Éric Caravaca

1966 Acteur, Scenarist

Éric Caravaca (1966) is acteur en scenarist.
Er zijn 22 films gevonden.

Préjudice

2015 | Drama

België/Frankrijk/Nederland/Luxemburg 2015. Drama van Antoine Cuypers. Met o.a. Thomas Blanchard, Ariane Labed, Nathalie Baye, Julien Baumgartner en Éric Caravaca.

Wat is er toch aan de hand met de 32-jarige, thuiswonende Cédric, die de geladen sfeer tijdens een feestelijk familiedinertje tot ontploffing brengt? De spanningen lopen langzaam maar zeker op in dit psychologisch familiedrama met licht absurdistische ondertoon en krachtige cast dat filmische verwantschap vertoont met Vinterbergs Festen en Lanthimos' The Lobster. Sterk, schrijnend debuut van de Brusselse regisseur Antoine Cuypers dat ook valt op te vatten als pleidooi voor maatschappelijke onaangepastheid en het recht 'anders' te zijn.

Neuf jours en hiver

2015 | Drama

Frankrijk 2015. Drama van Alain Tasma. Met o.a. Robinson Stévenin, Catherine Hiegel en Patrick Mille.

Op jonge leeftijd liet hij zijn plattelandsbestaan achter zich, waarmee ook het contact met zijn oudere broer Cyril (Mille) verwaterde. Nu keert schrijver Aurélien (Stévenin), halverwege de dertig, voor de verkoop van het familiehuis in Bretagne terug naar de plaats van zijn jeugd. Zijn verblijf duurt langer dan gepland. Aardig televisiedrama rond universele thema's is gedrenkt in winterse grauwheid, en heeft in de hoofdrol de zoon van acteur Jean-François Stévenin. Naar de roman van Arnaud Cathrine, die ook meeschreef aan het scenario.

Lui au printemps, elle en hiver

2015 | Drama

Frankrijk 2015. Drama van Catherine Klein. Met o.a. Ludmila Mikaël, Éric Caravaca, Magali Woch en Jean-Yves Chatelais.

Tijdens een uitstapje naar Arcachon ontmoet Jeanne, 57 jaar, manager in de farmaceutische industrie Pascal, 40 jaar, die van een uitkering leeft en op zijn boot woont. Hun verliefdheid wordt door de omgeving van Jeanne niet begrepen.

L'annonce

2015 | Drama

Frankrijk 2015. Drama van Julie Lopes-Curval. Met o.a. Alice Taglioni, Éric Caravaca, Emilien Mathey, Cédric Appietto en Claude Perron.

Noord-Franse Annette, moeder van zoontje Éric, ontmoet via een contactadvertentie veehouder Paul uit de Auvergne. Hartje winter trekt ze met Éric bij Paul in, op de boerderij waar hij woont met zijn zus en oom. Wat Paul niet weet: Annette is gevlucht voordat haar ex, een agressieve alcoholist, vrijkomt. Tussen holderdebolderbegin en haastje-repje-slotakte is deze televisiefilm toch weer fijn onthaaste acteurscinema van Lopes-Curval (Bord de mer, Mères et filles). Taglioni maakt van haar personage, soms geluidloos in zichzelf pratend, een complexe karaktercompositie. De sneeuwlandfotografie van Céline Bozon is desolaatheidspoëzie.

24 jours

2014 | Drama, Thriller

Frankrijk 2014. Drama van Alexandre Arcady. Met o.a. Zabou Breitman, Pascal Elbé, Sylvie Testud, Jacques Gamblin en Éric Caravaca.

Coscenarist en regisseur Arcady reconstrueert in dit sobere drama de ontvoering van een jonge joodse man, die Frankrijk in 2006 in de greep hield. Wanneer Parijse elektronicaverkoper Ilan (Shahidi) wordt gekidnapt door 'de Barbaren' die ervan uitgaan dat Joden nu eenmaal geld hebben, breekt een vreselijke tijd aan voor zijn machteloze familie; moeder Ruth Halimi, gespeeld door Breitman, schreef er later een boek over. De politie weet zich niet goed raad met de situatie. Spannende film is emotioneel soms iets te dik aangezet, maar heeft een uitstekende cast.

