Jean-Pierre Laforce: geluid.
Er zijn 4 films gevonden.

Loin

2001 | Drama

Spanje​/​​Frankrijk 2001. Drama van André Téchiné. Met o.a. Stéphane Rideau, Lubna Azabal, Mohamed Hamaidi, Yasmina Reza en Jack Taylor.

De Franse regisseur Téchiné, maker van het ondergewaardeerde meesterwerk Les roseaux sauvages (1994), heeft de gave om een coherent verhaal te creëren, doordrenkt met onvoorspelbaarheid. Téchiné's grillige werkelijkheid speelt zich in Loin af in Tangers waar een drietal personages hunkert naar anders en elders. Franse vrachtwagenchauffeur Serge (Rideau) pendelt tussen Afrika en Europa terwijl zijn vriendin Sarah (Azabal), een joodse hotelhouder, na de dood van haar moeder naar Canada wil. Met hulp van Sarahs werknemer Said (Hamaidi) probeert Serge zijn relatie te redden. De existentiële onrust in Loin wordt versterkt door chaotisch digitaal camerawerk en gebrek aan overlap tussen de verschillende verhalen.

Pola X

1999 | Romantiek, Experimenteel

Duitsland​/​​Frankrijk​/​​Japan​/​​Zwitserland 1999. Romantiek van Leos Carax. Met o.a. Catherine Deneuve, Guillaume Depardieu, Delphine Chuillot, Katerina Golubeva en Petruta Catana.

De titel is een acroniem van 'Pierre ou les Ambiguïtés', de Franse titel van het boek van Herman Melville. Fans van Moby Dick konden niks met de koortsachtige, incestueuze inhoud van Melville's volgende boek, maar wonderkind en enfant terrible Carax (Les amants du Pont Neuf) des te meer. Guillaume Depardieu (zoon van Gerard) speelt de rijke, vurige jongeling Pierre, die veel houdt van zijn moeder (Catherine Deneuve), maar ook van zijn verloofde (Delphine Chuillot) en later ook nog van zijn wonderlijke halfzus (Yekaterina Golubeva). De exorbitante stijl van Carax houdt af van emotioneel medeleven, maar 'when it's over', zo schreven enkele vooraanstaande Amerikaanse critici, 'you'll know you've had an experience'. (IdH/VPRO Gids)

L' Humanité

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Bruno Dumont. Met o.a. Philippe Tulier, Emmanuel Schotté, Séverine Caneele, Philippe Tullier en Ghislain Ghesquière.

In L'humanité, bekroond met de Grote Juryprijs en de prijs voor de beste acteur en actrice tijdens het festival van Cannes, heeft La vie de Jésus, Dumonts veelgeprezen onbehaaglijke portret van een aantal werkloze jongens in een Noord-Frans provinciestadje, een bijzondere opvolger gekregen. Alleenstaande dertiger Pharaon is een zeer gevoelige man, zowel in zijn persoonlijke als in zijn professionele leven. Met zijn eenvoudige, aan simpelheid grenzende natuur ervaart hij de slechtheid van anderen als een zware last. Hij is agent bij het plaatselijke korps in een stadje in Noord-Frankrijk en onderzoekt in die functie de verkrachting en moord op een elfjarig meisje. Tot in het diepst van zijn wezen geschokt over een dergelijke wreedheid, bekruipt hem een gevoel van universele schuld over de monsterlijkheid van de menselijke aard. Dat wordt nog eens versterkt als hij wordt geconfronteerd met de agressiviteit die eigen is aan seksualiteit: in zijn werk, maar ook in zijn privéleven, als hij verliefd wordt op zijn buurvrouw. De inzet van niet-professionele acteurs geeft het realisme van Dumont weer een bijzondere authenticiteit. Hoewel de film niets minder wil zijn dan een onderzoek naar menselijk lijden, compassie en empathie, is het ook een intiem portret geworden (benadrukt door het gebruik van extreme close-ups) van een man die de wereld om hem heen niet kan bevatten. De verstrekkendheid van het thema komt tot uiting in de weidse kaders waarmee het Frans-Vlaamse land majestueus in beeld is gebracht. (RdL/VPRO Gids)

On connaît la chanson

1997 | Musical, Romantiek, Experimenteel, Komedie

Frankrijk 1997. Musical van Alain Resnais. Met o.a. Jean-Pierre Bacri, Pierre Arditi, André Dussollier, Agnès Jaoui en Sabine Azéma.

Net als in werken van Dennis Potter, aan wie beroemd regisseur Resnais deze luchtige komedie opdroeg, onderdrukken de personages in On connaît la chanson hun ware gevoelens. Die komen slechts tot uiting voor ons kijkers, in plotse playback-nummertjes die ongelooflijk naadloos overlopen in gewone scènes. Het is telkens weer absurd en geestig om uit de mond van een serieus karakter bijvoorbeeld de stem van Josephine Baker te horen, maar het is tragisch om tegelijk te merken dat geen persoon zichzelf durft te zijn. Zo is er Parijse toeristengids Camille (Jaoui), die haar depressie niet onderkent en daarom fysieke problemen krijgt. Via Camille leren we nog vijf hoofdkarakters kennen, die met elkaar in contact staan en allen op de een of andere wijze te maken hebben met onroerend goed. Ondanks volhardende ontkenningen draait hun wereld eigenlijk om de liefde. Dat is `altijd hetzelfde liedje´ (titelvertaling), maar onder regie van Resnais nooit saai. (IdH/VPRO Gids)