Jacques Fansten

Regisseur, Scenarist, Producer

Jacques Fansten is regisseur, scenarist en producer.
Er zijn 17 films gevonden.

Pourquoi personne me croit?

2013 | Misdaad, Drama

Frankrijk 2013. Misdaad van Jacques Fansten. Met o.a. Batyste Fleurial, Bruno Wolkowitch, Caroline Proust, Mylad Chennifa en Bouzid Berkai.

Alsof je als twaalfjarige nog niet genoeg aan je hoofd hebt: Sébastien (Fleurial) wordt beschuldigd van de moord op zijn vader. Vingerafdrukken op het gebruikte jachtgeweer tonen het aan. Of toch niet? Met hulp van leeftijdgenoten moet de ondergedoken Sébastien zijn onschuld zien te bewijzen. Dit levert het merkwaardige effect op van een Truffauteske kinderdetectivefilm die eigenlijk gaat over egocentrische, verknipte, stompzinnige, soms misdadige volwassenen. Fansten, een kei in kinderregie, is hier bijna net zo op dreef als in het mooie La fracture du myocarde (1990).

Le frangin d'Amérique

2005 | Drama

Frankrijk 2005. Drama van Jacques Fansten. Met o.a. Esteban Carvajal-Alegria, Barbara Probst en Grégoire Leprince-Ringuet.

Alsof je als twaalfjarige nog niet genoeg aan je hoofd hebt: Sébastien (Fleurial) wordt beschuldigd van de moord op zijn vader. Vingerafdrukken op het gebruikte jachtgeweer tonen het aan. Of toch niet? Met hulp van leeftijdgenoten moet de ondergedoken Sébastien zijn onschuld zien te bewijzen. Dit levert het merkwaardige effect op van een Truffauteske kinderdetectivefilm die eigenlijk gaat over egocentrische, verknipte, stompzinnige, soms misdadige volwassenen. Fansten, een kei in kinderregie, is hier bijna net zo op dreef als in het mooie La fracture du myocarde (1990).

Nationale 7

2001 | Komedie, Drama

Frankrijk 2001. Komedie van Jean-Pierre Sinapi. Met o.a. Nadia Kaci, Olivier Gourmet, Lionel Abelanski, Chantal Neuwirth en Julien Boisselier.

Vijftiger René woont in een instelling voor lichamelijk gehandicapten aan de Franse Route nationale 7. Hij is berucht vanwege zijn slechte humeur totdat de jonge verpleegster Julie ontdekt waar het hem aan mankeert: seks. Een prostituee lijkt de oplossing maar wanneer René's medebewoners lucht krijgen van het nieuwe zorgaanbod is het hek van de dam. Debuutfilm van Sinapi die met fijn uitgewerkte personages en een bitterkomisch script een festivalfavoriet afleverde. Winnaar van de publieksprijs op het Berlijns Filmfestival 2000.

Sur quel pied danser ?

2000 | Misdaad

Frankrijk 2000. Misdaad van Jacques Fansten. Met o.a. Dominique Blanc, Jimmy Noufel, Pierre Lacan, Anne Le Ny en Gérard Croce.

De 35-jarige Jeanne (Blanc) is een alleenstaande bibliothecaresse. Op een dag wordt ze in haar auto aangeklampt door de 15-jarige zwerver Julien (Nouffel). Aanvankelijk wil ze hem afwimpelen, maar uiteindelijk voelt ze toch medelijden met de jongen en nodigt hem uit op haar flatje. Julien is ervan overtuigd dat ze uit is op een erotisch avontuurtje, maar Jeanne geeft hem alles, behalve seks. Ze laat hem slapen op de sofa. Als ze de volgende dag van haar werk thuiskomt is Julien verdwenen en is haar woning leeggeroofd. Ze gaat achter hem aan en vindt hem, maar ze raakt volledig in de ban van de charmante misdadiger. Ze begeleidt hem op zijn nachtelijke rooftochten, tot ze uiteindelijk door de politie gesnapt wordt. Goed geacteerd beeld van het leven in de marge in het hedendaagse Parijs. De film is niet steeds even overtuigend of boeiend, maar baadt in een authentieke sfeer, waardoor hij weinig opwekkend is. Regisseur Fansten schreef het scenario. Fotografie is van Bertrand Mouly.

La chambre des magiciennes

2000 | Komedie, Drama

Frankrijk 2000. Komedie van Claude Miller. Met o.a. Anne Brochet, Mathilde Seigner, Annie Noël, Yves Jacques en Edouard Baer.

