Christiane Philippe

Producer

Christiane Philippe is producer.
Er zijn 6 films gevonden.

Sud

1999 | Documentaire, Drama

België/Frankrijk 1999. Documentaire van Chantal Akerman. Met o.a. Cora Jones, Ed Taylor, Jr., Michael Journee, Dereck Mohammed en Mrs. Callins.

In 1998 werd de zwarte James Byrd, Jr. op afschuwelijke wijze omgebracht door drie blanke jongeren. De man werd in elkaar geslagen, aan een camion gebonden en bijna vijf kilometer verder gesleurd. Aan de hand van deze racistische moord onderzoekt Akerman het rassengeweld in Alabama dat nog steeds deel uitmaakt van het dagelijkse leven in het zuiden van de VS. Volgens sheriff Billy Rowles is de toestand in Jasper, Alabama niet anders dan in de rest van het land, maar volgens een andere bron wint de Ku Klux Klan de laatste vijftien jaar weer aan sterkte. Voor hen moet elke niet-Ariër het land uitgezet worden. Ze zijn uiterst gevaarlijk omdat niemand hen orders geeft. Ze volgen enkel hun 'Christelijke instelling'. Een pijnlijke documentaire die, naast de gesprekken, ook nog de weg volgt waarover James Byrd meegesleurd werd, tergend traag zodat we als toeschouwer haast elke centimeter van die weg meemaken. Oudere negers vertellen over hun leven vroeger, dat niet bepaald anders was als vandaag, enkel de misdaden van uiterst rechts zijn nu illegaal, ook al wordt nog steeds zelden een blanke veroordeeld voor een misdaad begaan t.o.v. iemand van een ander ras. Claire Atherton was verantwoordelijk voor de montage. Fotografie is van Raymond Fromont.

Quand j'étais belge...

1999 | Documentaire

België/Frankrijk/Nederland 1999. Documentaire van Luc de Heusch.

Een eigenzinnige geschiedenis van Belgi[KA3]e, beginnende met de volksopstand in 1930 n.a.v. de opvoering van de opera [KL]De stomme van Portici[KLE], die leidde tot het uitdrijven van de Nederlandse bezetter. Eindelijk was Belgi[KA3]e onafhankelijk. Met de kroning van Leopold I was het land [KL]e[KL]en. Of toch niet? Belgi[KA1]e was een verzameling van twee volkeren met een totaal verschillende culturele achtergrond: de Franstalige Walen en de Nederlandstalige Vlamingen. Maar Vlaanderen sliep en liet zich domineren door de Franssprekende aristocratie. Het zou tot 1898 duren alvorens het Nederlands offici[KA3]eel de tweede taal in Belgi[KA3]e werd. Daarna zouden twee oorlogen de taalstrijd tot ongekende hoogten doen ontbranden, vooral wanneer tijdens WOII extreem rechts in Vlaanderen zich achter het idee[KA3]engoed van Hitler zou plaatsen. De daaropvolgende koningskwestie verscheurde het land nog meer. De Heusch vertelt de geschiedenis van het land vooral vanuit het standpunt van deze taalstrijd, waarbij hij geen partij kiest. Zelf is hij Brusselaar en nakomeling van een Vlaamse vader en Waalse moeder, dus de uitverkoren scheidsrechter. De documentaire is grotendeels samengesteld uit fragmenten van films van Henri Storck ([KL]Les f[KA4]etes du centenaire[KLE], [KL]F[KA4]etes de Belgique[KLE], [KL]Vacances[KLE], [KL]Terre de Flandre[KLE], [KL]Les jeux de l`[KA1]et[KA1]e[KLE], [KL]Symphonie paysanne[KLE]), Charles De Keukeleire ([KL]Witte vlam[KLE]), Hugo Claus (DE LEEUW VAN VLAANDEREN) en De Heusch zelf (Féte chez les Hamba, Michel de Ghelderode en Les Amis du plaisir, trente ans après) en actualiteitsopnamen van Belgavox. De Heusch schreef zelf het scenario en de commentaar, die gesproken wordt door Jean-Daniël Nicodème. Montage is van Emmanuelle Thibault en fotografie van Stéphane Adam en Claude Geens.

Les enfants du Borinage

1999 | Documentaire, Drama

België 1999. Documentaire van Patric Jean.

In de vorm van een brief aan regisseur Henri Storck, die in 1933 samen met Joris Ivens de klassieke documentaire BORINAGE draaide, brengt regisseur/scenarist Jean een afwisseling van beelden van de ellende in 1933 in vergelijking met het leven in dezelfde streek bijna zeventig jaar later. Analfabetisme is er nog steeds een alledaags verschijnsel. Jean bewijst dat armoede, evenals rijkdom, erfelijk is. Mensen worden op straat gezet omdat ze de huur van een armzalig krot niet kunnen betalen. De politiekers beloven veel, maar ondernemen niets om de levensomstandigheden van de mensen te verbeteren. Een pakkend document dat niemand onberoerd kan laten en zeker even diepgaand is als het illustere voorbeeld. Het is de laatste film waaraan Storck nog heeft meegewerkt als raadgever, kort voor zijn dood in 1999. Nathalie Delvoye stond in voor de montage. Jean leest zelf de tekst die opgevat is als een brief. Fotografie is van Guy Maezelle. De film werd bekroond met een Zilveren Wolf op het International Documentary Filmfestival Amsterdam (IDFA) 1999.

