François Clavier

Acteur

François Clavier is acteur.
Er zijn 9 films gevonden.

Véga : Anouchka

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Laurent Heynemann. Met o.a. Claude Brasseur, Brigitte Roüan, Clotilde Baudon, Anne-Marie Polster en Christophe Raûlt.

Zoals elk jaar biedt circusdirecteur Charles V[KA1]ega (Brasseur) zich aan in het stadje St. Andr[KA1]e om er zijn tenten op te slaan op de Place de la Mairie. Maar het stadje heeft een nieuwe, extreem rechtse, burgemeester (Clavier) en die weigert hen een vergunning te geven. Ze werden gesteund door de oude gemeenteraad, dus moeten ze maar verdwijnen. Charles beslist het circus op te zetten op de weiden rond het stadje. Het gezelschap wordt vergroot met de komst van het trapeze-duo Anouchka (Polster) en Ivan (Ra[KA4]ult) van het Circus van Moskou, maar Charles moet de transfer op het einde van het weekend betalen en de tegenwerking van het stadsbestuur neemt extreme vormen aan, zeker wanneer Charles de schoolkinderen voor een voorstelling uitnodigt. De vroegere burgemeester Baldini (Burgel) besluit Charles te helpen. Onder het mom van een dramatische komedie rond een circus wordt de dreiging van een extreem-rechts stadsbestuur voelbaar gedemonstreerd. Waag het niet hen tegen te werken, want ze schrikken zelfs niet terug voor moord. Het geheel wordt vanzelfsprekend opgefleurd met heel wat schitterende circusnummers, gemaakt in samenwerking met het Circus Joseph Bouglione. Patrick Chêne en Gérard Carré schreven het scenario. Fotografie van Mathieu Poirot- Delpech.

Julie Lescaut : L'école du crime

1998 | Misdaad

België/Frankrijk/Zwitserland 1998. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jennifer Lauret.

Op een ochtend wacht het kindermeisje van de Grandets een onaangename verrassing. Bij het betreden van het huis vindt ze Jean Grandet en zijn vrouw dood op de divan. Julie Lescaut (Genest) en haar team komen in actie. Vreemd genoeg is er niets gestolen en de baby ligt ongedeerd in bed. De zestienjarige zoon David (Dupuy) is spoorloos. Julie vreest dat de jongen in gevaar is. Bovendien heeft hij ook moeilijkheden op school. Dank zij Julies dochter Sarah (Lauret) komen ze hem op het spoor. De jongen leeft in angst, want hij was getuige van de koelbloedige moord, gepleegd door twee hem onbekende mannen. Zonder ook maar een ogenblik origineel of verrassend te zijn slagen de makers erin om een boeiende politiefilm af te leveren, met zoals steeds een goede vertolking van Genest als commissaris en moeder, twee functies die ze onmogelijk van elkaar gescheiden kan houden. Haar dochters krijgen trouwens steeds meer inbreng in de reeks. Goede tv-ontspanning zonder meer, geschreven door Stéphane Kaminka. Achter de camera werd plaatsgenomen door Jean-Claude Hugon. Stereo. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Madame le proviseur : Les intouchables

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Philippe Triboit. Met o.a. Danièle Delorme, Daniel Gélin, Julie Judd, Clément Hervieu-Léger en Christine Dejoux.

