Jean-Pierre Darroussin

1953 Regisseur, Acteur

Jean-Pierre Darroussin (1953) is regisseur en acteur.
Er zijn 57 films gevonden.

Une vie

2016 | Drama

Frankrijk/België 2016. Drama van Stéphane Brizé. Met o.a. Judith Chemla, Jean-Pierre Darroussin, Yolande Moreau, Swann Arlaud en Nina Meurisse.

Onopgesmukt, naturalistisch verslag van het volwassen leven van de negentiende-eeuwse deemoedige dochter van een baron, die een hardvochtige burggraaf trouwt die haar van haar idealen berooft. Regisseur Brizé (La loi du marché) toont het leven als desillusie in een vierkant beeldformaat. Een onthutsend portret van hoe een onbevangen geest verstrikt raakt in morele kaders, beloftes en bedrog. Naar het gelijknamige boek van Guy de Maupassant en bekroond met de prijs van de internationale filmkritiek op het Filmfestival van Venetië.

La mort d'Auguste

2015 | Misdaad, Drama

Frankrijk 2015. Misdaad van Denis Malleval. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Antoine Duléry, Bruno Solo en Olivia Brunaux.

Mallevals vijfde Simenon-voor-tv is een fraai staaltje classicistisch noir-drama op de millimeter. Parijs 1965. In het quartier des Halles drijft Antoine Mature met zijn pa een drukbezochte bistro. Tot laatstgenoemde overlijdt, en Ferdinand en Bernard hun broer Antoine ervan verdenken, vaders veronderstelde spaarpot te hebben verdonkeremaand. Spel en sfeertekening rijmen hier perfect dankzij een van het impliciete uitgaande regie. Darroussin is geweldig als de zwijgzame, getergde Antoine. Ook voor deze Malleval-Simenon, kijkcijferknaller in Frankrijk, tekende scenarist Jacques Santamaria.

Coup de chaud

2015 | Misdaad, Drama

Frankrijk/België 2015. Misdaad van Raphaël Jacoulot. Met o.a. Karim Leklou, Jean-Pierre Darroussin, Grégory Gadebois, Carole Franck en Isabelle Sadoyan.

Een Frans dorp zucht onder een hittegolf. Josef Bousou, ietwat achtergebleven zoon van een schroothandelaar, zorgt met zijn kabouterautootje en onvoorspelbare fratsen voor onrust. Wanneer er dingen verdwijnen, vrouwen zich bedreigd voelen en allerlei ongerijmdheden passeren, wordt de dorpszot een magneet voor het collectief ongenoegen. Ouderwets doortimmerd psychogram van een microkosmos annex film noir in de brandende CinemaScope-zon levert bijzonder suspenserijke cinema op. In de toprolbezetting is Leklou een ontdekking. De fraaie affichetekening is van de in Frankrijk wonende Amerikaan Myles Hyman.

Mon âme par toi guérie

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van François Dupeyron. Met o.a. Grégory Gadebois, Céline Sallette, Jean-Pierre Darroussin en Marie Payen.

Introverte Frédi, inwonend bij zijn door het leven getekende vader, hobbelt van baantje naar baantje en houdt emotie op afstand. Van zijn recent heengegane moeder heeft Frédi het genezen door handoplegging geërfd. De gave blijft vooralsnog onbenut, totdat de dolende dertiger onopzettelijk een kind aanrijdt dat in een coma belandt. Wat klinkt als eersteklas zweefkezenmelodrama is de facto een in snippers verteld louteringsverhaal met een soms onbestemde sfeer. Gadebois (de zoon) en Darroussin (de vader) zijn geweldig. Zwanenzang van Dupeyron (1950-2016), stille kracht van het bedachtzame Franse drama-op-de-millimeter.

Les neiges du Kilimandjaro

2011 |

Frankrijk 2011. Robert Guédiguian. Met o.a. Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin en Gérard Meylan.

Het leven van havenwerker en vakbondsman Michel (Darroussin), een man die oprecht gelooft in rechtvaardigheid, komt op z'n kop te staan nadat hij samen met zijn vrouw Marie-Claire (Ascaride) met geweld wordt beroofd in zijn eigen huis in Marseille. De vijftigers, al lang gelukkig getrouwd, worden gedwongen een aantal van hun opvattingen te herzien. Mooi geacteerd (Guédiguians vaste hoofdrolspeelster Ascaride kreeg een Césarnominatie voor haar rol) drama over idealisme is misschien een tikje zelfingenomen. Guédiguian maakte eerder onder meer Marius et Jeannette.

Le Havre

2011 | Komedie, Drama

Finland/Frankrijk/Duitsland 2011. Komedie van Aki Kaurismäki. Met o.a. André Wilms, Blondin Miguel, Kati Outinen en Jean-Pierre Darroussin.

Een van de vrolijkere werken uit het oeuvre van de Finse auteur en zelfhater Aki Kaurismäki. Over de aan lager wal geraakte bohemienschrijver Marcel Marx (André Wilms) uit Kaurismäki's eerdere film La vie de bohème (1992), die twintig jaar na dato opduikt als schoenenpoetser in Le Havre. Daar helpt hij een jonge Afrikaanse illegaal uit handen te blijven van de politie. Tragisch absurdisme in een nihilistische, doch hoopvolle komedie vol Franse filmtypetjes als inspecteurs in lange regenjassen. Winnaar van de FIPRESCI-prijs op het filmfestival van Cannes.

La fille du puisatier

2011 | Drama, Romantiek

Frankrijk 2011. Drama van Daniel Auteuil. Met o.a. Daniel Auteuil, Kad Merad, Sabine Azéma, Jean-Pierre Darroussin en Nicolas Duvauchelle.

Verder met oa Astrid Bergès-Frisbey en Kad Merad. Regiedebuut van de Franse acteur Auteuil, die zelf te zien is als de puttengraver wiens dochter zwanger raakt van een jonge gevechtspiloot. Maar dan breekt de Eerste Wereldoorlog uit, en wordt al snel niets meer van hem vernomen. Remake van de gelijknamige volkse tragikomedie uit 1940 van Marcel Pagnol, gemaakt op initiatief van diens kinderen. Auteuil, die zelf schitterde in Pagnol-verfilmingen Jean de Florette en Manon des sources, stortte zich na La fille du puisatier gelijk op nieuwe versies van nog drie Pagnol-films.

De bon matin

2011 | Drama

Frankrijk/België 2011. Drama van Jean-Marc Moutout. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Valérie Dréville, Xavier Beauvois, Ralph Amoussou en Laurent Delbecque.

Vijftiger Paul Wertret is accountmanager bij een Franse bank. Maandagochtend om acht uur stipt verschijnt hij op kantoor, schiet twee chefs neer en sluit zich daarna op in z'n bureau. Wat aan deze schokgolf voorafging, vertelt Moutout vervolgens sec, met veel interpretatieruimte. Darroussins sublieme vertolking heeft de sombere lading van monomanie, leegte en ontgoocheling. Pauls reflectie op zijn leven wordt gaandeweg de frons van de toeschouwer. Als 'het systeem' zo pervers is, waarom werken we er dan allemaal aan mee? Gebaseerd op een casus uit 2004.

La dame de trèfle

2009 | Drama, Misdaad

Frankrijk 2009. Drama van Jérôme Bonnell. Met o.a. Malik Zidi, Florence Loiret Caille, Marc Barbé, Nathalie Boutefeu en Jean-Pierre Darroussin.

De verweesde broer en zus Aurélien en Argine wonen samen. Ze delen een oud huis, hun dagelijks leven en hun bed. Aurélien is bloemist, maar voor extra inkomsten handelt hij daarnaast in gestolen metaal. Als op een dag een maatje, gezocht door de politie, bij het tweetal aanklopt, gaat er van alles mis. In duistere tinten schetst regisseur Bonnell (Le chignon d'Olga) de toenemende chaos in het leven van twee kwetsbare zielen. Traag opgebouwd drama, mooi gespeeld door hoofdrolspelers Zidi en Caille.

