Catherine Arditi

Acteur

Catherine Arditi is acteur.
Er zijn 22 films gevonden.

Thérèse Desqueyroux

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Claude Miller. Met o.a. Audrey Tautou, Gilles Lellouche, Anaïs Demoustier, Catherine Arditi en Isabelle Sadoyan.

De in 2012 overleden Franse filmmaker Claude Miller wilde een chronologische versie van François Mauriacs beroemde roman Thérèse Desqueyroux uit 1927 maken, omdat 'de flashbackstructuur iets voor televisiefilms op zaterdagavond is'. Het verhaal over een rijke vrouw die zit opgesloten in een totaal geregeld huwelijk kon ook prima lineair verteld worden, vond hij. Maar helaas: in Millers verbeelding van de geschiedenis krijgen we nauwelijks inzicht in de getormenteerde gedachtewereld van de hoofdpersoon. Ongeïnspireerd en kostbaar lopendebandwerk.

Par amour

2003 | Drama

Frankrijk 2003. Drama van Alain Tasma. Met o.a. Dimitri Storoge, Firmine Richard, Marthe Keller, Catherine Arditi en Sara Martins.

Nicole Doucet (Keller) is een chefkok die alles opgeofferd heeft voor sterren. Haar zoon, die onder meer een drugsprobleem heeft, komt na een maand afwezigheid thuis. Hij is nu getrouwd en zegt veranderd te zijn. Of dat zo is mag Nicole overdenken in de gevangenis, waar ze op verdenking van moord op haar schoondochter terechtkomt. De Zwitserse Keller (Marathon Man) speelt op haar oude dag weer subliem. 6,6 Miljoen Fransen keken naar haar tijdens de première-uitzending van Par amour.

Lisa

2000 | Drama, Oorlogsfilm

Zwitserland/Frankrijk/België 2000. Drama van Pierre Grimblat. Met o.a. Jeanne Moreau, Benoît Magimel, Marion Cotillard, Sagamore Stévenin en Michel Jonasz.

Sam (Magimel) wil filmer worden. Zijn vader Benjamin (Jonasz) en zijn moeder Simone (Chalem) hebben een noodlijdend platenzaakje, dat Sam nooit zou willen overnemen. Hij wil een korte documentaire draaien als eerste stap op het pad van zijn voorgenomen carri[KA2]ere in de wereld van de cinema. Hij interesseert zich voor een jonge acteur, Sylvain Marceau (St[KA1]evenin), die kort voor het uitbreken van WO II (1939-44) een rolletje speelde in de niet afgemaakte historische film Princesse Maruschka. Hij is het onderwerp van de documentaire, maar Marceau is op mysterieuze wijze verdwenen. Sam ontdekt dat hij een vriendin had, die Lisa heette. Hij spoort haar (Moreau) op en begint haar te interviewen. Nu kan hij de puzzel in elkaar passen. Lisa vertelt hem, dat zij op 22-jarige leeftijd (nu gespeeld door Cotillard), de joodse Marceau had leren kennen toen zij voor tbc in een sanatorium in de Franse Alpen een kuur maakte. Er onstond een romance, die door het uitbreken van de oorlog verkeerd afliep. Het bleek, dat Lisa`s vriendin in het sanatorium, Henriette (Vaidis-Bogard), een collaboratrice was. Een sanatorium was een goede onderduikplaats, omdat de nazi`s zich uit angst voor besmetting er niet in waagden. Door het onderzoek naar het verleden van Marceau, ontdekt Sam het een en ander over zijn eigen afkomst, die zijn ouders voor hem uit angst voor herhaling hadden verzwegen. Het scenario van regisseur Grimblat (in Frankrijk heel bekend door de serie NAVARRO), G[KA1]erard Mordillat en Didier Cohen (L'INSTIT) vrij naar de roman van Patrick Cauvin Théâtre dans la nuit is autobiografisch. De film laat zich vergelijken met Louis Malle's AU REVOIR LES ENFANTS uit 1987, maar hier gaat het om jonge volwassenen. De spelprestaties zijn prachtig en de in elkaar gevlochten verhalen zijn een bijzonder genoegen voor de kijker, die genieten wil van een mooie film met het niveau van bijvoorbeeld THE ENGLISH PATIENT. Het camerawerk is van Walter Vanden Ende.

Die Sekretärin des Weihnachtsmanns

1999 | Drama, Familiefilm

Duitsland/Frankrijk 1999. Drama van Dagmar Damek. Met o.a. Marianne Sägebrecht, Roland Giraud, Eric Prat, Thylda Bares en Birgit Doll.

