Eva Ionesco

1965 Regisseur, Acteur, Scenarist

Eva Ionesco (1965) is regisseur, acteur en scenarist.
Er zijn 19 films gevonden.

My Little Princess

2011 | Drama

Frankrijk 2011. Drama van Eva Ionesco. Met o.a. Isabelle Huppert, Anamaria Vartolomei, Georgetta Leahu, Denis Lavant en Jethro Cave.

Actrice Ionesco baseerde deze film - met de werktitel I'm Not a Fucking Princess - op haar eigen jeugd, waarin ze als pre-puber voor erotisch getinte foto’s moest poseren van haar moeder. Vartolomei is geloofwaardig als gedwongen Lolita, Huppert is indrukwekkend als de egocentrische moeder, die haar dochter behandelt als een pop die ze naar believen kan aan- en uitkleden. Helaas deed Ionesco zo haar best de ranzigheid van het onderwerp uit haar film te houden, dat het eindresultaat nogal vlak is geworden.

Quand je serai star

2004 | Komedie

Frankrijk 2004. Komedie van Patrick Mimouni. Met o.a. Arielle Dombasle, Yvan Fahl en Eva Ionesco.

Actrice Ionesco baseerde deze film - met de werktitel I'm Not a Fucking Princess - op haar eigen jeugd, waarin ze als pre-puber voor erotisch getinte foto’s moest poseren van haar moeder. Vartolomei is geloofwaardig als gedwongen Lolita, Huppert is indrukwekkend als de egocentrische moeder, die haar dochter behandelt als een pop die ze naar believen kan aan- en uitkleden. Helaas deed Ionesco zo haar best de ranzigheid van het onderwerp uit haar film te houden, dat het eindresultaat nogal vlak is geworden.

Un aller simple

2001 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 2001. Romantiek van Laurent Heynemann. Met o.a. Jacques Villeret, Barbara Schulz, Lorànt Deutsch, Jean Benguigui en Eva Ionesco.

Jean-Pierre (Villeret) is een ambtenaartje en een nebbisjman op buitenlandse zaken. Zijn chef (Odent) heeft een relatie met zijn vrouw, maar Jean-Pierre voelt zich te impotent om er iets aan te doen. Hij meldt zich als vrijwilliger om Aziz (Deutsch), een illegale immigrant, te begeleiden naar zijn vaderland in het Atlasgebergte van Marokko. Jean-Pierre wordt er door de familie van Aziz met open armen en alle eerbetoon ontvangen, zodat hij eigenlijk niet meer terug wil naar Parijs. Om zijn nieuwe geluk nog meer te vergroten, is er de bevallige gids voor toeristen Val[KA1]erie (Schulz), die bereid is met hem een nieuwe toekomst te beginnen. Oh, wat is het leven toch mooi... Politiek correcte klucht van nul en generlei waarde, gespeeld door de populaire clown van het witte doek Villeret, die ondanks zijn geringe postuur het beeld voortdurend vult. Het scenario is van regisseur Heynemann en Albert Algoud naar de roman van Didier van Cauwelaert. Voor de fans van hoofdrol Villeret.

Oncle Paul

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Gérard Vergez. Met o.a. Pascal Légitimus, Georges Du Fresne, Peter King Junior, Yaël Simion en Brigitte Auber.

Het gezin Amadou leidt een zorgeloos leventje in Niamey, Nigeria. De moeder, Mireille (Bagnou-Beido) is Parisienne, maar na haar eerste huwelijk trouwde ze met de Nigeriaanse apotheker Omar (M`Bo). Hun twee zoontjes zijn Adel (King Junior), tien, en Yamo (Simion), acht. Dan is er nog de twaalfjarige Franck (Du Fresne) uit Mireille`s eerste huwelijk. Franck droomt ervan te studeren aan de balletschool van de Parijse opera. Omar verkoopt zijn apotheek en het gezin trekt naar Parijs, waar ze opgevangen worden door hun oom Paul (L[KA1]egitimus). Maar dan moeten ze vaststellen dat zelfs in het hedendaagse moderne Parijs niet iedereen het gemakkelijk heeft met een gemengd huwelijk, zelfs Mireille`s moeder (Aubert) kan niet aan haar schoonzoon wennen. Het gevoelige portret van een gemengd gezin dat eensklaps geconfronteerd wordt met een vijandige wereld die hen niet kan aanvaarden. De acteurs zetten hun personages ontwapenend neer, zodat de film minder pessimistisch is als je zou verwachten. Vooral Légitimus als de onpartijdige observator is onvergetelijk. Regisseur Vergez schreef zelf het scenario. Fraaie fotografie van Philippe Lu.