Erreur de la banque en votre faveur

2009 | Komedie

Frankrijk 2009. Komedie van Gérard Bitton en Michel Munz. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Barbara Schulz en Jennifer Decker.

Julien, als maître d'hôtel bij een exclusieve zakenbank verantwoordelijk voor elk diner achter gesloten deuren, kijkt tegen zijn ontslag aan. Met kompaan Étienne droomt hij al lang van een restaurant, maar na zeventien jaar 'bij de zaak' weigert die zaak hem genadeloos een lening. Wanneer hij de maatpakken hoort converseren over ondernemingen waarvan de aandelen zullen stijgen, krijgt de aspirant-restaurateur een interessant alternatief aangereikt. Vlot weghappende komedie met Robin Hood-boventoon wordt ietwat opgehouden door amoureuze tussenstops. Magnan piekt als schaamteloos fielterige bankier.

Les grandes personnes

2008 | Drama, Romantiek

Frankrijk/Zweden 2008. Drama van Anne Novion. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Anaïs Demoustier, Judith Henry, Lia Boysen en Jakob Eklund.

Ieder jaar neemt Albert (Darroussin) zijn dochter Jeanne (Demoustier) mee naar een Europees land. Nu, voor haar zeventiende verjaardag, gaan ze naar Zweden. Daar blijkt hun zomerhuis al bezet door twee vrouwen. Terwijl Albert met zijn metaaldetector op zoek gaat naar een Vikingschat, raakt de wat timide Jeanne verliefd. Speelfilmdebuut van regisseuse Novion is een aandoenlijk drama met fraaie Scandinavische decors, over twee mensen wier levenspaden binnenkort uit elkaar zullen gaan. De jonge Demoustier kreeg in eigen land een César-nominatie voor veelbelovend talent.

Le septième juré

2008 | Drama

Frankrijk/België 2008. Drama van Edouard Niermans. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Isabelle Habiague, Pascal Elso en Lahcen Razzougui.

Gerespecteerd apotheker Grégoire (Darroussin) verkracht en vermoordt in een vlaag van verstandsverbijstering een jonge vrouw. Khader (Razzougui), de Tunesische vriend van de vrouw, is al snel hoofdverdachte. Hij maakt weinig kans in zijn proces: de zaak speelt in de jaren zestig, vlak na de Algerijnse oorlog, racisme viert hoogtij in Frankrijk. Dan wordt Grégoire gevraagd om in de jury zitting te nemen, en gaat zijn geweten opspelen. Voor tv gemaakte, redelijk geslaagde remake van de gelijknamige film van Georges Lautner uit 1964.

Rien de personnel

2007 |

Frankrijk 2007. Met o.a. Mélanie Doutey, Denis Podalydès en Jean-Pierre Darroussin.

Gerespecteerd apotheker Grégoire (Darroussin) verkracht en vermoordt in een vlaag van verstandsverbijstering een jonge vrouw. Khader (Razzougui), de Tunesische vriend van de vrouw, is al snel hoofdverdachte. Hij maakt weinig kans in zijn proces: de zaak speelt in de jaren zestig, vlak na de Algerijnse oorlog, racisme viert hoogtij in Frankrijk. Dan wordt Grégoire gevraagd om in de jury zitting te nemen, en gaat zijn geweten opspelen. Voor tv gemaakte, redelijk geslaagde remake van de gelijknamige film van Georges Lautner uit 1964.

Dialogue avec mon jardinier

2007 | Komedie

Frankrijk 2007. Komedie van Jean Becker. Met o.a. Daniel Auteuil, Jean-Pierre Darroussin, Fanny Cottençon en Hiam Abbass.

Een mondaine schilder (Auteuil), graag geziene gast op hippe vernissages, die een midlifecrisis uitzit op het platteland, huurt een tuinman (Darroussin) in, een simpele ziel die de stad alleen van de tv kent. Het blijkt dat ze vroeger samen op school hebben gezeten. Ze brengen hun tijd door met het voeren van lange gesprekken, waarbij de tuinman blijk geeft over een rustieke wijsheid te beschikken. Regisseur Becker (L'été meurtrier) verfilmde de gelijknamige, semi-autobiografische roman van schilder-schrijver Henri Cueco in het pittoreske gat Villefranche-sur-Saone. Aardige running gags, een ontroerend, of sentimenteel, einde. Op een ouderwetse manier mooi.

Le pressentiment

2006 | Drama

Frankrijk 2006. Drama van Jean-Pierre Darroussin.

Een mondaine schilder (Auteuil), graag geziene gast op hippe vernissages, die een midlifecrisis uitzit op het platteland, huurt een tuinman (Darroussin) in, een simpele ziel die de stad alleen van de tv kent. Het blijkt dat ze vroeger samen op school hebben gezeten. Ze brengen hun tijd door met het voeren van lange gesprekken, waarbij de tuinman blijk geeft over een rustieke wijsheid te beschikken. Regisseur Becker (L'été meurtrier) verfilmde de gelijknamige, semi-autobiografische roman van schilder-schrijver Henri Cueco in het pittoreske gat Villefranche-sur-Saone. Aardige running gags, een ontroerend, of sentimenteel, einde. Op een ouderwetse manier mooi.

Toute la beauté du monde

2005 | Komedie

Frankrijk 2005. Komedie van Marc Esposito. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Marc Lavoine en Zoé Félix.

Een mondaine schilder (Auteuil), graag geziene gast op hippe vernissages, die een midlifecrisis uitzit op het platteland, huurt een tuinman (Darroussin) in, een simpele ziel die de stad alleen van de tv kent. Het blijkt dat ze vroeger samen op school hebben gezeten. Ze brengen hun tijd door met het voeren van lange gesprekken, waarbij de tuinman blijk geeft over een rustieke wijsheid te beschikken. Regisseur Becker (L'été meurtrier) verfilmde de gelijknamige, semi-autobiografische roman van schilder-schrijver Henri Cueco in het pittoreske gat Villefranche-sur-Saone. Aardige running gags, een ontroerend, of sentimenteel, einde. Op een ouderwetse manier mooi.

Saint-Jacques... La Mecque

2005 | Drama, Komedie

Frankrijk 2005. Drama van Coline Serreau. Met o.a. Muriel Robin, Artus de Penguern, Jean-Pierre Darroussin, Pascal Légitimus en Marie Bunel.

Twee broers en een zus die elkaar liever kwijt dan rijk zijn moeten van Puy-en-Velay naar Santiago de Compostella wandelen om de erfenis van wijlen hun moeder te toucheren. In deze sympathieke road movie-te-voet verwerkte de scenarist/regisseur van Trois hommes et un couffin weer een aantal van haar vaste thema's (vrouwenemancipatie, multicultiverbroedering). Behalve snedige dialogen en inventieve droomscènes verlenen de warme beelden van Jean-François Robin de koddige pelgrimage een meerwaarde. Darroussin munt uit in zijn klaplopersrol.

Mon père est ingénieur

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Gérard Meylan, Jean-Pierre Darroussin en Ariane Ascaride.

Twee broers en een zus die elkaar liever kwijt dan rijk zijn moeten van Puy-en-Velay naar Santiago de Compostella wandelen om de erfenis van wijlen hun moeder te toucheren. In deze sympathieke road movie-te-voet verwerkte de scenarist/regisseur van Trois hommes et un couffin weer een aantal van haar vaste thema's (vrouwenemancipatie, multicultiverbroedering). Behalve snedige dialogen en inventieve droomscènes verlenen de warme beelden van Jean-François Robin de koddige pelgrimage een meerwaarde. Darroussin munt uit in zijn klaplopersrol.