Valentine Rougeon (Delorme), directrice van het Lyc[KA1]ee Eug[KA2]ene Belgrand, neemt zich het lot ter harte van Fr[KA1]ed[KA1]eric (Hervieu-L[KA1]eger) en zijn zus H[KA1]el[KA2]ene (Judd). De kinderen vermijden elk fysiek contact, zonderen zich af om te eten en spijbelen op geregelde tijdstippen. Hun gedrag wordt aanvaard omdat hun moeder zwaar ziek is. Valentine heeft echter haar twijfels over deze offici[KA3]ele verklaring en stelt een onderzoek in. Zo ontdekt ze dat de kinderen in een sekte leven en opgroeien en dat hen een bepaalde levensstijl opgedrongen wordt door de sekte-leiders. Een erg delicaat en actueel probleem. Kinderen die ge[KA3]indoctrineerd worden door een sekte kunnen niet normaal functioneren in de maatschappij. Hebben de opvoedende krachten het recht om zich te bemoeien met deze gemeenschap of kan men dit interpreteren als inbreuk op de privacy. Delorme kwijt zich weer uitstekend van haar taak, vakkundig bijgestaan door haar (film)echtgenoot Gélin. Het scenario is van de hand van Hervé Hamon, Chantal De Rudder en Anne Rousseau. Alain Levent bemande de camera.

Le juge est une femme : La fille ainée

1996 | Misdaad, Drama

Frankrijk 1996. Misdaad van Pierre Boutron. Met o.a. Florence Pernel, Françoise Christophe, Maxime Leroux, Béatrice Agenin en Sarah Bertrand.

Vrouwelijke rechter Larrieu (Pernel) krijgt een jonge meisje voor zich dat op verdenking van onvrijwillige doodslag voorgeleid wordt. De rechter koestert het vermoeden dat Bettina (Bertrand) onschuldig is. Stern (Guillo), de gerechtspsychiater, stelt vast dat Bettina fragiel en radeloos is. Intussen slaagt politie- inspecteur Colas (Diefenthal) er niet in haar familieleden aan het praten te krijgen. Maar hij ontdekt wel dat Manfred (Slagmulder), de leider van het punkbandje waar Bettina deel van uitmaakte, druk probeert uit te oefenen op de rechter. Een aflevering uit de reeks die er zijn mag, dank zij een degelijk scenario van Daniel Saint-Hamont en knipoogjes naar Claude Chabrol die omni-aanwezig zijn i.v.m. de leefwereld van een bepaalde Franse, provinciaalse bourgeoisie.

La passe montagne

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Jean-Marie Seban. Met o.a. Danièle Evenou, Jean-Jacques Moreau, Ludwig-Stanislas Loison-Robert, Daniel Kenigsberg en Terence Leroy-Beaulieu.

Mimi Servoz (Evenou) woont met haar zoontje C[KA1]edric (Loison-Robert) in een bergdorp. Ze wil haar landgoed La passe montagne ombouwen tot een toeristische verblijfplaats, maar een immobiliënmaatschappij wil er betonnen woningen neerpoten. Gesteund door de dorpelingen verzet Mimi zich met alle middelen tegen die plannen. Ze ijvert voor het behoud van de berg en het dorpje. De strijd van een vrouw tegen een machtige onderneming om haar idealen te behouden. Veel gepraat en af en toe spectaculaire beelden van een bergbeklimming moeten de kijker anderhalf uur lang boeien. Na een half uur ben je er al wel op uitgekeken. Seban werkt met een scenario dat aan elkaar hangt van de de clichés en de 'mooie plaatjes', want de fotografie van Daniel Guinand is het enige pluspunt van deze film.

La famille Sapajou

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Elisabeth Rappeneau en Élisabeth Rappeneau. Met o.a. Robin Renucci, Marie Trintignant, Michel Aumont, Barbara Schulz en Fanny Valette.

Er gebeurt altijd wel iets in de uitgebreide familie Sapajou. Er is werkloosheid, ziekte en uitdrijving uit het appartement. Het zit de arme Julien Sapajou (Renucci) niet mee nu hij als werkloze de zorg draagt voor drie kinderen en zijn oude vader (Amont). Bovendien lijdt hij aan een vreemde ziekte die hem bij de minste onregelmatigheid voor vijf uur in een coma doet belanden. En dan is er nog zijn vriendin Marianne (Trintignant) die vreselijk verliefd is, maar ook zonder werk zit. Tot overmaat van ramp wordt hij nu uit zijn huis gezet. Voor Julien is de maat nu vol en hij besluit te reageren. Op zijn eigen manier natuurlijk, niet erg elegant maar bijzonder effectief. Een niet alledaagse familie krijgt het aan de stok met de overheid en met hun buren in een stripachtig avontuur dat vooral steunt op de schitterende vertolking van Renucci. Met een lach en een traan neemt scenarist Alexis Lecaye de verdediging op zich van een familie die ook recht heeft op een beetje geluk. Niet helemaal geslaagd, maar met enkele zeer leuke (en ook ontroerende) momenten. Fotografie is van Jean-Pierre Aliphat. Stereo.

