Christine Gozlan

Producer

Christine Gozlan is producer.
Er zijn 21 films gevonden.

À coeur ouvert

2012 | Drama, Romantiek

Argentinië 2012. Drama van Marion Laine. Met o.a. Juliette Binoche, Édgar Ramírez, Hippolyte Girardot en Amandine Dewasmes.

Melodrama over twee hartchirurgen (Binoche en Ramírez) bezwijkt onder het vele drama dat schrijver/regisseur Laine over haar personages uitstort. Variërend van verslaving, jaloezie en onverwachte zwangerschap tot bindingsangst, werkeloosheid en huiselijk geweld. De acteurs (de veelvuldig snikkende Binoche voorop) maken er het beste van, maar worden bovendien gehinderd door de ongeloofwaardige plot en eendimensionale regie. Gebaseerd op de gelijknamige roman van de Franse schrijver Mathias Énard.

Rue Mandar

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Idit Cebula. Met o.a. Sandrine Kiberlain, Richard Berry, Emmanuelle Devos, Emmanuelle Bercot en Lionel Abelanski.

Wanneer maman haar echtgenoot naar gene zijde is nagereisd, vinden haar zoon Charles en dochters Rosemonde en Emma elkaar terug in Parijs voor de teraardebestelling op Père Lachaise. Het weerzien haalt een en ander overhoop. Levendige schets van post mortem-turbulenties binnen een Frans-Joodse familie worden gedragen door bovengemiddeld begaafde spelers. Pluspunt: Magere Hein heeft galgenhumor. Coscenariste-regisseur Cebula, van oorsprong actrice, verwerkte eigen begrafenisherinneringen in het verhaal. Berry is droogkomisch, Devos het neurootje de luxe en Kiberlain simpelweg prachtig.

Mince alors!

2012 | Komedie

Frankrijk 2012. Komedie van Charlotte de Turckheim. Met o.a. Victoria Abril, Lola Dewaere, Catherine Hosmalin, Mehdi Nebbou en Grégory Fitoussi.

De Nederlandse variant van de Franse kreet Mince alors is zoiets als Verdorie. Plak daar de letterlijke vertaling achter (Dun dan) en je hebt de toon van deze eenvoudige dameskomedie te pakken. Het toneel is een kuuroord voor zwaarlijvigen waar drie vrouwen (Dewaere, Abril en Hosmalin) al dan niet tegen hun zin proberen iets te doen aan hun lijf. Hoe het uitpakt is geen verrassing - de Engelse titel luidt Big is Beautiful - maar een origineel verhaal is dankzij het sprankelende trio helemaal niet nodig.

La brindille

2011 | Drama

Frankrijk 2011. Drama van Emmanuelle Millet. Met o.a. Christa Theret, Johan Libéreau, Anne Le Ny, Maud Wyler en Nina Meurisse.

'Brindille' betekent twijgje. Precies dat is Sarah, een meisje van twintig met een zonnig hoofd vol toekomstmuziek. Tot ze op een dag flauwvalt in het museum in Marseille waar ze hoopt op een baan. Tot haar ontzetting blijkt ze zes maanden zwanger, te laat voor abortus. Acute ontkenning is Sarahs instinctreactie. Regiedebuut van Millet is een ietwat sombere aangelegenheid. Dynamisch tegenwicht tot het ingetogen spel van talent Theret en de kaal-naturalistische regie ontbreekt. Dat doet aan Millets engagement voor het impopulaire onderwerp dan weer niets af.

Joseph et la fille

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Xavier De Choudens. Met o.a. Jacques Dutronc, Hafsia Herzi, Aurélien Recoing en Denis Ménochet.

Na twintig jaar in de nor wil gangster Joseph een laatste casinokraak zetten. Wanneer hij - aanvankelijk hardhandig - in contact komt met Julie, de kleincriminele dochter van zijn overleden celmaat, heeft hij zijn assistente gevonden. Klinkt naar fijne ouderwetse noir, niet? Helaas kan het vakmatig geschoten resultaat niet in de schaduw staan van Franse genreklassiekers als Mélodie en sous-sol en Bob le Flambeur. Dutroncs vermoeide kop en zwijgzaamheid missen hun typecastingeffect niet en Herzi is ontegenzeglijk sexy als kruidje-roer-me-niet op vroege dwaalwegen. Het duo verdiende simpelweg een geïnspireerdere scenarist-regisseur.

