Jean-François Gallotte

Regisseur, Acteur

Jean-François Gallotte is regisseur en acteur.
Er zijn 25 films gevonden.

Monsieur Joseph

2007 | Drama

Frankrijk/België 2007. Drama van Olivier Langlois. Met o.a. Daniel Prévost, Julie-Marie Parmentier, Serge Riaboukine, Catherine Davenier en Didier Lafaye.

Beklemmende tv-adaptatie van het Georges Simenon-verhaal Le petit homme d'Arkhangelsk. Karakterspeler bij uitstek Prévost is meneer Joseph, handelaar in en verzamelaar van antiquarische boeken. Algerijn van geboorte, leidt Youssef Hamoudi al 45 jaar een kalm bestaan in een Noord-Frans stadje. Dat leventje komt acuut op z'n kop te staan wanneer zijn veel jongere echtgenote (Parmentier) verdwijnt. Scenarist Jacques Santamaria verplaatste de handeling en gaf het personage een andere etnische achtergrond. De pragmatisch geregisseerde, pijnlijke moraalvertelling over de ogenschijnlijk geaccepteerde vreemdeling is niettemin exact conform Simenons intenties.

De l'amour

2001 | Drama

Frankrijk 2001. Drama van Jean-François Richet. Met o.a. Virginie Ledoyen, Yazid Aït, Mar Sodupe, Stomy Bugsy en Jean-François Stévenin.

Maria (Ledoyen) is twintig. Ze is afkomstig uit een kleinburgerlijk, maar net milieu van Spaanse immigranten. Ze woont in een banlieu, die geleidelijk in verval raakt. Er wordt gedealed, gewed op vechtende pitbulls en er is vandalisme, maar het schijnt Maria niet te deren. Temidden van de jonge beurs, die rondkarren in glanzende BMW-tjes op afbetaling, voelt zij zich happy met haar vriendje Karim (Aït), wiens ouders uit de Maghreblanden afkomstig zijn. Ze droomt ervan om een restaurant te openen, maar vindt werk op een kussenfabriek, waar ze aan de lopende band moet staan. Na een aantal weken hangt het monotone werk haar de keel uit en geeft ze de pijp aan Maarten. Bij het shoppen in een grote hypermarkt steelt ze zonder na te denken een stuk lingerie en wordt op heterdaad betrapt. Rebellerend tegen haar omstandigheden, ontkent ze hardnekkig de diefstal, belandt op het politiebureau en het gaat van kwaad tot erger. Kleine oorzaken, grote gevolgen. Richet, die naam heeft gemaakt als geëngageerde filmer met talent, die geen blad voor de mond neemt, heeft een luchtig drama over jongeren uit de voorsteden gebracht. Hoofdrol Ledoyen vult gemakkelijk het scherm, daarbij adequaat gesteund door bijrollen Stévenin als flic Bertrand, hip-hop muzikant Stomy Bugsy als drugsdealer Manu en Putzulu als Pascal de inspecteur van politie. Het scenario van regisseur Richet en Aït is misschien net iets te luchtig als drama, maar het bevat een scherpe milieuschets. Het camerawerk is van Christophe Beaucarne.

15 août

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Patrick Alessandrin en Patricl Alessandrin. Met o.a. Richard Berry, Charles Berling, Jean-Pierre Darroussin, Mélanie Thierry en Selma El Mouissi.

Max (Berry), Vincent (Berling) en Raoul (Darroussin) gaan voor het lange weekend van O.L.V. Hemelvaart (Maria Hemelvaart) op 12 augustus op weg naar de bekende badplaats in Zuid-Bretagne La Baule, waar hun vrouwen in een grote bungalow de laatste veertien dagen met de kinderen hebben doorgebracht. Helaas voor de dames heeft het aan één stuk door geregend en als de hardwerkende heren met goede banen en beroepen, inclusief maîtresses arriveren, zijn de vrouwtjes met onbekende bestemming gevlogen. De kinderen, die ze nauwelijks kennen, moeten door de vaders bemoederd worden. Waar de moeders uithangen, die nu eens als meiden onder elkaar wilden zijn, komen we nooit te weten, maar wel dat het toilet in de vakantiewoning ontstopt moet worden. Deze pretentieuze film die net zo verstopt is, komt echter nooit in de stroomversnelling. Een mislukte poging om het succesvolle thema van TROIS HOMMES ET UN COUFFIN van Coline Serreau uit 1985 nog eens te variëren. De ene afgezaagde, humorloze scène volgt de andere in vlot tempo op, maar de som van het geheel leidt nergens toe. Zonde van de hoofdrollen, die tot veel beter in staat zijn. Door de pedanterige aanpak van Alessandrin krijgen ze geen kans. Het scenario is van Lisa Azuelos-Alessandrin. Het camerawerk is van Damien Morisot. Luc Besson produceerde de film. Widescreen.

