Alicia Alonso

Acteur, Scenarist

Alicia Alonso is acteur en scenarist.
Er zijn 16 films gevonden.

L'enfant du secret

2006 | Drama

België/Frankrijk 2006. Drama van Serge Meynard. Met o.a. Michel Aumont, Joshua Julvez, Claire Borotra en Fanny Cottençon.

In 1774 houdt Madame De Solar haar 12-jarige, doofstomme zoon Guillaume voor de buitenwereld verborgen in een bouwval diep in het bos. Nadat hij een feest heeft verstoord wordt hij door zijn moeder weggestuurd. Na barre omzwervingen wordt hij opgenomen door de geestelijke Charles-Michel de l'Epée (Aumont), die nét een gloednieuwe gebarentaal heeft ontwikkeld. Gebaseerd op een tragische zaak uit pre-revolutionaire dagen en door de historische figuur De l'Epée (1712-1789). Deze mooie maar wel erg brave telefilm, overigens met een goede rol van Aumont, werd op de Franse televisie door bijna zeven miljoen mensen bekeken.

Parents à mi-temps : Chassés croisés

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Caroline Huppert. Met o.a. Robin Renucci, Charlotte de Turckheim, François-Eric Gendron, Alicia Alonso en Léopoldine Serré.

De tienjarige No[KA1]emie (Serr[KA1]e) bezit duidelijk het talent om een sterdanseres te worden van het ballet. Ze lijdt echter onder het feit dat haar ouders uit elkaar zijn, met als gevolg dat ze de ene week bij mama Alice (De Turckheim) doorbrengt en haar vriend Patrick (Gendron) om de volgende bij papa Paul (Renucci) en diens vriendin In[KA2]es (Alonso) te verblijven. Om de druk op het meisje te verminderen besluiten de twee koppels bijeen te gaan wonen, elk aan hun kant van een appartement. Maar ook daarmee neemt Noémie geen genoegen. Het liefst zou ze hebben dat alles weer was zoals toen mama en papa nog bij elkaar waren. Een vertederend portret van een klein meisje dat haar wereld in elkaar ziet storten door de scheiding van haar ouders, maar dat zich niet bij de toestand wil neerleggen. De kleine Serré is een ware hartedief, maar ze kan niet verhinderen dat het geheel uitloopt op een nogal goedkope boulevard-komedie, met een lach en een traan, maar zonder de minste diepgang. Marie-France Colombani en Gilles Chenaille schreven het scenario. Fotografie is van Elisabeth Prouvost.

Marie Fransson: S'il vous plaît

1999 |

1999. Christiane Spiero. Met o.a. Rebecca Potos, Alberto Gimignani en Alicia Alonso.

De tienjarige No[KA1]emie (Serr[KA1]e) bezit duidelijk het talent om een sterdanseres te worden van het ballet. Ze lijdt echter onder het feit dat haar ouders uit elkaar zijn, met als gevolg dat ze de ene week bij mama Alice (De Turckheim) doorbrengt en haar vriend Patrick (Gendron) om de volgende bij papa Paul (Renucci) en diens vriendin In[KA2]es (Alonso) te verblijven. Om de druk op het meisje te verminderen besluiten de twee koppels bijeen te gaan wonen, elk aan hun kant van een appartement. Maar ook daarmee neemt Noémie geen genoegen. Het liefst zou ze hebben dat alles weer was zoals toen mama en papa nog bij elkaar waren. Een vertederend portret van een klein meisje dat haar wereld in elkaar ziet storten door de scheiding van haar ouders, maar dat zich niet bij de toestand wil neerleggen. De kleine Serré is een ware hartedief, maar ze kan niet verhinderen dat het geheel uitloopt op een nogal goedkope boulevard-komedie, met een lach en een traan, maar zonder de minste diepgang. Marie-France Colombani en Gilles Chenaille schreven het scenario. Fotografie is van Elisabeth Prouvost.

