Caroline Deruas-Garrel is regisseur en scenarist.
Er zijn 3 films gevonden.

l’Indomptée

2016 | Drama

Frankrijk 2016. Drama van Caroline Deruas-Garrel. Met o.a. Clotilde Hesme, Jenna Thiam, Tchéky Karyo, Marilyne Canto en Bernard Verley.

Schrijfster Camille (Hesme) en fotografe Axèle (Thiam) mogen als artists in residence een jaar doorbrengen in de Villa Medici in Rome. Dit historische gebouw, dat een heus personage wordt in deze film, heeft uiteenlopende effecten op de tijdelijke bewoners. In haar eerste lange speelfilm verwerkt regisseuse Deruas de ervaringen die ze zelf jaren eerder had in de villa, een plek waar ze hevig verliefd op raakte. Door het verhaal over de relaties tussen de kunstenaars vervlecht ze ook magie en mysterie.

L'ombre des femmes

2015 | Drama, Romantiek

Frankrijk/Zwitserland 2015. Drama van Philippe Garrel. Met o.a. Clotilde Courau, Stanislas Merhar, Vimala Pons, Antoinette Moya en Jean Pommier.

Documentairemaker Pierre (Merhar) begint een affaire met stagiaire Elizabeth (Paugam). Wanneer zij Pierre vertelt dat zijn eigen vrouw Manon (Courau) zelf ook een buitenechtelijke relatie heeft, begint alles te schuiven. Regisseur Garrel (Les amants réguliers) draaide, met een zekere weemoed naar de nouvelle vague, in zwart-wit een typisch Frans drama over jaloezie, overspel en hypocrisie. Zoon Louis Garrel zorgt voor de voice-over die hier en daar het gedrag moet duiden van Pierre, een man die zich met een schok lijkt te realiseren dat hij in de 21ste eeuw leeft.

La jalousie

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Philippe Garrel. Met o.a. Louis Garrel, Anna Mouglalis, Rebecca Convenant en Arlette Langmann.

Iedereen heeft zijn limiet in de liefde, en dat geldt voor alle soorten liefde. Van liefde voor een partner tot liefde voor een ouder. Gearriveerd regisseur Garrel verkent na Les amants réguliers (2005) opnieuw de grenzen van de liefde, met in de hoofdrol zijn zoon Louis - vaste spreekbuis sinds 1989 - als een man die kind en vrouw achterlaat vanwege een andere vrouw. Vader Garrel baseerde het script op zijn vader, die op z'n dertigste het gezin verliet. Een familieonderonsje dus, verfilmd tot een fijnbesnaard drama met dito zwart-wit nouvelle vague-camerawerk.