Als de film begint, zien we een gezette vrouw in het historische centrum van een Frans stadje bijna een trap om ver lopen, waarop een man staat, die aan de gevelklok van een horlogezaak prutst. Het is de ongetrouwde Marl[KA2]ene (S[KA3]agebrecht) die het snoepwinkeltje van haar overleden moeder heeft opgedoekt, nadat zij haar tien jaar verpleegd had. Vlak voor de kerst wordt er weer eens gestaakt (typisch Frans) bij de post. Marl[KA2]ene, die op het brievencentrum van het postkantoor de post aan de kerstman sorteert, besluit zich over twee espistels te ontfermen. Eentje is van een zekere S[KA1]ebastien die om een olifant vraagt en werk voor zijn vader. De andere is van C[KA1]eline Rivi[KA2]ere (Bares), een verkeers- slachtoffertje. Ze ligt met een lelijke beenbreuk in het ziekenhuis en bij het ongeluk heeft ze haar moeder verloren. Ze moet weer leren lopen, maar weigert dit te doen totdat haar vader haar komt. Daarom moet de kerstman moet haar vader zoeken en hem vragen haar af te halen, want ze wil niet in een kindertehuis terecht komen. Marl[KA2]ene legt haar een bezoekje af en stelt zich voor als de secretaresse van de kerstman. C[KA1]eline gaat alvast proberen te lopen. Ze wil graag helpen, maar ontdekt dat niemand haar vader kent. Ze heeft intussen een grote olifant van papier en karton gemaakt. S[KA1]ebastien Roche (Giraud) blijkt echter helemaal geen kind te zijn: hij is een werkloze uurwerkmaker met de safari en olifanten als hobby; hij stuurt ieder jaar voor de grap een brief aan de kerstman. Ze besluiten om samen de olifant aan C[KA1]eline te brengen, maar het kind denkt dat de secretaresse van de kerstman is teruggekomen met haar eigen vader. De strenge hoofdzuster, die denkt dat Marl[KA2]ene van de kinderbescherming is, vindt dat het de hoogste tijd is geworden voor C[KA1]eline`s vader dat hij verantwoording op gaat nemen... Zo wordt het voor C[KA1]line een hele gelukkige kerst, maar eerst krijgt zij nog een forse teleurstelling te verwerken, ontvlucht het ziekenhuis en moet de voogdij voor de rechtbank worden behandeld - gelukkig sjoemelt de vrouwelijke rechter in C[KA1]eline`s belang. Ook de eenzame Marl[KA2]ene blijft niet meer alleen en `vader` Sebastien krijgt werk [KA21]en een gezin. Na de succesvolle samenwerking tussen de Franse en de Duitse regionale tv een tweede film met S[KA3]agebrecht in de hoofdrol en wederom bij de post. Opgenomen in Colmar in de Elzas aan de voet van de Vogezen, niet ver van de Duitse grens. Het suikerzoete, aarzelende scenario, dat soms bij het belachelijke af is (de losse moraal van Céline's welgestelde moeder, de illegale immigrant die in de verzegelde woning woont, de woedeuitbarstingen van Marlène, de seksuele frustraties van de oudere benedenbuur en moeders minnaar), van Françoise Dorner voor dit toch wel heel wat wat mindere Sägebracht-vehikel is te Frans en veel te weinig film. Uitstekend camerawerk van Michael Epp.

Un coup de baguette magique

1997 | Romantiek, Komedie

Frankrijk/Duitsland/Italië 1997. Romantiek van Roger Vadim. Met o.a. Marie-Christine Barrault, Ludmila Mikaël, Roger Van Hool, Michael York en Agathe De La Fontaine.

Jeanne Delvaux (Barrault), hertrouwt met Achille (Van Hool), verneemt dat haar eerste man in Brazili[KA3]e om het leven gekomen is. Ze moet dit trieste nieuws melden aan Arthur (St[KA1]evenin) en Marie (Beudaert), de kinderen uit dit huwelijk. Ook Achille heeft reeds een dochter uit zijn vroeger huwelijk met P[KA1]en[KA1]elope (Mika[KA3]el), die ondertussen nog een kind kreeg uit een andere relatie, die op zijn beurt een zoontje heeft bij een Vi[KA3]etnamese. Deze laatste wordt uit Frankrijk gezet en vertrouwt het kind toe aan Jeanne, die inmiddels kennis gemaakt heeft met de Duitse dirigent Ilya Kim (York). Een tragi-komische kijk op uiteengetrokken huwelijken die als een mozaïek in elkaar passen. Het pleit voor het meesterschap van Vadim dat hij al deze ingewikkelde relaties toch op een duidelijke manier in elkaar doet vloeien zonder dat het artificiëel aandoet. Hij schreef zelf het onderhoudende scenario, dat schitterend vertolkt wordt door een reeks uitstekende acteurs. Voor de fotografie tekende Roberto Ventura. Stereo.