Poulet aux prunes

2011 | Drama

Frankrijk/Duitsland/België 2011. Drama van Vincent Paronnaud en Marjane Satrapi. Met o.a. Mathieu Amalric, Edouard Baer, Maria de Medeiros, Golshifteh Farahani en Éric Caravaca.

De opvolger van animatiefilm Persepolis - van het schrijvers- en regieduo Satrapi en Paronnaud - is deze liefdevolle mix van live action en animatie. Wederom gebaseerd op een graphic novel van Satrapi, ditmaal over een violist in het Teheran van de jaren vijftig (Amalric) die weigert verder te leven als zijn vrouw zijn geliefde viool kapot slaat. Gaandeweg leren we zowel de keuze van de violist als de actie van de vrouw beter begrijpen. Kleurrijk, humoristisch en veel levenslustiger dan het onderwerp doet vermoeden.

Ici-bas

2012 |

Frankrijk 2012. Jean-Pierre Denis. Met o.a. Céline Sallette, Éric Caravaca, François Loriquet en Maud Rayer.

Op het einde van de bezetting in 1943 is zuster Luce, een toegewijde non, verpleegkundige in het ziekenhuis in Perigueux. Ze ontmoet de kapelaan Martial. Hij is in zijn geloof diep geschokt en ligt met zijn leven overhoop. Zuster Luce die haar liefde voor Christus als haar ideaal ziet, begint echter steeds meer passionele gevoelens voor hem te koesteren.

Le chant des sirènes

2011 | Drama

Frankrijk 2011. Drama van Laurent Herbiet. Met o.a. Cyril Descours, Sabrina Ouazani en Éric Caravaca.

Een jonge knul, zonder naam, zonder ouders, jeugdzorgkind, laat Picardië achter zich om in Parijs zijn geluk als zanger te beproeven. Daar ontmoet hij Samia, een meisje dat iedere meter van haar vrijheid moet veroveren op de Noord-Afrikaanse cultuur waarin ze is geboren. Hun prille relatie komt onder druk te staan wanneer de naïeve aspirant artiest tussen hooligans verzeild raakt. Zoveelste sociaal-realistisch drama over twintigers met zware rugzakjes weet succesvol te deprimeren. Nogal raadselachtige onderwerpkeuze voor Herbiet, die beduidend interessantere scenario's schreef met en voor onder anderen Alain Resnais.

La petite chambre

2010 | Drama

Zwitserland/Luxemburg 2010. Drama van Stéphanie Chuat en Véronique Reymond. Met o.a. Michel Bouquet, Florence Loiret Caille, Éric Caravaca, Fabienne Barraud en Valérie Bodson.

Acteur Michel Bouquet (1925) kwam speciaal voor dit drama uit retraite, vanwege het fijngevoelige scenario van duo Chuat en Reymond. Zonder al te veel tekst, maar met een scala aan kleine gebaren, zet Bouquet een oude man zonder levenslust neer. Getalenteerd actrice Caille trok zich op aan zijn genie, en speelt diens getraumatiseerde privé-verpleegster die door de omgang met de grijsaard zelf opkrabbelt. Een emotioneel meesterstuk, zonder bombast, over de weg naar en langs de dood. Geschoten aan de oevers van Lausanne in Zwitserland.

Affaire de famille

2008 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 2008. Komedie van Claus Drexel. Met o.a. André Dussollier, Miou-Miou, Éric Caravaca en Hande Kodja.

