Frans Weisz

1938 Regisseur, Acteur, Scenarist

Frans Weisz (1938) is regisseur, acteur en scenarist.
Er zijn 30 films en 1 serie gevonden.

Finn

2013 | Familiefilm

Nederland 2013. Familiefilm van Frans Weisz. Met o.a. Mels van der Hoeven, Jan Decleir, Daan Schuurmans en Hanna Verboom.

Als Finn een oude man (Decleir) ontmoet die met zijn vioolspel een foto van Finns in het kraambed overleden moeder tot leven brengt, wil Finn ook zo betoverend mooi leren spelen. Tot onvrede van zijn vader (Schuurmans), die hem liever ziet voetballen. Kerstfilm met mythologische trekjes leent bij Kauwboy, Lang leve de koningin en The Sixth Sense, maar zet het traditionele kerstverhaal gewiekst naar zijn hand. Scenario van Janneke van der Pal, liefdevol geregisseerd door Frans Weisz.

Leven? Of Theater?

2012 | Documentaire, Biografie, Historische film

Nederland/Verenigde Staten/Duitsland/Frankrijk 2012. Documentaire van Frans Weisz.

Documentaire van Frans Weisz over de in Auschwitz vermoorde kunstenares Charlotte Salomon.

Happy End

2009 | Drama

Nederland 2009. Drama van Frans Weisz. Met o.a. Gaite Jansen, Pierre Bokma, Edwin de Vries, Kitty Courbois en Annet Nieuwenhuijzen.

Laatste deel van een trilogie, samen met Leedvermaak (1989) en Qui vive (2001), over een Joodse familie die nog steeds worstelt met het Holocaust-verleden. Bijzonder is dat de cast twintig jaar lang onveranderd bleef, en daarom is het ook zo zonde dat Weisz de behoefte voelde om in Happy End alles nog eens te herhalen en te verduidelijken. Het maakt de film ook zonder voorkennis kijkbaar, maar voor wie het drieluik in zijn geheel wil zien wordt het allemaal erg vermoeiend.

Boy Ecury

2003 | Biografie, Oorlogsfilm

Nederland 2003. Biografie van Frans Weisz. Met o.a. Felix de Rooy, Steve Hooi, Johnny de Mol, Gaby Milder en Servé Hermans.

Boy Ecury wordt in WO II geëxecuteerd vanwege zijn werk in het verzet. Boy's vader komt twee jaar na het einde van de oorlog vanuit Aruba naar Nederland om de mysterieuze omstandigheden van Boy's dood te onderzoeken. Een jonge, veroordeelde NSB'er weet meer dan hij wil zeggen.

Qui vive

2001 | Drama, Oorlogsfilm

Nederland 2001. Drama van Frans Weisz. Met o.a. Kitty Courbois, Peter Oosthoek, Catherine ten Bruggencate, Pierre Bokma en Rijk de Gooyer.

Vervolg op Leedvermaak (1989), ook weer gebaseerd op een stuk van Judith Herzberg. Als een uitgebreide Joodse familie bij elkaar komt ter gelegenheid van het veertigjarig huwelijk van de pater familias komt veel oud zeer naar boven. Over de oorlog, toen kinderen uit de familie werden ondergebracht bij protestantse boeren, over kinderwensen, midlifecrises en nog veel meer. Misschien iets te veel, in de volle film die voor het goede begrip nog het best na Leedvermaak kan worden bekeken. Goed spel van de uitstekende cast maakt de film toch de moeite waard.

Storm in mijn hoofd

2000 | Drama

Nederland 2000. Drama van Frans Weisz. Met o.a. Coen Flink, Pierre Bokma, Will van Kralingen, Suzanne Davina en Jappe Claes.