Épouse-moi

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Harriet Marin. Met o.a. Michèle Laroque, Vincent Perez, Miki Manojlovic, Arnaud Giovaninetti en Audrey Tautou.

De wanhopige Oriane Roche (Laroque) doet alles om haar huwelijk met Hadrien (Perez) te redden voor de ondergang. Ze laat zich zelfs de toekomst voorspellen door Bodel (Manojlovic), maar die is ongunstig. Tot drie keer toe zelfs. Dan neemt ze haar eigen lot in handen en komt het in de finale op zijn pootjes terecht. Het scenario is van debuterend regisseuse Marin en Laurent Chouchan, die gepoogd hebben in de stijl van IT'S A WONDERFUL LIFE uit 1947 een eigentijdse Frank Capra kuitenflikker te maken. Het is te Frans en niet hetzelfde. Het spel is OK, maar de dialogen zijn soms verstikkend en de film te hypothetisch om geloofwaardig te zijn. Het camerawerk is van Bertrand Laforêt en Gérard Simon.

Les autres filles

2000 |

Frankrijk 2000. Caroline Vignal. Met o.a. Caroline Baehr, Lulie Leclerq, Jean-François Gallotte en Julie Leclerq.

De wanhopige Oriane Roche (Laroque) doet alles om haar huwelijk met Hadrien (Perez) te redden voor de ondergang. Ze laat zich zelfs de toekomst voorspellen door Bodel (Manojlovic), maar die is ongunstig. Tot drie keer toe zelfs. Dan neemt ze haar eigen lot in handen en komt het in de finale op zijn pootjes terecht. Het scenario is van debuterend regisseuse Marin en Laurent Chouchan, die gepoogd hebben in de stijl van IT'S A WONDERFUL LIFE uit 1947 een eigentijdse Frank Capra kuitenflikker te maken. Het is te Frans en niet hetzelfde. Het spel is OK, maar de dialogen zijn soms verstikkend en de film te hypothetisch om geloofwaardig te zijn. Het camerawerk is van Bertrand Laforêt en Gérard Simon.

Le cœur à l'ouvrage

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Laurent Dussaux. Met o.a. Mathilde Seigner, Amira Casar, Marc Citti, Bruno Slagmulder en Catherine Jacob.

Bruno (Citti), die pornofilms regisseert, zou weleens een `echte` film willen draaien. Hij krijgt de nodige subsidies bijeen (zo gaat dat in Europa) voor een romantische film met in de hoofdrollen Julien (Slagmulder) en Chlo[KA3]e (Seigner), zijn favoriete pornosterren. Fran[KA10]coise is de productrice. Zij is bereid deze uitdaging aan te gaan. Sophie (Abascal) is de vriendin van Julien; zij is onvruchtbaar. Haar vriendin No[KA3]elle (Casar) wil graag een kind, maar heeft een probleem met haar vriend Marc (Catalifo). Ze vraagt of Sophie een nachtje wil gaan slapen met Marc, want in het donker merkt hij dat toch niet, terwijl zij dan een kindje kan maken met Julien. Het idiote scenario van Tonino Benacquista, die even te zien is als tatoeëerder, probeert te laten zien wat er normaal gesproken op de set gebeurt, nu privé gebeurt... Wie deze verwisselingsklucht ernstig neemt, kan beter eens een bezoekje aan de psychiater brengen. Het spel is beneden peil, de regie is krachteloos en het verhaal is bijzonder flauw. Het camerawerk is van Paco Wiser.