La violence de leurs rêves

1997 | Documentaire

België/Duitsland 1997. Documentaire van Loredana Bianconi. Met o.a. Barbara Balzerami, Adriana Faranda, Nadia Mantovani en Susanna Ranconi.

Vier vrouwen praten onomwonden over hun verleden. Ze hebben niets gemeen, enkel dat ze in de jaren 1970 lid waren van de terroristische groepering Brigado Rosso. Ze waren gekant tegen de gevestigde orde. Ze droomden van een meer rechtvaardige wereld, waarin corruptie en kapitalisme niet meer bestonden. Ze werden alle vier gearresteerd en veroordeeld: Barbara Balzerami, in 1985 tot levenslang veroordeeld; Adriana Faranda, in 1979 tot levenslang veroordeeld; Nadia Mantovani, in 1976 veroordeeld tot 67 jaar gevangenisstraf; Susanna Ranconi, in 1980 tot levenslang veroordeeld. Voor de camera van Bianconi praten ze over hun motieven, de acties waaraan ze deelnamen, de reden waarom ze lid werden van een groep terroristen. Zo schetst de regisseur/scenariste een niet bepaald vleiend beeld van de jaren 1970. Er zit weinig beweging in de film, want alles beperkt zich tot ellenlange monologen van de vier vrouwen. Vandaar dat de film vooral mensen zal aanspreken die onderlegd zijn in de internationale politiek van die periode. Toch blijf je geboeid kijken en vooral luisteren naar een relaas uit eerste hand van mensen die actief waren tijdens een bijzonder woelige en bloedige periode van onze moderne geschiedenis. De camera werd gehanteerd door Alain Marcoen.

Gigi, Monica... et Bianca

1996 | Familiefilm, Drama, Documentaire

Frankrijk/België 1996. Familiefilm van Yasmina Abdellaoui, Benoît Dervaux en Jean-Pierre Dardenne.

Boekarest 1994. Na de val van het communisme heerst er chaos in Roemeni[KA3]e. Veel ouders hebben hun kinderen in de steek gelaten, die heel snel opgroeiden tot gezagsloze jongeren zonder eerbied voor de wet. Ze hangen o.a. rondom het station, Boekarest-Noord. Ze doden de tijd met zuipen, roken, stelen en verkrachten. De makers volgen een stelletje, Gigi die zeventien is en Monica die vijftien is. Ze verwacht een baby. De makers observeren en laten de betrokkenen aan het woord. Na de geboorte van hun baby Bianca, zijn ze vastbesloten toch iets van het leven te maken. Een schrijnend verslag dat de kijker naar de keel grijpt door het realisme. De kinderlijke Monica vormt een schril contrast met de levenservaring (of wat ervoor moet doorgaan) van haar vriendje Gigi. Abdellaoui en Dervaux schreven het scenario dat een pijnlijk beeld geeft van Roemenië in die periode dat ze film draaiden. De montage is van Marie-Hélène Dozo. Het camerawerk is van co-regisseur Dervaux. Geschikt als discussie-onderwerp op school.

Lee Miller ou la traversée du miroir

1995 | Documentaire, Biografie

Frankrijk/België 1995. Documentaire van Sylvain Roumette. Met o.a. David Sherman, Anthony Penrose en Patsy I. Murray.

Lee Miller (Elisabeth Miller, 1907-77) was een vrijgevochten wereldburger die zich overal thuis voelde. In de jaren 1930 inspireerde haar gezicht de modefotografen. Cocteau liet zich door haar leiden bij het maken van LE SANG D`UN POETE (1930). Ze was actrice, schrijfster, oorlogscorrespondente, fotografe en feministe. Ze was een van de eerste vrouwen die zich openlijk naakt lieten fotograferen. Tot haar intieme vriendenkring behoorden mensen als Cocteau, Man Ray, Max Ernst en Pablo Picasso. Nadat ze een reeks opmerkelijke foto's had gemaakt van de uitroeiingskampen in Duitsland eind jaren 1940, trok ze zich terug om te trouwen met de Britse Roland Penrose. Deze meermaals bekroonde documentaire geeft een uitstekend beeld van deze niet alledaagse vrouw. Gidsen doorheen haar leven zijn haar zoon Anthony Penrose en haar vriend David Sherman. Er wordt gretig gebruik gemaakt van haar foto's, actualiteitsopnamen en fragmenten uit films als LE SANG D'UN POETE en de Man Ray-films AUTO-PORTRAIT, LE RETOUR A LA RAISON, L'ETOILE DE MER en LA GAROUPE. Fragmenten uit haar werk worden gelezen door Susan Moncur. Roumette schreef het scenario en Michèle Loncol stond in voor de montage. Nieuw fotomateriaal is van Philippe Ros.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Christiane Philippe op televisie komt.

Reageer