Le coeur des hommes

2003 | Komedie

Frankrijk 2003. Komedie van Marc Esposito. Met o.a. Gérard Darmon, Jean-Pierre Darroussin, Bernard Campan, Marc Lavoine en Ludmila Mikaël.

Sympathieke herenfilm van voormalig filmjournalist Marc Esposito (medeoprichter van filmblad Première) over de vriendschap tussen vier veertigers. Rond hun vijftiende voetbalden ze samen in een Parijse voorstad en sindsdien zoeken ze elkaar regelmatig op om problemen te relativeren rond werk, vrouwen, nageslacht en vriendschap. Zoals gebruikelijk in dit type film ligt de nadruk op de potentieel splijtende invloed van echtgenoten, vriendinnen en maîtresses. Maar gelukkig kan 25 jaar vriendschap dienen als rots in de branding. Plezier van en met heren, geschikt voor beide seksen. In 2007 volgde meer oude-jongens-stokbrood in Le coeur des hommes 2.

Mille millièmes

2002 |

Frankrijk 2002. Rémi Waterhouse. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Patrick Chesnais en Wladimir Yordanoff.

Sympathieke herenfilm van voormalig filmjournalist Marc Esposito (medeoprichter van filmblad Première) over de vriendschap tussen vier veertigers. Rond hun vijftiende voetbalden ze samen in een Parijse voorstad en sindsdien zoeken ze elkaar regelmatig op om problemen te relativeren rond werk, vrouwen, nageslacht en vriendschap. Zoals gebruikelijk in dit type film ligt de nadruk op de potentieel splijtende invloed van echtgenoten, vriendinnen en maîtresses. Maar gelukkig kan 25 jaar vriendschap dienen als rots in de branding. Plezier van en met heren, geschikt voor beide seksen. In 2007 volgde meer oude-jongens-stokbrood in Le coeur des hommes 2.

Marie-Jo et ses deux amours

2002 | Drama

Frankrijk 2002. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin, Gérard Meylan en Julie-Marie Parmentier.

Marie-Jo is Guédiguians filmantwoord op de vraag of je van twee geliefden tegelijk en evenveel kunt houden. Zijn tragédienne uit een Marseillaanse arbeiderswijk, geweldig vertolkt door levensgezellin Ascaride, ziet zich heen en weer geslingerd tussen hondstrouwe eega Daniel (Darroussin) en intrigerende havenloods Marco (Meylan). Het volledig op het acteurstrio toegesneden melodrama blijft steeds weldadig puur: geen nevenintriges, nauwelijks stoffering. De liefde alleen doet immers al pijn genoeg. Renato Berta's fotografie maakt de zwoele mediterrane zomer welhaast voelbaar. Darroussin is op z'n sublieme subtielst als de bedrogen wederhelft die lijdzaam zwijgt.

15 août

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Patrick Alessandrin en Patricl Alessandrin. Met o.a. Richard Berry, Charles Berling, Jean-Pierre Darroussin, Mélanie Thierry en Selma El Mouissi.

Max (Berry), Vincent (Berling) en Raoul (Darroussin) gaan voor het lange weekend van O.L.V. Hemelvaart (Maria Hemelvaart) op 12 augustus op weg naar de bekende badplaats in Zuid-Bretagne La Baule, waar hun vrouwen in een grote bungalow de laatste veertien dagen met de kinderen hebben doorgebracht. Helaas voor de dames heeft het aan één stuk door geregend en als de hardwerkende heren met goede banen en beroepen, inclusief maîtresses arriveren, zijn de vrouwtjes met onbekende bestemming gevlogen. De kinderen, die ze nauwelijks kennen, moeten door de vaders bemoederd worden. Waar de moeders uithangen, die nu eens als meiden onder elkaar wilden zijn, komen we nooit te weten, maar wel dat het toilet in de vakantiewoning ontstopt moet worden. Deze pretentieuze film die net zo verstopt is, komt echter nooit in de stroomversnelling. Een mislukte poging om het succesvolle thema van TROIS HOMMES ET UN COUFFIN van Coline Serreau uit 1985 nog eens te variëren. De ene afgezaagde, humorloze scène volgt de andere in vlot tempo op, maar de som van het geheel leidt nergens toe. Zonde van de hoofdrollen, die tot veel beter in staat zijn. Door de pedanterige aanpak van Alessandrin krijgen ze geen kans. Het scenario is van Lisa Azuelos-Alessandrin. Het camerawerk is van Damien Morisot. Luc Besson produceerde de film. Widescreen.

12 regards sur le racisme: Poitiers, voiture 11

2001 | Korte film

Frankrijk 2001. Korte film van Yves Angelo. Met o.a. Rabah Loucif, Fatiah Cheriguene en Jean-Pierre Darroussin.

Max (Berry), Vincent (Berling) en Raoul (Darroussin) gaan voor het lange weekend van O.L.V. Hemelvaart (Maria Hemelvaart) op 12 augustus op weg naar de bekende badplaats in Zuid-Bretagne La Baule, waar hun vrouwen in een grote bungalow de laatste veertien dagen met de kinderen hebben doorgebracht. Helaas voor de dames heeft het aan één stuk door geregend en als de hardwerkende heren met goede banen en beroepen, inclusief maîtresses arriveren, zijn de vrouwtjes met onbekende bestemming gevlogen. De kinderen, die ze nauwelijks kennen, moeten door de vaders bemoederd worden. Waar de moeders uithangen, die nu eens als meiden onder elkaar wilden zijn, komen we nooit te weten, maar wel dat het toilet in de vakantiewoning ontstopt moet worden. Deze pretentieuze film die net zo verstopt is, komt echter nooit in de stroomversnelling. Een mislukte poging om het succesvolle thema van TROIS HOMMES ET UN COUFFIN van Coline Serreau uit 1985 nog eens te variëren. De ene afgezaagde, humorloze scène volgt de andere in vlot tempo op, maar de som van het geheel leidt nergens toe. Zonde van de hoofdrollen, die tot veel beter in staat zijn. Door de pedanterige aanpak van Alessandrin krijgen ze geen kans. Het scenario is van Lisa Azuelos-Alessandrin. Het camerawerk is van Damien Morisot. Luc Besson produceerde de film. Widescreen.

Ça ira mieux demain

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Jeanne Labrune. Met o.a. Nathalie Baye, Jeanne Balibar, Jean-Pierre Darroussin, Danielle Darrieux en Isabelle Carré.

Celliste Marie (Carr[KA1]e) beschuldigt een man van diefstal van haar portemonnaie in de Parijse metro. Zij is met haar vriendin Annie (Guillemin) onderweg. Marie`s moeder Elisabeth (Balibar) gaat verhuizen, en weet niet wat ze met een ladenkast moet doen, die al heel lang in de familie is. Sophie (Baye) is niet meer zeker van zichzelf; haar man Xavier (Darroussin) weet niet welk beroep hij moet kiezen: psychotherapeut of bottenkraker; hij oefent ze beide uit, onder verschillende namen, maar in dezelfde praktijk. Hij gaat in zijn eentje in een bistro eten en ontmoet zijn oude vriend Franck (Bezace), een binnenhuisarchitect, die van zijn vrouw C[KA1]eline (Besançon) minder vet zou moeten eten. Sophie ontmoet Elisabeth en raakt in gesprek over de ladenkast die eerst in plastic gewikkeld moet worden voordat hij in de kelder kan. Is het wel of niet goed voor het hout; iedereen doet zijn zegje. Er gebeurt van alles en zo maken we kennis met de belangrijkste personages van de film. We volgen een week lang hoe het met hen gaat. Sommigen hebben geluk, anderen hebben pech. Veel gebeurtenissen zijn ronduit grappig, andere voorvallen zijn minder humoristisch, afhankelijk van de spelprestaties. Baye is heel goed als weifelaarster, die naar seks verlangt, en Balibar komt heel sympathiek en geloofwaardig over. Veterane Darrieux is goed op dreef als vrouw die alles over gordijnstoffen weet. Ondanks het originele scenario van regisseuse Labrune had de film veel grappiger kunnen zijn. Het einde is abrupt, maar laat de deur wagenwijd open voor een vervolg. Wie de film op tv kan zien, moet hem beslist niet overslaan - hij is leuk genoeg. Het camerawerk is van Jean-Claude Thibaut.