Premières neiges

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Gaël Morel. Met o.a. Stéphane Rideau, Aure Atika, Salim Kechiouche, Tony Baillangeat en Jean-Pascal Hattu.

Het is kerstavond. De jonge zwerfster L[KA1]ea (Bouchez) heeft zich laten opsluiten in een grootwarenhuis. Ze wacht op instructies van haar lesbische vriendin Juliette (Atika) om de winkel te plunderen. Maar Juliette laat niets van zich horen en de nachtwaker Eric (Rideau) ziet een vrouw in de gangen op zijn bewakingsscherm. Hij lokt haar in een hinderlaag. Voordat hij de politie kan waarschuwen moet Léa de zwakke plek ontdekken van Eric. Hij tracht haar te overtroeven. Zij tracht hem te provoceren. Een psychologisch duel in kamerspelvorm. Het geheel steunt op de vertolking van de twee jonge hoofdacteurs, die erin slagen om met een minimum aan middelen een haast ondraaglijke claustrofobische spanning op te wekken. Een 'tour-de-force' die niemand onberoerd kan laten en bovendien blijft de kerstgedachte alomtegenwoordig in deze tempel van de consumptie. Pierre Sauvil, Michel Grisolia en regisseur Morel schreven het scenario. Fotografie is van Michel Amathieu. Wordt ook vertoond als LÉA ET ÉRIC. Dolby Stereo.

Les Parasites

1999 | Komedie

Frankrijk/Italië 1999. Komedie van Philippe de Chauveron. Met o.a. Oulage Abour, Estelle Skornik, Atmen Khelif, Elie Semoun en Lionel Abelanski.

Oulage (Abour) denkt dat hij de oudejaarsavond alleen kan doorbrengen met Brigitte (Skornik) in het chique appartement van haar ouders. Hij hoopt dat hij zijn verovering voor het eerst mag kussen en als hij een beetje geluk heeft zit er nog meer in voordat het nieuwe jaar is begonnen. Hij is onkundig van het feit dat Brigitte een verkleedpartij heeft georganiseerd, waardoor zijn voorgenomen plezier definitief bedorven wordt. Erger nog, ook Brigitte`s beste bedoelingen vallen in het water door de partycrashers uit de titel. Deze banale klucht is een excuus om allerlei stereotiepe buitenbeentjes met boertige leut de revue te laten passeren en iedereen zijn nummertje te laten opvoeren. Zij vari[KA3]eren van een kleverig meisje (Bail), een gedrepimeerde smeris (Semoun), een hasjverslaafde zonder stuff (Kelif), een psychopaat (Abelanski), een Cubaanse (Varela) die naarstig op zoek is naar een verblijfsvergunning, enz. De grappen zijn vulgair, het spel is ongeïnpsireerd en lijkt op een slechte tv-show die al decennia achtereen de zaterdagavond van de tv- kijker in Frankrijk vergalt. Het scenario is van Oulage Abour en Philippe de Chauveron. Het camerawerk is van Wilfrid Sempé. Uitsluitend voor Frankrijk en ongeschikt voor de export.

Chili con carne

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Thomas Gilou. Met o.a. Antoine de Caunes, Valentina Vargas, Gilbert Melki, Jean-Yves Lafesse en Tara Romer.

Stijve Fransman Claude (De Caunes) werkt voor een Amerikaanse multinational. Hij is een saaie vent, die niet alleen zijn werk tot in de puntjes geregeld heeft, maar ook zijn priv[KA1]eleven, inclusief zijn beleggingen. In[KA2]es (Vargas), afkomstig uit Chili, is 35 jaar, driemaal getrouwd geweest, met resp. Pierre (Lafesse), Yannick (Romer) en Gabriel (Melki). Ze heeft van ieder een kind en zorgt ook nog voor haar grootmoeder. Twee persoonlijkheden die absoluut elkaars tegenpolen zijn. Hun paden kruisen... In het scenario van Florence Gilardo en regisseur Gilou zit een happy end, maar deze comedy bevat flauwe grappen. Gilou die de bioscoopganger op aardige films zoals BLACK MIC MAC en LA VERIT[KA1]E SI JE MENS (1 en 2) heeft getracteerd gaat teveel op herhaling en mist zijn doel - het kan niet altijd raak zijn. Hoofdrollen De Caunes en Vargas (THE NAME OF THE ROSE) zijn eigenlijk te goed voor deze flauwe bedoening. Het camerawerk is van Jean-Claude Larrieu. Dolby Digital/Dolby SR.