Marie Fransson: Positif

1999 |

1999. Jean-Pierre Vergne. Met o.a. Alberto Gimignani, Pascale Roberts en Alicia Alonso.

De tienjarige No[KA1]emie (Serr[KA1]e) bezit duidelijk het talent om een sterdanseres te worden van het ballet. Ze lijdt echter onder het feit dat haar ouders uit elkaar zijn, met als gevolg dat ze de ene week bij mama Alice (De Turckheim) doorbrengt en haar vriend Patrick (Gendron) om de volgende bij papa Paul (Renucci) en diens vriendin In[KA2]es (Alonso) te verblijven. Om de druk op het meisje te verminderen besluiten de twee koppels bijeen te gaan wonen, elk aan hun kant van een appartement. Maar ook daarmee neemt Noémie geen genoegen. Het liefst zou ze hebben dat alles weer was zoals toen mama en papa nog bij elkaar waren. Een vertederend portret van een klein meisje dat haar wereld in elkaar ziet storten door de scheiding van haar ouders, maar dat zich niet bij de toestand wil neerleggen. De kleine Serré is een ware hartedief, maar ze kan niet verhinderen dat het geheel uitloopt op een nogal goedkope boulevard-komedie, met een lach en een traan, maar zonder de minste diepgang. Marie-France Colombani en Gilles Chenaille schreven het scenario. Fotografie is van Elisabeth Prouvost.

Marie Fransson : S'il vous plaît

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Christiane Spièro. Met o.a. Alicia Alonso, Annie Girardot, Alberto Gimigniani, Rebecca Potok en Nino Gauzy.

Marie Fransson (Alonso) verzorgt de oude Georgette Carrel (Girardot), die zojuist een hersenbloeding gehad heeft. De dokter geeft haar nog maar enkele dagen te leven en Georgette`s dochter Nadine (Simonnet) wil dat haar moeder thuis kan sterven. Georgette`s kleinzoon J[KA1]er[KA4]ome (Leray) kan het lijden van zijn grootmoeder niet aan zien. De volgende ochtend blijkt Georgette overleden te zijn. Marie vermoedt dat Jérôme haar een overdosis insuline heeft toegediend, maar ze besluit te zwijgen. De politie stelt haar onder verdenking van poging tot moord. Een film die pleit om het euthanasiedebat in volle openlijkheid te voeren. Is het humaan om terminale zieken onmenselijke pijnen te laten doorstaan alvorens ze sterven? Een uitstekend gegeven wordt hier gebracht in onvervalste driestuivers-stijl, wat de zuiverheid van de boodschap verschrikkelijk aantast. Alonso doet moeite om van haar personage een eerlijk en onkreukbaar wezen te maken, maar het scenario van Anne Giafferi werkt haar intenties doorlopend tegen. Fotografie is van Roger Dorieux.

Marie Fransson : Positif

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Jean-Pierre Vergne. Met o.a. Alicia Alonso, Pascale Roberts, Alberto Gimigniani, Emmanuelle Meyssignac en François Toumarkine.

Marie Fransson (Alonso) is in deze verpleegsters- en doktersserie een 34-jarige thuisverpleegster die in elke aflevering een of meer van haar pati[KA3]enten-met-persoonlijke- problemen helpt. Hier is dat advocaat Luc Augereau (Guillo), die seropositief is maar een behandeling weigert omdat hij de moed heeft opgegeven. Verder krijgt Marie af te rekenen met het gezin G[KA1]eraud. Meneer (Cafero) mishandelt zijn madame (Guiard). Uiteraard heeft Marie ook priv[KA1]e-problemen: is zij klaar voor een andere relatie na het vroegtijdig overlijden van haar man? En haar zoontje Thomas (Gauzy) is niet enthousiast over komst van nieuwe man in hun leven. AIDS, vrouwenmishandeling, overspel, het wordt allemaal op één hoop gesmeten, maar wel met een bepaalde pudeur behandeld. Gelukkig is er Alonso die overtuigend overkomt als verpleegster.

