Philippe Duclos

Acteur

Philippe Duclos is acteur.
Er zijn 16 films en 1 serie gevonden.

Engrenages

2005 | Misdaad, Drama, Mysterie

Frankrijk 2005. Misdaad van Alexandra Clert en Guy-Patrick Sainderichin. Met o.a. Caroline Proust, Audrey Fleurot, Philippe Duclos, Fred Bianconi en Thierry Godard.

Ma mère

2004 | Drama

2004. Drama van Christophe Honoré. Met o.a. Isabelle Huppert, Louis Garrel, Emma de Caunes, Philippe Duclos en Jean-Baptiste Montagut.

Filosoof Georges Bataille (1897-1962) werd gedreven door geweld, dood, erotiek en religie. In zijn postuum uitgegeven (onvoltooide) werk Ma mère komen zijn drijfveren samen in een deels autobiografisch verhaal over een religieuze jongeman die na de dood van zijn vader door zijn immorele en bevallige moeder wordt blootgesteld aan verregaande genotzucht en verdorvenheid. Regisseur Honoré verplaatste Batailles 'hypermorele' handelingen naar de Canarische eilanden waar Isabelle Huppert (La pianiste) imponeert in de hoofdrol met Garrel aan haar zijde als de naar liefde hunkerende zoon. Regisseur/scenarist Honoré registreert koel maar oordeelt met klaagzang en tekenend overbelicht camerawerk.

Laissez-Passer

2002 | Oorlogsfilm

Spanje/Duitsland/Frankrijk 2002. Oorlogsfilm van Bertrand Tavernier. Met o.a. Jacques Gamblin, Denis Podalydès, Christian Berkel, Marie Gillain en Charlotte Kady.

Film over het dagelijks leven van filmmakers in het door Duitsland bezette Parijs tijdens de tweede wereldoorlog. Mensen vragen zich af of het in het hol van leeuw mogelijk is om op dezelfde voet verder te gaan. Men zit immers toch al in het hol, maar willen de filmmakers wel onder de Duitsers werken? Op verschillende niveaus worden belangrijke kwesties aan de kaak gesteld.

Mon père...

2001 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 2001. Misdaad van José Giovanni. Met o.a. Bruno Cremer, Vincent Lecœur, Rufus, Michelle Goddet en Nicolas Abraham.

De 78-jarige regisseur Giovanni zat tijdens WO II (1939-44) in het verzet, leerde overvallen plegen en met wapens omgaan. Na de oorlog belandde hij in de zware misdaad. Bij een hold-up liepen de zaken uit de hand, er vielen doden en hij belandde in de gevangenis. Hij werd in 1949 ter dood veroordeeld. In zijn autobiografische film, waarvoor hij het scenario met niemand minder dan Bertrand Tavernier schreef naar zijn eigen boek [KL]Il avait dans le c[KL21]ur des jardins introuvables[KLE] vertelt hij zijn belevenissen als een spannende thriller. Zijn leven heeft Giovanni te danken aan zijn vader, die in 1964 overleed en zich bijna vijf jaar tomeloos inspande om voor zijn zoon gratie te bewerkstelligen. Giovanni die van zijn vader vervreemd was, heeft hem nooit zijn dankbaarheid kunnen tonen. De film is dus een eerbetoon aan onbekende goede eigenschappen van zijn vader die hij nooit gekend had, maar die hij onder de invloed van zijn moeder (Goddet) vervloekte. Cremer is magistraal als Joe die neerstrijkt in het caf[KA1]e [KL]Mieux ici qu`en face[KLE] dat tegenover de gevangenis [KL]La Sant[KA1]e[KLE] gelegen is. Joe beweegt hemel en aarde en maakt een kruisgang om een brief te krijgen van de familie van het slachtoffer, waarin ze Manu (LeC[KL21]ur) vergeven. Intussen zien we Manu in de gevangenis als de ter dood veroordeelde; we proeven de ijzige sfeer aan de hand van bewaker Grinval (Rufus), die een redelijk mens is, hoe celgenoot Manouche (Defosse) behandeld wordt voor longklachten, terwijl ze weten dat zijn kop binnenkort onder valbijl van de guillotine zal rollen. Het spel staat op een hoog peil en de spanning is om te snijden. Aan de minzijde staan een zekere breedlopigheid en clich[KA1]es zoals het hoertje met een gouden hart en sentiment, zoals Joe die een gouden tand laat trekken voor de betaling van het honorarium van advocaat Hecquet (Abraham), die wroeging heeft dat hij zijn client indertijd niet heeft kunnen redden in de rechtszaal. Al met al een indrukwekkende film. Giovanni schreef in de gevangenis een boek over zijn mislukte uitbraakpoging, die zijn zaak er niet eenvoudiger op maakte. Dit boek, een bestseller, werd in 1960 door Jacques Becker op meesterlijke wijze verfilmd als LE TROU. Het camerawerk is van Alain Choquart, widescreen.