Laissez-Passer

2002 | Oorlogsfilm

Spanje/Duitsland/Frankrijk 2002. Oorlogsfilm van Bertrand Tavernier. Met o.a. Jacques Gamblin, Denis Podalydès, Christian Berkel, Marie Gillain en Charlotte Kady.

Film over het dagelijks leven van filmmakers in het door Duitsland bezette Parijs tijdens de tweede wereldoorlog. Mensen vragen zich af of het in het hol van leeuw mogelijk is om op dezelfde voet verder te gaan. Men zit immers toch al in het hol, maar willen de filmmakers wel onder de Duitsers werken? Op verschillende niveaus worden belangrijke kwesties aan de kaak gesteld.

Un aller simple

2001 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 2001. Romantiek van Laurent Heynemann. Met o.a. Jacques Villeret, Barbara Schulz, Lorànt Deutsch, Jean Benguigui en Eva Ionesco.

Jean-Pierre (Villeret) is een ambtenaartje en een nebbisjman op buitenlandse zaken. Zijn chef (Odent) heeft een relatie met zijn vrouw, maar Jean-Pierre voelt zich te impotent om er iets aan te doen. Hij meldt zich als vrijwilliger om Aziz (Deutsch), een illegale immigrant, te begeleiden naar zijn vaderland in het Atlasgebergte van Marokko. Jean-Pierre wordt er door de familie van Aziz met open armen en alle eerbetoon ontvangen, zodat hij eigenlijk niet meer terug wil naar Parijs. Om zijn nieuwe geluk nog meer te vergroten, is er de bevallige gids voor toeristen Val[KA1]erie (Schulz), die bereid is met hem een nieuwe toekomst te beginnen. Oh, wat is het leven toch mooi... Politiek correcte klucht van nul en generlei waarde, gespeeld door de populaire clown van het witte doek Villeret, die ondanks zijn geringe postuur het beeld voortdurend vult. Het scenario is van regisseur Heynemann en Albert Algoud naar de roman van Didier van Cauwelaert. Voor de fans van hoofdrol Villeret.

Mon père...

2001 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 2001. Misdaad van José Giovanni. Met o.a. Bruno Cremer, Vincent Lecœur, Rufus, Michelle Goddet en Nicolas Abraham.

De 78-jarige regisseur Giovanni zat tijdens WO II (1939-44) in het verzet, leerde overvallen plegen en met wapens omgaan. Na de oorlog belandde hij in de zware misdaad. Bij een hold-up liepen de zaken uit de hand, er vielen doden en hij belandde in de gevangenis. Hij werd in 1949 ter dood veroordeeld. In zijn autobiografische film, waarvoor hij het scenario met niemand minder dan Bertrand Tavernier schreef naar zijn eigen boek [KL]Il avait dans le c[KL21]ur des jardins introuvables[KLE] vertelt hij zijn belevenissen als een spannende thriller. Zijn leven heeft Giovanni te danken aan zijn vader, die in 1964 overleed en zich bijna vijf jaar tomeloos inspande om voor zijn zoon gratie te bewerkstelligen. Giovanni die van zijn vader vervreemd was, heeft hem nooit zijn dankbaarheid kunnen tonen. De film is dus een eerbetoon aan onbekende goede eigenschappen van zijn vader die hij nooit gekend had, maar die hij onder de invloed van zijn moeder (Goddet) vervloekte. Cremer is magistraal als Joe die neerstrijkt in het caf[KA1]e [KL]Mieux ici qu`en face[KLE] dat tegenover de gevangenis [KL]La Sant[KA1]e[KLE] gelegen is. Joe beweegt hemel en aarde en maakt een kruisgang om een brief te krijgen van de familie van het slachtoffer, waarin ze Manu (LeC[KL21]ur) vergeven. Intussen zien we Manu in de gevangenis als de ter dood veroordeelde; we proeven de ijzige sfeer aan de hand van bewaker Grinval (Rufus), die een redelijk mens is, hoe celgenoot Manouche (Defosse) behandeld wordt voor longklachten, terwijl ze weten dat zijn kop binnenkort onder valbijl van de guillotine zal rollen. Het spel staat op een hoog peil en de spanning is om te snijden. Aan de minzijde staan een zekere breedlopigheid en clich[KA1]es zoals het hoertje met een gouden hart en sentiment, zoals Joe die een gouden tand laat trekken voor de betaling van het honorarium van advocaat Hecquet (Abraham), die wroeging heeft dat hij zijn client indertijd niet heeft kunnen redden in de rechtszaal. Al met al een indrukwekkende film. Giovanni schreef in de gevangenis een boek over zijn mislukte uitbraakpoging, die zijn zaak er niet eenvoudiger op maakte. Dit boek, een bestseller, werd in 1960 door Jacques Becker op meesterlijke wijze verfilmd als LE TROU. Het camerawerk is van Alain Choquart, widescreen.