Marie Fransson : Un silence si lourd

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Jean-Pierre Prévost. Met o.a. Alicia Alonso, Pascale Roberts, Alberto Gimignani, Emmanuelle Meyssignac en François Toumarkine.

De 34-jarige Marie Fransson (Alonso) is, sinds de dood van haar man, een alleenstaande moeder met een acht-jarig zoontje, Thomas (Gauzy). Ze werkt als thuisverpleegster. Op een dag is ze bij Mireille Bouvier (De la Rochefoucauld), aan wie ze een inspuiting moet toedienen, getuige als het zoontje van haar patiënte geld steelt uit de brieventas van zijn vader. Ze ontdekt dat de jongen op school door enkele nozems afgeperst wordt. Deze schrikken er niet voor terug om de jongen af te ranselen. Ze besluit hier een einde aan te stellen, zeker nadat de jongen bijna onder een auto terecht gekomen is. De start van een nieuwe Franse tv-reeks rond een thuisverpleegster. Al is de film best onderhoudend toch slaagt hij er niet helemaal in om te overtuigen. Scenariste Claire Woloniewicz, die het personage tevens bedacht, tracht de kijker te doen inleven in het fysiek zware leven van deze dienstverleners, die tevens de sociale toestand van hun patiënten trachten te analyseren. Achter de camera stond Jean-Pierre Plichon.

Les duettistes

1998 | Misdaad

Frankrijk/België 1998. Misdaad van Patrick Jamain. Met o.a. Julien Boisselier, Marie Fugain, Eva Darlan, Pierre-Arnaud Juin en Alicia Alonso.

De Haitaanse stripper Maggy wil uit het milieu en wordt daarom genadeloos afgemaakt. Haar lijk wordt gevonden in de koffer van de wagen van de bekende plastische chirurg Gabriel Mann. Deze laatste is verloofd met G[KA1]eraldine (Codhant), de volwassen dochter van de rijke Madame Moreau (Darlan). G[KA1]eraldine is de vrucht van een jarenlange verhouding van Madame Moreau met de minister van buitenlandse zaken en ze trouwt met Gabriel binnen vier dagen. De minister dringt erop aan bij inspecteur Palazzo (Boisselier) om de zaak zo discreet mogelijk te behandelen, want hij kan zich geen schandaal veroorloven en het slachtoffer was toch maar een hoertje. Routine-policier met veel gebabbel en weinig actie. Een opeenstapeling van alle bekende clich[KA1]ees uit het genre en met acteurs die zeker niet op het toppunt van hun talent presteren. Het is allemaal zo voorspelbaar, tot en met de commercial breaks toe (die soms boeiender zijn dan de plotontwikkeling). Het zwakke scenario werd neergepend door Philippe Setbon, Claudio Todeschini, Robin Barataud en Jean Reynard. De fotografie was in handen van Daniel Diot.

Navarro : Pleure pas petit homme

1997 | Misdaad, Familiefilm

Frankrijk/Zwitserland 1997. Misdaad van Gérard Marx. Met o.a. Roger Hanin, Jacques Martial, Christian Rauth, Danial Rialet en Francoise Armelle.

Terwijl hij zijn garagepoort opent wordt Philippe Tozzia (Givry) door gemaskerd individu aangevallen. Dader kan met wagen van slachtoffer ontkomen, met op achterbank zevenjarig huilend kind. Dader blijkt Anne-Marie (Alonso), moeder van het kind te zijn. Zij stopt voor geldautomaat, wordt aangerand door twee schoftjes op rolschaatsen die er met haar handtas vandoor gaan. Zij gaat hen achterna, er volgt een schermutseling, een schot en moeder Anne-Marie keert terug en zij vervolgen hun weg... Navarro (Hanin) komt op de proppen wanneer Tozzia klacht neerlegt op politiecommissariaat. Navarro heeft snel in de smiezen dat er verband is tussen de kidnapping en de neergeschoten adolescent... Een alles behalve originele, interessante, spannende Navarro-episode, overlopend van de clichs, maatwerk, serievermoeidheid, banaliteiten. Het scenario is van Tito Topin, die het personage van Navarro bedacht.