Latente spanningen drijven boven in het gezin Guignebont te Grenoble wanneer op het bureau van voetbalverdwaasde vader Jean plotsklaps een met bankbiljetten gevulde sporttas ligt. Van wie is dat vast niet kosjere ‘cadeau’ en waarom ligt het daar, vraagt niet alleen chocoladeverslaafde echtgenote en souvenirwinkelhoudster Laure zich af. En wat doet die pistoolpatronenhouder in de keukenvuilnisemmer? In deze zwartgerande misdaadkomedie, die de raadselzaak vanuit drie verschillende perspectieven belicht, spelen Dussollier en Miou-Miou getweeën droogjes tegen de farce aan. Steun krijgen ze van Caravaca, als politie-inspecteur met achternaam Vivant (‘Levend’).

Les ambitieux

2006 | Komedie

Frankrijk 2006. Komedie van Catherine Corsini. Met o.a. Karin Viard, Éric Caravaca en Jacques Weber.

Julien, timide aspirant romancier uit de provincie, dorst naar publicatie. Judith, professioneel en privé gehaaide uitgeefster in Parijs, ziet een verzetje. Hun ontmoeting zorgt voor wederzijds besnuffelen en, nadat Julien het verhaal van Judiths activistische vader ontdekt, voor gedonder. In deze aangenaam lichtvoetige komedie met kartelrandjes bewegen de scrupuleniveaus der hoofdpersonages zich gaandeweg in tegenovergestelde richting. Het geeft Viard en Caravaca vrijbrieven voor subtiel spel met karakterontwikkeling, en regisseur Corsini ruimte voor malicieuze observaties over de ambitiemens en het literaire wereldje.

La raison du plus faible

2006 | Misdaad, Drama, Thriller

België/Frankrijk 2006. Misdaad van Lucas Belvaux. Met o.a. Lucas Belvaux, Éric Caravaca, Claude Semal, Patrick Descamps en Natacha Régnier.

De Waalse acteur Belvaux vervolgt zijn pad als scenarist-regisseur met een verhaal dat ergens tussen sociaalrealistisch drama, misdaadfilm en zwarte komedie in zit. In een Luikse kroeg leggen Robert, rolstoelrijder Jean-Pierre en Patrick graag samen een kaartje: het 'klein respijt' in hun deprimerende werklozenbestaan. Dan krijgt Robert het onzalige idee om de fabriek te beroven waar hij is ontslagen en haalt ex-bajesklant Pirmet over als handlanger. Meer een verkapte aanklacht tegen de wrakkige Wallonië-overheid dan overtuigend overvalverhikel. Niettemin kijkwaardig dankzij de acteurs in het inmiddels bekende Dardenniaanse faillissementsdecor.

Inguélézi

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van François Dupeyron. Met o.a. Marie Payen, Éric Caravaca, Françoise Lebrun en Mar Sodupe.

Na zijn innemende filmhuishit Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran, waarin Omar Sharif een oude Turk speelt die bevriend raakt met een Franse tiener, verfilmde Dupeyron zijn eigen roman Inguélézi, weer over een multiculturele vriendschap. Jonge weduwe Geneviève (Payen) stuit in haar kofferbak op Kader (Caravaca), een gevluchte Koerd die Engeland probeert te bereiken. Uit medelijden besluit ze hem te brengen. Zo begint een onconventionele roadmovie met twee personages die elkaar niet verstaan, maar zich herkennen in elkaars verdriet. Subtiel gedaan, al maken het trage tempo, bibberige camerawerk en de lange stiltes Inguélézi moeilijker uit te zitten dan Monsieur Ibrahim.

Son frère

2003 | Drama

Frankrijk 2003. Drama van Patrice Chéreau. Met o.a. Bruno Todeschini, Éric Caravaca, Maurice Garrel, Antoinette Moya en Nathalie Boutefeu.

Cineast Chéreau was de hijgstemmen en opgeheven vingers om zijn seksueel expliciete Intimacy zat, en boog zich in Zilveren Beer-winnaar Son frère over twee broers, om te onderstrepen dat zijn thema niet seks maar relaties is. Lichamelijkheid gaat Chéreau opnieuw niet uit de weg. Thomas (Todeschini) heeft een ernstige bloedziekte en ondergaat allerlei onaangename onderzoeken en behandelingen. Thomas intensiveert het contact met zijn broer Luc (Caravaca) en naarmate de ziekte vordert snijden beide mannen hun andere relaties af. Chéreau toont ziekte als iets waarin een mens geen keuze heeft, als iets puur biologisch. En in feite ziet hij relaties vanuit datzelfde standpunt.