Ça n'empêche pas les sentiments

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Jean-Pierre Jackson. Met o.a. Philippe Chevallier, Régis Laspalès, Cécile Bois, Jackie Berroyer en Luis Rego.

F[KA1]elix (Chevallier) heeft de deurwaarder, die door zijn vrouw is gestuurd, op zijn hielen. Samen met Raoul (Laspal[KA2]es), die net van zijn vrouw af is, zitten ze in de wijnhandel. Ze hebben Bretagne als verkoopgebied. De zaken willen niet vlotten en hun baas Damberlot (Maddedu) overweegt hen aan de dijk te zetten. Ze hebben geluk, want op dat moment ontmoeten ze [KA1]Eliane (Bois) en de verkopen gaan met sprongen omhoog. Het trio krijgt echter algauw onenigheid. Damberlot reist ze achterna en ontslaat ze in de populaire badplaats La Baule, zodat hij zich aan de zijde van [KA1]Eliane kan scharen. Raoul en F[KA1]elix houden zich nu bezig met het begrafeniswezen en gaan weer de weg op. Uiteraard ontmoeten ze [KA1]Eliane weer, die Damberlot had laten barsten. Ze maken het onderling weer goed en storten zich in verdere en nieuwe avonturen. Het komische duo Chevalier- Laspal[KA2]es heeft samen met regisseur Jackson en Jean-Jacques Peroni het scenario geschreven en zij zijn de drijvende krachten achter deze satire. De dialogen zijn snerpend en dat is het werk van de provocerende Jackson, die heel lang in Frankrijk de distributeur van Russ Meyer was, de ongekroonde koning van de Amerikaanse seksfilm uit de jaren 1960-70. Hij buit heel handig de clich[KA1]es uit en wordt daarbij flink geholpen door de uitstekende bijrollen. Helaas zijn de personages net een beetje teveel d[KA1]ej[KA2]a vu, vooral in dit soort Franse kluchten, zodat je je niet echt kapot lacht. Het camerawerk is van Nara Keo Kosal, die in Vannes in Bretagne in een hele grote montagehal voor auto`s (vijfduizend vierkante meter) de gehele film draaide.

Zonzon

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Laurent Bouhnik. Met o.a. Pascal Greggory, Gaël Morel, Jamel Debbouze, Fabienne Babe en Véra Briole.

In een moderne gevangenis delen drie mannen een cel met elkaar. Francky is tot tien jaar veroordeeld en hoogst gefrustreerd nadat zijn vrouw er met een ander vandoor is gegaan, student Grandjean is naar eigen zeggen onschuldig en Kader een immigrant die vaker heeft gezeten. Regisseur Bouhnik maakt een grimmig, maar visueel gestileerd portret van drie zeer verschillende mensen met dezelfde wens: weg wezen.

Une femme d'honneur : Balles perdues

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Bernard Uzan. Met o.a. Corinne Touzet, Jean-Michel Noirey, Noémie Kocher, Yves Beneyton en Pierre-Marie Escourrou.

Bij een brutale overval op een kledingsmagazijn komt het tot een vuurgevecht tussen de gangsters en de gendarmes, o.l.v. Isabelle Florent (Touzet). De dieven slagen erin te ontkomen, maar na het gevecht blijken er twee doden gevallen te zijn. De een, de getuige die de politie verwittigde, werd door de gangsters gedood, de andere, een jong meisje, ligt op de plaats van het gevecht. Na onderzoek blijkt dat het meisje getroffen werd door een kogel, afgevuurd uit het wapen van gendarme Roussillon (Escourrou). De man raakt in een depressie en bovendien wordt de zaak onderzocht door een commissaris uit Parijs en Isabelle houdt niet van pottenkijkers. Bovendien staat ze pal achter haar mensen, waarin ze het volste vertrouwen heeft. Is een politieman die, in een vuurgevecht met misdadigers, een toevallige voorbijganger doodt schuldig aan moord of misdadig verzuim? Of is dit dood door ongeval? Onze 'dame van eer' heeft een zwaar gewetensconflict op te lossen en ze wordt nog op de vingers getikt ook door haar superieuren. Goede, wat voorspelbare, policier die de liefhebbers van het genre zeker zullen smaken. Eric Kristy schreef het scenario en achter de camera stond Jean-Pierre Aliphat. Stereo.