À L'attaque !

2000 | Drama, Komedie

Frankrijk 2000. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Ariane Ascaride, Pierre Banderet, Frédérique Bonnal, Patrick Bonnel en Jacques Boudet.

Scenarioschrijvers Yvan (Podalyd[KA2]es) en Xavier (Pieiller) willen een sociale komedie schijven over de moderne klassenstrijd. Ze debatteren en argumenteren met elkaar, voegen sc[KA2]ene`s toe, halen sc[KA2]ene`s weg en ongemerkt beleven we de geschiedenis van het garagebedrijf Moliterno & Cie. Lola (Ascaride) is weduwe en probeert het autobedrijf van haar schoonvader (Boudet) overeind te houden met twee monteurs, Jean- Do (Darroussin) die een oogje op haar heeft en Gigi (Meylan), wiens vrouw Marthe (Bonnal), de boekhouding verzorgt. Lola heeft geen belangstelling voor Jean-Do, maar voor Neils (Lenglet), de directeur van de bank, die hen een krediet op het pand heeft verschaft. Een grote klant, die in containers doet, moet zonder al te veel kosten op een nieuwe locatie terechtkomen en wil dat via een faillissement bereiken. Daardoor komt de firma Moliterno in de problemen, want Neils wil het krediet intrekken. Dan nemen ze allemaal het heft in handen om te strijden tegen het kapitalisme en de globalisatie. Nodeloos om op te merken dat Lola het dan met Neils gehad heeft. Met MARIUS ET JEANETTE (ook met Meylan en Ascaride) bewees Guédiguian de nieuwe Marcel Pagnol te zijn en ook aan deze film kunnen liefhebbers hun hart ophalen. De aanpak, die soms hilarisch en dan weer vol onverwachte wendingen zit, is origineel. Het spel staat op een even hoog peil als voornoemde film, die vooral in eigen land met 2,6 miljoen bezoekers een groot succes was. Buiten Frankrijk minder gemakkelijk te doorgronden als je niet op de hoogte bent van de toestanden, maar er valt voor buitenstaanders evenveel plezier te beleven als aan vergelijkbare Britse komedies. Het scenario is van regisseur Guédiguian en Jean Louis Milesi. Het camerawerk is van Bernard Cavaliè.

Sabato club: A l'attaque

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Robert Guédiguian. Met o.a. Jacques Boudet, Jean-Pierre Darroussin en Ariane Ascaride.

Scenarioschrijvers Yvan (Podalyd[KA2]es) en Xavier (Pieiller) willen een sociale komedie schijven over de moderne klassenstrijd. Ze debatteren en argumenteren met elkaar, voegen sc[KA2]ene`s toe, halen sc[KA2]ene`s weg en ongemerkt beleven we de geschiedenis van het garagebedrijf Moliterno & Cie. Lola (Ascaride) is weduwe en probeert het autobedrijf van haar schoonvader (Boudet) overeind te houden met twee monteurs, Jean- Do (Darroussin) die een oogje op haar heeft en Gigi (Meylan), wiens vrouw Marthe (Bonnal), de boekhouding verzorgt. Lola heeft geen belangstelling voor Jean-Do, maar voor Neils (Lenglet), de directeur van de bank, die hen een krediet op het pand heeft verschaft. Een grote klant, die in containers doet, moet zonder al te veel kosten op een nieuwe locatie terechtkomen en wil dat via een faillissement bereiken. Daardoor komt de firma Moliterno in de problemen, want Neils wil het krediet intrekken. Dan nemen ze allemaal het heft in handen om te strijden tegen het kapitalisme en de globalisatie. Nodeloos om op te merken dat Lola het dan met Neils gehad heeft. Met MARIUS ET JEANETTE (ook met Meylan en Ascaride) bewees Guédiguian de nieuwe Marcel Pagnol te zijn en ook aan deze film kunnen liefhebbers hun hart ophalen. De aanpak, die soms hilarisch en dan weer vol onverwachte wendingen zit, is origineel. Het spel staat op een even hoog peil als voornoemde film, die vooral in eigen land met 2,6 miljoen bezoekers een groot succes was. Buiten Frankrijk minder gemakkelijk te doorgronden als je niet op de hoogte bent van de toestanden, maar er valt voor buitenstaanders evenveel plezier te beleven als aan vergelijkbare Britse komedies. Het scenario is van regisseur Guédiguian en Jean Louis Milesi. Het camerawerk is van Bernard Cavaliè.

La ville est tranquille

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin, Gérard Meylan, Alexandre Ogou en Pierre Banderet.

Huurmoordenaar of hoer, dat lijken zowaar de enige carrièremogelijkheden voor de arbeidersklasse in Guédiguians bittere portret van werkende armelui in en rond Marseille. Socialistenkind Guédiguian (1953) draait sinds begin jaren tachtig zijn maatschappelijk geëngageerde films met dezelfde acteurs, schrijvers en technici in arbeidersstad L’Estaque, zijn vervallen geboortegrond aan de noordzijde van Marseille. In La ville est tranquille is het wederom zijn vrouw Ascaride als centrale figuur (net als in César-winnaar Marius et Jeannette) in een aantal treurige stadsverhalen over werkloosheid, drugs, racisme, eenzaamheid, corruptie en geweld. Met de zon als lichtpunt.

Qui plume la Lune ?

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Christine Carrière. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Garance Clavel, Elsa Dourdet, Michèle Ernou en Michelle Brousse.

Als de vrouw van Lucien (Darrousin) overlijdt, blijft hij achter met twee dochtertjes, Suzanne (Ferreira als kind, Duchamp als tiener, Clavel als volwassene) en Marie (Guedra als kind, Lienard als tiener, Dourdet als volwassene). Hij wil zijn kinderen beschermen en hun moeder vervangen, maar tegelijkertijd waken de meisje over hem. Luciens moeder (Ernou) behandelt hem op haar beurt weer als een kind en die situatie is op den duur niet houdbaar. Dat komt in de vorm van een generatieconflict als de meisjes volwassen worden. Suzanne trouwt met de verkeerde kerel en Marie mist de boot. Het intelligente scenario van regisseuse Carrière is gedeeltelijk autobiografisch, maar ze heeft opzettelijk haar eigen situatie omgekeerd want zij verloor op jonge leeftijd haar vader. De manier waarop ze de problemen van het chaotische huishouden benadert, is geloofwaardig en ze doet het met een bepaalde luchtigheid, waardoor je bij dit mooi gespeelde drama af en toe behoorlijk glimlacht. Het spel is mooi en de rollen passen bij hun onderwerp. Het camerawerk is van Pierre David, Pascal Lagriffoul en Gilles Porte. Carrière's tweede speelfilm werd op kleine festivals bekroond en ze sleepte zelfs een prijs in de wacht in Cannes.

Inséparables

1999 | Drama, Komedie

Frankrijk/Canada 1999. Drama van Michel Couvelard en Normand Bergeron. Met o.a. Catherine Frot, Jean-Pierre Darroussin, Fabienne Babe, Sami Bouajila en Hervé Pierre.

