Salomé Stévenin

1985 Acteur

Salomé Stévenin (1985) is acteur.
Er zijn 13 films gevonden.

Omar m'a tuer

2011 | Drama

Frankrijk/Marokko 2011. Drama van Roschdy Zem. Met o.a. Sami Bouajila, Denis Podalydès, Maurice Bénichou, Salomé Stévenin en Nozha Khouadra.

Drama van Roschdy Zem over Marokkaanse tuinman Omar, die veroordeeld werd op grond van in bloed geschreven beschuldiging door de doodgestoken vrouw voor wie hij werkte. Op feiten gebaseerd.

Cigarettes et bas nylon

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Fabrice Cazeneuve. Met o.a. Adélaïde Leroux, Salomé Stévenin en Melodie Richard.

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog installeert het Amerikaanse leger in Normandië ´sigarettenkampen´ voor de Franse echtgenotes van Amerikaanse soldaten, om ze voor te bereiden op het leven in de Verenigde Staten.

Regarde-moi

2007 | Drama

Frankrijk 2007. Drama van Audrey Estrougo. Met o.a. Emilie de Preissac, Salomé Stévenin en Paco Boublard.

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog installeert het Amerikaanse leger in Normandië ´sigarettenkampen´ voor de Franse echtgenotes van Amerikaanse soldaten, om ze voor te bereiden op het leven in de Verenigde Staten.

Douches froides

2005 | Drama, Sportfilm

Frankrijk 2005. Drama van Antony Cordier. Met o.a. Johan Libéreau, Pierre Perrier, Salomé Stévenin, Florence Thomassin en Jean-Philippe Écoffey.

De 17-jarige Mickael is makkelijk in de omgang, heeft weinig aanleg tot melancholie en is aanvoerder van een judoteam. Een stabiele jongen, dus. Maar op een dag loopt een oefenpartijtje judo uit op trioseks met zijn vriendin en beste vriend Clément. Dan, te laat, ontdekt Mickael zijn jaloerse kant. Bovendien moet hij negen kilo afvallen voor de volgende judowedstrijd, zijn de examens op komst en kan hij thuis slechts koud douchen. Een open en originele kijk op de valkuilen van volwassenwording, fraaie sportscènes, overtuigende karaktertekeningen en knap acteerwerk, vooral van Libéreau die zonder acteerervaring een indrukwekkende prestatie levert.

Mischka

2002 | Drama, Komedie

Zwitserland/Frankrijk 2002. Drama van Jean-François Stévenin. Met o.a. Jean-Paul Roussillon, Jean-François Stévenin, Rona Hartner, Salomé Stévenin en Pierre Stévenin.

Tijdens de grote vakantie naar de zee in het zuidwesten van Frankrijk brengt het lot een viertal personen bijeen, die in de eerste instantie niets met elkaar gemeen heeft. De hoogbejaarde opa Mischka (Roussillon) wordt door zijn onhebbelijke zoon, die voor hem alleen nog maar een plaatsje in de kofferbak van zijn stationwagen had, in zijn stinkende plunje `vergeten` bij een pompstation aan de autoweg. Daar ontmoet Mischka verpleger G[KA1]eg[KA2]ene (Jean-Fran[KA10]cois St[KA1]evenin), die ook niet meer de jongste is. Later voegt zich bij hen een overjarige rockster (Hartner) met de legendarische naam Joli Coeur (het aapje uit [KL]Alleen op de wereld[KLE] van Hector Malot) en de vijftien-jarige wegloopster Jane (Salom[KA1]e St[KA1]evenin) die met haar jongere broertje L[KA1]eo (Pierre St[KA1]evenin) op zoek is naar haar vader. Ze beleven onderweg van alles en nog wat en komen allerlei bonte vogels tegen, waaronder zelfs de verdwaalde rocker Johnny Hallyday (die zichzelf speelt). Zo wordt het niet alleen een ongelooflijke reis, maar ook een vakantie om nooit meer te vergeten. Een ensemblestuk, waarvan men in Frankrijk hoog opgaf, maar de kijker daarbuiten herkent het als het zoveelste drukke en nodeloze gedoe langs 's heeren wegen in het hoogseizoen. Het scenario is van regisseur Stévenin, die er met zijn derde, minimalistische film een gezellig familieonderonsje van maakte - dat spaart kosten. Het camerawerk is van Pierre Aïm.

Love me

2000 | Drama, Fantasy, Muziek

Frankrijk 2000. Drama van Laetitia Masson. Met o.a. Sandrine Kiberlain, Johnny Hallyday, Julie Depardieu, Anh Duong en Salomé Stévenin.

In deze film worden realistische scènes afgewisseld met een soort dromen en halucinaties. In de realiteit ziet de kijker Gabrielle, een jonge vrouw die aan het strand woont in Frankrijk en in een bar leeft. Ze is fan van de muziekant Lennox. In de andere scènes doolt dezelfde vrouw door de straten van een Amerikaanse stad waar ze Lennox na een concert ontmoet.