Le Poulpe

1998 | Mysterie, Misdaad

Frankrijk 1998. Mysterie van Guillaume Nicloux. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Clotilde Courau, Stephane Boucher, Julie Delarme en Aristide Demonico.

De titel betekent inktvis; het is de bijnaam van de 38-jarige Gabriel Lecouvreur (Darrossin), een priv[KA1]edetective zonder vaste woon- of verblijfplaats, die zich met de groothartige, vindingrijke Cheryl (Coureau) van het ene geval naar het andere begeeft. Deze zaak betreft een onbekende dode met een latex masker en nieuwe schoenen aan zijn voeten, duidelijk een sm- slachtoffer. Het onderzoek vlot niet en Gabriel besluit om Cheryl te begeleiden naar het graf van haar grootouders in een dorpje in West-Frankrijk. Tot hun ontzetting zijn er grafschenners aan het werk geweest en voor ze het weten zijn ze in een nieuwe zaak beland, of is er misschien een verband met de vorige? Een trio relschoppers probeert Cheryl in de trein aan te randen, maar zij blijkt veel handiger te zijn dan de schoften dachten. Zo komen Gabriel en Cheryl telkens weer voor nieuwe verrassingen te staan, maar aan het eind valt alles uiteraard op zijn plaats. Het scenario van regisseur Nicloux, Jean-Bernard Pouy en Patrick Raynal is gebaseerd op de reeks populaire pulpromans rond het duo. De film geeft de kijker het gevoel dat hij naar een pilot voor een nieuwe tv-serie zit te kijken en tot op een zekere hoogte is dat terecht. Eigenlijk te pretentieus voor de bioscopen en een vertoning in donkere zalen buiten Frankrijk mag een mirakel genoemd worden. Het camerawerk is van Pascal Gennesseaux.

La finale

1998 | Komedie, Sportfilm

Frankrijk 1998. Komedie van Patricia Mazuy. Met o.a. Emmanuelle Devos, Jean-Pierre Darroussin, Jean-François Gallotte, Marina Tomé en Sidiki Bakaba.

Tijdens de Wereldbeker voetbal 1998 in Frankrijk laaien de emoties erg op in een klein Zuid-Frans stadje. Naarmate Frankrijk dichter bij de overwinning komt krijgt een ploeg Franse supporters, die allen tot de nationalistische partij Les Gaulois behoren, het aan de stok met buitenlanders, vooral als deze een andere huidskleur hebben. Marie-France (Devos), de dochter van de partijleider, volgt, onder de toepasselijke naam Victoire, de oproerkraaiers, die geleid worden door Lagrange (Gallottre), naar hun lokaal, maar dat zal haar duur te staan komen. Een dramatische komedie over sport duidelijk gemaakt door een vrouw. Mazuy zet de onlogische gedragingen van supporters tijdens een sportwedstrijd centraal. Ze gedragen zich fanatiek en hebben geen oog voor het gedachtengoed van een ander. Ze tracht dit verhaal op een humoristische manier te brengen, maar de vulgaire grappen zijn niet besteed aan een voetbalhatend publiek, terwijl de voetballiefhebbers zich van het gegeven zelf zullen distantiëren. Mazuy schreef het scenario samen met Simon Reggiani, Blaise Ndjehoya en Sébastien Nuzzo, gebaseerd op het toneelstuk van Nuzzo. Alain Chaquart en Pierre Berthier bedienden de camera.

(G)r[KA2]eve party

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Fabien Onteniente. Met o.a. Daniel Russo, Vincent Elbaz, Bruno Solo, Micheline Presle en Nini Crépon.