La patinoire

1999 | Komedie

Italië/België/Frankrijk 1999. Komedie van Jean-Philippe Toussaint. Met o.a. Tom Novembre, Mireille Perrier, Marie-France Pisier, Bruce Campbell en Dolorès Chaplin.

Een filmploeg neemt, o.l.v. een zelfingenomen regisseur (Novembre), een langspeler op in een ijsbaan. De regisseur heeft een boontje voor zijn steractrice (Chaplin) en kijkt daarom met lede ogen naar haar verhouding met de mannelijke hoofdrolspeler (Campbell). De regisseur wordt bovendien steeds gevolgd door een tv-camera daar zijn producente (Pisier) het plan heeft opgevat een 'Making Of' te verwezenlijken. Een leuke, onderhoudende komedie over het draaien van een langspeelfilm. Het grappige verhaal zit vol onverwachte situaties en al is het meer een aaneenschakeling van kleine sketches, toch blijft het een homogeen geheel. De Belgische regisseur/scenarist Toussaint vertelt het wel en wee van een filmploeg tijdens het draaien, met de nodige zelfrelativerende spot, maar zonder overdrijvingen of onlogische plotwendingen. De acteurs zijn met zorg gekozen en de Vlaamse regisseur Deruddere personifiëerd op onvergelijkbare wijze een cameraman die niet twijfelt aan zijn eigen talent en belang. Geen grote film, wel een frisse blik achter de schermen bij de productie van een film, zonder dat 'inside jokes' het geheel onverteerbaar maken voor de modale filmkijker. Achter de camera nam Jean-François Robin plaats.

Adieu, plancher des vaches !

1999 | Komedie

Frankrijk/Italië/Zwitserland 1999. Komedie van Otar Iosseliani. Met o.a. Nico Tarielashvili, Lily Lavina, Otar Iosseliani, Philippe Bas en Stephanie Hainque.

Een nieuwe film van de voormalige Russische dissident (uit Georgi[KA3]e), die sedert de jaren 1970 in Frankrijk leeft en werkt, is voor zijn aanhangers altijd een soort happening. Deze keer is het thema dat buurmans gras altijd groener is: de rijken willen gewoon en arm zijn en de armen willen belangrijk zijn. Nauwelijks een realistisch uitgangspunt. Aan de hand van de belevenissen van Nicolas (Tarielashvili), een telg uit een steenrijke familie, maken we mee hoe dit allemaal in elkaar steekt. Twintig jaar lang beschermde zijn ondernemende moeder (Lavina) hem, die van het ene zakelijke gesprek naar het andere snelt per helicopter, in een ommuurd, ouderlijk herenhuis in Parijs, maar dan gaat Nicolas er van tijd tot tijd toch zelf op uit. Hij wast borden in een caf[KA1]e in een asociale buurt en heeft een oogje op Paulette (Hainque), de dochter van de kastelein, maar zij ziet hem niet. Ze heeft wel oog voor Gaston (Bas), een hochstapler die zich uitgeeft voor de bezitter van een jacht (dat hij zou verhuren) en op een geleende motor rondrijdt. Paulette schijnt verrukt te zijn van het feit dat Gaston haar als oud vuil behandelt en zij lijkt te genieten van zijn hardhandige optreden. De vader van Nicolas (regisseur Iosseliani) wordt weggehouden door moeder en verdoet zijn tijd met de modelspoorbaan en bezat zich overmatig aan dure wijnen. Tenslotte neemt Nicolas een aantal vrienden van laag allooi mee, waarbij zijn vader een drinkebroer treft. Nadat Nicolas in de gevangenis is beland, besluit hij zijn leven te veranderen. Ook zijn vader besluit de vrijheid te kiezen, hoewel het meer een beschikking over het eigen lot is. Het scenario van regisseur Iosseliani is onsamenhangend, waardoor de film het moet hebben van de scène's, maar die zijn meestal veel te lang zijn en slaan dikwijls nergens op. De ironie ligt er soms duimendik bovenop en de humor is des duivels, maar niet kwetsend of storend. De spelprestaties zijn ondergeschikt aan de vertelling, die eigenlijk geen vertelling is. Al met al duurt deze film veel te lang en werkt hij in het laatste half uur op de zenuwen. Het camerawerk is van William Lubtchansky. De titel slaat op een uitdrukking van Franse zeelieden uit de 19e eeuw, die als ze uitvoeren de vaste bodem onder de voeten verloren, maar dan hoopten op nieuwe, betere gronden - wij zouden zeggen: op water kun je niet lopen.