In de vijfde Telefilm van dit tv-seizoen speelt Coen Flink de rol van de grote theateracteur Lucas Bron die terugkijkt op zijn leven. Waarom is zijn vrouw krankzinnig geworden en hoe is ze aan haar eind gekomen? De vorm waarin het verhaal is gegoten heeft iets weg van de spreekwoordelijke film die vlak voor het eind van iemands leven wordt afgedraaid. Heden en verleden buitelen over elkaar heen, het echte leven krijgt de dimensies van een toneelvoorstelling en andersom, mensen van vlees en bloed worden gereduceerd tot personages. In woorden vervat krijgt het verhaal iets kunstmatigs, maar met de beelden van regisseur Frans Weisz en cameraman Goert Giltaij komt het overtuigend tot leven. Mooie rollen van Pierre Bokma als de zoon, en Will van Kralingen als de vrouw van Lucas Bron. De VARA zond Storm in mijn hoofd vorig jaar zomer uit als hommage aan de toen net overleden Coen Flink. Het scenario werd geschreven door Chiem van Houweninge.

Een vrouw van het Noorden

1999 | Drama, Historische film

Nederland/Italië 1999. Drama van Frans Weisz. Met o.a. Johanna ter Steege, Massimo Ghini, Douglas Henshall, Lena Headey en Claudio Amendola.

Emilie van Thuile (Johanna ter Steege) is in 1899 weduwe geworden. Ze is bedroefd en gedeprimeerd. Op doktersadvies reist ze naar Itali[KA3]e, waar haar veel te vroeg gestorven echtgenoot als archeoloog opgravingen deed. Ze wordt in de kuurplaats Bagni di Lucca hoffelijk ontvangen door Hugo Aylva (Ghini), de assistent van haar overleden man. Ze is zich niet bewust dat Hugo haar bewondert en heimelijk op haar verliefd is. Hugo wil de situatie rustig afwachten. In Bagno di Lucca arriveert ook Aldo Ardo (Amendola), een onstuimige officier uit het leger, die het leven in de kazerne even voor gezien houdt. Er ontwikkelt zich een intieme relatie tussen Emilie en Aldo, maar als Aldo hoog en breed zijn verovering gemaakt heeft, kiest hij toch voor het leger. Emilie staat in dubio of zij terug zal keren naar het Noorden. Regisseur Weisz is voorzichtig, subtiel en met precisie te werk gegaan. Zijn hoofdrol Ter Steege is waardig en goed gecast, maar de film is ondanks zijn fraaie aanpak en mooie uitvoering niet opvallend genoeg, vergeleken bij gelijksoortige werken van collega-cineasten uit Engeland, Itali[KA3]e of Frankrijk. Het scenario is van Ger Thijs en Angelo Pasquini naar de novelle [KL]Aan de weg der vreugde[KLE] van Louis Couperus. Het camerawerk van Goert Giltay is beslist indrukwekkend. De film werd geproduceerd met een niet gering budget (naar Nederlandse maatstaven althans) van ongeveer drie miljoen euro en subsidie voor de distributie (maar dat heeft weinig geholpen). Geen bioscoopfilm, maar wie de kans krijgt om hem op de tv te gaan zien, moet die grijpen. Heel wat beter dan de fraai ingepakte kitsch van Rosamunde Pilcher of Danielle Steel. Ook bekend als UNA DONNA DEL NORD.

Het jaar van de opvolging - Het najaar van de waarheid

1997 |

Nederland 1997. Frans Weisz. Met o.a. Victor Löw, Will van Kralingen, Pierre Bokma, Titus Muizelaar en Renée Soutendijk.

Emilie van Thuile (Johanna ter Steege) is in 1899 weduwe geworden. Ze is bedroefd en gedeprimeerd. Op doktersadvies reist ze naar Itali[KA3]e, waar haar veel te vroeg gestorven echtgenoot als archeoloog opgravingen deed. Ze wordt in de kuurplaats Bagni di Lucca hoffelijk ontvangen door Hugo Aylva (Ghini), de assistent van haar overleden man. Ze is zich niet bewust dat Hugo haar bewondert en heimelijk op haar verliefd is. Hugo wil de situatie rustig afwachten. In Bagno di Lucca arriveert ook Aldo Ardo (Amendola), een onstuimige officier uit het leger, die het leven in de kazerne even voor gezien houdt. Er ontwikkelt zich een intieme relatie tussen Emilie en Aldo, maar als Aldo hoog en breed zijn verovering gemaakt heeft, kiest hij toch voor het leger. Emilie staat in dubio of zij terug zal keren naar het Noorden. Regisseur Weisz is voorzichtig, subtiel en met precisie te werk gegaan. Zijn hoofdrol Ter Steege is waardig en goed gecast, maar de film is ondanks zijn fraaie aanpak en mooie uitvoering niet opvallend genoeg, vergeleken bij gelijksoortige werken van collega-cineasten uit Engeland, Itali[KA3]e of Frankrijk. Het scenario is van Ger Thijs en Angelo Pasquini naar de novelle [KL]Aan de weg der vreugde[KLE] van Louis Couperus. Het camerawerk van Goert Giltay is beslist indrukwekkend. De film werd geproduceerd met een niet gering budget (naar Nederlandse maatstaven althans) van ongeveer drie miljoen euro en subsidie voor de distributie (maar dat heeft weinig geholpen). Geen bioscoopfilm, maar wie de kans krijgt om hem op de tv te gaan zien, moet die grijpen. Heel wat beter dan de fraai ingepakte kitsch van Rosamunde Pilcher of Danielle Steel. Ook bekend als UNA DONNA DEL NORD.