Monsieur Jean (Russo) heeft zijn boekhandel in het Quartier Latin van de Franse hoofdstad heel ge[KA3]engageerd L`Armurerie (De Wapensmid) genoemd. Monsieur Jean is zelf een `oudstrijder` van de Mei (19)68-beweging, de studentenoproer die gesteund door de vakbonden, het Franse openbare leven platlegde en Parijs barricadeerde in naam van sociale misstanden. Hij wil - twintig jaar later - als een dag in de meimaand benut wordt als historische mijlpaal om een algemene staking uit te roepen, zijn steentje bijdragen: geen boeken uitstallen en per telefoon oproepen tot een staking van de verspreiding van de dagbladen. Deze gelegenheid wordt in de film te baat genomen om allerlei figuren van bonte pluimage met elkaar oeverloos te laten babbelen en commentaar te geven op de pro`s en contra`s van de toestand, inclusief het niet hebben van een mening: Dan (Elbaz), de humorloze schrijver van sitcoms zonder inspiratie; Ange (Solo), een gestresste hoekman, die de schok van zijn leven krijgt als hij ontdekt dat zijn vriendin naakt poseert voor een herenblad en de eigenaar van de bistro op de hoek en de mooie meid van de straat (Japy). Zo`n typische Franse film over de mei 1968- nostalgie, die een buitenstaander algauw behoorlijk vervelend vindt. Het langdradige scenario is van regisseur Onteniente, medehoofdrol Solo, Manu Booz, Oulage Abour en Thomas Gilou. Het camerawerk is van William Watterlot. De titel is een soort woordspeling: een staking is [KA1]e[KA1]en groot feest (behalve voor de gedupeerden, lijkt het ons).

Quai N[KA15]o. 1 : Le tueur de la pleine lune

1997 | Misdaad

Frankrijk/België 1997. Misdaad van Patrick Jamain. Met o.a. Sophie Duez, Olivier Marchal, Raoul Billerey, François-Régis Marchasson en Pierre Malet.

Het is weer een drukke nacht op Quai nummer 1. Commissaris Marie Saint-George (Duez) ontvangt het bericht dat haar vriendin Edith op haar wacht in de brasserie van het station. Als ze daar aankomt is de vrouw verdwenen. Marie vindt haar op het toilet waar ze aangevallen werd door een blinde (Malet). Edith is zwaargewond en Marie beseft dat de moordenaar van de volle maan weer heeft toegeslagen. Ze is er ook van overtuigd dat de maniak haar gezien heeft en is bereid als lokaas te dienen om hem eindelijk buiten strijd te stellen. Het vooral in Amerika erg populaire thema van de seriemoordenaar deed hiermee ook zijn intrede in de Franse tv-film. De makers trachtten, buiten een spannend verhaal te vertellen, ook binnen te dringen in de psyche van de psychopaat en de kijker met hem te laten meevoelen. Ondanks het uitstekende spel van Malet als de moordenaar is dit niet helemaal gelukt. Didier Cohen schreef het scenario dat door Daniel Diot in beelden werd omgezet. Stereo.

Petites

1997 | Familiefilm, Romantiek

Frankrijk 1997. Familiefilm van Noémie Lvovsky. Met o.a. Ingrid Molinier, Julie-Marie Parmentier, Camille Rousselet, Magali Woch en Jean-Luc Bideau.

In[KA2]es (Molinier), Stella (Parmentier), Marion (Rousselet) en Emilie (Woch) zijn vier onafscheidelijke vriendinnen die samen studeren in een Frans college in de jaren 1970. Elk van hen profiteert van hun groepje om te ontsnappen aan hun omgeving, hun onzekerheden, hun problemen. De film vertelt een reeks anecdotes over deze adolescenten, i.v.m. hun ouders, de school, de jongens, hun milieu. Op een dag besluiten de meisjes om uit de jongens van de eerste klas elk hun eigen 'bibi', hun ideale verloofde, te kiezen. Toch weten ze dat niets hen zal kunnen scheiden, zelfs de jongens niet. Een onsamenhangend, maar vertederend portret van enkele jonge meisjes en hun ontdekking van de liefde. De vier prille actrices leveren prima werk en behoren zeker tot de revelaties van hun generatie. Ze worden omringd door enkele bekende namen in kleine rolletjes. Charmant, maar niet over de hele lijn geslaagd. Lvovsky schreef het auto-biografisch getinte scenario samen met Florence Seyvos. Voor de fotografie werd beroep gedaan op Agnès Godard en Bertrand Chatry. Dolby Stereo.