Lise et André

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Denis Dercourt. Met o.a. Isabelle Candelier, Michel Duchaussoy, Aïssa Maïga, Augustin Bartholomé en Jean-Christophe Bouvet.

Lise (Candelier) moet zich handhaven door zich te prostitu[KA1]eren. Ze heeft een zoontje, waardoor ze een doel heeft in haar leven. Het arme kind krijgt door een ongeluk en raakt in coma, zijn leven is in gevaar. Lise gelooft dat alleen een wonder hem nog kan redden. Ze benadert de oude pastoor Andr[KA1]e (Duchaussoy) om haar te begeleiden naar een bedevaartsoord. Pater André is een gefrustreerde man zonder illusies, die een hekel heeft gekregen aan zijn medemens. Hij weigert haar te helpen. Lise is heel koppig en vastberaden om haar kind te redden en berooft hem van zijn vrijheid. Zo gaat dit totaal verschillende tweetal op een bedevaart. Het onvermijdelijke gebeurt: de hoer bekeert de priester. Spitse dialogen, hartverwarmende situaties, die gedreven gebracht worden door een rolverdeling van grote klasse. Regisseur Dercourt die de originele film LES CACHETONNEURS in 1998 draaide, heeft gezorgd voor een vlot tempo en onverwachte incidenten die de vertelling levendig houden. Het scenario vol mystiek en humanisme is van regisseur Dercourt. Het camerawerk is van Jérôme Peyrebrune.

Haut les Coeurs !

1999 | Drama

Frankrijk/België 1999. Drama van Sólveig Anspach. Met o.a. Karin Viard, Laurent Lucas, Julien Cottereau, Claire Wauthion en Philippe Duclos.

Emma (Viard) heeft al heel erg lang verlangd naar een baby. Eindelijk is ze in verwachting en is dolgelukkig. Ze leeft samen met de a.s. vader, Simon (Lucas) die zijn doctoraal in de literatuur voorbereidt. Als ze in de vierde maand is, krijgt ze pijn in haar borsten en haar dokter (Lalande) stelt al snel een borstkanker vast. Hij zegt dat ze chemotherapie moet ondergaan en dat ze zich moet laten aborteren, want de behandeling is een gevaar voor het leven in wording. Emma begint te twijfelen en gaat naar dokter Morin (Duclos) en dokter Colombier (Clamens) voor een tweede diagnose. Die zeggen dat het mogelijk is om een behandeling te ondergaan en toch de baby te krijgen. Emma begint een titanengevecht. Het geloofwaardige scenario van debuterend regiseusse Anspach en Pierre-Erwan Guillaume verraadt grote kennis van zaken - het is enigszins gebaseerd op persoonlijke ervaringen van Anspach, die tot deze film documentaires maakte. Viard in de rol van de voor een dilemma staande vrouw is zeer overtuigend en speelt haar rol met verve. De film vervalt nooit in vals sentiment en het enige wat je de rolprent zou kunnen verwijten zijn de minder sterke bijrollen en de wat eenzijdige personage van Emma. Het camerawerk is van Isabelle Razavet en Mathilde Jaffe. In zijn soort een zeer goede film, maar voor sommige scène's moet je sterke zenuwen hebben, zo echt zijn ze.

Nestor Burma : Burma et la belle de Paris

1998 | Misdaad, Mysterie

Zwitserland/Frankrijk 1998. Misdaad van Philippe Venault. Met o.a. Guy Marchand, Pierre Tornade, Jeanne Savary, Philippe Duclos en Thiam.

Annie S[KA1]erigny (Deleuze), gehuwd met succesvol tomatenhandelaar Edouard S[KA1]erigny (Foulquier) klopt bij Nestor Burma (Marchand) aan om haar verdwenen man op te sporen. Wat later wordt Edouards lijk gevonden. Burma speurt naar mogelijke daders en motieven: Annie heeft een minnaar, de chauffeur van de `koning der tomaten`, Daniel Dufour (Gourlat), en beiden waren door Edouard betrapt. Maar er zijn ook de concurrenten-tomatenkwekers, met Jean Fournier (Duclos) op kop, die zijn opslagplaats in de fik wilden steken en ook herkend werden...Aardige, onderhoudende en bij momenten spannende plot. Voor de pikante saus zorgt Marchand met zijn gebruikelijke achteloosheid. Lekker sfeertje van tomatenkwekers-milieu. Aflevering van het seizoen, nummer van 40.