Soleil

1997 | Oorlogsfilm

Italië/Frankrijk/Duitsland 1997. Oorlogsfilm van Roger Hanin. Met o.a. Sophia Loren, Philippe Noiret, Roger Hanin, Marianne Sägebrecht en Nicolas Olczyk.

Door de fascistische regering van Vichy veranderde er ook heel wat in de Franse departementen overzee. Zo mochten bijv. in Algerije joden geen ambtenaar meer zijn en moesten hun kinderen van school, ondanks het feit dat de Duitse bezetter van een deel van het Franse vasteland nog veraf was. Deze film gaat over de jeugdherinneringen van regisseur Hanin, die van joodse afkomst is en in 1925 in Algerije geboren is. Hanin`s salon-communistische oordeel over Vichy moet men met een korrel zout nemen, al is hij natuurlijk volkomen gerechtigd zijn eigen kijk op de geschiedenis te geven. Meyer Levy (Olczyk) is dertien en heeft drie jongere zussen en een oudere broer. Meyer kan goed leren, zit graag op school, maar wordt er bij het uitbreken van de oorlog vanaf gekinkeld. Hij maakt mee hoe zijn vader (Noiret) zonder werk raakt en naar Parijs gaat, waar hij onder een valse naam bij de post een bescheiden baantje heeft. Zijn moeder Titine (Loren) moet zien rond te komen en het hele gezin te eten geven. Ondertussen groeit Meyer op en wordt volwassen (hij doet zijn eerste liefdeservaring op bij een hoer in de kasba). Meyer geeft veel om zijn moeder en tegen het einde van de film komt zijn vader - gelukkig - terug. Olzcyk speelt zijn rol op een geweldige manier, terwijl Loren met haar geringere rol, een statige en waardige vrouw neerzet. Wellicht is deze in Marokko (Algerije was ten tijde van de productie uitgesloten) gedraaide film hier en daar aan de sentimentele kant, maar is en blijft een boeiend tijdsdocument in de trant van Henri Verneuil's MAYRIG, John Boorman's HOPE AND GLORY of Louis Malle's AU REVOIR LES ENFANTS. Vijfde film van Hanin als regisseur en Christine Gouze-Renal, die de film produceerde is zijn vrouw. Uitstekend camerawerk van Robert Alazraki.

La petite maman

1997 | Komedie, Sportfilm, Familiefilm

België/Frankrijk 1997. Komedie van Patrice Martineau. Met o.a. Clothilde De Bayser, Simon Abkarian, Salomé Stévenin, Maria Riva en Eva Ionesco.

De twaalf-jarige Mathilde (Stévenin) is de oudste van een gezin met zes kinderen. Met de jaren is zij als het ware een tweede moeder geworden binnen het gezin. Op een dag wordt het meisje in het zwembad aangesproken door de trainer. Hij heeft gemerkt dat zij duidelijk talent heeft en zou haar graag in zijn ploeg opnemen. Mathilde staat voor een verscheurend dilemma. Ze wil dolgraag meezwemmen, maar beseft dat de zware last die haar thuis wordt opgelegd teveel van haar energie opslorpt. Vertwijfeld besluit ze in het geheim toch te gaan trainen. Een geslaagde jeugdfilm die bewijst dat kinderen, mits ze over een dosis doorzettingsvermogen beschikken, kunnen bereiken wat ze willen, ook al lijkt het een volwassene veel te zwaar wat ze op hun schouders genomen hebben. De jonge Stévenin zet een hartveroverend personage neer. Valérie Bonnier, Paul Gueu en Carole Giaccobi schreven het scenario dat door Dominique Gentil in beelden werd omgezet.

Noël et après...

1995 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1995. Komedie van Daniel Vigne. Met o.a. Valérie Kaprisky, Katharine Böhm, François Bernheim, Salomé Stévenin en Romain Deroo.

De elf-jarige Denis (Deroo) is blij dat hij met zijn ouders tijdens de kerstvakantie mee mag naar Senegal. Op het laatste moment gaat het echter niet door. Zijn moeder C[KA1]ecile Crozet (Kaprisky) kan niet weg want ze moet voor haar stichting een Oost-Europees vluchtelingengezin opvangen. Met zijn vader (Bernheim) kan Denis ook niet mee want die moet werken. De jongen is zo ontgoocheld dat hij de moeder Maria (B[KA3]ohm) en haar tien-jarige dochtertje Katia (Stévenin), die tijdelijk bij hen komen inwonen, reeds haat voordat ze gearriveerd zijn. Van haar kant heeft Katia al evenzeer de pest aan haar gedwongen verblijf. Voorspelbaar drama dat zich afspeelt tegen de achtergrond van het kerstgebeuren. Dus weten we reeds vooraf dat beide kinderen uiteindelijk beste maatjes zullen worden. Het spel van de twee jeugdige acteurs is echter hartveroverend en brengt een licht in het oversentimentele scenario van Jean-Claude Isbert en Pierre Colin Thibert. Achter de camera stond Flore Thulliez.