Vive la République !

1997 | Komedie, Drama

Frankrijk 1997. Komedie van Eric Rochant. Met o.a. Aure Atika, Antoine Chappey, Gad Elmaleh, Hippolyte Girardot en Atmen Kelif.

Drie werklozen besluiten een politieke partij op te richten. Het trio wordt gevormd door: gescheiden vader Henri (Giradot), Emile (Kelif) die joods is, en Victor (Chappey), een gezinshoofd. Ze willen dat hun partij een afspiegeling van de maatschappij is door leden uit alle lagen van de bevolking op te nemen. Algauw komen Solange (Pernel) en Yannick (Elmaleh) erbij. Yannick is een ondernemer (en dus rechts); hij doet echter uitsluitend mee om dichtbij Solange te zijn, die verouderde communistische denkbeelden koestert. Ze praten oeverloos over de meest uiteenlopende onderwerpen om hun politieke doelstellingen te formuleren. Yannick maakt hen wijs dat zij dankzij een onbekend gebleven mecenas een vergaderruimte kunnen betrekken. Yannick biecht echter de waarheid aan Solange op, maar die walgt er zo van dat het niks tussen hen wordt. De vrouw van Victor laat haar man in de steek. Tenslotte komt Henri met het `gouden idee`, waardoor iedere werkloze aan de slag kan: een opleiding voor iedereen. Deze gemeenschappelijke speurtocht getuigt van twijfel die er heerst: is de politiek een optelsom van grote en kleine vraagstukken, waarvoor we ons iedere dag steeds weer geplaatst zien? Deze poging om de twijfel over de politieke malaise (in Frankrijk) weg te nemen onder het motto van 'een opleiding voor ons allemaal', is best grappig, zelfs als blijkt dat de doelstellingen tamelijk naïef zijn en zeker wat deze luchthartige film betreft. Helaas zijn de personages die regisseur Rochant bedacht heeft, allemaal uit hetzelfde hout met hetzelfde profiel gesneden: ze hebben het beste voor met alles en iedereen, waaraan hun onderlinge verschillen van mening zijn aangepast. Jammer dat deze aardige film tegen het einde onder al die goede bedoelingen bezwijkt. Ook bekend als LA POLITIQUE.

Romaine

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Agnès Obadia. Met o.a. Agnès Obadia, Eva Ionesco, Martine Delumeau, Laurence Côte en Gérald Laroche.

De heldin van het verhaal Romaine (Obadia) is een eigentijdse jonge vrouw. Tijdens de vakantie in Bretagne komt ze erachter dat haar vriend homo is. Het eerste deel van de film is getiteld ROMAINE ET SES GAR[KA10]CONS. Romaine laat haar vriend schieten en leert drie vrolijke gasten kennen, voorwaar sympathieke boys. Ze gaat een cursus over video volgen, die echter niets voorstelt en pure oplichterij is. Het tweede deel is getiteld ROMAINE ET LES FILLES. Romaine raakt evenwel bevriend met Louisa (Delumeau), die achter de zwendel zit. Ze ziet Pastelle (Ionesco), een meisje van vroeger van school weer terug. Ze gaan met zijn drie[KA3]en naar het platteland, maar onderweg begeeft de auto het. Romaine krijgt een lift van Armand (Laroche). In het derde deel ROMAINE ET ROMAINE maakt ze ruzie met haar jongere zus Armelle (C[KA4]ote) en verliest ze haar geheugen door een klap op d`r kop. Pastelle en de drie jongens doen vergeefse pogingen om Romaine haar herinnering weer terug te krijgen, terwijl Armand op slinkse wijze van de situatie profiteert door te zeggen dat hij haar vriend is en zo met haar tussen de lakens glijdt. Dan komt Romaine`s herinnering weer terug en ze besluit Armand te laten zitten en gaat naar Parijs. Het warrige scenario van regisseuse Obadia, Laurent B[KA1]en[KA1]egui et Jean-Luc Gaget is flinterdun en onbenullig; misschien net goed genoeg voor een sit-com op de tv. In feite bestaat de film uit drie korte films, waarin een-en- dezelfde persoon stukken aan elkaar verbindt, terwijl de verdere rolverdeling op gezette tijden boven water komt. De rollen hielpen trouwens ook een handje bij de techniek, met als gevolg dat de film hobbelig is (montage, beeld en geluid), waardoor het niet is gelukt een eigen identiteit te krijgen. Een zekere frisheid zou positief zijn, omdat het makerscollectief uit jonge mensen bestaat, maar die lentelucht kan niet worden opgesnoven...