De gré ou de force

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Fabrice Cazeneuve. Met o.a. Julien Boisselier, Philippe Duclos, Laurent Arnal, Marie Desgranges en Philippe Faure.

Er heerst onrust onder de werknemers van Medic-Hall, een filiaal van de G[KA1]en[KA1]erale Financi[KA2]ere d`Investissement. Daar werken een tiental mensen die gespecialiseerd zijn in de verkoop van medisch materiaal. In het kader van herstructurering wil de directie van G.F.I. deze tak afstoten, maar ze voelen er niets voor om enorme ontslagpremies te betalen. Ze hebben een welomlijnd plan voor ogen: `mobbying`: door morele intimidatie de bedienden dwingen zelf ontslag te nemen. Via doorgedreven controle, voortdurende vernederingen, het opleggen van ondankbare taken en andere pesterijen wordt het leven voor deze mensen een hel. De man die de hele operatie in handen heeft is S[KA1]ebastien Jalabier (Duclos). Een les voor werkgevers om van hun personeel af te geraken zonder dat ze zich zorgen hoeven te maken over vakbondsacties. Ook al is dit fictie, toch is de kans dat dit zich in de realiteit afspeelt alles behalve denkbeeldig. Een pakkende film die sterk vertolkt wordt door een grotendeels onbekende reeks acteurs waardoor het realisme nog sterker benadrukt wordt. Knap scenario van Laurent Chouchan en Sarah Lévy. Fotografie is van Pierre Novion.

Maigret et l'enfant de chœur

1997 | Misdaad

België/Frankrijk/Zwitserland 1997. Misdaad van Pierre Granier-Deferre. Met o.a. Bruno Cremer, Stanislas Crevillen, Anne Roussel, Ginette Garcin en Jacqueline Jehanneuf.

Dit verhaal van Maigret is gesitueerd in de jaren 1950 en speelt in een grote provincieplaats in Frankrijk. Etienne (Crevillen) is twaalf en hij is misdienaar. Etienne zegt dat hij op weg naar de ochtendmis een moord heeft zien gebeuren. De plaatselijke politie gelooft er geen snars van, maar Maigret (Cremer) neemt het relaas van de jongen w[KA1]el serieus. Nadat een aantal bewoners, van de straat waar het misdrijf is gebeurd, zijn gehoord trekt Etienne zijn verhaal in. Naar de novelle van Georges Simenon [KL]Le t[KA1]emoignage de l`enfant de ch[KL21]ur[KLE], dat in 1947 is verschenen. Een teder en bij momenten geestig misdaadonderzoek. Maigret herkent zichzelf in het jongetje (Simenon was zelf ook koorknaap... ). Het mysterie, sappig en onderhoudend bewerkt door Dominique Roulet en regisseur Granier-Deferre, blijft tot aan het einde onopgelost. In 1952 al verfilmd door Henri Verneuil met Michel Simon als Maigret onder de titel BRELAN D'AS. Regisseur Granier-Deferre is overigens een specialist in Simenon-verfilmingen: tijdens de hoogtijdagen van de Franse film nam hij o.m. LE CHAT, LA VEUVE COUDERC, LE TRAIN, L'ÉTOILE DU NORD van Simenon voor zijn rekening.

Intime conviction

1997 | Thriller, Drama

Frankrijk 1997. Thriller van John Lvoff. Met o.a. Rosemary Le Vaullée, Didier Sandre, Elisabeth Depardieu, Julie Depardieu en Philippe Duclos.

De beginnende advocate Paule Gal[KA2]ene (La Vaull[KA1]ee) krijgt haar eerste belangrijke zaak toegewezen. Ze moet de veertigjarige Antoine Keller (Sandre) verdedigen. Deze geneesheer wordt beschuldigd van moord op zijn minnares. Keller weigert te reageren op de beschuldiging. Onderzoeksrechter Robin (E.Depardieu) is overtuigd van zijn schuld, maar Paule is daar niet zo zeker van. Beetje bij beetje tracht ze hem te overhalen om te praten. Veel nut heeft het niet, want voor de rechtbank is hij de schuldige, dus moet er niet verder gezocht worden. Een knap opgebouwde stijlvolle rechtbankthriller die crescendo verloopt naar een uiterst spannende climax. Het samenspel tussen La Vaull[KA1]ee en Sandre, die het grootste deel van de film alleen op het scherm zijn, is schitterend. Is de overtuiging van een onderzoeksrechter en van een zekerheid van vermoedens voldoende om een man te veroordelen? Boeiend scenario van Christine Miller (is het toeval dat het gegeven doet denken aan GARDE A VUE van Claude Miller?). Fotografie is van Christophe Artus.

