Martine de Clermont-Tonnerre

Producer

Martine de Clermont-Tonnerre is producer.
Er zijn 8 films gevonden.

Sans rancune!

2009 | Drama

België/Frankrijk 2009. Drama van Yves Hanchar. Met o.a. Thierry Lhermitte, Milan Mauger, Marianne Basler en Benoît Cauden.

Zonder direct het verhaal van zijn familie te dramatiseren heeft scenarist-regisseur Hanchar nogal wat elementen uit zijn leven verwerkt in deze luchtige film met een scheutje serieus. Op een Waals internaat in 1955 denkt de zeventienjarige aspirant schrijver Laurent (Mauger) in de onconventionele inspirator-leraar Vapeur (Lhermitte) zijn vader te herkennen. De laatste is als piloot tijdens WO II verdwenen. Wat volgt is half opgroeidrama, half ontmaskeringsintrige met veel ruimte voor de komische noot. Die kun je aan veteraan-van-de-grinnik Lhermitte wel overlaten en zo levert Sans rancune! per saldo zeven kwartier pretentieloos vermaak op.

Le pont des Arts

2004 | Drama, Muziek

Frankrijk 2004. Drama van Eugène Green. Met o.a. Adrien Michaux, Natacha Régnier, Alexis Loret, Denis Podalydès en Olivier Gourmet.

De brug der kunsten, hier de Parijse Pont des Arts, verbindt het leven met de dood en vice versa. Ziedaar het thema van deze barok-muzikale, filosofisch-literaire mozaïekvertelling over twee weinig gelukkige koppels in de jaren zeventig. Om hen heen cirkelen markante nevenfiguren, waaronder een tiranniek-perfectionistische dirigent (Denis Podalydès) en een valse theatermaker (Olivier Gourmet). Deze talige, het intellect uitdagende en elegant gefotografeerde luchtspiegeling vol verwijzingen naar Europese kunst en cultuur herinnert soms aan de slimme toverlantaarncinema van Raoul Ruiz.

Le soleil assassiné

2003 | Biografie, Drama

Frankrijk/Algerije/Tunesië/België 2003. Biografie van Abdelkrim Bahloul. Met o.a. Charles Berling, Mehdi Dehbi en Ouassini Embarek.

Op 30 augustus 1973 werd de Algerijnse radiopresentator en dichter Jean Sénac (1926-1973) vermoord in Algiers. Na de Algerijnse onafhankelijkheid in 1962 zette het regime een fel nationalistische koers in die niet strookte met het culturele gedachtegoed van de katholieke, homoseksuele, francofiele maatschappijcriticus Sénac. In Le soleil assassiné (Sénac signeerde zijn werk met een zonnetje) verhaalt regisseur/scenarist Abdelkrim Bahloul over het bewogen leven van de man die dankzij zijn radioprogramma Poésie sur tous les fronts uitgroeide tot een idool voor de jeugd en een paria voor de machthebbers. Bahloul maakte een geëngageerd portret van een zoekende natie die uit onmacht terugvalt op geweld en onderdrukking.

Filantropica

2002 | Komedie

Roemenië/Frankrijk 2002. Komedie van Nae Caranfil. Met o.a. Mircea Diaconu, Gheorghe Dinica, Mara Nicolescu, Viorica Voda en Florin Calinescu.

Roemenië's prominente filmmaker Caranfil (Asphalt Tango) opent zijn Filantropica sarcastisch als een onverkwikkelijk post-communistisch sprookje: 'Er was eens een stad waarvan de inwoners ofwel prinsen ofwel bedelaars waren. Tussen deze werelden vond je slechts zwerfhonden. Die vormden de middenklasse.' In het moderne Boekarest van Caranfil draait alles om geld en heeft tot overmaat van ramp de mafia het meeste daarvan in handen. In diezelfde stad woont de fictieve leraar met schrijf-aspiraties Ovidiu. Om aan de eisen van zijn nieuwe vlam te voldoen, gaat hij op zoek naar geld en vindt de Filantropica organisatie, die hem in een bedelaarszwendel doet belanden waarvan hij de omvang niet overziet. Of je moet lachen of huilen, daar kom je vaak niet achter, maar dat lijkt met zigeunermuziek van cembalospeler Mihalache op de achtergrond nu juist de essentie van Roemenië. Volgens veel Roemenen is het de beste Roemeense film ooit. Een onvoorwaardelijk compliment is dat niet, want een Roemeense filmindustrie bestaat nog nauwelijks. De goede nationale en internationale ontvangst van Filantropica deed wel deuren opengaan voor meer Roemeense films, zoals Occident.

Sans plomp

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Muriel Tédori. Met o.a. Emma de Caunes, Alexis Loret, Éric Caravaca, Miki Manojlovic en Elvis Costello.