Inspecteur Moretti : Un enfant au soleil

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Gilles Béhat. Met o.a. Alicia Alonso, Alain Rimoux, Luc Bernard, Mehdi en Pierre-Marie Escourrou.

In een speeltuin wordt een vermoord lijk gevonden van de beheerder van een tehuis voor gehandicapten. Vrouwelijke inspecteur Moretti (Alonso) verneemt, via diens weduwe (Jade) dat de man niet model stond voor integriteit: hij wou er met een andere vrouw vandoor en in zijn bankkluis vindt men een fortuin aan bankbiljetten. Was hij een meester-afzetter, een gangster of een bedrieger? Vrij ingewikkeld scenario van Colette Djidou en Jean-Jacques Kahn zonder punch. De charme van Alonso en onbehouwen houding van Rimoux als smeris Lulu moeten de schaarse meubelen redden.

Docteur Sylvestre : Les pièges de Saturne

1997 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1997. Drama van Denis Malleval. Met o.a. Jérôme Anger, Maria Pacôme, Raymond Gérôme, Alicia Alonso en Jean-Noël Brouté.

Docteur Sylvestre (Anger) wordt dringend aan het ziekbed geroepen van een kleine jongen die doorlopend blijft overgeven. Hij stelt vast dat het kind aan saturnisme lijdt, een zeldzame chronische loodvergiftiging. Het is maar de vraag welke ziektes men nog allemaal gaat oprafelen om de afleveringen van alle dokters- en ziekenhuisseries op tv te vullen. Deze prent beschikt in elk geval weer over alle troeven. Een kind, een dodelijke ziekte en een heldhaftige dokter die de nodige romantische avontuurtjes meepikt onderweg. De liefhebbers zullen ongetwijfeld snoepen van dit scenario van Jean-Pierre Hasson, Jean-Christophe Lecru en Christian François. Hou de zakdoek in elk geval maar in de hand. Fotografie van Bernard Cassan.

Une ex pas possible

1996 | Romantiek

Frankrijk 1996. Romantiek van Patrick Jamain. Met o.a. Bernard Giraudeau, Elisabeth Vitali, Alicia Alonso, Christine Boisson en Agathe Derain.

Yann (Giraudeau) leidt een ogenschijnlijk gelukkig leventje met zijn twee kinderen en een mooie, liefdevolle, dynamische vrouw Julianne (Boisson). Toch is hij ongelukkig. Al tien jaar droomt hij ervan een grote roman te schrijven die de Prix Goncourt wint, maar alles wat hij op papier krijgt zijn de avonturen van het tv-figuurtje Hippopoum en hij vlucht weg in de alcohol. Op een dag is Julianne de norse buien van manlief beu en ze trekt eruit met de directeur van een tv-station. Een ramp voor Yann, want ze laat hun kinderen bij hem achter en hij is niet in staat om voor ze te zorgen. Een dramatische komedie over een man die door zijn vrouw in de steek gelaten wordt en die het niet kan verkroppen. Een vlotte film rond de romantiek, goed gespeeld, maar met een erbarmelijk scenario dat de acteurs weinig kans geeft om hun talent bot te vieren. Het werd geschreven door Philippe Setbon. Achter de camera nam Daniel Diot plaats. Stereo.

Une femme dans mon cœur

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Gérard Marx. Met o.a. Pierre Arditi, Michèle Laroque, Sam Karmann, Sarah-Laure Estragnat en Jean-Michel Noirey.