Le nid tombé de l'oiseau

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Alain Schwarzstein. Met o.a. Michèle Laroque, Rufus, Jean-Marie Winling, Elisabeth Margoni en Catherine Alcover.

Na een ongeluk met haar mobylette ligt Julie Savigneau (Regnier) die nog maar pas achttien is, in het ziekenhuis. Ze is in coma. Er is een complicatie. Julie blijkt al vijf maanden zwanger en de foetus is in prima gezondheid, terwijl de moeder een maand later klinisch dood verklaard wordt na een fatale hartaanval. De zwangerschap is dan al zes maanden, twee weken en vijf dagen gevorderd. De specialisten, ouders en de vader komen met elkaar in botsing. Er is onenigheid tussen partijen die menen dat het kind gered moet worden, terwijl de anderen vinden dat een kind niet geboren kan worden uit een moeder die overleden is. De vader Thomas Perrot (Bayle) is 24 en studeert voor architect; hij bevond zich ten tijde van het ongeluk in het buitenland. Er worden heel wat prangende vragen gesteld in dit indringende, ethische drama. Is ongeboren leven onaantastbaar? Moet een ongeboren kind met zijn moeder sterven of heeft het recht op het leven, waardoor de moeder kunstmatig in leven gehouden wordt tot het zo ver is dat het geboren kan worden? Het scenario van Chantal Renaud en Michel Boisrond, naar een verhaal van Boisrond, is gebaseerd op een ware gebeurtenis, die (in 1988) ook de pers haalde - ook bij ons. De film is iets te gedramatiseerd en te geromantiseerd, maar Rufus en Margoni zijn uitstekend als Emile en Mariette, de ouders van Julie. Anne Khripounoff stond achter de camera. Formaat 16:9.

L'appât

1995 | Misdaad, Drama, Thriller

Frankrijk 1995. Misdaad van Bertrand Tavernier. Met o.a. Marie Gillain, Olivier Sitruk, Bruno Putzulu, Richard Berry en Philippe Duclos.

Nathalie (Gillain) is nog geen 18. Ze werkt in een boetiek en gaat `s avonds naar chique gelegenheden, waar ze contacten zoekt met oudere heren die haar kunnen helpen bij haar carriere als tv-omroepster, filmactrice o.i.d. Haar vriendje Eric (Sitruk) is nauwelijks ouder en hangt rond met zijn simpele side-kick Bruno (Putzuhu) en droomt ervan om een keten met kledingzaken in de V.S. te openen.

Julie Lescaut : Recours en grâce

1995 | Misdaad

Frankrijk/Zwitserland 1995. Misdaad van Joyce Buñuel. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Anger, Mouss Diouf, Alexis Desseaux en François Marthouret.

Twee voorvallen zorgen voor opschudding in Clairi[KA2]eres, waar Julie Lescaut (Genest) fungeert als politiecommissaris. In de eerste plaats ontsnapt een gevaarlijke geestesgestoorde uit de psychiatrische instelling waar hij opgesloten zat voor de moord op een meisje. Het feit dat hij ontoerekenbaarheid pleitte redde hem van een gevangenisstraf. Dezelfde nacht heeft Paul (Mathouret), de ex van Julie, een auto-ongeval. Hij ligt in coma en vecht voor zijn leven. Weer heel wat werk aan de winkel voor onze pientere politievrouw. Dat het allemaal wat overtrokken werd en niet erg geloofwaardig overkomt moet je er maar bij nemen. Het niet erg boeiende scenario van Eric Kristy hangt aaneen van de toevalligheden. De niet erg strakke regie helpt niet veel. Fotografie van Jean-Pierre Aliphat. Stereo. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Cœur de cible

1995 | Misdaad

Frankrijk 1995. Misdaad van Laurent Heynemann. Met o.a. Francis Huster, Marianne Basler, José Garcia, Jean-Yves Berteloot en Aladin Reibel.

