Miles Davis

Acteur, Componist

Miles Davis is acteur en componist.
Er zijn 8 films gevonden.

Autopsie d'un genre... Le polar français

1999 | Documentaire, Misdaad

Frankrijk 1999. Documentaire van Fred Demont. Met o.a. François Guérif, Bertrand Tavernier, Jean-Pierre Mocky, Alain Corneau en Pierre Granier-Deferre.

In de jaren 1930 ontstond de Franse politiefilm. Door de invloed van schrijvers als Georges Simenon ontwikkelde deze zich tot een uniek genre, in vele landen geïmiteerd maar nooit geëvenaard. De 'policier' vermengt sfeer en spanning tot een intrigerend geheel vol onvoorspelbare personages, plotwendingen en suspense. De Amerikanen hadden hun 'film noir', maar de echte 'série noire' is typisch Frans. Met een dozijn regisseurs, schrijvers en historici wordt dit typisch Franse filmgenre ontleed vanaf Jean Renoir over H.G. Clouzot en Henri Verneuil en de nouvelle vague tot Bertrand Tavernier, geïllustreerd met tientallen fragmenten waarin onvergetelijke specialisten als Jean Gabin, Lino Ventura en Vera Clouzot terug levend worden. Een hulde aan een filmgenre dat weigert te sterven, met liefde geschreven door Jean-Pierre Pascaud en Stéphane Roux. Montage is van Annick Hurst en voor de fotografie werd beroep gedaan op François Néméta.

Reflections : New York - Paris

1998 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1998. Documentaire van Jérôme De Missolz en Eric Sandrin. Met o.a. Max Roach, André Hodeir, Johnny Griffin, Kenny Barron en Steve Lacy.

De negers zijn de vaderlandslozen van Amerika. Hun gemeenschappelijk verleden ligt in de muziek. Muziek studeren lag buiten hun mogelijkheden, dus waren ze verplicht zelf instrumenten te ontdekken, ze te leren bespelen en een eigen stijl te ontwikkelen. Begin 20e eeuw lieten ze zich opmerken met een geheel eigen muzikale expressie: de jazz. Gospel, blues, ragtime, be-bop, verschillende namen, maar onmiskenbaar hun eigen sound. In de jaren 1930 brachten de Amerikaanse negers de jazz naar Parijs. Hier vonden ze de mensen die hun muziek begrepen. Musici als Sidney Bechet en Josephine Baker werden de vertegenwoordigers van de jazz in Europa. De film onderzoekt de wisselwerking tussen New York en Parijs en de invloed van deze migratie op de muziek. De gidsen zijn de Amerikaanse percussionist Max Roach en de Franse pianist André Hodeir. Vooral jazz-liefhebbers zullen enorm geboeid worden door deze verhelderende documentaire, geschreven door De Missolz en Sandrin. Deze laatste stond in voor de montage, terwijl De Missolz tevens de fotografie voor zijn rekening nam.

Message To Love

1995 | Documentaire, Muziek

Verenigd Koninkrijk 1995. Documentaire van Murray Lerner. Met o.a. The Who, Free, Tini Tim, Taste en John Sebastian.

Documentaire over het laatste (1970) van een drietal legendarische muziekfestivals op het eiland Wight, gemaakt omdat het inmiddels 25 jaar geleden was. Van 26 tot 30 augustus 1970 stroomden meer dan een half miljoen popmuziekfans samen op de East Afton Farm, waar het niet altijd even vredig toe ging. De vulgaire, opruiende taal van M.C. Rikki was steeds te horen tussen de optredens van bijna alle popzangers en popgroepen, die op dat moment in waren, w.o. The Who, Donovan, John Sebastian, Leonard Cohen, Ten Years After, Moody Blues, Jethro Tull. Jimi Hendrix trad hier voor de laatste maal op, evenals Jim Morrison, die met The Doors een ijzingwekkende versie bracht van `The End`. Er waren schermutselingen met de politie, omdat jongeren die het festival gratis wilden bijwonen op de omzomende heuvelrug kampeerden en vandaar het evenement volgden. Er gebeurde on stage genoeg: Kris Kristofferson liep woedend middenin `Me And Bobbie McGee` weg omdat hij vond dat er teveel lawaai was; Joni Mitchells optreden werd onderbroken door een ruige fan, enz. Regisseur Lerner levert geen commentaar, maar compenseert dit met uitspraken van eilandbewoners en festivalgangers. Een uitstekend beeld van een vervlogen tijdperk (voor de liefhebbers). De montage is van Einar Westerlund en Stan Warnow. Het scenario is van regisseur Lerner, die tevens de film produceerde. Het camerawerk is van Andy Carchrae, Jack Hazan, Nic Knowland, Norman Langley, Murray Lerner, Richard Stanley, Charles Stewart en Mike Whittaker. Stereo en Dolby Digital.

Le nouveau monde

1995 | Muziek, Familiefilm

Frankrijk 1995. Muziek van Alain Corneau. Met o.a. Nicolas Chatel, Sarah Grappin, James Gandolfini, Alicia Silverstone en Guy Marchand.