Chaos

2001 | Komedie, Drama

Frankrijk 2001. Komedie van Coline Serreau. Met o.a. Catherine Frot, Vincent Lindon, Rachida Brakni, Line Renaud en Aurélien Wilk.

Vileine komedie met een cynische ondertoon, waarin een Algerijnse vrouw afrekent met haar moslimfamilie én haar pooiers. Losjes schakelt Serreau tussen de blanke burgerij, Algerijnse immigranten en een groep pooiers, in wie met een beetje goede wil de frontmannen van het kapitalisme kan worden gezien.

Cet amour-là

2001 | Biografie, Romantiek

Frankrijk 2001. Biografie van Josée Dayan. Met o.a. Jeanne Moreau, Aymeric Demarigny, Christiane Rorato, Sophie Milleron en Stanislas Sauphanor.

De Franse literaire schrijfster Marguerite Duras (Moreau) werd in 1905 geboren. In door de nazi`s bezet Frankrijk begon zij te schrijven. Eerst over haar jeugd in Vietnam ([KL]L`amant[KLE], succesvol en prachtig verfilmd in 1992, waarvan Duras afstand nam) en later ge[KA3]engageerde romans. Kort na de bevrijding werd zij lid van de communistische partij, maar zag binnen vijf jaar in dat de partij niet aan haar verwachtingen beantwoordde. Veel van haar werk werd verfilmd en in de beginjaren 1950 was haar reputatie als schrijfster definitief gevestigd. In 1975 maakt een jonge student, Yann Andr[KA1]ea (Demarigny), kennis met haar werk en is diep onder de indruk. Iedere dag, soms twee maal per dag, schrijft hij haar een brief, die onbeantwoord blijft. Duras heeft inmiddels een turbulent leven achter de rug, waaronder een m[KA1]enage [KA2]a trois. Ze rookt en drinkt veel (zij moest in een kliniek behandeld worden). In 1980 nodigt zij haar briefschrijvende fan uit om naar haar zomerappartement in een badplaats te komen. Yann was van plan na deze ontmoeting een einde aan zijn leven te maken, maar het liep anders. Het tweetal ontwikkelde een relatie - Duras was toen 66 en Yann 28 - die zou duren tot haar dood. Hij werd haar minnaar, vertrouweling en privé-secretaris. Dit alles was niet zonder berekening van de eenzaam geworden grande dame litéraire, wiens karakter gevoegelijk bekend was. Over de zestien jaar met Duras schreef Yann een boek dat hij met Gilles Taurand en Maren Sell tot scenario bewerkte. De 75-jarige Moreau levert een krachttoer als Duras, maar de dialogen staan bol van de literaire citaten, waardoor deze weinig dramatische film beperkt blijft tot Duras- adepten. Demarigny is vooral mooi, terwijl hij weggespeeld wordt door Moreau, die de egoïstische, drakerige diva met verve uitbeeldt. Het camerawerk is van Caroline Champetier.

Ça ira mieux demain

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Jeanne Labrune. Met o.a. Nathalie Baye, Jeanne Balibar, Jean-Pierre Darroussin, Danielle Darrieux en Isabelle Carré.