Temps de chien

1997 | Komedie, Drama

Frankrijk 1997. Komedie van Jean Marboeuf. Met o.a. Julie Marboeuf, Catherine Arditi, Françoise Arnoul, Evelyne Bouix en Fabienne Chaudat.

VV.

Un mois de reflexion

1996 |

1996. Serge Moati. Met o.a. Alexandre Kazan, Antoine Duléry en Catherine Arditi.

VV.

Tendre piège

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Serge Moati. Met o.a. Marie-Christine Barrault, Patachou, Alexandra Kazan, Antoine Duléry en Rufus.

Acht dagen nadat Kazan en Duléry elkaar ontmoet hebben, vraagt hij haar ten huwelijk. Patachou, de oma van Kazan, is in de wolken en wil een groots verlovingsfeest organiseren. Duléry wil daar eerst niet van weten, maar geeft toch toe. Tijdens het feest verneemt Kazan dat haar moeder Barrault, na dertig jaar huwelijk, besloten heeft haar man Moreau te ver- laten. Verder is er de aanwezigheid van Chabrol, een ex-vriendje van Kazan, die Duléry meer dan jaloers maakt. De ouders van laatstgenoemde, Rufus en Arditi, vragen zich na een tijdje af wat zij op het feest eigenlijk zijn komen zoeken. Frisse, sentimentele komedie, geschreven door Pierre Colin-Thibert en Jean-Claude Islert. Enkele langdradigheden worden goedgemaakt door foutloze vertolkingen met als blikvangers Rufus en Arditi als een naief maar innemend plattelandsstel. Muziek van Jean- Marie Sénia.

Le veilleur de nuit

1996 | Romantiek

Frankrijk 1996. Romantiek van Philippe de Broca. Met o.a. Philippe Noiret, Sabine Azéma, Eric Métayer, Catherine Arditi en Alexandre Kazan.

Monsieur (Noiret) is oud, een getalenteerd zakenman en vooral schatrijk. Hij heeft een mooie, jonge minnares (Az[KA1]ema), die hij alles schenkt in ruil voor liefde en trouw. Maar Monsieur is zelden thuis en zij verveelt zich stierlijk. Ze organiseert, zonder zijn medeweten, regelmatig feestjes voor haar vrienden om de verveling wat te breken. Dan op een dag wordt de schilder Jean (Métayer) door hun architect naar hun huis gezonden om de salon te schilderen. Ze begint met hem een affaire, maar Monsieur mag dit niet te weten komen, anders is het gedaan met haar rijke leventje. Speelse en pittige filmische bewerking van het bekende satirische toneelstuk van Sacha Guitry, met een schitterende cast, aangevoerd door een Noiret op het hoogtepunt van zijn gerijpt talent. Arditi, als de meid, krijgt enkele zalige momenten. De Broca's adaptatie van het toneelstuk is erg theatraal en wordt slechts af en toe opengetrokken naar de tuin toe, maar met deze acteurs laat je je alles welgevallen. De slotscène is een waar pareltje. Achter de camera werd plaatsgenomen door Jean-Bernard Aurouet.

Esther et Sarah

1996 | Drama

Frankrijk/België 1996. Drama van Jacques Otmezguine. Met o.a. Ludmila Mikaël, Lisa Martino, Catherine Arditi, Dominique Guillo en Frédérique Tirmont.