Na D-Day in 1944 zijn de Amerikanen nog lang in Frankrijk gebleven, omdat ze vreesden dat het land dat door WO II verdeeld was geraakt, door de communisten omvergeworpen zou worden en in de schoot van Stalin zou belanden. Pas rond 1960 verdwenen hun bases uit het landschap. Regisseur Corneau groeide op in Orleans, zo`n 125 km ten Zuiden van Parijs, waar 14.000 GI`s gestationeerd waren. De film is een min of meer autobiografisch verhaal (waarvoor Corneau samen met Pascal Quignard het scenario schreef naar diens roman [KL]L`occupation am[KA1]ericaine[KLE]) dat in 1952 begint. De Amerikanen met hun Coca-Cola cultuur maken indruk op de jonge Patrick Carrion en zijn vriendinnetje Marie-Jos[KA1]e Vire; ze zijn beiden rond de tien en beginnen te dromen van de V.S. Vooral de muziek raakt hen sterk, door de glitter en glans van de rijke soldaten. Tegen 1960 zijn Marie-Jos[KA1]e en Patrick op weg naar de volwassenheid: Patrick interesseert zich te weinig voor zijn studie op school en valt voor een blonde Amerikaanse stoot, Trudy Wadd (Silverstone). Hij sluit vriendschap met een sergeant Will Caberra (Gandolfini) van de US Army, die hem de liefde voor de jazz bijbrengt. Marie-Jos[KA1]e duikt uiteindelijk met Will tussen de lakens. Het camerawerk van Williams Lubtchansky is uiterst doeltreffend: hij werkte met drie camera`s; de muziek is heel goed - gouwe ouwe uit die tijd van Buddy Holly, Bill Haley, Paul Anka, Neil Sedaka, Jimmy Reeves, Bill Monroe, Brenda Lee en Miles Davis zijn op de geluidsband te horen, terwijl er live-optredens te horen (en te zien zijn) van Trotignon, Benny Golson, Thelonius Monk, Charlie Parker, Dizzy Gillespie, Bobby Timons en James Henckis. De rekwisieten die voor de sfeer en het tijdsbeeld moeten zorgen inclusief kostuums, haarstijlen en classic cars, zijn dik voor mekaar. Wie een muzikale jazz-show op het witte doek wil zien krijgt waar voor zijn geld en neemt het soms buiten Frankrijk moeilijk te bevatten verhaaltje, dat stijf staat van de clichés op de koop toe. De cast laat te wensen over en dat komt omdat ze meer ervaring hebben met het spelen op muziekinstrumenten dan het afleveren van drama voor de camera. De 52-jarige regisseur Corneau, die een behoorlijk oeuvre op zijn naam heeft staan, heeft sterkere films afgeleverd.

Dingo

1991 | Drama, Muziek

Australië/Frankrijk 1991. Drama van Rolf de Heer. Met o.a. Colin Friels, Miles Davis, Helen Buday, Joe Petruzzi en Bernadette Lafont.

Deze film moet je niet zien voor het verhaal, maar voor het unieke en eenmalige optreden van wijlen Miles Davis. Het gaat over de vriendschap tussen hem en een jongeman (Friels). Tijdens een toernee in West-Australië 1969 landt Davis en c.s. op een vliegveldje om brandstof te tanken en beginnen ter plekke een jam-sessie op het platform. Later als Davis weer terug is in Parijs, gaat Friels hem opzoeken in de club waar hij speelt. Davis speelt niet zichzelf maar een gefingeerde zwarte musicus, genaamd Billy Cross. Lafont is zijn vrouw. Het scenario is van Marc Rosenberg. De prachtige fotografie in Eastmancolor is van Denis Lenoir. Gedraaid in Panavision.

Siesta

1987 | Experimenteel, Drama, Thriller

Verenigde Staten 1987. Experimenteel van Mary Lambert. Met o.a. Ellen Barkin, Gabriel Byrne, Jodie Foster, Martin Sheen en Grace Jones.

Parachutiste Barkin komt gehavend en halfnaakt neer in Spanje (de sc[KA2]enes zijn opgenomen in Death Valley). Op haar zwerftocht krijgt ze te maken met moord (maar dat kan ook verbeelding zijn) en een taxichauffeur met roestkleurige tanden die steeds maar blijft proberen haar te verkrachten. Deze experimentele film grijpt terug op de pogingen uit het eind van de jaren 1960-70. De film kon wel wat meer humor gebruiken. Muziek van Miles Davis. Julio Caro, Zalman King, en Nik Powell bewerkten een roman van Patrice Chaplin tot scenario. Het camerawerk is van Bryan Loftus.

Jack Johnson

1971 | Documentaire

Verenigde Staten 1971. Documentaire van William Cayton. Met o.a. Brock Peters (stem), Jack Johnson en Brock Peters.

Een documentaire over een beroemd zwaargewichtkampioen. Met mooie jazzmuziek van Miles Davis.

Ascenseur pour l'échafaud

1958 | Film noir, Misdaad

Frankrijk 1958. Film noir van Louis Malle. Met o.a. Jeanne Moreau, Maurice Ronet, Georges Poujouly, Lino Ventura en Yori Bertin.

Een man (Ronet) maskeert de moord op de echtgenoot van zijn minnares (Moreau) als zelfmoord, maar raakt, als de elektriciteit uitvalt, een nachtlang geblokkeerd in een lift (vandaar de titel). Intussen gaan twee joyriders er met zijn gereedstaande auto vandoor en zwerft de onwetende minnares doelloos en zoekend door Parijs. De opeenstapeling van toevalligheden in de intrige is het minst belangrijke aspect van dit speelfilmdebuut van Malle, dat op de nouvelle vague vooruitliep en van Moreau op slag een ster maakte. De beroemde muziek van jazztrompettist Miles Davis werd bij de beelden geïmproviseerd.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Miles Davis op televisie komt.

Reageer