Een studente, geplaagd door migraine, laat zich opnemen in een neurologische kliniek, waar ze een kamer deelt met twee medepatiënten. Regisseur Miller, wiens La classe de neige een week geleden werd uitgezonden, maakte dit televisiedrama met behulp van twee digitale camera's, die het geheel een documentaire indruk geven. Naar een hoofdstuk uit het boek 'Les yeux bandés' van Siri Hustvedt, die met echtgenoot Paul Auster het verhaal schreef voor het recente The center of the world. (RdL/VPRO Gids)

La bascule à deux

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Thierry Chabert. Met o.a. Rosemarie La Vaullée, Jean-Pierre Lorit, Thomas Jouannet, Laurent Natrella en Jean-Louis Tribes.

De verlamde Fanny Beaucart (La Vaull[KA1]ee) heeft, ondanks alle vooroordelen i.v.m. haar handicap, een baan gekregen als lerares in een college. Haar vriend Patrice (Natrella) heeft haar verlaten, maar nu leeft ze met Christian (Lorit) en ze voelt zich gelukkig. Op een dag stelt ze vast dat ze zwanger is, ook al hadden dokters haar verzekerd dat ze steriel was. Dit brengt heel wat problemen met zich mee. In de eerste plaats is Patrice de vader of is het Christian? Zal ze als gehandicapte een moeilijke zwangerschap tot een goed einde kunnen brengen? En hoe moet ze later voor het kind zorgen? Na het ruim sterke LA BASCULE van Marco Pico is dit vervolg een zware ontgoocheling. Niet enkel gaan de makers onbeschaamd de sentimentele toer op, maar de sterkte van het eerste deel, dat lag in het tonen van de moeilijkheden van gehandicapten om te integreren in de maatschappij, wordt hier vervangen door de idiote vraag of gehandicapten het recht hebben om kinderen te krijgen. Het meisje is geestelijk volledig in orde, dus waarom zou ze geen betrekkelijk normaal leven mogen leiden? Spijtig van de verspilde energie van La Vaullée, die moeite doet om de film aantrekkelijk te maken. Toni Leicester en Philippe Madral baseerden hun scenario op een verhaal van Leicester en Jean- Pierre Gallo, scenaristen van het eerste deel. Fotografie is van Dominique Brabant.

Les parents modèles

1997 | Komedie

Frankrijk/België 1997. Komedie van Jacques Fansten. Met o.a. Jean-François Stévenin, Laurence Masliah, Clémentine Pasco, Bastien Prévosto en Hubert Saint-Macary.

Na twaalf jaar huwelijk besluiten Marc (St[KA1]evenin) en Sophie (G[KA1]elinas) te scheiden. Met wederzijdse goedkeuring, dus zonder al te veel problemen. Maar een reeks misverstanden beslist er anders over. Tot overmaat van ramp blijkt Marc een flat tegenover die van Sophie gehuurd te hebben. De kinderen Chlo[KA1]e (Pasco) en Arthur (Prévosto) spioneren zowel bij de ene als bij de andere. Als er een nieuwe vrouw opduikt in het leven van papa vrezen beide kinderen dat ze de hoop op een regulier gezinsleven mogen vergeten. De problemen van een gebroken gezin, maar dan gezien door de ogen van de kinderen. De film werd met veel tederheid, maar ook met een dosis gezonde humor in elkaar gestoken. Een teveel aan verwikkelingen doet het scenario van Dan Franck wat geforceerd overkomen. De kinderen stelen ongetwijfeld het hart van menig kijker. Fotografie was in handen van Jean-Claude Saillier.

C'est pour la bonne cause

1997 | Komedie

Frankrijk/België 1997. Komedie van Jacques Fansten. Met o.a. Dominique Blanc, Antoine de Caunes, Loïc Freynet, Laurie Lefret en Gaspart Jassef.

De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens en helaas is het net zo gesteld met deze als vrolijk bedoelde film over racisme en vooroordelen. De twaalf-jarige Tonin (Freynet) zegt op school dat zijn ouders een Afrikaanse wees een maand lang onderdak zullen verschaffen tijdens de vakantie, maar als hij zijn overwerkte vader (De Caunes) die keukens ontwerpt, om toestemming vraagt, zegt hij vierkant nee, ondanks het ridderlijke initiatief. Tonin wil niet afgaan op school en neemt Moussa (Jassef) op sleeptouw. Op hun tocht als illegalen langs heg en steg ontmoeten ze nog veel meer huichelarij en ongegronde meningen. De film is veel te lang, heeft geen humor en vervalt algauw in een platte klucht met een schmierende rolverdeling. Dit ligt aan het magere scenario van regisseur Fansten, die zijn eigen verhaal bewerkte. Het camerawerk is van Laura Machuel.