Ma vie en rose

1997 | Drama, Komedie

België/Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 1997. Drama van Alain Berliner. Met o.a. Georges Du Fresne, Michèle Laroque, Jean-Philippe Écoffey, Hélène Vincent en Daniel Hanssens.

De zevenjarige Ludovic (Du Fresne) snapt niet waarom hij een jongen is, want hij was veel liever een meisje geweest. Hij kleedt en gedraagt zich daarom vaak als een meisje. Dit past niet bij de bekrompen kleinburgerlijke normen van zijn buurt, waardoor uiteindelijk iedereen het gezin behandelt als paria's. Vader verliest zijn werk en de sfeer thuis wordt grimmig. Je zou denken dat het om loodzware kost gaat, maar regisseur Berliner benadert het gegeven op een frisse, poëtische en genre-vernieuwende manier. Het drama van Ludovic wordt echter teveel benadrukt (achtereenvolgens bekeken door de ogen van Ludovic, zijn vader en zijn moeder), waardoor het niet helemaal geslaagd genoemd mag worden.

Les 2 papas et la maman

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Jean-Marc Longval. Met o.a. Arielle Dombasle, Smaïn, Antoine de Caunes, Julie Gayet en El Kébir.

Na vijf jaar huwelijk krijgen Jerome en Delphine te horen dat Jerome steriel is. Een spermabank zien ze niet zo zitten, dus vragen ze Jerome's beste vriend Salim om zaad te doneren. Voor de buitenwereld probeert het drietal hun geheim verborgen te houden, maar hoe lang dat goed kan gaan...?

Double peine

1995 | Thriller

Frankrijk 1995. Thriller van Thomas Gilou. Met o.a. Laura Favali, Jean-Claude Leguay, Michel Galabru, Pascale Roberts en Pascale Pouzadoux.

De vijfendertigjarige Leguay is scenarist met schrijversblok. Hij wordt door zijn producenten de laan uitgestuurd. Op zijn zwerftocht ontmoet hij de vijfentwintigjarige Favali, die achtenveertig uur penitentiair verlof kreeg. Ze heeft reeds vijf jaar gevangenis achter de rug en nog twee jaar te gaan. Aanvankelijk heeft Leguay medelijden met het meisje, dat echter stapelverliefd op hem wordt. Ze laat hem niet meer los, steelt zijn brieventas, achtervolgt hem overal en valt uiteindelijk zijn vrienden lastig. Conventionele suspense-film die misschien iets had kunnen worden indien een Polanski aan het roer had gestaan, maar in de handen van Gilou ontbreekt alle innerlijke spanning die zou moeten ontstaan tussen beide hoofdpersonages. Favali is een pittige meid, maar Leguays acteerprestatie is erg zwak. Gilou en Philippe David schreven het scenario. Dominique Gentil stond achter de camera. Formaat 16/9. Stereo.

Igor!

1993 | Documentaire

Frankrijk 1993. Documentaire van Jean-François Gallotte.

De regisseur maakt een psycho-analyse van een verslaafde om achter diens motiveringen te komen. Hij laat zien wat een drugsverslaving betekent voor de naaste omgeving en hoe zijn familie moeten leven met de patiënt Igor. Zijn familie stelt alles in het werk om hem van zijn probleem af te helpen. Geen optimistisch beeld over drugsproblemen, die helaas gemeengoed zijn geworden in onze samenleving. De film toont aan dat niet alleen de verslaafde slachtoffer is, maar ook zijn familie en vrienden. Het bittere, realistische scenario werd geschreven door Christine Keller-Monge en Claire Atherton en om begrijpelijke wijze werden de echte namen van de betrokkenen niet vrijgegeven.

Baby Blood

1990 | Horror

Frankrijk 1990. Horror van Alain Robak. Met o.a. Emmanuelle Escourrou, Jean-François Gallotte, Christian Sinniger, Roselyn Geslot en François Frappier.