Het scenario van debuterend regisseur Couvelard is speciaal toegeschreven op zijn vrouw Frot, die de medehoofdrol speelt als Gisèle. Als een regisseur zoiets doet, is het altijd uitkijken geblazen. Anderzijds staat Frot al jaren op het toneel met Darroussin, die Robert is in deze film. Robert is een toneelspeler-filmacteur in spe, die maar niet aan de bak kan komen. Hij komt uit het havenplaatsje Boulogne-sur-Mer aan de Franse Kanaalkust en is naar Parijs gegaan om carrière te maken. In plaats van glansrollen moet hij zich tevreden stellen als figurant bij de tv en houdt zich in leven met het uitventen van gelegenheidsgoederen. Hij besluit terug te gaan naar zijn geboorteplaats en ontmoet dan zijn sweetheart Gisèle opnieuw, die hij ooit in steek liet. Gisèle is nimmer getrouwd, werkt als secretaresse op het gemeentehuis en heeft als minnaar haar getrouwde baas, die een gezin met kinderen heeft. Het leven van drie mensen gaat zich grondig veranderen. De film bevat niet alleen de bekende ingrediënten van de mislukte artistieke carrière, maar ook de grote twijfel die mensen krijgen als ze de veertig passeren en afstevenen op een midlifecrisis. De rolprent is een redelijk, maar landerig drama, met middelmatige spel- en regieprestaties. Meer geschikt als tv- film dan als bioscoopfilm. Het camerawerk is van Antoine Roch. Dat Arthur H. onder andere de muziek verzorgde is geen toeval: Couvelard had ooit een clip over hem gedraaid.

C'est quoi la vie?

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van François Dupeyron. Met o.a. Éric Caravaca, Jacques Dufilho, Jean-Pierre Darroussin, Isabelle Renauld en Michelle Goddet.

Tja, wat is het leven eigenlijk? Dat vraagt de twintiger Nicolas zich af, die zich niet goed raad weet met zijn bestaan. Ondertussen werkt hij mee op het boerenbedrijf van zijn vader. Wanneer dat op de fles gaat, wordt het tijd dat Nicolas een aantal beslissingen neemt. De vraag uit de titel beantwoorden kan hij aan het eind natuurlijk nog niet, maar hij is wel iets wijzer. Fraai gefotografeerd (door de Japanse cameraman Tetsuo Nagata) coming of age-verhaal leverde Caravaca een César op voor zijn hoofdrol.

Si je t'aime... prends garde à toi

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Jeanne Labrune. Met o.a. Nathalie Baye, Hubert Saint-Macary, Philippe Khorsand, Daniel Duval en Elisabeth Commelin.

Muriel (Baye) is schrijfster van romans en scenario`s. Ze heeft succes, maar niet in de liefde, want haar oudere minnaar heeft haar laten vallen. Als ze in de trein zit en op weg naar huis is, ontmoet ze Samuel (Duval), die haar opsmoest. Als ze uitstapt op haar station, scheiden hun wegen. Samuel, een weinig succesvolle verkoper van vloerbedekking, belt haar op en zegt dat hij langs komt met verse croissants, die ze met een koffie voor ontbijt samen zullen nuttigen. Inderdaad staat hij voor de deur en als hij eenmaal binnen is, wordt onmiddellijk de liefde bedreven en Muriel geniet ervan. Ze geniet nog meer, want ze weet dat zij geestelijk sterker is dan Samuel, die echter een karakter met hele duistere trekken blijkt te hebben. Het duurt echter enige tijd voordat Muriel het in de gaten heeft. Het scenario van regisseuse Labrune windt er geen doekjes om, maar de boodschap die zij heeft willen brengen met de film roept zowel voor mannen als vrouwen vragen op, want ze zegt: 'Ik geloof niet in de gemeenschap tussen twee schepsels'; en ze vervolgt: 'er ontbreekt een schakel. Mijn film is de missing link'. We geloven er geen snars van, maar Baye is heel goed, de scène's zijn niets verhullend en mooi en de hoofdpersonages vormen puzzels, waarover je nog een lange tijd nadenkt.

Le Poulpe

1998 | Mysterie, Misdaad

Frankrijk 1998. Mysterie van Guillaume Nicloux. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Clotilde Courau, Stephane Boucher, Julie Delarme en Aristide Demonico.

De titel betekent inktvis; het is de bijnaam van de 38-jarige Gabriel Lecouvreur (Darrossin), een priv[KA1]edetective zonder vaste woon- of verblijfplaats, die zich met de groothartige, vindingrijke Cheryl (Coureau) van het ene geval naar het andere begeeft. Deze zaak betreft een onbekende dode met een latex masker en nieuwe schoenen aan zijn voeten, duidelijk een sm- slachtoffer. Het onderzoek vlot niet en Gabriel besluit om Cheryl te begeleiden naar het graf van haar grootouders in een dorpje in West-Frankrijk. Tot hun ontzetting zijn er grafschenners aan het werk geweest en voor ze het weten zijn ze in een nieuwe zaak beland, of is er misschien een verband met de vorige? Een trio relschoppers probeert Cheryl in de trein aan te randen, maar zij blijkt veel handiger te zijn dan de schoften dachten. Zo komen Gabriel en Cheryl telkens weer voor nieuwe verrassingen te staan, maar aan het eind valt alles uiteraard op zijn plaats. Het scenario van regisseur Nicloux, Jean-Bernard Pouy en Patrick Raynal is gebaseerd op de reeks populaire pulpromans rond het duo. De film geeft de kijker het gevoel dat hij naar een pilot voor een nieuwe tv-serie zit te kijken en tot op een zekere hoogte is dat terecht. Eigenlijk te pretentieus voor de bioscopen en een vertoning in donkere zalen buiten Frankrijk mag een mirakel genoemd worden. Het camerawerk is van Pascal Gennesseaux.

La finale

1998 | Komedie, Sportfilm

Frankrijk 1998. Komedie van Patricia Mazuy. Met o.a. Emmanuelle Devos, Jean-Pierre Darroussin, Jean-François Gallotte, Marina Tomé en Sidiki Bakaba.

Tijdens de Wereldbeker voetbal 1998 in Frankrijk laaien de emoties erg op in een klein Zuid-Frans stadje. Naarmate Frankrijk dichter bij de overwinning komt krijgt een ploeg Franse supporters, die allen tot de nationalistische partij Les Gaulois behoren, het aan de stok met buitenlanders, vooral als deze een andere huidskleur hebben. Marie-France (Devos), de dochter van de partijleider, volgt, onder de toepasselijke naam Victoire, de oproerkraaiers, die geleid worden door Lagrange (Gallottre), naar hun lokaal, maar dat zal haar duur te staan komen. Een dramatische komedie over sport duidelijk gemaakt door een vrouw. Mazuy zet de onlogische gedragingen van supporters tijdens een sportwedstrijd centraal. Ze gedragen zich fanatiek en hebben geen oog voor het gedachtengoed van een ander. Ze tracht dit verhaal op een humoristische manier te brengen, maar de vulgaire grappen zijn niet besteed aan een voetbalhatend publiek, terwijl de voetballiefhebbers zich van het gegeven zelf zullen distantiëren. Mazuy schreef het scenario samen met Simon Reggiani, Blaise Ndjehoya en Sébastien Nuzzo, gebaseerd op het toneelstuk van Nuzzo. Alain Chaquart en Pierre Berthier bedienden de camera.

A la place du coeur

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Ariane Ascaride, Laure Raoust, Alexandre Ogou, Gérard Meylan en Jean-Pierre Darroussin.