Celliste Marie (Carr[KA1]e) beschuldigt een man van diefstal van haar portemonnaie in de Parijse metro. Zij is met haar vriendin Annie (Guillemin) onderweg. Marie`s moeder Elisabeth (Balibar) gaat verhuizen, en weet niet wat ze met een ladenkast moet doen, die al heel lang in de familie is. Sophie (Baye) is niet meer zeker van zichzelf; haar man Xavier (Darroussin) weet niet welk beroep hij moet kiezen: psychotherapeut of bottenkraker; hij oefent ze beide uit, onder verschillende namen, maar in dezelfde praktijk. Hij gaat in zijn eentje in een bistro eten en ontmoet zijn oude vriend Franck (Bezace), een binnenhuisarchitect, die van zijn vrouw C[KA1]eline (Besançon) minder vet zou moeten eten. Sophie ontmoet Elisabeth en raakt in gesprek over de ladenkast die eerst in plastic gewikkeld moet worden voordat hij in de kelder kan. Is het wel of niet goed voor het hout; iedereen doet zijn zegje. Er gebeurt van alles en zo maken we kennis met de belangrijkste personages van de film. We volgen een week lang hoe het met hen gaat. Sommigen hebben geluk, anderen hebben pech. Veel gebeurtenissen zijn ronduit grappig, andere voorvallen zijn minder humoristisch, afhankelijk van de spelprestaties. Baye is heel goed als weifelaarster, die naar seks verlangt, en Balibar komt heel sympathiek en geloofwaardig over. Veterane Darrieux is goed op dreef als vrouw die alles over gordijnstoffen weet. Ondanks het originele scenario van regisseuse Labrune had de film veel grappiger kunnen zijn. Het einde is abrupt, maar laat de deur wagenwijd open voor een vervolg. Wie de film op tv kan zien, moet hem beslist niet overslaan - hij is leuk genoeg. Het camerawerk is van Jean-Claude Thibaut.

Love me

2000 | Drama, Fantasy, Muziek

Frankrijk 2000. Drama van Laetitia Masson. Met o.a. Sandrine Kiberlain, Johnny Hallyday, Julie Depardieu, Anh Duong en Salomé Stévenin.

In deze film worden realistische scènes afgewisseld met een soort dromen en halucinaties. In de realiteit ziet de kijker Gabrielle, een jonge vrouw die aan het strand woont in Frankrijk en in een bar leeft. Ze is fan van de muziekant Lennox. In de andere scènes doolt dezelfde vrouw door de straten van een Amerikaanse stad waar ze Lennox na een concert ontmoet.

Le cœur à l'ouvrage

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Laurent Dussaux. Met o.a. Mathilde Seigner, Amira Casar, Marc Citti, Bruno Slagmulder en Catherine Jacob.

Bruno (Citti), die pornofilms regisseert, zou weleens een `echte` film willen draaien. Hij krijgt de nodige subsidies bijeen (zo gaat dat in Europa) voor een romantische film met in de hoofdrollen Julien (Slagmulder) en Chlo[KA3]e (Seigner), zijn favoriete pornosterren. Fran[KA10]coise is de productrice. Zij is bereid deze uitdaging aan te gaan. Sophie (Abascal) is de vriendin van Julien; zij is onvruchtbaar. Haar vriendin No[KA3]elle (Casar) wil graag een kind, maar heeft een probleem met haar vriend Marc (Catalifo). Ze vraagt of Sophie een nachtje wil gaan slapen met Marc, want in het donker merkt hij dat toch niet, terwijl zij dan een kindje kan maken met Julien. Het idiote scenario van Tonino Benacquista, die even te zien is als tatoeëerder, probeert te laten zien wat er normaal gesproken op de set gebeurt, nu privé gebeurt... Wie deze verwisselingsklucht ernstig neemt, kan beter eens een bezoekje aan de psychiater brengen. Het spel is beneden peil, de regie is krachteloos en het verhaal is bijzonder flauw. Het camerawerk is van Paco Wiser.

Gouttes d'eau sur pierres brûlantes

2000 | Komedie, Drama

Frankrijk 2000. Komedie van François Ozon. Met o.a. Bernard Giraudeau, Ludivine Sagnier, Anna Thompson, Anna Levine en Malik Zidi.