Een een primitief slijmerig werveloos amoebe-achtig monster dat dateert uit de tijd van het ontstaan van deze planeet neemt de vorm aan van een phallus en penetreert in de baarmoeder van een jonge vrije meid, eisend (met een enge) elektronische stem op een normale manier geboren te worden. De baby drinkt echter geen moedermelk, maar heeft mannenbloed nodig. Een bus met voetballers, die het meisje willen verkrachten, is daar goed genoeg voor in het 'rampzalig' hoogtepunt van de film. Hoewel duidelijk geënt op ALIEN, een eigen stijl, zwarte humor en een waardige feministische nachtmerrie met de weelderige debutante Escourrou. Behoorlijke speciale effecten van Benoit Lestang en Jean-Marc Toussaint, vaardig gemonteerd door Elisabeth Moulinier. Regisseur Robak werkte mee aan het script en de film gooit ogen.

Adrenaline

1990 | Horror, Fantasy

Frankrijk 1990. Horror van Yann Piquer, Jean-Marie Maddeddu, Anita Assal, Barthelemy Bompard en Alain Robak. Met o.a. Jean-Marie Maddeddu, Clementine Célarié, Bernadette Coqueret, Ged Marlon en Alain Aithnard.

Een zevental middelmatige korte griezel- en fantasyfilms bijeen gebracht onder de noemer van de titel. De eerste film gaat over een op hol geslagen ondergrondse trein, de tweede over een plafond dat in een slaapkamer omlaag zakt, de derde over een wijnfles, die een mens aanvalt, de vierde over verouderde en versleten auto's die uit zichzelf naar een autokerkhof rijden zonder dat de bestuurder eruit kan, de vijfde T.V. BUSTER gaat over een aan de buis verslaafd stom echtpaar, dat door tv-beelden gepest wordt en het toestel laat excorcizeren, de zesde CORRIDOR over een huis waarin levensgevaarlijke vallen in zijn aangebracht, die een beproeving vormen voor de potentiële koper en de zevende PHYSICAL CULTURE gaat over een man die zijn hoofd letterlijk tot moes laat slaan om het in een galerie als abstracte kunst te kunnen laten tentoonstellen.

Le Chien

1986 | Film noir

Frankrijk 1986. Film noir van Jean-François Gallotte. Met o.a. Micheline Presle, Véronique Silver, Jean-Luc Bideau, François Frappier en Marc Fege.

LE CHIEN is de bijnaam die twee Parijse schooiers een onbekende man hebben gegeven. Ze ranselen hem af omdat hij van de vrouw houdt die [KA1]e[KA1]en van de twee randfiguren eveneens begeert. De broers hebben een incestueuze relatie. De hond doodt de vrouw in kwestie. Open einde: de twee broers gaan weer naar hun krot. De jonge naturalistische en nihilistische filmer heeft deze film net als zijn vorige (CARBONE 14) met weinig middelen gemaakt. Gruweldaden, cynisme en spot vormen voor hem de inspiratie. Doordat hij daarbij stelselmatig in onsmakelijkheden vervalt overtuigt hij echter nauwelijks ondanks de goede regie. Zijn beide trieste 'helden' zijn geloofwaardig. Het is moeilijk een lange speelfilm te maken rond twee negatieve personages.

Carbone 14, le film

1982 | Documentaire

Frankrijk 1982. Documentaire van Jean-François Gallotte en Joëlle Malberg. Met o.a. Jean-Yves Lambert, Catherine Pelletier, Jean-François Gallotte, Michel Fiszbin en Pascal Gilhodez.

Documentaire over een beruchte vrije radiozender die menig schandaal heeft veroorzaakt, onder meer met de uitzending (rechtstreeks en volledig) van een echtpaar dat de liefde bedrijft. Alles draait om sex en de verhoudingen tussen de presentatoren en hun vrouwelijke luisteraars blijken sado-masochistisch te zijn, terwijl Jean-Yves Lafesse (gespeeld door Jean-Yves Lambert) niet eens zijn minachting voor de luisteraars verbergt. Kwaadwillig, verwerpelijk, laag en natuurlijk zelfbevestigend. Het lijkt bijna op een promotiefilmpje ware het niet dat toen deze film uitgebracht is Carbone 14 niet meer bestond!

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean-François Gallotte op televisie komt.

Reageer