Cette femme-là

2003 | Drama, Thriller, Mysterie

Frankrijk 2003. Drama van Guillaume Nicloux. Met o.a. Josiane Balasko, Éric Caravaca, Ange Rodot en Thierry Lhermitte.

Beklemmende psychologische thriller over een 50-jarige vrouwelijke politierechercheur (Balasko) die dagelijks wordt gekweld door het verlies van haar zoon vier jaar eerder. De vondst van een opgehangen vrouw in het bos verandert haar leven in een nachtmerrie. Filmmaker en scenarioschrijver Nicloux maakte kundig gebruik van de beproefde griezeltechniek om realiteit en waan in elkaar te laten overlopen zonder dat de personages of de kijkers weet hebben van de scheidslijn. Cinematograaf Pierre-William Glenn (A Dry White Season) produceerde passend schimmige beelden en actrice Balasko - donker gekleed, sluik zwart haar - rijgt het geheel meesterlijk aan elkaar met geladen acteerwerk.

La chambre des officiers

2001 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 2001. Oorlogsfilm van François Dupeyron. Met o.a. Éric Caravaca, Sabine Azéma, André Dussollier, Géraldine Pailhas en Denis Podalydès.

Parijs, augustus 1914. In de officiersvleugel van het militaire Val-de-Grâce-hospitaal zijn spiegels taboe, een sinistere voorzorgsmaatregel. Onder de eerste oorlogsverminkten is Adrien (Caravaca), wiens gezicht gedeeltelijk door shrapnel is weggereten. Vier kruipjaren van pijn, moeizame gelaatsreconstructie en suïcidale gedachten volgen. Voortreffelijk herschept acteursregisseur bij uitstek Dupeyron de stille hel uit Marc Dugains humanistische roman. Azéma sprankelt als Adriens verpleegster, voor zijn vertolking van de ogenschijnlijk laconieke gezichtschirurg ontving Dussollier een César. Ook Tetsuo Nagata kreeg een beeldje voor zijn bijna serene CinemaScope-fotografie in oker en sepia, die de ravages van la Grande Guerre akelig dichtbij brengt.

Sans plomp

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Muriel Tédori. Met o.a. Emma de Caunes, Alexis Loret, Éric Caravaca, Miki Manojlovic en Elvis Costello.

Ulysse (Loret) studeert weerkunde en verdient op zaterdag op een benzinestation. Het station ligt veraf gelegen van alles; er tegenover is een vervallen garage, waar Marie (De Caunes) woont met haar bejaarde vader. Er gebeurt niets en Ulysse heeft net als een weersvoorspelling de zaak goed bestudeerd en zijn verwachting is dat er nooit iets gebeuren kan. Dit is het veelbelovende begin van de film. Dan gebeurt er toch wat: Elvis Costello (in hoogst eigen persoon) komt voorbij en Ulysse is toevallig een grote fan; er gebeurt nog wat: twee Britse 'toeristen' komen langs en bezoeken het toilet. Later blijkt dat ze ieder toilet van alle pompstations ingaan, want ze zijn op zoek naar drugs. Dat lijkt heel veel opwinding, maar er gebeurt niets, gelijk de voorspellingen van Ulysse, alleen in de finale mag hij Marie in zijn armen sluiten. Loret en De Caunes zijn twee veelbelovende, jonge talenten aan het firmament van de Franse cinema, maar met hun tweetjes kunnen ze toch geen anderhalf uur vullen. Het scenario van regisseuse Téodori en Alexia Stresi is vrijelijk geïnspieerd op de Odyssee van de antieke blinde Griekse dichter Homerus - het nalezen van de vertaling van P.C. Boutens die rond 1900 tot stand kwam, is heel wat boeiender en mooier. Verder is het vergeefs wachten op het voorbij komen van gesoigneerde producente Martine de Clermont-Tonnerre, in feite een prinses, in haar cabriolet, een classic Austin Healey 3 Liter, met haar Westie Kasper op het achterbankje, want als zij komt en een flinke sigaar opsteekt, heb je een hele happening, meer dan deze film kan bieden.