Vanessa Wenger (Basler) is directrice van een bedrijf dat kijkonderzoeken verricht. Ze ontvangt anonieme dreigbrieven. Commissaris Beaudrillard (Huster) is een man die van literaire verfilmingen en abstracte kunst houdt en een hekel heeft aan Amerikaanse politieseries. Hij wordt belast met het onderzoek. Hij maakt kennis met een wereldje dat hij nog niet kende. Hij ontdekt dat het milieu van de tv-productie zijn eigen regels kent. Hij neemt de zaak bloedernstig want er zijn inmiddels twee vrouwen vermoord. Beaudrillard die verband ziet tussen de twee moorden en kijkcijfers, heeft algauw twee verdachten op zijn lijstje staan: de ex van Vanessa en haar broer die in de tv- wereld zijn slag wil slaan. Een intelligente satire over de Franse audiovisuele bedrijfstak waarin heel wat bekende (tv- )gezichten een rol spelen. Het scenario is van niemand minder dan Bernard Pivot die een boekenprogramma heeft op de Franse tv. Hij weet natuurlijk heel goed, waarover hij het heeft. Zijn inktzwarte humor spaart dan ook niemand. De volgende persoonlijkheden spelen zichzelf: Ivan Leva[KA3]i (voormalig directeur van Frankrijk`s omroep nummer een: France Inter), voornoemde Bernard Pivot, Bruno Masure (presentator van het journaal op tv-zender France 2), Danièle Evenou, Claude Jean-Philippe, Philippe Gildas, Claude Serillon, Pierre Tchernia, Jérôme Bonaldi en Elise Lucet. Camerawerk van Robert Alazraki. Formaat 16/9. Nicam Stereo.

Le fils préféré

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Nicole Garcia. Met o.a. Gérard Lanvin, Jean-Marc Barr, Bernard Giraudeau, Margherita Buy en Roberto Herlitzka.

Jean-Paul (Lanvin) is gescheiden en heeft voldoende tijd om zijn oude zieke vader te bezoeken. Om uit de financiële problemen te komen, de zaken lopen slecht en hij heeft schulden bij de maffia, besluit hij een levensverzekering voor zijn vader af te sluiten. Wanneer vader verdwijnt gaat hij samen met zijn twee totaal verschillende broers naar hem op zoek. Fraai portret van een Frans-Italiaans gezin, met vaste hand geregisseerd en mooi gespeeld door de hoofdrollen. Lanvin hield er in 1995 een César voor beste acteur aan over.

L'irresolu

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Jean-Pierre Roussin. Met o.a. Vincent Lindon, Sandrine Kiberlain, Thiam, Barbara Schulz en Béatrice Agenin.

De 35-jarige toneelschrijver Fran[KA10]cois (Lindon) heeft uiteindelijk succes met een gedeeltelijk autobiografisch stuk (met dezelfde titel als deze film). Het gaat over een man die in zijn priv[KA1]eleven noch in zijn carri[KA2]ere weet te kiezen welke richting hij moet opgaan. Zo vergaat het onze Fran[KA10]cois ook. Hij onderhoudt relaties met een aantal vrouwen en kan niet kiezen. Christine (Thiam) is een prachtige zwarte vrouw van 29; ze is arts, wil met hem trouwen en kinderen krijgen. Gaelle (Kiberlain) is 25 en ligt altijd met haar emoties overhoop. Marie-France (Agenin) is 45, de vrouw van zijn literaire agent en wil hem bemoederen; tenslotte is er Marianne (Schulz) die pas achttien is en door hem de liefde leert kennen met wie hij een fysieke relatie heeft. De film is intimistisch, saai en eigenlijk gebeurt er helemaal niets en slaat het geweifel dat tot vervelends toe aanhoudt, op de kijker over. De literaire dialoog is pretentieus en vermoeiend. Scenario van Charles Le Roux en regisseur Ronssin die hiermede zijn eerste lange speelfilm maakte. Het camerawerk is van Benoit Delhomme. Een film waar niemand op zit te wachten.

La sentinelle

1992 | Thriller

Frankrijk 1992. Thriller van Arnaud Desplechin. Met o.a. Emmanuel Salinger, Thibault de Montalembert, Jean-Louis Richard, Valérie Dréville en Marianne Denicourt.

In het stervensuur van de Koude Oorlog wordt aankomend student forensische pathologie Mathias opgescheept met een gemummificeerd mensenhoofd. Terwijl hij de identiteit van de eigenaar tracht te achterhalen blijken schimmige organisaties geïnteresseerd in Mathias en zijn nieuwe artefact. Bizar thrillerverhaal wordt door debuterend regisseur Desplechin vervormd tot diffuus portret van een solitaire figuur met obsessie voor het verleden. Evenals Bring me the Head of Alfredo Garcia, die andere film met een levenloze kop in de hoofdrol, contra-mainstream, morbide en fascinerend. Bijrol Emmanuelle Devos, César 1993 voor Salinger.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Philippe Duclos op televisie komt.

Reageer