La petite maman

1997 | Komedie, Sportfilm, Familiefilm

België/Frankrijk 1997. Komedie van Patrice Martineau. Met o.a. Clothilde De Bayser, Simon Abkarian, Salomé Stévenin, Maria Riva en Eva Ionesco.

De twaalf-jarige Mathilde (Stévenin) is de oudste van een gezin met zes kinderen. Met de jaren is zij als het ware een tweede moeder geworden binnen het gezin. Op een dag wordt het meisje in het zwembad aangesproken door de trainer. Hij heeft gemerkt dat zij duidelijk talent heeft en zou haar graag in zijn ploeg opnemen. Mathilde staat voor een verscheurend dilemma. Ze wil dolgraag meezwemmen, maar beseft dat de zware last die haar thuis wordt opgelegd teveel van haar energie opslorpt. Vertwijfeld besluit ze in het geheim toch te gaan trainen. Een geslaagde jeugdfilm die bewijst dat kinderen, mits ze over een dosis doorzettingsvermogen beschikken, kunnen bereiken wat ze willen, ook al lijkt het een volwassene veel te zwaar wat ze op hun schouders genomen hebben. De jonge Stévenin zet een hartveroverend personage neer. Valérie Bonnier, Paul Gueu en Carole Giaccobi schreven het scenario dat door Dominique Gentil in beelden werd omgezet.

Encore

1995 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 1995. Romantiek van Pascal Bonitzer. Met o.a. Jackie Berroyer, Natacha Régnier, Laurence Côte, Hélène Fillières en Michel Massé.

Abel Vichac (Berroyer) is een ego[KA3]istische, oudere professor in de filosofie en een schrijver met een goede reputatie. Zijn huwelijk met Aliette (Bruni-Tedeschi) is na tien jaar passieloos geworden. Hij probeert echter zijn jonge, vrouwelijke studentes het hof te maken en fladdert van de ene relatie naar de andere. Aliette heeft zich gewonnen gegeven. Abel is bezeten van vleselijke liefde en is in zijn eer gestreeld als hij over de tong gaat. De laatste tijd echter slaapt hij slecht en heeft weinig zin in zijn werk: de typische midlife-crisis. Een van zijn discipelen, Florence (C[KA4]ote), is zijn holle gebazel zat en zegt dat ze haar scriptie onder een andere mentor wil schrijven. Abel luistert niet goed naar haar, want hij wordt in beslag genomen door een afspraakje met Aurore (Filli[KA2]eres), die zich echter voordoet als haar vriendin Catherine (R[KA1]egnier). De film gaat over liefdesperikelen in de middelbare leeftijd en probeert een boekje open te doen over de `moderne` relatie (die natuurlijk over een paar jaartjes na het uitkomen van deze rolprent weer flink achterhaald is). De bitterzoete toon maakt het een tijdje leuk, maar op de duur gaat de overvloed aan dialogen stierlijk vervelen. De acteurs doen hun best, maar het scenario van debuterend regisseur Bonitzer belooft meer dan het in feite biedt. Camerawerk van Emmanuel Machuel.

Montparnasse-Pondichéry

1994 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1994. Komedie van Yves Robert. Met o.a. Miou-Miou, Yves Robert, André Dussollier, Jacques Perrin en Maxime Leroux.