Het jaar van de opvolging - De zieke zomer

1997 |

Nederland 1997. Frans Weisz. Met o.a. Will van Kralingen, Pierre Bokma, Titus Muizelaar, Victor Löw en Renée Soutendijk.

Emilie van Thuile (Johanna ter Steege) is in 1899 weduwe geworden. Ze is bedroefd en gedeprimeerd. Op doktersadvies reist ze naar Itali[KA3]e, waar haar veel te vroeg gestorven echtgenoot als archeoloog opgravingen deed. Ze wordt in de kuurplaats Bagni di Lucca hoffelijk ontvangen door Hugo Aylva (Ghini), de assistent van haar overleden man. Ze is zich niet bewust dat Hugo haar bewondert en heimelijk op haar verliefd is. Hugo wil de situatie rustig afwachten. In Bagno di Lucca arriveert ook Aldo Ardo (Amendola), een onstuimige officier uit het leger, die het leven in de kazerne even voor gezien houdt. Er ontwikkelt zich een intieme relatie tussen Emilie en Aldo, maar als Aldo hoog en breed zijn verovering gemaakt heeft, kiest hij toch voor het leger. Emilie staat in dubio of zij terug zal keren naar het Noorden. Regisseur Weisz is voorzichtig, subtiel en met precisie te werk gegaan. Zijn hoofdrol Ter Steege is waardig en goed gecast, maar de film is ondanks zijn fraaie aanpak en mooie uitvoering niet opvallend genoeg, vergeleken bij gelijksoortige werken van collega-cineasten uit Engeland, Itali[KA3]e of Frankrijk. Het scenario is van Ger Thijs en Angelo Pasquini naar de novelle [KL]Aan de weg der vreugde[KLE] van Louis Couperus. Het camerawerk van Goert Giltay is beslist indrukwekkend. De film werd geproduceerd met een niet gering budget (naar Nederlandse maatstaven althans) van ongeveer drie miljoen euro en subsidie voor de distributie (maar dat heeft weinig geholpen). Geen bioscoopfilm, maar wie de kans krijgt om hem op de tv te gaan zien, moet die grijpen. Heel wat beter dan de fraai ingepakte kitsch van Rosamunde Pilcher of Danielle Steel. Ook bekend als UNA DONNA DEL NORD.

Het jaar van de opvolging - De lente van de macht

1997 |

Nederland 1997. Frans Weisz. Met o.a. Victor Löw, Will van Kralingen, Pierre Bokma, Titus Muizelaar en Renée Soutendijk.