La parenthèse enchantée

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Michel Spinosa. Met o.a. Clotilde Courau, Vincent Elbaz, Géraldine Pailhas, Karin Viard en Roschdy Zem.

Het scenario van regisseur Spinosa omspant de periode van 1969 tot 1981. Hij gaat heen en weer met flashbacks en flashforwards. Zijn film gaat over de seksuele bevrijding die in de jaren 1970 de grote verandering bracht in het leven van jonge mensen, die rond het jaar 2000 opgevolgd worden door een generatie, die deze bevrijding als een recht zien, evenals het baas zijn in eigen buik, de abortus, waarover veel langer geknokt is. We maken kennis met Paul (Zem) en Vincent (Elbaz), die ergens aan de Middellandse zeekust vakantie houden. Ze ontmoeten Alice (Courau) en Eve (Viard). Ze vormen stelletjes, maar Alice gaat er tenslotte vantussen om te studeren aan de Sorbonne en zich in te zetten voor de rechten van de vrouw. Later voegt Marie (Pailhas) zich bij het overgebleven trio; ze trouwen op dezelfde dag; Paul met Eve en Vincent met Marie. Niet helemaal uit liefde zoals later blijkt: Eve om dat ze gelijk in verwachting raakte van Paul en later heeft ze een affaire met Vincent. Dan komt Alice weer in het zicht. Spinosa schildert op speelse wijze een geloofwaardig portret van een voorbije generatie: de verveelde en gefrustreerde huisvrouw, de strijdende dolle mina, de onverschillige man die vasthoudt aan de vrije denkbeelden, en de kerel die nooit opgroeide. Het spel van zijn rolverdeling is goed en wie het tijdperk heeft beleefd, kan het opnieuw genieten en met andere ogen zien. De film en de situaties zijn weliswaar heel Frans, maar ook in dit land kwamen boeken op de markt zoals [KL]Speelse Liefde[KLE] van Alex en Jane Comfort (herdrukt in 2002!), Shere Hite's Hite Report, voorafgegaan door het klassiek geworden werk van Masters & Johnston, dé bevrijdende literatuur van het tijdperk. De rekwisieten, de kostuums en stijl zijn authentiek, sfeervol en vooral heel raak getroffen. Muziek uit de tijd verhoogt het plezier. Het camerawerk is van Antoine Roch.

La vie ne me fait pas peur

1999 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 1999. Drama van Noémie Lvovsky. Met o.a. Magali Woch, Ingrid Molinier, Jean-Marie Parmentier, Camille Rousselet en Valeria Bruni Tedeschi.

Vervolg op de film PETITES uit 1997 met opnames die in die film niet gebruikt werden. Het kwartet, dat bestaat uit Emilie (Woch), Stella (Parmentier), In[KA2]es (Molinier) en Marion (Rousselet), is in feite drie jaar ouder en zit in de laatste klas van het coll[KA2]ege. Ze moeten nu volwassen worden en zich als zodanig gedragen. Het gaat met horten en stoten, terwijl hun ouders, helemaal niet het goede voorbeeld geven. Je ziet ze trouwens heel weinig, behalve de krankzinnig geworden moeder van Emilie (Bruni-Tedeschi). Het scenario van regisseuse Lvovsky en Florence Seyvos naar diens min of meer autobiografische roman bevat geen vastomlijnd verhaal. Hierdoor bestaat de film uit te veel losse gebeurtenissen, die soms best grappig zijn, maar geen geheel vormen en dat schenkt nauwelijks voldoening. Het hoogtepunt in het geheel komt zo laat op gang dat je denkt dat dit er aan de haren is bijgesleept als vulling. De meisjes in de hoofdrollen hebben geen opleiding genoten. Ze hebben slechts ervaring opgedaan in de hierboven genoemde film. Desondanks komen ze heel echt en geloofwaardig over, evenals de sfeer van rond 1980, waarin hun ervaringen zich afspelen. Het camerawerk van Agn[KA2]es Godard en Bertrand Chatry werd uit de hand opgenomen en de sc[KA2]ene`s zijn onrustig gemonteerd. Ondanks de prijzen (Locarno, Jean Vigo) een onbevredigende, veel te intimistische film. Dolby Digtal.