Istanbul, Turkije 1945. Esther (Mika[KA3]el) is een knappe, jonge joodse vrouw van Bulgaarse afkomst, die tegen haar zin is getrouwd met Illian (Karmann). Het onfortuinlijke huwelijk loopt spaak na het dramatische overlijden van Illiana (Astrid Guilleret), een van hun drie kinderen. Esther vertrekt met haar zes-jarige dochtertje Sarah (Camille Guilleret) naar Parijs, waar hen een hoop ellende wacht. Sacha (Dupont) blijft bij zijn vader. Sarah belandt in een oerstreng katholiek internaat, de uitgeputte Esther in een kliniek. Zij kan het geld voor het internaat niet meer betalen, maar de nonnen stellen een ruil voor: Sarah mag blijven op voorwaarde dat zij katholiek wordt. Drie jaar later krijgen Esther en Sarah (dan gespeeld door Ducamp) de Franse nationaliteit. Tien jaar later worden zij opgespoord door Esthers zoon Sacha (Guillo) die in Parijs medicijnen gaat studeren. De achttien-jarige Sarah (dan gespeeld door Martino) wil terug naar Turkije en wordt er met open armen ontvangen maar spoedig blijkt dat haar vader haar wil uithuwelijken aan een rijke handelaar. Weer terug in Frankrijk, gelouterd dit keer en klaar voor de grote liefde. Superieure Franse soap avant la lettre gebaseerd op een autobiografisch verhaal van producente Nelly Kafsky in de vorm van een eerbetoon aan immigranten en de moeilijkheden die zij in hun streven naar het geluk moeten overwinnen. Gered door knappe vertolkingen. Het scenario is van Sarah Romano, Daniel Saint-Hamont en regisseur Otmezguine. Het camerawerk is van Roman Winding. Stereo. Ook bekend als LE RÊVE D'ESTHER.

Le fils du cordonnier

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Hervé Baslé. Met o.a. Roland Blanche, Michèle Gleizer, Andrzej Seweryn, Robinson Stévenin en Marina Golovine.

Stévenin wordt in de jaren 1920 geboren als zevende kind van schoenmaker Seweryn. Als zijn vrouw weer zwanger wordt, ziet hij zich genoodzaakt het kind onder te brengen bij de nonnen, want ondanks zijn inspanningen kan hij al die monden niet voeden. Op zijn twaalfde komt de jongen terecht op de boerderij van Blanche en Gleizer, waar hij hard moet werken voor kost en inwoning. Hij is bijzonder intelligent en om hem de kans te geven te studeren, laat Seweryn een dochter in diens plaats op het land werken. Ouderwetse familiekroniek, die zich afspeelt tussen de twee wereldoorlogen in een Bretons dorpje. Bij de acteurs vallen vooral Seweryn en de kleine Stévenin op, die het uiterste weten te halen uit het veel te lange, middelmatige scenario van regisseur Baslé. Charlie Gaëta stond achter de camera. Bestaat uit drie delen.

La place du père

1994 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1994. Drama van Laurent Heynemann. Met o.a. Richard Anconina, Lucile Boulanger, Marie Bunel, Justine Heynemann en Stéphane Jobert.

Tijdens een opnamesessie in een studio krijgt jazz-gitarist Anconina een telefoontje. Bunel, de ex-vriendin van wie hij al tien jaar gescheiden leeft, en hun zestien-jarige dochter Heynemann hebben een zwaar verkeersongeval gehad. Het meisje is er goed afgekomen, maar Bunel zweeft tussen leven en dood. In het ziekenhuis mijmert Anconina over de pijnlijke periode juist na hun scheiding en over de indertijd niet te beantwoorden vragen die hun dochtertje (nu gespeeld door Lucile Boulanger) stelde over de ruzie. Sentimentele story over een kind dat het slachtoffer is van scheiding van de ouders. We hebben het allemaal al vaker gezien, maar het spel van Anconina en vooral de kleine Boulanger maken de film nog redelijk aantrekkelijk. Voor het camerawerk stond Jacques Guérin in.

Julie Lescaut : Tableau noir

1994 | Misdaad

Duitsland/Frankrijk/Zwitserland 1994. Misdaad van Josée Dayan. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Anger, Mouss Diouf, Alexis Desseaux en François Marthouret.

Er ontstaat de nodige beroering op de middelbare school in Clairi[KA2]eres als het levenloze lichaam gevonden wordt van een jongen uit de hoogste klas. Het slachtoffer was erg populair, want hij organiseerde regelmatig feesten en leek een onafhankelijke figuur. De leraren beoordeelden hem positief, al was hij lang niet altijd even serieus. Julie Lescaut (Genest) komt erbij en zij concludeert snel dat het om moord gaat. Naar het motief tast men nog heel even in het duister. Julie zit nu tussen de scholieren, waarvan de meesten nog nat achter de oren zijn. Ze ontmoet bij die adolescenten de nodige vijandigheid. Ze zwijgen ook nog, terwijl het toch om moord gaat. Sommige leraren zijn neerslachtig, want er blijkt toch heel wat gewelddadigheid te zijn. De directrice laat anonieme brieven zien die zij heeft ontvangen. Voorspelbare, maar degelijk gemaakte politiefilm, die echter geheel volgens een standaardformule in elkaar zit. Eric Kristy, Alexis Lecaye en Joëlle Goron schreven het scenario, dat door Jean-Pierre Aliphat in beeld werd gezet.