Aangemoedigd door een nieuwe wet laat de veertig-jarige ongehuwde moeder en behangontwerpster Miou-Miou zich inschrijven aan de universiteit, om alsnog een diploma te halen. De studie wordt een flop en na een ruzie laat ze haar vriend zitten. Ontmoedigd zwerft ze door de straten. Ze komt terecht in metrostation Montparnasse. Hier ontmoet ze de zeventig-jarige ex- musicus Robert. Samen beleven ze de crisis in hun leven, en er bloeit een romantische relatie op. Poëtische liefdesgeschiedenis verteld met een grote dosis relativerende humor. Uit elke situatie, hoe uitzichtloos ook, kan iets nieuws, iets fascinerends groeien. Uitstekend spel van Miou-Miou en regisseur Robert. De laatste schreef het scenario, samen met Frédéric Lasaygues. Robert Alazraki stond in voor het camerawerk.

Rupture(s)

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Christine Citti. Met o.a. Emmanuelle Béart, Michel Piccoli, Anouk Aimée, Laurent Grévil en Marc Citti.

De vriendin van Paul (Piccoli) heeft zelfmoord gepleegd. Nu herbergt hij allerlei bonte vogels (w.o. kind-vrouwtje B[KA1]eart), waarmee hij gemeen heeft dat hun (liefdes)relaties verkeerd zijn afgelopen. Hierover wordt zo eindeloos gepraat dat bij de kijker de verveling algauw toeslaat. De twintig-plussers uit de film hebben een binding met ruige rock-muziek, die heel wat prettiger voor het gehoor is dan de oeverloze dialoog. Béart en Piccoli voor wie de rollen op maat geschreven zijn, waren samen voor het laatst te zien in LA BELLE NOISEUSE en daar sprong de vonk ook al niet over; ze bezatten zich v.n.l. aan egotrippend spel. Hoewel Aimée hoog op de credits staat genoteerd, heeft zij slechts een onbenullig rolletje van een weduwe, die net haar kat verloren heeft. Ook in roulatie met 16m minder, maar niet beter! Scenario van Alexandra Deman en Christine Citti. Camerawerk van Jean-Yves Delbreuve.

Grand bonheur

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Hervé Le Roux. Met o.a. Charlotte Léo, Pierre Gérard, Pierre Berriau, Christine Vouilloz en Lucas Belvaux.

De vrolijke wederwaardigheden aan de hand van een aantal portretjes van zeven studenten aan de Parijse film- en tv- academie, hun liefdes, kameraadschappelijkheden en een eindrevue vlak voor de grote vakantie. Zo is er de romantische Caroline (L[KA1]eo) die haar bed nooit met dezelfde vent deelt; en verder de zachtaardige Judith (Canto) die op oudere mannen valt, Paul (Berriau) de eeuwige dromer en filmer, Charly (Richard), een blondje dat een ex-vriendinnetje van een kameraad bang maakt, de ironische Philippe (G[KA1]erard) en het stel Luc (Belvaux) en Nanou (Vouilloz), would-be scenarioschrijvers. Als ze zich niet in hun stamcafé bevinden, brengen ze de tijd door in de bioscoop of ze maken de buurt onveilig. Het debuut van Le Roux, die zijn eigen scenario schreef, mag zeker geslaagd genoemd worden al is het laatste uur teveel van het goede. In het jaar 2000 bracht de Frans-Duitse cultuurzender ARTE een opnieuw gemonteerde versie op de tv van 87m, die we van harte aanbevelen. De film is vooral geschikt voor cinefielen, theater-en filmstudenten en een ieder die een warm gevoel kan opbrengen voor het grote witte doek of de kleine huisbioscoop. Het camerawerk is van Antoine Roch.

L'amoureuse

1992 | Romantiek, Komedie, Drama

Frankrijk 1992. Romantiek van Jacques Doillon. Met o.a. Charlotte Gainsbourg, Ivan Attal, Thomas Langmann, Stéphanie Cotta en Thierry Maricot.

Kind-vrouwtje Gainsbourg woont samen met Langmann. Als die een week weg is, ontmoet ze Canadese filmer Attal, die verschrikkelijk verliefd op haar wordt. Zij weerstaat echter zijn charme uit trouw aan Langmann en door te zeggen dat ze besloten hadden een kind te krijgen. Als Langmann teruggekeerd is, wordt hij evenwel verschrikkelijk jaloers - op niks. Om iedereen te vriend te houden, vrijt Gainsbourg tenslotte met beiden en dan wordt ze zwanger - en de vraag is van wie. Verhaaltje van niks over het klassieke triootje, dat bij de première aan de pers onjuist geafficheerd werd als de JULES ET JIM van de jaren negentig. Hoewel het spel van de drie hoofdrollen zeer goed is, wordt de niet-Franse kijker gallisch van de o.d. aan dialoog. En: hoe aantrekklijk is Charlotte met haar kortgeknipte bolletje nu wel? Regisseur Doillon schreef zijn eigen scenario en de fotografie was in handen Christophe Pollock.