Emilie van Thuile (Johanna ter Steege) is in 1899 weduwe geworden. Ze is bedroefd en gedeprimeerd. Op doktersadvies reist ze naar Itali[KA3]e, waar haar veel te vroeg gestorven echtgenoot als archeoloog opgravingen deed. Ze wordt in de kuurplaats Bagni di Lucca hoffelijk ontvangen door Hugo Aylva (Ghini), de assistent van haar overleden man. Ze is zich niet bewust dat Hugo haar bewondert en heimelijk op haar verliefd is. Hugo wil de situatie rustig afwachten. In Bagno di Lucca arriveert ook Aldo Ardo (Amendola), een onstuimige officier uit het leger, die het leven in de kazerne even voor gezien houdt. Er ontwikkelt zich een intieme relatie tussen Emilie en Aldo, maar als Aldo hoog en breed zijn verovering gemaakt heeft, kiest hij toch voor het leger. Emilie staat in dubio of zij terug zal keren naar het Noorden. Regisseur Weisz is voorzichtig, subtiel en met precisie te werk gegaan. Zijn hoofdrol Ter Steege is waardig en goed gecast, maar de film is ondanks zijn fraaie aanpak en mooie uitvoering niet opvallend genoeg, vergeleken bij gelijksoortige werken van collega-cineasten uit Engeland, Itali[KA3]e of Frankrijk. Het scenario is van Ger Thijs en Angelo Pasquini naar de novelle [KL]Aan de weg der vreugde[KLE] van Louis Couperus. Het camerawerk van Goert Giltay is beslist indrukwekkend. De film werd geproduceerd met een niet gering budget (naar Nederlandse maatstaven althans) van ongeveer drie miljoen euro en subsidie voor de distributie (maar dat heeft weinig geholpen). Geen bioscoopfilm, maar wie de kans krijgt om hem op de tv te gaan zien, moet die grijpen. Heel wat beter dan de fraai ingepakte kitsch van Rosamunde Pilcher of Danielle Steel. Ook bekend als UNA DONNA DEL NORD.

Het jaar van de opvolging

1997 | Drama

Nederland 1997. Drama van Frans Weisz. Met o.a. Victor Löw, Porgy Franssen, Will van Kralingen, Pierre Bokma en Titus Muizelaar.

Emilie van Thuile (Johanna ter Steege) is in 1899 weduwe geworden. Ze is bedroefd en gedeprimeerd. Op doktersadvies reist ze naar Itali[KA3]e, waar haar veel te vroeg gestorven echtgenoot als archeoloog opgravingen deed. Ze wordt in de kuurplaats Bagni di Lucca hoffelijk ontvangen door Hugo Aylva (Ghini), de assistent van haar overleden man. Ze is zich niet bewust dat Hugo haar bewondert en heimelijk op haar verliefd is. Hugo wil de situatie rustig afwachten. In Bagno di Lucca arriveert ook Aldo Ardo (Amendola), een onstuimige officier uit het leger, die het leven in de kazerne even voor gezien houdt. Er ontwikkelt zich een intieme relatie tussen Emilie en Aldo, maar als Aldo hoog en breed zijn verovering gemaakt heeft, kiest hij toch voor het leger. Emilie staat in dubio of zij terug zal keren naar het Noorden. Regisseur Weisz is voorzichtig, subtiel en met precisie te werk gegaan. Zijn hoofdrol Ter Steege is waardig en goed gecast, maar de film is ondanks zijn fraaie aanpak en mooie uitvoering niet opvallend genoeg, vergeleken bij gelijksoortige werken van collega-cineasten uit Engeland, Itali[KA3]e of Frankrijk. Het scenario is van Ger Thijs en Angelo Pasquini naar de novelle [KL]Aan de weg der vreugde[KLE] van Louis Couperus. Het camerawerk van Goert Giltay is beslist indrukwekkend. De film werd geproduceerd met een niet gering budget (naar Nederlandse maatstaven althans) van ongeveer drie miljoen euro en subsidie voor de distributie (maar dat heeft weinig geholpen). Geen bioscoopfilm, maar wie de kans krijgt om hem op de tv te gaan zien, moet die grijpen. Heel wat beter dan de fraai ingepakte kitsch van Rosamunde Pilcher of Danielle Steel. Ook bekend als UNA DONNA DEL NORD.

Hoogste tijd

1995 | Drama

Nederland/België/Verenigde Staten 1995. Drama van Frans Weisz. Met o.a. Rijk de Gooyer, Josse De Pauw, Kitty Courbois, Bart Slegers en Edwin de Vries.

Weisz verfilmde, met een scenario van Jan Blokker en een indrukwekkende cast, het gelijknamige boek van Harry Mulisch over een uitgerangeerde revue-artiest die wordt gevraagd voor een hoofdrol in een hedendaags stuk van een jong theatergezelschap. De Gooyer, die zich naar verluidt vooraf geen raad wist met zijn rol maar vol overtuiging de oudere acteur speelt die tijdens de repetities pijnlijk wordt geconfronteerd met zijn verleden, ambities en angsten, werd met een Gouden Kalf bekroond. Verantwoordelijk voor de prachtkostuums is Ben van Os. Robby Müller, die in 1982 met Weisz samenwerkte bij Een zwoele zomeravond, tekende voor het oogstrelend camerawerk.