Hartverwarmende film over twee jongeren uit Marseille; de zwarte achttienjarige Bébé en de blanke zestienjarige Clim. Zij kennen elkaar al van hun kindertijd en zijn verliefd op elkaar geworden. Wanneer Bébé vals beschuldigd wordt van verkrachting wordt hij gearresteerd. Vlak daarna ontdekt Clim dat ze zwanger is. Ze besluit de baby te houden en krijgt alle steun van haar familie. Iedereen vertrouwt erop dat Bébé´s onschuld spoedig bewezen zal worden. Maar dat pakt anders uit want de enige getuige, de verkrachte vrouw, is het land uit. Clims moeder wil haar confronteren met de valse beschuldiging maar wat eenvoudig lijkt, blijkt niet zo simpel.

Un homme...

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Robert Mazoyer. Met o.a. Etienne Chicot, Catherine Frot, Anaïs Jeanneret, Roger Mirmont en Jean-Pierre Darroussin.

Tweedelige tv-film die het professionele en liefdesleven volgt van geniaal uitvinder Germain Mayeur (Chicot). In eerste deel GIS[KA2]ELE zien we hoe harde werker Germain het van ploegbaas tot fabriekseigenaar schopt. Zijn vrouw Gis[KA2]ele (Frot) voelt zich echter verwaarloosd en onbegrepen en pleegt zelfmoord. In tweede deel ISABELLE zijn zeven jaar voorbijgegaan. Germain begint verhouding met Isabelle (Jeanneret), jonge vrouw die op ministerie van industrie en handel werkt. Tot Germain ontdekt dat zij een verborgen leven leidt. Door regisseur Mazoyer met Odile Barsky geschreven subtiele kroniek van het dagelijkse leven, bestaande uit een lach en een traan, tegenslagen en grootse verwezenlijkingen. Met kleine trekjes tekent Mazoyer aantrekkelijke, geloofwaardige personages. Knap spel, sappige dialogen.

Marius et Jeannette

1997 | Drama, Romantiek

Frankrijk 1997. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Ariane Ascaride, Gérard Meylan, Laetitia Pesenti, Pascale Roberts en Jacques Boudet.

Een alleenstaande moeder met uitgesproken ideeën over een socialistische heilstaat wordt tijdens het stelen van verf - om haar povere huisje op te knappen - betrapt door een norse bewaker. Liefde gloort maar de strijd om het dagelijkse marginale bestaan bemoeilijkt de omgang. Socialistenkind Guédiguian (1953) draait sinds begin jaren 80 zijn maatschappelijk geëngageerde films met dezelfde acteurs, schrijvers en technici in arbeidersstad L'Estaque, zijn armlastige geboortegrond even ten noorden van Marseille. Marius et Jeannette schippert tussen zijn hunkering naar een kameraadschappelijke toekomst en een geromantiseerde kindertijd.

Un air de famille

1996 | Komedie, Drama

Frankrijk 1996. Komedie van Cédric Klapisch. Met o.a. Jean-Pierre Bacri, Jean-Pierre Darroussin, Agnès Jaoui, Catherine Frot en Claire Maurier.

Met frisse tegenzin verschijnt de bourgeois familie Ménard op vrijdagavond ter verjaarsviering in het muffige buurtcafé van broer/zoon Henri (Bacri). Henri's wederhelft is er zojuist vantussen, voorbode van wat komen gaat. Co-scenarist Klapisch regisseerde het disfunctionele avondje in 'Au Père Tranquille' - vader is dood, vandaar - als azijnzure zedenkomedie. Evenals in Cuisine et dépendances, de eerste theaterstukverfilming van het dramaturgenspan Jaoui-Bacri, vliegen de vonken van het ensemblespel af. Helaas mist het verhaal de relativerende empathie van het latere J-B-werk en struikelt herhaaldelijk over zijn eigen cynisme. Césars voor de scenaristen, Darroussin en Catherine Frot als het weinig snuggere feestvarken.

À la vie, à la mort !

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Jacques Boudet, Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin en Jacques Gamblin.

L`Estaque is een verpauperde arbeiderswijk in Marseille, waar de huizen tussen de hoge opslagtanks en de hoge, smalle vuurspuwende pijpen van de rokende en stinkende olieraffinaderijen staan. In het `cabaret` Perroquet Bleu van macho Jos[KA1]e (Meylan) - vrouwtjes en snelle karren - en Jos[KA1]efa - ziet er niet meer uit om nog te strippen, maar heeft nog steeds bewonderaars - komen de bonte, werkloze en soms wanhopige bewoners samen. Ze vormen een hechte `familie`, die elkaar door dik en dun steunt. Hun band wordt gesymboliseerd door Marie-Sol (Ascaride), een jonge schoonmaakster die maar niet in verwachting kan raken van haar werkeloze man Patrick (Gamblin) en daarom de eveneens werkeloze Jaco (Darroussin) een kind bij haar laat verwekken. Als bijfiguren ontmoeten we de niet onbelangrijke V[KA1]enus (Pesenti), een verslaafde die snolt en stript en Farid (Ziane), een ouderloze Maghrebijn, die dealt. Je moet Marseille een beetje kennen om de sfeer echt te proeven, maar de sociale boodschap van Gu[KA2]ediguian die zelf uit L`Estaque afkomstig is, is luid en duidelijk. Het is zijn zesde film en hij schreef zelf het scenario. De rolverdeling bestaat grotendeels uit welwillende amateurs en vrienden van de maker. Een film voor liefhebbers van het werk van Ken Loach (deze laatste komt echter sterker over bij kijkers uit NW-Europa). Camerawerk van Bernard Cavalie. In eigen land is de bioscoop goed bezocht.

Le dernier tour

1995 | Komedie, Sportfilm

Frankrijk 1995. Komedie van Thierry Chabert. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Henri Virlogeux, Laure Duthilleul, Brigitte Chamarande en Elisabeth Erchow.

Het hele jaar door gaat het leven van Baptiste Pi[KA1]erard (Darroussin) in een dorpje in het zuiden van Frankrijk zijn gewone gangetje. Doch in juli gaat hij ieder jaar eventjes uit de bol. Dan neemt de Tour de France zijn leven over en doet Baptiste op zijn manier mee met het grote wielercircus. Inmiddels is hij 37 jaar en hij beseft dat dit jaar zijn laatste 'ronde' is. Bijna iedere jongen zou met de tour willen meedoen. Baptiste laat zijn droom in vervulling gaan, maar dan wel op een hele speciale manier om zijn sportieve prestatie te leveren. Een film zonder sensatie of spektakel, maar met dagdagelijkse situaties met gewone mensen en gebracht met een lach en een traan. Het scenario is van Patrick Cauvin, Jean-Claude Charnay en regisseur Chabert. Het camerawerk is van Michel Amathieu.

Les cinq dernières minutes : Saisie noire

1994 | Misdaad

Frankrijk 1994. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Pierre Santini, Pierre Hoden, Roland Bertin, Véronique Silver en Claude Evrard.

Fran[KA10]cois (Darroussin) is deurwaarder. Sedert de Franse revolutie van 1789 is dit beroep familietraditie. Hij werkt op het deurwaarderskantoor van zijn vader, maar hij heeft moeite met diens hardvochtige praktijken. Zijn bevallige assistente Sophie (Brunaux) heeft duidelijk minder scrupules dan hijzelf. Fran[KA10]cois is gescheiden en hij heeft na heel wat juridisch getouwtrek de voogdij over zijn tien-jarige dochtertje Am[KA1]elie (Martel) gekregen. Op een ochtend is Am[KA1]elie spoorloos verdwenen. Commissaris Massard (Santini) neemt de zaak ter harte. Doordeweekse politiefilm met zorg gemaakt door Warmus, die twintig jaar lang de assistent van Claude Chabrol was. Het scenario van Michelle O'Glor kabbelt rustig voort zonder echte verrassingen. Het camerawerk is Cyril Lathus. Aflevering nummer 76 van 81. Mono.

