Christine Carrière is regisseur en scenarist.
Er zijn 2 films gevonden.

Qui plume la Lune ?

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Christine Carrière. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Garance Clavel, Elsa Dourdet, Michèle Ernou en Michelle Brousse.

Als de vrouw van Lucien (Darrousin) overlijdt, blijft hij achter met twee dochtertjes, Suzanne (Ferreira als kind, Duchamp als tiener, Clavel als volwassene) en Marie (Guedra als kind, Lienard als tiener, Dourdet als volwassene). Hij wil zijn kinderen beschermen en hun moeder vervangen, maar tegelijkertijd waken de meisje over hem. Luciens moeder (Ernou) behandelt hem op haar beurt weer als een kind en die situatie is op den duur niet houdbaar. Dat komt in de vorm van een generatieconflict als de meisjes volwassen worden. Suzanne trouwt met de verkeerde kerel en Marie mist de boot. Het intelligente scenario van regisseuse Carrière is gedeeltelijk autobiografisch, maar ze heeft opzettelijk haar eigen situatie omgekeerd want zij verloor op jonge leeftijd haar vader. De manier waarop ze de problemen van het chaotische huishouden benadert, is geloofwaardig en ze doet het met een bepaalde luchtigheid, waardoor je bij dit mooi gespeelde drama af en toe behoorlijk glimlacht. Het spel is mooi en de rollen passen bij hun onderwerp. Het camerawerk is van Pierre David, Pascal Lagriffoul en Gilles Porte. Carrière's tweede speelfilm werd op kleine festivals bekroond en ze sleepte zelfs een prijs in de wacht in Cannes.

Rosine

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Christine Carrière. Met o.a. Eloïse Charretier, Mathilde Seigner, Laurent Olmédo, Christine Murillo en Aurélie Vérillon.

Toen Rosine`s moeder Marie (Seigner) nog maar net zestien was kreeg zij haar kind (Charretier) en nu is zij dertig en nog steeds niet volwassen. Ze stapt de disco`s af, Rosine aan haar lot overlatend. De vader Pierre smeerde hem nog voordat Rosine geboren werd. Nu is hij terug en Marie is maar al te blij een vaste relatie te hebben en haalt hem in huis. Aanvankelijk lijkt alles koek en ei, Rosine heeft een vader, maar Pierre is een grote zak met losse knuisten. Hij gaat zelfs zover dat hij Rosine verkracht (dat gebeurt overigens buitensbeelds, maar is expliciet genoeg). Intimistisch drama tegen het naargeestige decor van een kille Noord-Franse industriestad, spontaan gespeeld door de hoofdrollen en met namen Charretier als de veertien-jarige Rosine - zij zou wel eens hoge ogen kunnen gooien op het witte doek. Scenario van regisseuse Carrière en de fotografie was in handen van Christophe Pollock. Op kleine festivals meervoudig bekroond - en terecht.