De derde film van Ozon is een getrouwe bewerking van het toneelstuk [KL]Tropfen auf heisse Steine[KLE] van Rainer Werner Fassbinder, die het op negentien-jarige leeftijd schreef. Tijdens Fassbinder`s leven werd het nooit opgevoerd en dit is de eerste verfilming. Zijn toneelafkomst is behouden gebleven. Het is een stuk voor vier personen in vier bedrijven. L[KA1]eopold (Giraudeau) is begin vijftig en verkoopt met succes verzekeringen. Hij is biseksueel. Hij ontmoet de twintig-jarige Franz (Zidi) die van plan is met Anna (Sagnier) te trouwen. L[KA1]eopold verleidt hem eenvoudig en maakt hem zijn minnaar en `huisvrouw`. Hun relatie verloopt niet goed ze worden beiden steeds ontevredener met hun bestaan. Dan komt Anna, die probeert haar Franz te heroveren. Anna ontdekt dat Franz op seksueel gebied het nodige geleerd heeft en laat zich door Franz verwennen. Dan verschijnt L[KA1]eopold en hij verleidt Anna. Nu vormen ze een trio. In het laatste bedrijf komt Vera (Thompson), de transseksuele ex-vriend van Léopold, die zich volledig heeft laten ombouwen tot vrouw voor Léopold. Ozon, die het scenario schreef heeft de sfeer van de jaren 1970, waarin Fassbinder's stuk speelt, op een rake manier gecreëerd. Met de casting van de vier rollen heeft hij midden in de roos geschoten. Kenners en liefhebbers van het werk van Fassbinder zullen tevreden zijn met Ozon's resultaat, maar buiten deze kring zal de film op enkele uitzonderingen na minder enthousiast ontvangen worden. Ozon heeft zich goed van zijn taak gekweten, zodat je twijfelt of de personages nu oorspronkelijk Duits of Frans zijn. Het tragische slot in de vorm van een telefoongesprek vergeet je niet gauw. Malick Zidi's tweede lange film, Sagnier is nu een talent en de Amerikaanse Thompson past prachtig in het geheel. Het camerawerk van Jeanne Lapoirie is heel inventief. De film, die in diverse landen uitkwam genereerde een omzet van 350.000 dollar.

Six Pack

1999 | Misdaad

Frankrijk 1999. Misdaad van Alain Berbérian. Met o.a. Richard Anconina, Chiara Mastroianni, Frédéric Diefenthal, Carole Richert en Jonathan Firth.

Tijdens het opbreken van een kermis wordt het verminkte lijk gevonden van een jonge vrouw. Commissaris Nathan (Anconina) en zijn assistent Philippe Saule (Diefenthal) herkennen de handtekening van een seriemoordenaar die ze al geruime tijd achtervolgen. Ook al is Nathan een uitmuntend speurder toch brengt deze nieuwe misdaad hem geen stap dichter bij de moorddadige dader. Hij is ervan overtuigd dat het een Amerikaan is en hij trekt naar Chicago om bewijzen te zoeken die zijn vermoedens kunnen staven. McPherson (Firth), zijn Amerikaanse collega, herkent opvallen gelijkenissen tussen de slachtoffers van Parijs en gelijkaardige moorden in de V.S. McPherson is er zeker van dat Nathan te maken heeft met de maniak die zij 'Six Pack' gedoopt hebben. Conventionele seriemoorden-thriller zoals we er de jongste tijd al zoveel gezien hebben. De film is goed en spannend gemaakt, maar staat bol van de clichés. Anconina speelt zijn rol met de nodige cynische knipoogjes. Regisseur Berberian schreef zelf het weinig originele scenario. Fotografie is van Jean-François Robin. Dolby Stereo.

Qui plume la Lune ?

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Christine Carrière. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Garance Clavel, Elsa Dourdet, Michèle Ernou en Michelle Brousse.