Ulysse (Loret) studeert weerkunde en verdient op zaterdag op een benzinestation. Het station ligt veraf gelegen van alles; er tegenover is een vervallen garage, waar Marie (De Caunes) woont met haar bejaarde vader. Er gebeurt niets en Ulysse heeft net als een weersvoorspelling de zaak goed bestudeerd en zijn verwachting is dat er nooit iets gebeuren kan. Dit is het veelbelovende begin van de film. Dan gebeurt er toch wat: Elvis Costello (in hoogst eigen persoon) komt voorbij en Ulysse is toevallig een grote fan; er gebeurt nog wat: twee Britse 'toeristen' komen langs en bezoeken het toilet. Later blijkt dat ze ieder toilet van alle pompstations ingaan, want ze zijn op zoek naar drugs. Dat lijkt heel veel opwinding, maar er gebeurt niets, gelijk de voorspellingen van Ulysse, alleen in de finale mag hij Marie in zijn armen sluiten. Loret en De Caunes zijn twee veelbelovende, jonge talenten aan het firmament van de Franse cinema, maar met hun tweetjes kunnen ze toch geen anderhalf uur vullen. Het scenario van regisseuse Téodori en Alexia Stresi is vrijelijk geïnspieerd op de Odyssee van de antieke blinde Griekse dichter Homerus - het nalezen van de vertaling van P.C. Boutens die rond 1900 tot stand kwam, is heel wat boeiender en mooier. Verder is het vergeefs wachten op het voorbij komen van gesoigneerde producente Martine de Clermont-Tonnerre, in feite een prinses, in haar cabriolet, een classic Austin Healey 3 Liter, met haar Westie Kasper op het achterbankje, want als zij komt en een flinke sigaar opsteekt, heb je een hele happening, meer dan deze film kan bieden.

Comédie de l'innocence

2000 | Komedie, Thriller, Horror, Fantasy

Frankrijk 2000. Komedie van Raoul Ruiz. Met o.a. Isabelle Huppert, Jeanne Balibar, Charles Berling, Edith Scob en Nils Hugon.

Kort na zijn negende verjaardag zegt Camille (Hugon) tegen zijn moeder Ariane (Huppert) dat hij Paul heet en dat zijn echte moeder Isabella (Balibar) is. Ariane hoort hiervan op en laat zich door haar zoon meeslepen dwars door Parijs, waar ze in een minder fraai stadsdeel op een woonboot de chaotische Isabella aantreffen. Ze heeft twee jaar geleden haar kind verloren - hij is verdronken - en hij heette inderdaad Paul. Verrast en ge[KA3]intrigeerd laat Ariane Isabella bij zich intrekken, waarna een strijd om het kind tussen de twee moeders ontbrandt. Camille had zich tot die tijd vermaakt met een onbestaanbare vriend Alexandre en een videocamera, die nu een rol spelen als zijn oom Serge (Berling), een psychiater, hem gaat onderzoeken. In de slaapkamer van Ariane hangt een antieke afbeelding van koning Solomon die op het punt staat zijn oordeel te vellen. Veel pseudo-psychologie, weinig suspense en stijf spel van Huppert. De 36ste film van de in Chili geboren en naar Frankrijk uitgeweken Ruiz, die zich behoorlijk uitleeft en noch Alfred Hitchcock noch Luis Bu[KA6]nuel is. Hij heeft zich bediend van inmiddels versleten methodieken (de film-in-de-film door de videocamera, muziek enz.). In het weinig terzake doende subplot zien we de dobbelstenen gooiende, curieuze au pair H[KA1]el[KA2]ene (De Clermont-Tonnerre, de dochter van de producenten Antoine en Martine) en Isabella`s buurvrouw (Scob) met een giftige tong. Het scenario met een gekunsteld einde is van regisseur Ruiz en François Dumas naar de roman Il figlio di due madre van Massimo Bontempelli. Het camerawerk is van Jacques Bouquin. Met ruim 81.000 bezoekers in Frankrijk beslist geen succes en met dertienduizend in Spanje een flop. Dolby SR. Ook bekend als FILS DE DEUX MÈRES OU COMÉDIE DE L'INNOCENCE.

Du bleu jusqu'en Amérique

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Sarah Lévy. Met o.a. Samuel Jouy, Marion Cotillard, Albert Dupontel, Claude Perron en Zabou Breitman.

Na een duikongeluk ontwaakt Camille (Jouy) verlamd in een ziekenhuisbed. Vanaf dat ogenblik moet hij zich handhaven op de wrakkenafdeling van het enorme hospitaal, waar de onorthodoxe arts Helpos (Dupontel) en zijn ploeg middels allerhande therapieën trachten om kapotte levens tenminste enigszins te repareren. De vaak hopeloze patiënten maken echter hun eigen wetten. Na veel korte films en tv-scenario's debuteert Lévy verlaat met deze bioscoopfilmregie waarin frustratie, woede en treurnis de sfeer bepalen. Lichtpuntje in alle misère is de romance tussen Camille en ex-comateuze Solange (Cotillard).

Central do Brasil

1998 | Drama

Brazilië/Frankrijk 1998. Drama van Walter Salles. Met o.a. Fernanda Montenegro, Vinícius de Oliveira, Marília Pêra, Soia Lira en Othon Bastos.

In zijn openingsbeelden schildert voormalig documentairemaker Salles effectief de ieder-voor-zich wereld waarin zijn verhaal zich afspeelt: rond een trein die zojuist het station van Rio de Janeiro is binnen gekomen ontstaat een adembenemende chaos. In het station schrijft Dora (Montenegro) brieven in opdracht van analfabeten. Maar ze posten doet ze niet. Op een dag wordt ze geconfronteerd met het harde bestaan van de 9-jarige Josué (De Oliveira), die juist zijn moeder heeft verloren en op zoek wil naar zijn vader. Mooi spel van zowel de Braziliaanse tv-vedette Montenegro, die werd genomineerd voor een Oscar, als de jonge, ontwapenende De Oliveira.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Martine de Clermont-Tonnerre op televisie komt.

Reageer