Crankybox

1994 |

Nederland 1994. Frans Weisz. Met o.a. Hylke van Sprundel, Christine Vroom, Tamar van den Dop, Robijn Wendelaar en Anne Martien Lousberg.

Weisz verfilmde, met een scenario van Jan Blokker en een indrukwekkende cast, het gelijknamige boek van Harry Mulisch over een uitgerangeerde revue-artiest die wordt gevraagd voor een hoofdrol in een hedendaags stuk van een jong theatergezelschap. De Gooyer, die zich naar verluidt vooraf geen raad wist met zijn rol maar vol overtuiging de oudere acteur speelt die tijdens de repetities pijnlijk wordt geconfronteerd met zijn verleden, ambities en angsten, werd met een Gouden Kalf bekroond. Verantwoordelijk voor de prachtkostuums is Ben van Os. Robby Müller, die in 1982 met Weisz samenwerkte bij Een zwoele zomeravond, tekende voor het oogstrelend camerawerk.

Op de fiets naar Hollywood

1993 | Documentaire

Nederland 1993. Documentaire van Robbe De Hert en Willem Thijssen. Met o.a. Paul Verhoeven, Guido Pieters, Jan de Bont, George Sluizer en Freek de Jonge.

Door sommigen de hemel in geprezen documentaire (`dynamisch gestructureerd overzicht`), die door anderen met de grond gelijk werd gemaakt (`als het doorbladeren van een plakboek`; `voorspelbaar, warrige opeenstapeling van clich[KA1]es over de dromen van filmmakers en ontoereikende middelen`) over 35 jaar Nederlandse film, opgeluisterd met illustratieve filmmomenten, aardig commentaar, vrolijke anecdotes, inside-jokes, trailers, werkopnamen, sfeerbeelden, stilistische hoogstandjes (een montage van fietsfragmenten!). De Hert en Thijssen, die eerder al soortgelijke documentaires draaiden (DE DROOMPRODUCENTEN over de ambities van Belgische en Nederlandse filmmakers en JANSEN EN JANSSENS DRAAIEN EEN FILM over de Vlaamse filmgeschiedenis), putten uit dertig uur filmmateriaal. Zowat alle bekende Nederlandse filmmakers, producenten en acteurs komen aan het woord - behalve Dick Maas, Paul Ruven, Digna Sinke, Louis van Gasteren, Rudolf van den Berg, Leon de Winter, Jean Van De Velde - en alle documentairemakers, op Johan van der Keuken na. Een stukje geschiedenis, met beelden geschreven. De Hert deed de cameraregie, Thijssen de interviews: tachtig namen vormen de ruggegraat, vijftig films de mijlpalen. Voer voor ingewijden, maar ook outsiders kunnen glimlachen om aardige, pikante en soms onthullende ontboezemingen, of grimlachen om het gezeur, geklaag en gejammer van betrokkenen die zichzelf te kijk zetten als exponenten van een armoedig en bekrompen denkend industrietje.

Op afbetaling

1992 | Drama

Nederland 1992. Drama van Frans Weisz. Met o.a. Coen Fink, Annet Malherbe, Willem Nijholt, Gijs Scholten van Aschat en Coen Flink.

Driedelige tv-serie naar de gelijknamige roman van Simon Vestdijk uit 1952. Soutendijk is een overspelige echtgenote die eind van de jaren 1950 in een middelgrote Nederlandse provinciestad een verhouding heeft met de oudere confr[KA2]ere van een advocaat. Zij weet niet dat zij betrapt is, haar man houdt de vernedering voor zich, maar besluit zich te wreken, niet meteen, maar in termijnen, op afbetaling. Oorspronkelijk bedoeld als bioscoopfilm, maar geweigerd op de Nederlandse Filmdagen omdat alles eerst op de buis kwam. De bioscoopversie van 1993 is compacter (120m), de donkere beelden van cameraman Goert Giltray komen op een groot scherm beter tot hun recht en het verhaal werd verstandig geremonteerd. Voortreffelijke vertolkingen maar als film niet goed genoeg om op het Festival van Berlijn (1993) in de prijzen te vallen.