Les feux de la Saint-Jean

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van François Luciani. Met o.a. Virgile Bayle, Anne Coesens, Vanessa Guedj, Jean-Pierre Bagot en Roland Blanche.

Twee Franse boeren, keuterboer Fernand (Blanche) en grootgrondbezitter Anselme (Bagot), die in 1939 al een tijdje in onmin leven, besluiten vrede te sluiten. Als kroon op de verzoening zullen hun resp. kinderen, de zoon van Anselme, Fran[KA10]cois (Bayle) en de dochter van Blanche, Claire (Guedj) met elkaar trouwen. Fran[KA10]cois is echter verliefd op Marie (Co[KA3]esens), de oudere zus van Claire. Komt daar nog bij dat Marie een onecht kind blijkt te zijn; ze werd in 1917 geboren uit een gepassioneerde verhouding tussen een Duitse krijgsgevangene en Fernand`s vrouw Yvonne (Arditi). Juist aan de vooravond van WO II, meldt de echte vader van Marie, Friedrich (Leysen) zich aan. Melodramatische toestanden stapelen zich op in een lange tv-film (in twee delen), geschreven door Sylvain Joubert (die ook voor de dialogen tekende) en Pierre Lary, naar een 'ideetje' van Roland Gritti. De Vlaamse acteur Leysen is wel overtuigend als de Duitse biologische vader, die nazi-Duitsland ontvlucht. Jean-Pierre Gallo produceerde het geheel.

Les amies de ma femme

1992 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1992. Komedie van Didier Van Cauwelaert. Met o.a. Michel Leeb, Dominique Lavanant, Anne Kesseler, Christine Boisson en Catherine Arditi.

Wantrouw zekerheden en geloof niet in de liefde - dat is zo ongeveer de wijsheid die deze aardige, pretentieloze komedie wil overbrengen. In deze verfilming van Philippe Adler's roman over de ondergang van het hoofd van de nieuwsdienst bij een tv-zender, schetst Van Cauwelaert een kaleidoscopisch beeld van een van de grote drama's in de jaren 1990: niemand, hoe talentvol ook, is veilig voor de werkeloosheid, en als het misgaat kun je alleen rekenen op jezelf en op degene van wie je houdt. Deze boodschap verpakt Van Cauwelaert, bijgestaan door een sobere Leeb en een groepje komische actrices, in spot en schaterlach. Want de lach blijft de beleefde uiting van de wanhoop. Het scenario is van regisseur Van Cauwelaert. Het camerawerk is van Martial Thuny.

Paris le 15 août

1990 | Misdaad

Frankrijk 1990. Misdaad van Guy Lessertisseur. Met o.a. Jacques Dabary, Marc Eyraud en Catherine Arditi.

Het scenario is afkomstig van de bekende Franse misdaadschrijver Fred Kassak. Met zijn assistent Ménardeau onderzoekt commissaris Cabrol de dood onder verdachte omstandigheden van een jonge vrouw in een kliniek, die een te grote dosis medicijnen had ingenomen. Een ingenieuze ontknoping. Een redelijke en onopvallende regie, zoals gebruikelijk bij deze tv-regisseur.

Les grandes familles

1989 |

Frankrijk 1989. Edouard Molinaro. Met o.a. Pierre Arditi, Michel Piccoli, Roger Hanin, Evelyne Bouix en Catherine Arditi.

Een tot in de puntjes uitgewerkte bewerking (door Maurice Druon zelf, Pierre Moustiers en de regisseur) van het succesvolle epos van de romancier Maurice Druon, die op realistische en meedogenloze wijze de heersende klasse in Frankrijk ten tijde van het interbellum (de periode tussen WO I en WO II) beschrijft. Denys de la Patelli[KA2]ere maakte in 1958 van deze roman al eens een (slechte) bewerking voor film. Deze plichtmatige versie lijdt aan wisselvallig spel en een gebrek aan persoonlijke stijl. Daarentegen zijn wel de sfeer en de mentaliteit van destijds goed weergegeven.