Christian (Arditi), directeur van een reclamebureau, draait een commercial in een ziekenhuis. Hier ontmoet hij Alice (Laroque), de vrouw die hij zeventien jaar geleden liet zitten. Ze is verpleegster en ze vallen opnieuw op elkaar. Alice wil echter niet meer met hem samenwonen. Enkele dagen later ontmoet hij Laura (Estragnat), Alice's dochter. Laura is gefascineerd van de nieuwe minnaar van haar moeder en kan niet helpen ook verliefd op hem te worden. Christian denkt dat Laura zijn dochter is, en Alice spreekt het niet tegen. Het is een poging om de Amerikaanse screwball comedy na te doen in Frankrijk met korte scènes en flitsende dialogen, maar na korte tijd zakt film als een pudding in elkaar. De oude komedies van Howard Hawks zijn toch een stuk beter, want die waren tenminste heel plezierig met personages om van te houden. Marie-Françoise Egret bewerkte haar eigen verhaal tot scenario met Sylvie Chauvet. Het camerawerk is van Jimmy Glasberg. Formaat 16/9. Nicam Stereo.

Les Cordier, juge et flic : Peinture au pistolet

1992 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1992. Drama van Alain Bonnot. Met o.a. Pierre Mondy, Bruino Madinier, Alicia Alonso, Antonella Lualdi en Redjep Mitrovitsa.

Martine Barbier (Mairesse), eigenaresse van kunstgalerie, ontdekt dat haar tweelingbroer en vennoot Yves (Mitrovitsa) een liaison heeft met hun hulpje Sylvie (Jeanneret), die zij als een intrigante wantrouwt. Sylvie blijkt ook de ma[KA4]itresse te zijn van ongure Franco (Vellani). Dan verdwijnt Martine mysterieus. Politiecommissaris Charles Cordier (Mondy) vindt in haar flat het lijk van Franco. Zoon van Cordier, onderzoeksrechter Bruno Cordier (Madinier), slaagt erin belangrijke getuige Anne-Marie (Valadié), nichtje van Martine, aan de praat te krijgen en de klus te klaren. Zoals wel vaker in deze serie gaan vader en zoon met elkaar in de clinch. Vader Cordier, ouwe rot in het vak, zweert bij doel heiligt alle middelen, ook de niet wettelijke. Zoon Cordier is integere knaap die sommige praktijken van zijn vader misprijst.

Paparoff et l'éléphant bleu

1991 | Misdaad

Frankrijk 1991. Misdaad van Jean-Pierre Richard. Met o.a. Michel Constantin, André Pousse, Pascale Petit, Laurent Cheng en Marc Berman.

Op een goede dag klopt bij Paparoff (Constantin) een jonge Chinees aan, dat met het vliegtuig uit Hongkong is gekomen en een affiche met zijn naam erop bij zich heeft. Wanneer Paparoff van de schrik is bekomen, herinnert hij zich tien jaar geleden, tijdens een reis door Azi[KA3]e, verliefd te zijn geweest op een Chinese, maar bewijst dat iets? Hij valt van de ene verbazing in de andere. Een zowel redelijke als onpersoonlijke regie (en dat terwijl er in Frankrijk momenteel op z'n minst vier regisseurs zijn die Richard heten), en alleszins geloofwaardig spel. Pure ontspanning.

Marie Fransson: Un silence si lourd

-1 |

. Jean-Pierre Prevost. Met o.a. Jean-Yves Gautier, Sophie De la Rochefoucauld en Alicia Alonso.

Op een goede dag klopt bij Paparoff (Constantin) een jonge Chinees aan, dat met het vliegtuig uit Hongkong is gekomen en een affiche met zijn naam erop bij zich heeft. Wanneer Paparoff van de schrik is bekomen, herinnert hij zich tien jaar geleden, tijdens een reis door Azi[KA3]e, verliefd te zijn geweest op een Chinese, maar bewijst dat iets? Hij valt van de ene verbazing in de andere. Een zowel redelijke als onpersoonlijke regie (en dat terwijl er in Frankrijk momenteel op z'n minst vier regisseurs zijn die Richard heten), en alleszins geloofwaardig spel. Pure ontspanning.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Alicia Alonso op televisie komt.

Reageer