Une femme dans la tempête

1995 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1995. Drama van Bertrand Van Effenterre. Met o.a. Véronique Jannot, François Dunoyer, Philippe Volter, Jean-Claude Leguay en Carine Noury.

Om vijf uur `s ochtends wordt burgemeester Catherine (Jannot) uit haar bed gehaald door de hoofdcommissaris van politie. Hij vraagt haar met spoed naar de chemische fabriek te komen. Hij wordt bezet gehouden door drie jonge zigeuners, die zich gebarricadeerd hebben in een opslagruimte. Ze dreigen het hele zaakje de lucht in te laten vliegen als de schuldigen van een verkeersongeval niet binnen 24 uur worden opgepakt, waarbij een jonge zigeunerin zwaar gewond werd. De jonge snaken hebben niets te verliezen, terwijl Catherine voor de schier onmogelijke taak staat om de verkeerszondaars te pakken. Een race tegen de tijd, die routineus in beeld gebracht werd. Het scenario van Alain Krief, Paul Berthier, Vivian Zingg, Christian Biegalski en Eric Kristy over vooroordeel, racisme en stedelijk geweld staat bol van de clichés. Het camerawerk is van Yorgos Arvanitis.

Un chien dans un jeu de quilles

1982 | Komedie

Frankrijk 1982. Komedie van Bernard Guillou. Met o.a. Pierre Richard, Jean Carmet, Julien Guiomar, Béatrice Camurat en Hélène Surgère.

De Parijse psycholoog Pierre Cohen (Richard) keert terug naar zijn Bretonse geboortedorp om zijn broer Joseph (Carmet) die bedreigd wordt met de onteigening van zijn boerderij, bij te staan. De komiek Richard produceerde zelf deze plattelandskomedie in een welkome en geslaagde afwijking van zijn verstrooide stuntelaarsimago. Hij kreeg goed tegenspel van Carmet en vooral van Camuret, als resp. zijn broer en schoonzus Françoise. Het scenario van Claude Gallot en regisseur Guillou vermijdt de gebruikelijke vulgaire pastorale humor, maar de regie had meer flair kunnen hebben. Niettemin was de desinteresse van het Franse bioscooppubliek toentertijd onverdiend en onverklaarbaar. Het camerawerk is van Claude Agostini.

Le grand frère

1982 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1982. Drama van Francis Girod. Met o.a. Gérard Depardieu, Jean Rochefort, Roger Planchon, Jacques Villeret en Souad Amidou.

Een ex-legionair komt voor een wraakactie in Marseille en krijgt hulp van enkele aan de zelfkant levende Arabische randfiguren, die zijn verantwoordelijkheidsbesef opwekken. Zijn verliefdheid op een meisje wekt de afgunst van haar dertien- jarige broer, die hem door middel van een anonieme brief bij de politie aangeeft. Deze ambitieuze poging om de romantische film noir van vóór WO II nieuw leven in te blazen met actuele, sociale en politieke observaties en geweldelementen, struikelt over een warrig scenario, dat vooral in de eerste helft op een chaotische manier door tijd, locaties en uiteenlopende thematieken springt zonder enige organische eenheid. Individueel treffende scènes en toegewijd acteren slagen er niet in om de film adem te geven. Het scenario is van regisseur Girod en Michel Grisolia. Het camerawerk is van Bernard Zitzermann.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer François Clavier op televisie komt.

Reageer