Le Jardin des Plantes

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Philippe de Broca. Met o.a. Claude Rich, Salomé Stévenin, Rose Thierry, Samuel Labarthe en Gert Burkhard.

In de lente van 1944 houdt Ferdinand Bonnard (Rich) zich rustig bezig met zijn plantjes en bloemetjes. Hij is directeur van de botanische tuin, Le Jardin des Plantes, nabij het Gare d`Austerlitz in Parijs. Bonnard is pacifist. De oorlog (WO II) en het verzet lijken ver weg. Zijn wereld stort echter plotseling in als zijn zoon door de nazi`s wordt ge[KA3]executeerd als represaille na een aanslag. Ferdinand Bonnard neemt Philippine (Stévenin), het acht-jarig dochtertje van zijn zoon, onder zijn hoede en verzwijgt voor haar de moord door de gehate bezetter op haar vader. Hij vertelt Philippine dat hij een verzetsheld is en het kind gaat steeds meer op in dit leugentje om bestwil. Ondanks de dramatische achtergrond schotelt De Broca, die ook het scenario schreef, een melange van humor en tederheid voor. Het hele jonge actricetje Stévenin steelt met haar spontaniteit de show.

L'instit : Concerto pour Guillaume

1993 | Komedie

Frankrijk/Zwitserland 1993. Komedie van Jacques Ertaud. Met o.a. Gérard Klein, Robinson Stévenin, Didier Sauvegrain, Dominique Rousseau en Ginette Garcin.

Victor Novak (Klein) moet invallen als leerkracht op een basisschool in een vissersdorpje. Zijn aandacht wordt onmiddellijk getrokken door de tien-jarige Guillaume (Stévenin), een eenzame jongen die bekend staat als moeilijk en opstandig. Volgens de directrice is zijn gedrag het gevolg van de tragische dood van zijn moeder, een begaafd violiste. Novak ontdekt echter het geheim van Guillaume: hij wordt regelmatig door zijn vader, een tandarts, nodeloos mishandeld. Je vraagt je af hoe men toch steeds weer de inspiratie weet te vinden om zulke stroperige verhalen te blijven bedenken. Sommige kijkers vinden dit valse, sentimentele gedoe schitterend, maar ditmaal zijn de scenaristen Ertaud, Gilles Gerardain en Didier Cohen toch echt over de schreef van het redelijke en het aanvaardbare gegaan. Jean-Claude Hugon deed de fotografie. Gefilmd op Super 16.

Peaux de vaches

1988 | Drama

Frankrijk 1988. Drama van Patricia Mazuy. Met o.a. Sandrine Bonnaire, Jean-François Stévenin, Jacques Spiesser, Salomé Stévenin en Laure Duthilleul.

Na een avondje doorhalen steken twee broers de familieboerderij in brand; een oude man komt om. Alleen de oudste broer wordt veroordeeld tot tien jaar gevangenisstraf. Eenmaal vrij, keert hij terug naar de boerderij en treft deze groter en welvarend aan. Zijn jongere broer is gezinshoofd geworden. De film is puntsgewijs opgebouwd. Hij bevat een opeenhoping van waarheidsgetrouwe en belangwekkende kleine details over de personages en het plattelandsleven van alledag, terwijl de gebruikelijke clich[KA1]e`s achterwege zijn gebleven. Het Nauw van Calais vormt de grauwe achtergrond, knap verbeeld in een overheersende, suggestieve kleur. Een intense dramatiek kenmerkt dit temperamentvolle speelfilmdebuut. Het scenario is van de regisseuse. Het camerawerk is van Raoul Coutard (wordt niet genoemd op de generiek).

Miroirs d'enfance: La petite maman

-1 |

. Patrice Martineau. Met o.a. Simon Abkarian, Clotilde De Bayser en Salomé Stévenin.

Na een avondje doorhalen steken twee broers de familieboerderij in brand; een oude man komt om. Alleen de oudste broer wordt veroordeeld tot tien jaar gevangenisstraf. Eenmaal vrij, keert hij terug naar de boerderij en treft deze groter en welvarend aan. Zijn jongere broer is gezinshoofd geworden. De film is puntsgewijs opgebouwd. Hij bevat een opeenhoping van waarheidsgetrouwe en belangwekkende kleine details over de personages en het plattelandsleven van alledag, terwijl de gebruikelijke clich[KA1]e`s achterwege zijn gebleven. Het Nauw van Calais vormt de grauwe achtergrond, knap verbeeld in een overheersende, suggestieve kleur. Een intense dramatiek kenmerkt dit temperamentvolle speelfilmdebuut. Het scenario is van de regisseuse. Het camerawerk is van Raoul Coutard (wordt niet genoemd op de generiek).

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Salomé Stévenin op televisie komt.

Reageer