Bij nader inzien

1991 | Televisieserie, Drama

Verenigde Staten 1991. Televisieserie van Met o.a. Anneke Blok, Pierre Bokma, Margo Dames, Coen Flink en Porgy Franssen.

Een half dozijn jongelui heeft WO II vanaf een afstand meegemaakt. Zij ontmoeten elkaar na afloop van de oorlog in het eerste jaar Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam. Zij discussiëren over literatuur, schrijvers en boeken en hebben allen de ambitie schrijver te worden. Na deze verwachtingsvolle periode gaat de film een kwart eeuw later verder en toont een vaak pijnlijke afrekening. Eigenzinnige, oer-Hollandse tv-serie die op de Nederlandse Filmdagen van 1991 drie Gouden Kalveren kreeg (voor de regie van Weisz en voor de acteerprestaties van Wouterson en Franssen), wat tot heibel leidde rond de discussie over de vraag of deze televisieserie als speelfilm kon meedingen.

Bergbeklimmer

1991 |

Nederland 1991. Frans Weisz.

Een half dozijn jongelui heeft WO II vanaf een afstand meegemaakt. Zij ontmoeten elkaar na afloop van de oorlog in het eerste jaar Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam. Zij discussiëren over literatuur, schrijvers en boeken en hebben allen de ambitie schrijver te worden. Na deze verwachtingsvolle periode gaat de film een kwart eeuw later verder en toont een vaak pijnlijke afrekening. Eigenzinnige, oer-Hollandse tv-serie die op de Nederlandse Filmdagen van 1991 drie Gouden Kalveren kreeg (voor de regie van Weisz en voor de acteerprestaties van Wouterson en Franssen), wat tot heibel leidde rond de discussie over de vraag of deze televisieserie als speelfilm kon meedingen.

Drieluik (Deel 1-4)

1990 |

Nederland 1990. André van Duren en Hans Reichart. Met o.a. Gijs Versluys, Jan Blokker, Eric de Kuyper, Nouchka van Brakel en Frans Weisz.

Een half dozijn jongelui heeft WO II vanaf een afstand meegemaakt. Zij ontmoeten elkaar na afloop van de oorlog in het eerste jaar Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam. Zij discussiëren over literatuur, schrijvers en boeken en hebben allen de ambitie schrijver te worden. Na deze verwachtingsvolle periode gaat de film een kwart eeuw later verder en toont een vaak pijnlijke afrekening. Eigenzinnige, oer-Hollandse tv-serie die op de Nederlandse Filmdagen van 1991 drie Gouden Kalveren kreeg (voor de regie van Weisz en voor de acteerprestaties van Wouterson en Franssen), wat tot heibel leidde rond de discussie over de vraag of deze televisieserie als speelfilm kon meedingen.

De Zeven hoofdzonden

1990 | Fantasy

Nederland 1990. Fantasy van Frans Weisz. Met o.a. Bart Oomen, Maja van den Broecke, Lou Landré en Neville Tranter.

Een half dozijn jongelui heeft WO II vanaf een afstand meegemaakt. Zij ontmoeten elkaar na afloop van de oorlog in het eerste jaar Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam. Zij discussiëren over literatuur, schrijvers en boeken en hebben allen de ambitie schrijver te worden. Na deze verwachtingsvolle periode gaat de film een kwart eeuw later verder en toont een vaak pijnlijke afrekening. Eigenzinnige, oer-Hollandse tv-serie die op de Nederlandse Filmdagen van 1991 drie Gouden Kalveren kreeg (voor de regie van Weisz en voor de acteerprestaties van Wouterson en Franssen), wat tot heibel leidde rond de discussie over de vraag of deze televisieserie als speelfilm kon meedingen.

Leedvermaak

1989 | Drama

Nederland 1989. Drama van Frans Weisz. Met o.a. Kitty Courbois, Peter Oosthoek, Catherine ten Bruggencate, Pierre Bokma en Annet Nieuwenhuijzen.

