten om zijn vrienden van de straat te ondersteunen. Zo kan hij hen bv. melden waar ze onderdak kunnen vinden op gure avonden, of waar ze terecht kunnen als ze ziek zijn, enz. Maar de uitwerking van het plan loopt niet van een leien dakje. Dus doen ze beroep op Marco Tout-Court (Lamotte), een aan lager wal geraakte zanger die wat ondervinding heeft met het medium. Dan moeten ze nog een frequentie vinden. Baldi en zijn vrienden vinden er niets beter op dan een golflengte van het Franse leger in te pikken. De moeilijkheden laten dan ook niet lang op zich wachten. De legeroverheid is niet erg opgezet met de piraten en bovendien denkt Marco in de eerste plaats aan zichzelf. Hij wil de radio gebruiken om terug gratie te vinden bij het publiek. Als clochard vraagt Aznavour in deze aflevering aandacht voor de daklozen en minder begoeden, op het moment dat de winter voor de deur staat en de grauwe schim van kou en honger op de loer ligt. Een film die de sukkels van onze maatschappij een warm hart toedraagt. Alleen hebben de 'sukkels' in de film het nog niet zo slecht. D'Anna en Laure Bonin schreven het sympathieke scenario. Achter de camera stond Jorge Lechaptois.

Baldi : Le serment de Baldi

1998 | Komedie

Frankrijk/Portugal 1998. Komedie van Claude D'Anna. Met o.a. Charles Aznavour, Serge Spira, Véronique Octon, Ludovic Bergery en André Gago.

Het is zomer in Parijs en de daklozen trachten zoals steeds hun karige centjes te verdienen om de dag door te komen. Ook al gaat het er niet steeds eerlijk aan toe, toch doen ze niemand kwaad. Met Baldi (Aznavour) gaat het minder goed. Zijn oude vriendin Zaza (Bertin) staat op het punt haar laatste adem uit te blazen. Alvorens het echter zo ver is, laat ze Baldi beloven dat deze haar asse in haar geboortestad Lissabon zal begraven. Baldi is vastbesloten zijn belofte te houden en onderneemt de lange reis. Onderweg ontdekt hij echter enkele bijzonderheden over Zaza. Aznavour kruipt voor de derde maal in de huid van vagabond Baldi, een levensgenieter die houdt van vrijheid, drank en vrouwen. Zijn enthousiaste vertolking overtreft in grote mate het zeemzoeterige verhaaltje. Het is gewoonweg een genot om die man zijn levenswijsheden te horen uitkramen. Zoals steeds is hij omringd door een aantal goede, jonge en oudere acteurs die hem op gepaste wijze van wederwoord dienen. D'Anna schreef het scenario samen met Laure Bonin. Fotografie is van Jorge Lechaptois.

Sans cérémonie

1997 | Komedie

Frankrijk/België/Oostenrijk 1997. Komedie van Michel Lang. Met o.a. Charles Aznavour, Annie Cordy, Christiane Minazzoli, Jean-Claude de Goros en Frank Dubosc.

Op het moment dat William (De Goros) en R[KA1]egine (Minazzoli) besloten hebben te scheiden komt het bericht dat hun zoon Adrien (Dubosc) in Oostenrijk gaat trouwen. Beiden hebben intussen een nieuwe partner. William gaat met Solange (Cordy) de volkse uitbaatster van een schoonheidssalon voor honden en R[KA1]egine met Darius Torr[KA2]es (Aznavour), een befaamd esthetisch chirurg. Darius en Solange zullen meegaan, maar bij aankomst meldt de verbaasde Adrien dat zijn schoonfamilie erg conservatief is. Dus worden Solange en Darius voorgesteld als meter en peter. Maar dat betekent ook dat beiden dezelfde slaapkamer moeten delen. Veaudeville-komedie in de meest banale voorspelbare Franse boulevard-stijl. De film wordt letterlijk gered door het spetterende spel van beide hoofdacteurs, die onvergetelijke rollen neerzetten. Spijtig genoeg moet je het gelul van de rest er ook bijnemen. Het scenario werd geschreven door Claude D'Anna en Laure Bonin. Voor de fotografie werd beroep gedaan op Michaël Epp. Stereo.