Roulez jeunesse

1993 | Misdaad, Komedie

Frankrijk 1993. Misdaad van Jacques Fansten. Met o.a. Jean Carmet, Daniel Gélin, Blanchette Brunoy, Grégoire Colin en Youssef Diawara.

De bewoners van een bejaardentehuis worden helemaal van hun stuk gebracht als er een overval bij hen plaatsvindt. Hoewel de twee dieven al snel worden opgepakt, voelen de oudjes sympathie voor hen, en doen er alles aan om ze weer vrij te krijgen. Charmant geacteerd, naar een scenario van de regisseur.

Comme un bateau, la mer en moins

1992 | Drama, Familiefilm

België/Frankrijk 1992. Drama van Dominique Ladoge. Met o.a. Mathias Le Ny, Patrick Fierry, Alexandra Vandernoot, Jean-Pierre Bisson en Jérémy Simonin.

Belgi[KA3]e rond 1965. Voorman bij een bouwbedrijf Serge (Fierry) besluit met zijn gezin in een woonwagen te gaan wonen. Dit is handig want zo kan hij telkens overnachten in de buurt van het bouwterrein, waar hij werkt. Voor het negen-jarige zoontje Fabien (Le Ny) betekent het dat hij regelmatig van school en omgeving moet veranderen. Hij kan maar moeilijk wennen aan het rondzwervende bestaan, omdat hij telkens weer op zijn nieuwe school als `zigeuner` wordt bekeken. Tot hij vriendschap sluit met Jose (Ribier) die een zelfde lot beschoren is. Een realistisch-romantische film die de ziel van een kind blootlegt. Le Ny is erg overtuigend en de Vlaamse actrice Vandernoot is uitstekend als zijn moeder. Het scenario is van Claude Gutman en regisseur Ladoge naar diens jeugdherinneringen. Het camerawerk is van Étienne Fauduet.

La fracture du myocarde

1990 | Komedie, Drama

Frankrijk 1990. Komedie van Jacques Fansten. Met o.a. Jacques Bonnaffé, Sylvain Copans, Cécilia Rouaud, Nicolas Parodi en Lucie Blossier.

Een tiental kinderen, gedreven door een bizarre ingeving, slaagt erin voor de hele stad verborgen te houden, dat de moeder van een van hen plotseling is overleden. In [KA1]e[KA1]en klap krijgen ze te maken met de dood, onderlinge solidariteit en de domme streken van de volwassenen, die zij om de tuin leiden. Een scherpe en gevoelige schets van de jeugd, diepgeworteld in de alledaagse werkelijkheid. Fansten (LE PETIT MARCEL, APRÈS TOUT CE QU'ON A FAIT POUR TOI) maakt van de manier waarop jonge pubers waanzinnige situaties kunnen bedenken, en er afschuwelijke avonturen van maken, een heel aannemelijk verhaal. Het scenario is van regisseur Fansten en Jean-Claude Saillier, die ook het camerawerk deed.

Le mouchoir de Joseph

1988 | Misdaad

Frankrijk 1988. Misdaad van Jacques Fansten. Met o.a. Piotr Shivak, Isabelle Sadoyan, Catherine Frot, Isabelle Candelier en Coraly Zahoren.

Een voorbeeldig immigrantengezin in Frankrijk vangt een jonge, uit Polen gevluchte en tamelijk eigenwijze neef op die meteen de nodige problemen veroorzaakt. Als een knap meisje uit de buurt dood wordt aangetroffen in de sluis van het kanaal die zich voor het huis van de Poolse familie bevindt, belandt de zoon des huizes verdacht van moord in de gevangenis en valt een verdere verdenking op de vervelende neef. De sfeer van xenofobie is raak weergegeven. Een van de betere tv-films gedraaid naar de roman Chez Krull van Georges Simenon. Scenario van Emmanuelle Bernheim en Jacques Fansten.

États d'âme

1986 | Drama

Frankrijk 1986. Drama van Jacques Fansten. Met o.a. Robin Renucci, Jean-Pierre Bacri, François Cluzet, Tchéky Karyo en Xavier Deluc.

Het moeilijke onderwerp heeft te veel met de Franse actualiteit (van toen) te maken om een publiek buiten de landsgrenzen te interesseren. Hoewel regisseur Fansten professioneel te werk is gegaan, is dat niet voldoende. Vijf linkse intellectuelen zijn vijf jaar na de overwinning van François Mitterrand als president van Frankrijk in 1981, in de politiek terechtgekomen. Ze komen aan het woord; weinig overtuigend omdat de personages stereotypes zijn. Om de kroon te spannen wordt aan het einde van de film verteld dat 'ze niet eens bestaan'. Er is veel talent verspild aan deze zinloze onderneming. Overigens werd Mitterand in 1988 herkozen en heerste hij als een Machiavelli nog eens zeven jaar over zijn land, terwijl hij tekenen van seniliteit vertoonde door zijn tijdperk niet meer te begrijpen: hij maakte een volledig inschatting over de betekenis van het instorten van het commumisme dat met de val van de Muur van Berlijn begonnen was. Het scenario is van regisseur Fansten.