Monsieur

1990 | Komedie

België/Frankrijk 1990. Komedie van Jean-Philippe Toussaint en Philippe Toussaint. Met o.a. Dominic Gould, Wojtek Pszoniak, Eva Ionesco, Jean-François Robin en Olivier Lartique.

Komisch-po[KA3]etisch portret van een droogstoppel-eenzaat in een gekwelde, gejaagde maatschappij. Gould is als `Monsieur` een schuchtere dromer, die voortdurend de dupe wordt van zijn omgeving. Ongelijkmatige debuutfilm van Toussaint (die ook het scenario schreef) met leuke tableaux vivants herinnert te veel aan PLAYTIME van Tati. Vooral een festivalfilm en goed voor enkele prijsjes: Speciale Prijs van de Jury in Figueira da Foz (Portugal), Speciale Prijs van de Jury in La Clusaz (Frankrijk). Schitterend kortfilmwerk maar faalt als langspeler.

La Nuit porte jarretelles

1984 | Komedie

Frankrijk 1984. Komedie van Virginie Thévenet. Met o.a. Jézabel Carpi, Ariel Genet, Arielle Dombasle, Caroline Loeb en Jacques de Gunzbourg.

Een 'vrije' vrouw beleeft een bewogen nacht en sleept een 17- jarige jongen mee naar alle 'lustoorden' van het Parijse nachtleven. Tenslotte laat zij hem achter bij een vriend die wel wat voelt voor een homoseksueel avontuurtje. Een totale mislukking met zowel de gebruikelijke clichés als de nieuwste trends eigen aan een elite. Enkele details wekken hoge verwachtingen op, maar tevergeefs. Teleurstellend. Misschien moeten we wachten op een volgende film van betere kwaliteit. Op video uitgebracht als DE NACHT DRAAGT JARRETELLES.

Meurtre à domicile

1981 | Komedie, Misdaad

België/Frankrijk 1981. Komedie van Marc Lobet. Met o.a. Anny Duperey, Bernard Giraudeau, Daniel Emilfork, André Bernier en Roger Dutoit.

Steunend op de politieroman Hôtel Meublé van Thomas Owen, vertelt de cineast de lotgevallen van een aantal huurders die in een geheimzinnig statig Jugendstil-herenhuis wonen. Een van die bewoners is inspectrice bij de gerechtelijke politie en zij wordt belast met het onderzoek naar een in deze huurwoning gepleegde moord. Speelse en sarcastische dialogen, een knappe montage en een goede vertolking, met als resultaat een spannende en ontspannende film, die bovendien logisch van opbouw is en niet gespeend van zwarte humor. Scenario van Jean Van Hamme. Camerawerk van Ken Legargeant.

Journal d'une maison de correction

1980 | Erotiek

Frankrijk 1980. Erotiek van Georges Cachoux. Met o.a. Véronique Day, Martine Bougeon, Eva Ionesco, Evelyne Dassas en Dominique Webb.

Een hitserige, vulgaire film gesitueerd in een verbeteringsgesticht voor meisjes. Hoewel minder expliciet dan je zou kunnen verwachten, is de film niet meer dan een aaneenschakeling van smerige taferelen die zonder de minste samenhang en met een totaal gebrek aan filmische vormgeving aan elkaar zijn geplakt. Muziek van Stelvio Cipriano.

Spielen wir Liebe

1977 | Erotiek, Romantiek

Duitsland 1977. Erotiek van Piero Murgia. Met o.a. Lara Wendel, Eva Ionesco en Martin Loeb.

Softporno over een romantische maar ook wrede driehoeksverhouding tussen 2 meisjes van twaalf en een jongen. Deze film over vroegrijpheid was zeer omstreden en werd een tijd lang wegens obsceniteit uit de bioskopen geweerd.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Eva Ionesco op televisie komt.

Reageer