C'est pour la bonne cause

1997 | Komedie

Frankrijk/België 1997. Komedie van Jacques Fansten. Met o.a. Dominique Blanc, Antoine de Caunes, Loïc Freynet, Laurie Lefret en Gaspart Jassef.

De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens en helaas is het net zo gesteld met deze als vrolijk bedoelde film over racisme en vooroordelen. De twaalf-jarige Tonin (Freynet) zegt op school dat zijn ouders een Afrikaanse wees een maand lang onderdak zullen verschaffen tijdens de vakantie, maar als hij zijn overwerkte vader (De Caunes) die keukens ontwerpt, om toestemming vraagt, zegt hij vierkant nee, ondanks het ridderlijke initiatief. Tonin wil niet afgaan op school en neemt Moussa (Jassef) op sleeptouw. Op hun tocht als illegalen langs heg en steg ontmoeten ze nog veel meer huichelarij en ongegronde meningen. De film is veel te lang, heeft geen humor en vervalt algauw in een platte klucht met een schmierende rolverdeling. Dit ligt aan het magere scenario van regisseur Fansten, die zijn eigen verhaal bewerkte. Het camerawerk is van Laura Machuel.

Baldi et la voleuse d'amour

1997 | Komedie

Frankrijk/België/Canada 1997. Komedie van Claude D'Anna. Met o.a. Charles Aznavour, Mélanie Leray, Jacques Frantz, Mona Heftre en Fabien Thomann.

De dakloze Baldipata (Aznavour) houdt van de sfeer van de jaarlijkse kermis. Hij houdt van deze rondreizende mensen, hun vrije leven dat niet steeds zonder moeilijkheden is. Johan Demeter (Frantz), eigenaar van de schietstand, is reeds sinds vele jaren zijn vriend. Ooit heeft deze door zijn goedheid het leven gered van Baldipatas dochtertje. Baldipata is een goed schutter en wat hij wint, of het nu een koffieservies is of een pluchen beer, geeft hij aan Magali (Leray), Johans dochter. Maar op een dag is Magali spoorloos verdwenen. Johan vraagt Baldipata om haar te zoeken. Een gevoelige dramatische komedie die vooral haar kracht put uit de schitterende vertolking van Aznavour, die zo gelukkig is zonder materialistische bezittingen dat je er haast jaloers op zou worden. Het is de derde keer dat Aznavour in de huid kruipt van Baldipata en telkens slaagt hij erin andere emotionele snaren te raken. D'Anna schreef het scenario samen met Laure Bonin. Voor de fotografie tekende Denys Clerval.

Fils d'un autre

1992 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1992. Drama van Michel Lang. Met o.a. Sophie Barjac, François Marthouret, Massimo Wetmüller, Valeria D'Obici en Jan Vancoillie.

Dr. Francis Blancvillain (Marthouret) en zijn vrouw Brigitte (Barjac) hebben zich na het overlijden van hun dienstbode ontfermd over haar zoontje Johan (Vancoillie). Ze hebben hem als hun eigen kind opgevoed. Johans vader Ralph (Wetmüller), een Portugees, werd destijds na een gevangenisstraf Frankrijk uitgezet. Hij heeft echter nooit afstand gedaan van zijn rechten als vader. Nu verschijnt hij weer ten tonele met een eenvoudig chantageplan. Als Dr. Blancvillain hem niet snel een flink bedrag betaalt, zal hij de jongen opeisen. Prangend drama over ouderlijke en adoptie-rechten. Erg overtuigend werd het niet uitgewerkt en de kleine Vancoillie is nog het geloofwaardigst. Houd de zakdoek maar binnen handbereik. Het scenario is van Carlos Sasoga naar een origineel verhaal van Claude d'Anna en Laure Bonin. Het camerawerk is van Mário Barosso.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jacques Dercourt op televisie komt.

Reageer