C'est quoi la vie?

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van François Dupeyron. Met o.a. Éric Caravaca, Jacques Dufilho, Jean-Pierre Darroussin, Isabelle Renauld en Michelle Goddet.

Tja, wat is het leven eigenlijk? Dat vraagt de twintiger Nicolas zich af, die zich niet goed raad weet met zijn bestaan. Ondertussen werkt hij mee op het boerenbedrijf van zijn vader. Wanneer dat op de fles gaat, wordt het tijd dat Nicolas een aantal beslissingen neemt. De vraag uit de titel beantwoorden kan hij aan het eind natuurlijk nog niet, maar hij is wel iets wijzer. Fraai gefotografeerd (door de Japanse cameraman Tetsuo Nagata) coming of age-verhaal leverde Caravaca een César op voor zijn hoofdrol.

La voie est libre

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Stéphane Clavier. Met o.a. François Cluzet, Philippine Leroy-Beaulieu, Emma de Caunes, Éric Caravaca en Jean-Paul Muel.

`De Franse spoorwegen - ja, dat kan`; of: hoe kom je aan vijftig miljoen Franse Francs als je werkloos bent. Jules (Cluzet in een prima rol) is op de keien gezet door de Franse spoorwegen. Hij neemt de passagiers in gijzeling van een trein die een Parijze voorstad verbindt met het centrum, omdat hij response wil van de Minister van Verkeer, die zeventien brieven van hem onbeantwoord liet. In de lange nacht die de gijzeling duurt, ontstaan er banden van medeplichtigheid en amoureuze betrekkingen tussen inzittenden van de treinwagon en het eindigt met een onverwachte ontknoping in de finale. Het regiedebuut van Clavier, de broer van de andere, is een aardige en levendig gemonteerde komedie, die adequaat ondersteund wordt door de muziek van Michel Hardy. Enkele zwakheden in de film worden ruimschoots goed gemaakt door het enthouisiasme van de rolverdeling, in bijzonder de frisse en verleidelijke De Caunes.

Un samedi sur la terre

1996 | Mysterie

Frankrijk 1996. Mysterie van Diane Bertrand. Met o.a. Elsa Zylberstein, Éric Caravaca, Kent, Johan Leysen en Dominique Pinon.

De uitgebreide anatomie van twee mysterieuze, dodelijke ongelukken en drie slachtoffers. Martin (Caravaca) rijdt per ongeluk een man dood, ergens in Normandi[KA3]e. Hij gaat midden op de weg zitten en wacht zijn noodlot af. Zijn zus Claire (Zylberstein) die verslaggeefster is in Parijs, komt toevallig voorbij en wil haar broer helpen; de afloop is voor beiden fataal. Het speelfilmdebuut van Bertrand houdt de kijker ruim anderhalf uur bezig met de noodlottige ongevallen, zonder dat deze daardoor erg geboeid of in extase geraakt. Het scenario is van de regisseuse Bertrand en Guillaume Laurent. Camerawerk van Michel Amathieu. Zylberstein heeft beslist talent.

op televisie
2 uitzendingen

La chambre des officiers (2001) is deze week tweemaal op televisie. Log in om een abonnement aan te maken

Datum
Zender
Tijd
woensdag 14 november
ARTE
13:50 - 16:00
maandag 05 november
ARTE
22:50 - 01:00

Reageer