Als de vrouw van Lucien (Darrousin) overlijdt, blijft hij achter met twee dochtertjes, Suzanne (Ferreira als kind, Duchamp als tiener, Clavel als volwassene) en Marie (Guedra als kind, Lienard als tiener, Dourdet als volwassene). Hij wil zijn kinderen beschermen en hun moeder vervangen, maar tegelijkertijd waken de meisje over hem. Luciens moeder (Ernou) behandelt hem op haar beurt weer als een kind en die situatie is op den duur niet houdbaar. Dat komt in de vorm van een generatieconflict als de meisjes volwassen worden. Suzanne trouwt met de verkeerde kerel en Marie mist de boot. Het intelligente scenario van regisseuse Carrière is gedeeltelijk autobiografisch, maar ze heeft opzettelijk haar eigen situatie omgekeerd want zij verloor op jonge leeftijd haar vader. De manier waarop ze de problemen van het chaotische huishouden benadert, is geloofwaardig en ze doet het met een bepaalde luchtigheid, waardoor je bij dit mooi gespeelde drama af en toe behoorlijk glimlacht. Het spel is mooi en de rollen passen bij hun onderwerp. Het camerawerk is van Pierre David, Pascal Lagriffoul en Gilles Porte. Carrière's tweede speelfilm werd op kleine festivals bekroond en ze sleepte zelfs een prijs in de wacht in Cannes.

Les enfants du siècle

1999 | Drama, Historische film, Biografie

Frankrijk 1999. Drama van Diane Kurys. Met o.a. Juliette Binoche, Benoît Magimel, Stefano Dionisi, Robin Renucci en Karin Viard.

Toen de barones Amandine Aurore Lucile Dudevant, geboren Dupin, 29 jaar was en twee kinderen had, liet zij haar man in de steek en ging naar Parijs. Dat was in het jaar 1833. Ze had literaire aspiraties, rookte sigaren en droeg een broek - revolutionair voor haar tijd. Haar romans keerden zich tegen de burgerlijke moraal en gingen over maatschappelijke vraagstukken. Ze noemde zich George Sand (Binoche) en had twee hartstochtelijke relaties, die de geschiedenis zijn ingegaan als de romances van de eeuw. De eerste was met de Franse schrijver Alfred de Musset (Magimel) die zes jaar jonger was, en de tweede was met de componist Frédéric Chopin. Beide mannen vertegenwoordigden als geen ander, ieder op zijn gebied, de romantische stroming in de kunst. De film van Kurys gaat over die eerste grote liefde met de veel begaafdere De Musset, die onder haar kracht geleden heeft. Hij werd slechts 47 jaar en zij 72. Het stel gaat naar Venetië, waar ze hun hoogte- en dieptepunten beleven. Het is altijd een groot genoegen om naar Binoche te kijken, want zij is een der grote actrices van haar tijdperk en speelt ongewild Magimel een beetje van het scherm. Helaas is het scenario van Murray Head, François-Olivier Rousseau en regisseuse Kurys te praterig en duurt de film minstens een half uur te lang. De bijrollen zijn goed; de decors en de kostuums zijn zo mooi, dat ze aandacht moeiteloos afleiden als de film te toneelmatig wordt. Het camerawerk van Vilko Filac is uitstekend.

Les Acteurs

1999 | Drama

Verenigde Staten 1999. Drama van Bertrand Blier. Met o.a. Pierre Arditi, Josiane Balasko, Jean-Paul Belmondo, François Berléand en Dominique Blanc.

In deze bijna plotloze film die aaneengeregen is met min of meer in elkaar overgaande episoden krijgen een keur van Franse acteurs en actrices de kans zichzelf te spelen, te parodiëren of andere te imiteren in scène's uit bekende of beroemde films. Wie niet op de hoogte is met de Franse cinema, ontgaat veel. Wie denkt dat hij flink wat af te lachen krijgt, wordt teleurgesteld omdat de spelers eindeloos lang over hun vak, hun angsten voor de toekomst en andere zaken praten. Sommige fragmenten duren veel te lang en herhalen zich. Toch moet gesteld worden dat de rolverdeling zijn uiterste best gedaan heeft, waardoor er hele boeiende stukken in de film zitten. Soms staat de fijnzinnige humor op een hoog niveau. Kortom een film voor echte cinefielen met een gedegen kennis van de Franse film. Het scenario is van regisseur Blier. Het camerawerk is van François Catonné. Hoe je het wendt of keert, het resultaat is een originele en verbluffende Blier.

Alice et Martin

1998 | Drama

Frankrijk/Spanje 1998. Drama van André Téchiné. Met o.a. Juliette Binoche, Alexis Loret, Mathieu Amalric, Carmen Maura en Jean-Pierre Lorit.