Bitterzoet relaas van een bruiloft in het begin van de jaren zeventig. Lea (Ten Bruggencate), dochter van het joodse echtpaar Ada (Courbois) en Simon (Oosthoek), die Auschwitz hebben overleefd, gaat trouwen met een succesvolle dokter (Bokma). Het feest wordt overschaduwd door wrokgevoelens, herinneringen aan de holocaust, jaloezie en frustraties. Regisseur Weisz weet in zijn verfilming van Judith Herzbergs gelijknamige toneelstuk met fraaie close-ups en een zwevende camera te vermijden dat Leedvermaak te toneelmatig wordt. De pers was enthousiast en de film won drie Gouden Kalveren.

Havinck

1987 | Drama

Nederland 1987. Drama van Frans Weisz. Met o.a. Willem Nijholt, Anne Martien Lousberg, Will van Kralingen, Carolien van den Berg en Dora van der Groen.

Gekweld psycho-drama over een vader-dochter relatie, die na de zelfmoord van de moeder bepaald bitter wordt. Hoewel uitstekend vertolkt door Nijholt en de veelbelovende Lousberg maakt de afstandelijke, gestileerde aanpak van regisseur Weisz, die zelf het semi-autobiografische scenario schreef, enige inleving in de personages en hun relatie erg moeilijk. Je kijkt met een soort respect, maar zonder emotionele betrokkenheid. Een en ander belette niet dat HAVINCK tijdens de Utrechtse Filmdagen met vee werd overladen, en opdook in de officiële selectie van Cannes.

Abel

1986 | Komedie, Drama

Nederland 1986. Komedie van Alex van Warmerdam. Met o.a. Alex van Warmerdam, Olga Zuiderhoek, Henri Garcin, Annet Malherbe en Loes Luca.

Oudere jongere Abel (regisseur Van Warmerdam zelf) woont nog thuis. Hij is met geen stok het huis uit te krijgen, tot leedwezen van zijn vader. Die organiseert zelfs een romantisch afspraakje voor hem, zonder resultaat. Abel knipt liever vliegende vliegen doormidden. Maar dan ontmoet hij het meisje van de peepshow waar zijn vader stiekem verliefd op is. Leuk, absurdistisch debuut van de regisseur die voordien zijn sporen verdiende bij de avantgardistsche theatergezelschappen Orkater en De Mexicaanse hond. Hij gaf met Abel zijn visitekaartje af: zijn films bieden een eigenzinnige, ironische blik op de Nederlandse samenleving. Prima acteerwerk. Twee Gouden Kalveren.

Een Zwoele zomeravond

1982 | Komedie, Drama

Nederland 1982. Komedie van Frans Weisz en Shireen Strooker. Met o.a. Marja Kok, Helmert Woudenberg, Joop Admiraal, Frank Groothof en Cas Enkelaar.

Een Werktheater-voorstelling (geregisseerd door Strooker) die bestaat uit een variété-voorstelling waarin alles op een komische manier misloopt. Dit is voornamelijk het gevolg van echtelijke problemen bij zowel de artiesten als het publiek. De film werd opgenomen in een feesttent die in een studio was opgesteld. In die kunstmatige omgeving is regisseur Weisz inventief op dreef. De film is bij vlagen hoogst amusant.

Charlotte

1981 | Drama, Oorlogsfilm, Biografie

Nederland/Duitsland 1981. Drama van Frans Weisz. Met o.a. Birgitt Doll, Derek Jacobi, Elisabeth Trissenaar, Max Croiset en Brigitte Horney.

Het scenario van Judith Herzberg en Weisz heeft enkele zwakke plekken, maar voor het overige is dit een film met klassieke allures. De internationale bezetting doet het voortreffelijk, met name Doll als Charlotte Salomon die in 1939 uit Berlijn vlucht, maar vier jaar later in Auschwitz omkomt. Nauw aansluitend op de sfeer van de gouaches en tekeningen die de echte Salomon omstreeks 1940 in Frankrijk maakte, is deze film een verdieping van de persoonlijke stijl van Weisz.

Entree Brussels

1978 |

Nederland 1978. Frans Weisz.