La page blanche

1994 | Familiefilm, Komedie

Frankrijk 1994. Familiefilm van Olivier Assayas. Met o.a. Virginie Ledoyen, Cyprien Fouquet, László Szabó, Jean-Pierre Darroussin en Dominique Faysse.

Begin 1970. Zowel Fouquet als Ledoyen zijn kinderen van gescheiden ouders. Waar hij nog kan genieten van de affectie van zijn vader, wordt zij heen en weer geslingerd tussen beide ouders. Haar moeder is de voogdij over haar kwijtgeraakt en haar vader heeft haar laten opsluiten in een gesticht, teneinde zijn eigen mentale evenwicht te behouden. Het enige lichtpuntje in het bestaan van Ledoyen is haar liefde voor Fouquet, maar deze laatste is nog teveel kind om de draagwijdte ervan te beseffen. Die nacht echter zal hij moeten beslissen. Een studie over de pijn van het opgroeien, vooral van jonge mensen die het slachtoffer zijn van verscheurde gezinnen. Goed gespeeld door de jonge acteurs. Het gebruik van de muziek van begin 1970 helpt veel in het recreëren van het tijdsbeeld. Vlot scenario van Assayas, in beeld gebracht door Denis Lenoir.

L'eau froide

1994 | Drama, Experimenteel

Frankrijk 1994. Drama van Olivier Assayas. Met o.a. Virginie Ledoyen, Cyprien Fouquet, Jean-Pierre Darroussin, Dominique Faysse en Jackie Berroyer.

Odyssee van een heel jong stel dat zich buiten de maatschappij plaatst en uiteindelijk uit elkaar gaat. Gilles en Christine zijn zestien jaar en dromen van een ander leven. Het is 1972. Gilles verwaarloost zijn studie en doet domme dingen, terwijl Christine afglijdt naar de waanzin.

Cache-cash

1993 | Familiefilm

Frankrijk 1993. Familiefilm van Claude Pinoteau. Met o.a. Aurélien Wiik, Joséphine Serre, Jean Carmet, Rose Thiery en Sophie Broustal.

Antoine (Wiik) is een jongen van twaalf. Hij heeft diep in het woud een hut in een boom, waar hij zich vaak terugtrekt. Liza (Serre) is een Canadees meisje dat met haar vader en diens vriendin op vakantie komt in de buurt van Antoine's huis. Samen ontdekken zij een zak met waanzinnig veel geld, verstopt op een eilandje vlakbij de boomhut. Ze nemen de zak mee en verbergen hem elders in de hoop de dieven te betrappen. Het blijkt de buit te zijn van gemene bankovervallers. De twee kinderen slaan op de vlucht. Moraal van het verhaal: geld is verwerpelijk en het echte geluk vind je in kleine, dagdagelijkse dingen. Kindvriendelijke film van jeugdfilmer Pinoteau die het gewelddadige zorgvuldig vermeed.

Riens du tout

1992 | Komedie

Frankrijk 1992. Komedie van Cédric Klapisch. Met o.a. Fabrice Luchini, Odette Laure, Fred Personne, Jean-Pierre Darroussin en Daniel Berlioux.

In dit speelfilmdebuut van Klapisch (Chacun cherche son chat, L'auberge espagnole) probeert de jonge nieuwe directeur (Luchini) van een Parijs' warenhuis een dreigend faillissement af te wenden. Het veel te ongeïnteresseerde personeel moet maar eens wat gemotiveerder aan de slag. Daarom organiseert hij groepstherapiesessies, personeelsuitjes met bungeejumpen en andere gekkigheid. Geestig commentaar op moderne managementtechnieken, waarin al veel van Klapisch' stijlkenmerken naar voren komen. Nog een tikje ongepolijst, maar toch genomineerd voor de César voor het beste debuut.

Un privé au soleil: Compliments de l'auteur

1991 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1991. Misdaad van Jacques Fontanier. Met o.a. Pierre Aknine, Sylvie Orcier, Didier Kaminka, Jean-Pierre Darroussin en Saïd Amadis.

Van de serie uit de titel, waarvan het enige gemeenschappelijke element is dat zij ge[KA3]inspireerd is door de personages van de populaire Franse detectiveschrijver Jean Mazarin. Een schutter probeert Frankie (Aknine) te vermoorden wanneer deze terugkeert van de luchthaven van Nice. Tijdens het onderzoek dat volgt ontdekt laatstgenoemde dat niet hij, maar een beroemde uitgeefster uit Nice het eigenlijke doelwit was. Wie heeft de aanslag gepleegd en waarom? Hoewel de filmversie niets nieuws te bieden heeft, weet de schrijver de spanning er in te houden en geeft hij van een groot voorstellingsvermogen en veel vindingrijkheid blijk wanneer hij zijn uiterst klassieke thema's vernieuwt en er heel wat zwarte of sarcastische humor doorheen mengt. Bevredigend acteerwerk.

Cauchemar blanc

1991 | Drama

Frankrijk 1991. Drama van Mathieu Kassovitz. Met o.a. Yvan Attal, Jean-Pierre Darroussin, Roger Souza, François Toumarkine en El Kebir.

Vier jonge racisten achtervolgen per auto, in een troosteloze nachtelijke desolate voorstad, een immigrant per fiets. Door een verkeerd maneuver komt de wagen tegen een telefooncel terecht. Drie van de vier bedreigen de immigrant, die geen spier vertrekt, terwijl de vierde in de verwarring een politiecommissaris neerschiet. Dan wordt de man wakker. Alles was blijkbaar een droom, maar dan rijdt de allochtone fietser voorbij. De achtervolging begint. Weer is zinloze haat het onderwerp in een vroege korte film van de maker van LA HAINE. De boodschap (en de symboliek) is overduidelijk en regisseur/scenarist Kassovitz maakt gebruik van een minimum aan dialogen. Eerder een interessant dan een goed kladwerk van een beloftevolle jonge cineast. Achter de camera nam Georges Diane plaats.

La grande dune

1990 | Film noir

Frankrijk 1990. Film noir van Bernard Stora. Met o.a. Danièle Delorme, Bulle Ogier, Niels Arestrup, André Marcon en Mila Parély.

Gezusters Delorme en Ogier bewonen het familiehuis dat gebouwd werd naast een dominerende duin, die het huis bedreigt. Het heeft betere dagen gekend, maar ze wonen er rustig. Op een avond wordt er gebeld. Het is Ogiers ex-echtgenoot die dringend geld nodig heeft. Ook al zijn ze gescheiden, haar naam staat nog steeds genoteerd als mede-eigenaar van zijn firma en als ze hem geld weigert zal hij ervoor zorgen dat ze de gevangenis in gaat wegens frauduleuze handelingen. Delorme, die vreest dat haar zuster gevaar loopt, schiet de man neer. Knap in elkaar gestoken série noire-film die de toeschouwer op handige wijze manipuleert. Prachtig spel van beide hoofdactrices. Het scenario van Berroyer en Stora is gebaseerd op een thriller van Madeleine Coudray. Goede fotografie van Jacques Guerin en een macabere score van Jean-Claude Petit.

L'amour en deux

1990 | Drama

Frankrijk/België/Zwitserland 1990. Drama van Jean-Claude Gallotta. Met o.a. Pascal Gravat, Laurence Côte, Jean-Pierre Darroussin, Marilyne Canto en Alain Hocine.

Toni Farazzi (Gravat) is een eenzame man die als seizoenshulp naar een wintersportplaats gaat. Matthias (Darroussin) de directeur van de onderneming organiseert speurtochten naar vervalste gemzensporen. Gravat is gecharmeerd door zijn vrouw Josefa (C[KA4]ote) omdat zij op een jeugdliefde van hem lijkt. Zij is ongevoelig voor zijn avances en is zeer onderworpen aan haar man. Gravat probeert het bij H[KA1]el[KA2]ene (Canto), maar dat wordt niks, en zij pleegt een mislukte zelfmoord. Côte vermoordt haar man en wil nu een verhouding beginnen met Gravat, nu dat zij zich bevrijdt voelt. Intriges in een wintersportplaats met dramatische afloop. De regisseur schreef met Claude-Henri Buffard het scenario, en Bernard Cavalie bracht het in beeld.