Le bord des larmes

1986 | Drama

Frankrijk 1986. Drama van Jacques Fansten. Met o.a. Anny Duperey, Dimitri Peaucelle, Pénélope Schellenberg, Paul Barge en Jacques Denis.

Het rustige leventje van Duperey en haar twee tienerkinderen stort in, als haar echtgenoot, de plaatselijke veearts, onverwacht aankondigt dat hij hen gaat verlaten. Ze heeft geen middelen van bestaan. Om aan de kost te komen laat ze zich betalen voor de liefde. Ze wordt vals beschuldigd van diefstal, waardoor haar de ouderlijk macht wordt ontnomen en haar kinderen in een tehuis terecht komen. Ze komt op effectieve wijze in verzet, kidnapt haar kinderen en weet leugenjournalistiek aan de kaak te stellen en haar onschuld te bewijzen d.m.v. een tv- interview. Gesitueerd in de Bordelais, Z.W. Frankrijk.

Les lendemains qui chantent

1985 | Komedie

Frankrijk 1985. Komedie van Jacques Fansten. Met o.a. Wojtek Pzsoniak, Anne Marev, Marilyne Canto, Thomas Gromb en Gilles Segal.

Lichtelijk sentimentele kroniek over een communistische, joodse familie van bonthandelaren in het Parijs van de jaren vijftig: vader, moeder, zoon en dochter zijn echter niet zomaar communist. Zij zijn de idealisten van de stijl van `L`huma- Dimanche` en vandaar dan ook de titel. Natuurlijk worden deze utopisten op een ochtend wakker tussen de slachtoffers van de Geschiedenis. Gevoelige en accurate regie van een zeer innemende tv-regisseur (LE PETIT MARCEL). Pzsoniak heeft duidelijk het uiterlijk voor zijn rol en hoewel we niet weten of alle andere acteurs ook van joodse afkomst zijn, zijn ze in ieder geval zeer geloofwaardig in hun joodse rollen. Uitstekend in plaats van

Après tout ce qu'on a fait pour toi

1982 | Komedie

Frankrijk 1982. Komedie van Jacques Fansten. Met o.a. Marie-Christine Barrault, Michel Blanc, Jean-Luc Azra, Victor Garrivier en Catherine Salviat.

Pierre (Blanc) en Jeanne (Barrault) waren in mei `68 twintig jaar oud, en ongelukkigerwijs hebben ze de geest van die tijd behouden. Hun zoon, Mathieu, is nu zestien. Hij hult zich in een totaal stilzwijgen en weigert elke communicatie met zijn ouders. Op een avond, tijdens een jongerendemonstratie, zorgt hij plotseling voor een schandaal: hij toont voor de tv-camera zijn achterwerk. Iedereen kiest partij voor of tegen hem, en geleidelijk aan komt hij uit zijn isolement. Het hele oeuvre van deze film- en televisieregisseur is opgebouwd rond het thema van de moeizame overgang van kinderjaren naar volwassenheid. Zowel op de buis als in de bioscoop (LE PETIT MARCEL) komen zijn films scherpzinnig en subtiel over, met vele half schertsende en tegelijk tedere toespelingen. Opmerkelijke en realistische decors van Yves Demarseille. Zeer

Le Petit Marcel

1976 | Drama

Frankrijk 1976. Drama van Jacques Fansten. Met o.a. Jacques Spiesser, Isabelle Huppert, Yves Robert, Anouk Ferjac en Jean-François Balmer.

Een jongeman wil in Parijs met een geërfde vrachtauto zijn eigen transportonderneming beginnen. De wagen is echter te oud, en hij heeft geen papieren, waardoor hij door een schijnbaar vaderlijke en behulpzame politiecommissaris gemanipuleerd kan worden om verklikker te worden van werkloze vrienden uit een voorstadkroegje die ballorig de verkiezingscampagne van rechtse partij saboteren. Ongemerkt wordt Marcel zelf steeds rechtser. Het scenario is de grootste kwaliteit van dit onnadrukkelijk regiedebuut dat stelling neemt zonder in demagogie te ontaarden. Knap spel van Spiesser die de naïviteit van de hoofdrol geloofwaardig maakt, van Robert als de gevaarlijk gemoedelijke politieman en van Ferjac als zijn echtgenote die voor Marcel de geïdealiseerde 'droomvrouw' wordt.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jacques Fansten op televisie komt.

Reageer