Het scenario van Judith Herzberg en Weisz heeft enkele zwakke plekken, maar voor het overige is dit een film met klassieke allures. De internationale bezetting doet het voortreffelijk, met name Doll als Charlotte Salomon die in 1939 uit Berlijn vlucht, maar vier jaar later in Auschwitz omkomt. Nauw aansluitend op de sfeer van de gouaches en tekeningen die de echte Salomon omstreeks 1940 in Frankrijk maakte, is deze film een verdieping van de persoonlijke stijl van Weisz.

Rooie Sien

1975 | Musical, Drama

Nederland 1975. Musical van Frans Weisz. Met o.a. Willeke Alberti, Beppie Nooij Jr, Jules Hamel, Kees Brusse en Peter Faber.

Een bruisende, kleurige, hartverwarmende verfilming van het vooroorlogse volksdrama door Martin Spree over de artiestencarrière van het Rotterdamse Sientje. Schitterende zang, fraai acteerwerk, met name van Alberti en Hamel, en on- Nederlands mooie ensceneringen, die meer dan doeltreffend werden gefotografeerd door Ferenc Kalman-Gall, bevestigen het talent van Weisz.

Jet Heb medelij

1975 | Komedie

Nederland 1975. Komedie van Frans Weisz. Met o.a. Elsje de Wijn, Ton van Duinhoven, Ronnie Bierman, Gerard Thoolen en Piet Römer.

Brave huisvader Kraaykamp komt na vele jaren zijn oude makker Römer weer tegen en de grootse tijden van weleer keren terug. Een vleugje romantiek met Elsje en dan uiteindelijk de calvinistische bezinning dat het klokje thuis klingelt. Heere Heeresma's verhaal Geef die mok eens door Jet lijkt geschapen te zijn voor Johnny & Rijk, maar het werden Johnny & Piet en dat mist charme. Zeer flauw, op de laatste twintig minuten na, die leven ingeblazen krijgen door Van Duinhoven als de gladde verkoper annex zwendelaar.

Naakt over de schutting

1973 | Misdaad, Actiefilm, Thriller

Nederland 1973. Misdaad van Frans Weisz. Met o.a. Sylvia Kristel, Jon Bluming, Jennifer Willems, Adèle Bloemendaal en Ko van Dijk.

Enige pornohandelaren laten lijken vallen en scheppen zodoende problemen voor Bluming, die vervolgens speurneus De Gooijer te hulp roept. Het oorspronkelijke boek van Ferdinandusse werd met medewerking van de auteur omgewerkt tot een warrig script. Als thriller-met-knipoog was deze film bedoeld om in te haken op het succes van DE INBREKER, wat overigens maar half is gelukt.

De Inbreker

1972 | Misdaad, Thriller

Nederland 1972. Misdaad van Frans Weisz. Met o.a. Rijk de Gooyer, Jennifer Willems, Jon Bluming, Willeke van Ammelrooy en Bob de Lange.

Jennifer Willems steelt als Slofje de show wanneer zij bij Rijk, alias messentrekker Glimmie, de boel komt beredderen in deze verschrikkelijk aardige, echt Hollandse politie-film met een voortreffelijke De Gooyer en een puikbeste regie. Ook Frits Lambrechts is een verrassing, evenals het camerawerk van Ferenč Kalman-Gall.

Het Gangstermeisje

1966 | Drama, Experimenteel

Nederland 1966. Drama van Frans Weisz. Met o.a. Kitty Courbois, Paolo Graziosi, Astrid Weyman, Walter Kous en Joop van Hulsen.

Een uiterst boeiend, hoewel onevenwichtig debuut van Frans Weisz naar een scenario van Remco Campert en Jan Blokker over een jonge schrijver die naar Frankrijk gaat om het scenario te schrijven van zijn boek Het Gangstermeisje. Een Nederlandse Nouvelle Vague-film met allure.

Helden in een schommelstoel

1963 |

Nederland 1963. Frans Weisz. Met o.a. Graziella Polisinanti en Paolo Graziosi.

Een uiterst boeiend, hoewel onevenwichtig debuut van Frans Weisz naar een scenario van Remco Campert en Jan Blokker over een jonge schrijver die naar Frankrijk gaat om het scenario te schrijven van zijn boek Het Gangstermeisje. Een Nederlandse Nouvelle Vague-film met allure.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Frans Weisz op televisie komt.

Reageer