La petite voleuse

1988 | Drama, Romantiek

Frankrijk 1988. Drama van Claude Miller. Met o.a. Charlotte Gainsbourg, Didier Bezace, Simon de La Brosse, Raoul Billerey en Chantal Banlier.

François Truffaut bedacht ooit een tweede, vrouwelijke hoofdpersoon voor zijn Les 400 coups, maar liet haar toch maar weg omdat de film dan te vol zou worden. Na zijn dood maakte regisseur Miller als ode aan zijn gestorven makker een film over haar. De zestienjarige Janine Castang (Gainsbourg) is een wilde meid die na schooltijd haar dagen vult met het jatten van kleding en sigaretten. Ze ontmoet een echtpaar dat haar opneemt, maar de relatie loopt spaak. Millers portret van een angry young woman haalt het niet bij Truffaut, maar Gainsbourg speelt wel een heel sterke rol.

La petite amie

1988 | Komedie

Frankrijk 1988. Komedie van Luc Béraud. Met o.a. Jean Poiret, Jacques Villeret, Agnès Blanchot, Eva Darlan en Jacques Sereys.

Een klucht die speelt rond de jaarwisseling en de sfeer van die dagen uitademt. In een chalet in de bergen doen zich allerlei persoonsverwisselingen en situaties voor, die de gasten en hun bezoekers zeer in verlegenheid brengen. Voor Luc Béraud werd de film een grote teleurstelling vergeleken met zijn vorige. Hij wist de afgezaagde situaties van het genre geen nieuw leven in te blazen en evenmin een bevredigend tempo te vinden, zodat het scenario al gauw vastloopt in banaliteiten. Na de uitmuntende reeks scènes aan het begin met Poiret en Villeret in een restaurant, kan de bezoeker de zaal verlaten. Scenario van Bernard Stora en Luc Béraud. Camerawerk van Dominique Chapuis.

Ceux de la soif

1988 | Drama

Frankrijk 1988. Drama van Laurent Heynemann. Met o.a. Bruno Cremer, Mimsy Farmer, Sylvie Orcier, François Berléand en Catherine Arditi.

De rust van Cremer als moedeloze ethiek professor die met zijn onderdanige vriendin al vijf jaar op een verlaten vulkaaneiland verblijft wordt danig verstoord wanneer eerst een echtpaar met dement kind, maar vooral Farmer als excentrieke en onuitstaanbare gravin met twee rare individuen zich op het eiland komen vestigen om een hotel te gaan neerzetten. Trage, maar wel mooie verfilming van het gelijknamige boek van Georges Simenon.

De guerre lasse

1987 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 1987. Oorlogsfilm van Robert Enrico. Met o.a. Nathalie Baye, Christophe Malavoy, Pierre Arditi, Philippe Clévenot en Jean Bouise.

Wat doe je wanneer rondom je de terreur zichtbaar is van een zelfuitgeroepen afsplitsregering die collaboreert met een misantropenregime dat de wereld in een oorlog heeft gestort? Die gewetenskwestie wordt acuut voor industrieel Charles, tijdens WO II beneden de Vichy-demarcatielijn comfortabel conflictafzijdig. Totdat vieux copain en Résistance-man Jérôme binnenvalt met de mooie en getroebleerde artsenweduwe Alice, en alles uit de manipulatiekast haalt om een Joods gezin te redden. Sterk bezet drama met grijstonen en hartsvalkuilen, ouderwets behoedzaam geënsceneerd door genremeester Enrico (1931-2001).

Mélo

1986 | Drama, Romantiek

Frankrijk 1986. Drama van Alain Resnais. Met o.a. André Dussollier, Pierre Arditi, Fanny Ardant, Sabine Azéma en Jacques Dacqmine.

Publieksgeroezemoes. Een hand slaat de bladzijden van een theaterprogramma om. 'Montrouge, juni 1926.' Dan: doek op voor Henri Bernsteins drieakter over de verwoestende kracht van de liefde. In Resnais' bewerking van het boulevardmelodrama over twee bevriende violisten en de vrouw die alles verandert vloeit op sublieme wijze theater in film over. Het fantastische acteurstrio, de sprankeldialogen, Jacques Saulniers Art Déco-sets, de subtiele belichting en fotografie van Charles Van Damme - ziehier het summum van tijdloze elegantie in cinema. Dussoliers monoloog in de eerste akte is adembenemend.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Catherine Arditi op televisie komt.

Reageer