Regisseur Téchiné, maker van het ondergewaardeerde meesterwerk Les roseaux sauvages, heeft de gave onvoorspelbaarheid te kunnen koppelen aan een coherent verhaal. In wat we wel een typisch Franse film mogen noemen - prachtige beeldtaal en aanvankelijk wat verwarrende tijd- en karakterduiding - zijn we getuige van de gecompliceerde verhouding tussen violiste Alice (Juliette Binoche) en gekneusde Martin (Alexis Loret). In de proloog zien we Martins trauma in wording wanneer zijn moeder hem op zijn tiende wegbrengt naar zijn echte, tirannieke, vader. Tien jaar later vlucht hij weg en via omzwervingen belandt hij in Parijs waar hij de veel oudere Alice leert kennen. Martin hunkert naar vergetelheid, Alice naar intimiteit. Téchiné heeft zijn film opgetuigd met verscheidene dramatische breekpunten en het voert te ver om zijn doorwrochte plotontwikkelingen prijs te geven. Het volstaat te zeggen dat Martin wordt verteerd door schuldgevoelens en het is aan de kijker om zich over te geven aan zijn lijdensweg. De jonggestorven Jeff Buckley verwoordt het treffend in de wonderschone soundtrack, 'why is everything so hazy, or am I just going crazy, dear.' (VM/VPRO Gids)

Le cousin

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Alain Corneau. Met o.a. Patrick Timsit, Alain Chabat, Samuel Le Bihan, Caroline Proust en Christophe Peyroux.

Als gevolg van een ondervraging pleegt een smeris zelfmoord. De leden van zijn team zeggen tegen de vrouwelijke rechter van instructie Lambert (Trintignant) dat zij Nounours (Timsit), de tipgever van de overleden politieman, niet kennen. Diens opvolger G[KA1]erard Delvaux (Chabat) blijft gebruik maken van de diensten van Nounours bij drugszaken ondanks dat zijn baas Francis (Le Bihan) er tegen is. Nounours geeft een tip, waarmee het team van Delvaux scoort zonder dat zij weten wie de bron is. Het blijkt echter dat de gearresteerde leveranciers diplomatieke onschendbaarheid genieten; blijft als schuldige Nounours, en Delvaux wordt overgeplaatst naar een wijkbureautje. Regisseur Corneau kent het genre op zijn duimpje en deze doeltreffende film zit goed in elkaar dankzij het hechte scenario dat hij schreef met Michel Alexandre, die zijn sporen verdiende met L627 uit 1992. De luidruchtige songs van Axelle Red, Khaled, Les Rita Mitsouko en Mano Negra zullen voor sommige kijkers storend werken en bijrollen komen karikaturaal over. Dit wordt echter ruimschoots gecompenseerd door het goede spel van Timsit, dat afwisselend ernstig en dan weer bij het bespottelijke af is. Het camerawerk is van Michel Amathieu.

Détective

1985 | Mysterie, Thriller

Frankrijk/Zwitserland 1985. Mysterie van Jean-Luc Godard. Met o.a. Nathalie Baye, Johnny Hallyday, Claude Brasseur, Laurent Terzieff en Jean-Pierre Léaud.

Vermakelijk staaltje plotloze anti-genrecinema door Jean-Luc van de Rebellenclub, filmdeconstructivist sinds 1960. Terwijl in het Parijse Hôtel Concorde Saint Lazare een moordzaak speelt, kruisen de slingerpaden van een dozijn figuren elkander. En ook weer niet. Godards idee van een grotepublieksfilm, een door drie cameramensen briljant gefotografeerd cinefielenfeestje, bruist en ontregelt. Begin '84 gedraaid als Baye-Hallyday-tortelduivenvehikel voor co-producent Alain Sarde in ruil voor de financiering van Je vous salue, Marie, in de nazomer van datzelfde jaar opgenomen. Jean-Pierre Léaud, Laurent Terzieff, Ann-Gisel Glass en piepkuiken Julie Delpy spelen bijrollen. Mede opgedragen aan cultregisseur Edgar G. Ulmer (1904-1972).

op televisie
1 uitzending

Détective (1985) is deze week eenmaal op televisie. Log in om een abonnement aan te maken

Datum
Zender
Tijd
dinsdag 19 december
ARTE
01:25 - 03:00

Reageer