Mes meilleurs copains

1989 | Komedie

Frankrijk 1989. Komedie van Jean-Marie Poiré. Met o.a. Gérard Lanvin, Christian Clavier, Jean-Pierre Bacri, Louise Portal en Philippe Khorsand.

Terugblikfilm van en met veertigers waarin liefdevol wordt gemijmerd over verkwanselde idealen en principes. Centraal staan vijf Franse mannen van de generatie '68 die weer bij elkaar komen naar aanleiding van het bezoek uit Canada van hun oude vriendin en muze Bernadette. In de jaren 60 vormden ze een bandje maar de heren verzandden liederlijk in oeverloze protestpop terwijl zij solo beroemd werd. Een pretentieloos blijspel waarin filmmaker en co-scenarist Poiré soepel schakelt tussen verschillende sferen (van honingzoet tot azijnzuur) en tijden (jaren 60 tot en met de jaren 80).

Dieu vomit les tièdes

1989 | Drama

Frankrijk 1989. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Gérard Meylan, Jean-Pierre Darroussin en Ariane Ascaride.

Terugblikfilm van en met veertigers waarin liefdevol wordt gemijmerd over verkwanselde idealen en principes. Centraal staan vijf Franse mannen van de generatie '68 die weer bij elkaar komen naar aanleiding van het bezoek uit Canada van hun oude vriendin en muze Bernadette. In de jaren 60 vormden ze een bandje maar de heren verzandden liederlijk in oeverloze protestpop terwijl zij solo beroemd werd. Een pretentieloos blijspel waarin filmmaker en co-scenarist Poiré soepel schakelt tussen verschillende sferen (van honingzoet tot azijnzuur) en tijden (jaren 60 tot en met de jaren 80).

Les dossiers de l'inspecteur Lavardin: Le diable en ville

1988 | Mysterie

Frankrijk 1988. Mysterie van Christian de Chalonge. Met o.a. Jean Poiret, Bruno Cremer, Bulle Ogier, Nathalie Nell en Michel Berto.

De tweede INSPECTEUR LAVARDIN-film betreft een moordgeval in de fraaie omgeving van de baai van Arcachon, waar een stakende arbeider is omgebracht. De uit Parijs afgereisde smeris (Poiret) begint een onderzoek en hij concentreert zich algauw op de fabrieksdirecteur Cremer. Diens broer, de Prefect van Gironde, laat hem weten dat hij het onderzoek moet staken, maar de onverschrokken, koele Lavardin laat zich niet meer tegenhouden, als een getuige vermoord wordt. De cynische speurder klaart de zaak op, die een onverwachte ontknoping heeft. Klassieke aanpak van een onderhoudende krimi naar een idee van Claude Chabrol, die samen met Dominique Roulet het scenario schreef. Pascal Marti schoot de plaatjes.

Amis de Monsieur Gazon

1988 | Komedie

Frankrijk 1988. Komedie van Pierre Pradines. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Daniel Jegou, Catherine Frot en Anne Levy.

Een satire over het gedrag van stedelingen die naar hun tweede huis gaan, waar ze met de plattelandsgewoonten worden geconfronteerd. De zoveelste film over dit onderwerp en niet erg vernieuwend. Voorspelbaar, slecht geregisseerd en met derderangs acteurs.

Tranches de vie

1985 | Komedie

Frankrijk 1985. Komedie van François Leterrier. Met o.a. Laura Antonelli, Michel Boujanah, Jean-Pierre Cassel, Christian Clavier en Jean-Pierre Darroussin.

Tien sketches uit het stripverhalenalbum van Lauzier die de scenario- en dialogenschrijver van de film is. Leterrier is bovendien een goede filmmaker en dat maakt het resultaat des te teleurstellender. Andere sketches hadden de voorkeur verdiend boven deze. Veel herhalingen en montagefouten maken het geheel lomp en overdreven. De elegante, amorele en wrede wereld van Lauzier komt helemaal niet uit de verf.

Ki lo sa?

1985 | Komedie, Drama, Romantiek

Frankrijk 1985. Komedie van Robert Guédiguian. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Ariane Ascaride, Pierre Banderet en Gérard Meylan.

Een groep kinderen amuseert zich kostelijk op het terrein rond een groot huis. Eenmaal volwassen geworden gaan ze er weer heen om elkaar daar te treffen op een vastgestelde datum. Slechts vier van hen arriveren op de afspraak: zo is het leven. Met wat meer verbittering had deze film LE GRAND NAUFRAGE kunnen heten, als de vele flashbacks die een zorgeloze en gelukkige jeugd schetsen er niet waren geweest. En die scènes vormen het beste in een film met een montage van wisselende kwaliteit. Ontroerend mooie en suggestieve opnamen van cameraman Gilbert Azevedo.

Notre Histoire

1984 | Drama

Frankrijk 1984. Drama van Bertrand Blier. Met o.a. Alain Delon, Nathalie Baye, Gérard Darmon, Geneviève Fontanel en Jean-Pierre Darroussin.

Een drankzuchtige garagehouder (Delon) zit in de trein en overpeinst zijn leven. Een vrouw (Baye) komt de coupé in. Ze hebben seks en zij verdwijnt weer. Hij gaat achter haar aan. In het niet altijd navolgbare universum van cineast Blier (Buffet froid) is dit het begin van een filmisch commentaar met surrealistische trekjes op burgerlijkheid, liefde en seks. Delon speelt nadrukkelijk iets anders dan de gangster die het Franse publiek voordien van hem kende en werd beloond met een César. Blier kreeg er een voor zijn scenario.

Psy

1980 | Komedie

Frankrijk 1980. Komedie van Philippe de Broca. Met o.a. Patrick Dewaere, Anny Duperey, Jean-François Stévenin, Michel Creton en Jennifer.

Een psychotherapeut leidt groepssessies op het platteland, waar zich onverwachts kennissen van vroeger - voortvluchtige dieven - aandienen. Het contact met de gangsters blijkt voor de patiënten weldadiger dan de 'zachte aanpak' die de held tenslotte laat varen, waarna hij door krachtdadig optreden het respect van zijn vriendin herwint. De ongelukkige combinatie van de scherpe satiricus Lauzier als scenarioschrijver - naar eigen stripverhaal - en de op romantischer humor gerichte regie van De Broca, levert een muffe komedie op, omdat de stereotiepe personages niet op een absurdistisch, ander niveau worden getild. Dewaere vult een onmogelijke rol in met bekkentrekkerij, maar Duperey bewaart haar ironische allure.

Est-ce bien raisonnable!

1980 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1980. Komedie van Georges Lautner. Met o.a. Miou-Miou, Gérard Lanvin, Michel Galabru, Henri Guybet en Renée Saint-Cyr.

Een jonge misdadiger neemt een rechter van instructie zijn kleding en identiteitspapieren af en botst bij zijn ontsnapping uit het gerechtshof op een journaliste die op de rechter een beroep kwam doen voor een affaire waarover ze schrijft. Persoonsverwisseling leidt tot verwarrende complicaties. Ondanks de aantrekkelijke rolbezetting en bekwame regie is dit een nogal mat uitgevallen misdaadkomedie, waarbij het inzakkende tempo en de onvoldoende verrassingen, de opgewekte toon en geamuseerde interesse van de toeschouwer steeds meer gaan saboteren. Scenario van Jean-Marie Poiré.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean-Pierre Darroussin op televisie komt.

Reageer