Christophe Pollock

Cameraman

Christophe Pollock is cameraman.
Er zijn 21 films gevonden.

Travaux, on sait quand ça commence...

2005 | Komedie

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2005. Komedie van Brigitte Roüan. Met o.a. Carole Bouquet, Jean-Pierre Castaldi, Didier Flamand, Hugh Grant en Françoise Brion.

De Franse komedie Verbouwen, je weet wanneer het begint... (maar niet wanneer het eindigt) is een uitbundige, maatschappijkritische ensemblefilm over de bevlogen en alom geliefde Chantal (Bouquet), een advocate die opkomt voor immigranten. De ongedwongen jolijt begint als Chantal een groep illegalen inhuurt om haar appartement te verbouwen, zonder dat zij en haar twee tienerkinderen vertrekken. De verbouwing verloopt desastreus, mede omdat Chantal niet durft op te treden tegen haar protégés. Travaux is innemend en indrukwekkend omdat de makers kozen voor sentiment en humor in plaats van emotie en ernst. Met gastoptreden van Hugh Grant.

J'ai vu tuer Ben Barka

2005 | Thriller

Frankrijk/Spanje/Marokko 2005. Thriller van Serge Le Péron en Saïd Smihi. Met o.a. Charles Berling, Simon Abkarian, Josiane Balasko, Jean-Pierre Léaud en Mathieu Amalric.

De verdwijning in 1965 van de linkse Marokkaanse politicus Mehdi Ben Barka is nooit opgelost, en nooit verwerkt. Nog steeds doen de wildste feiten en suggesties de ronde. Scenarist-regisseur Le Péron haalt uit de kluwen van internationale intriges een 'filmconnectie', die ook echt bestond. De schimmige filmmaker Georges Figon (Berling) krijgt de opdracht om een anti-koloniale documentaire te maken. De beroemde Marguerite Duras (Balasko) wordt benaderd voor het scenario en Ben Barka moet als adviseur optreden. Op weg naar een afspraak met Figon wordt Barka opgepakt. J'ai vu tuer Ben Barka combineert op een jazzy manier retro-nouvelle vague met vage politieke thriller.

Gentille

2005 | Drama, Komedie, Romantiek

Frankrijk 2005. Drama van Sophie Fillières. Met o.a. Emmanuelle Devos, Lambert Wilson, Bruno Todeschini, Michael Lonsdale en Bulle Ogier.

Anesthesiste Fontaine heeft het maar moeilijk met mannen. Een patiënt is verliefd op haar, ze beschuldigt een man op straat er verontwaardigd van haar te volgen (om hem vervolgens voor een drankje uit te nodigen) en ondertussen laat haar geliefde herhaaldelijk weten nou eens te willen trouwen. Met lichte tred en ironie volgt scenariste-regisseuse Fillières in de straten van Parijs de romantische perikelen van een jonge vrouw die enigszins op drift is geraakt. Gentille ('braaf meisje') is even grillig en licht absurdistisch als de liefde zelf. Devos speelde eerder de dove secretaresse in Sur mes lèvres.

Vodka Lemon

2003 | Komedie, Drama

Armenië/Frankrijk/Zwitserland/Italië 2003. Komedie van Hiner Saleem. Met o.a. Romen Avinian, Lala Sarkissian, Ivan Franek en Armen Marutyan.

De mooiste dingen groeien op de gruwelijkste plekken, wil scenarist/regisseur Saleem maar zeggen. Zo'n plek is het steenkoude kerkhof in het straatarme Armeens-Koerdische plaatsje waar de verweerde Hamo (Avinian) iedere dag naartoe gaat voor zijn overleden vrouw. En juist daar bloeit de liefde, tussen hem en de weduwe Nina (Sarkissian). Verhaaltechnisch stelt Vodka Lemon niet veel voor, maar de landschappen, types en het absurdisme zijn krachtig als wodka. Er wordt een postcommunistisch beeld geschapen dat vraagtekens stelt bij de zegeningen van de huidige situatie. 'We hadden geen vrijheid,' zegt een dorpsbewoner, 'maar we hadden voor de rest alles. Nu hebben we alleen vrijheid.'

Depuis qu'Otar est parti...

2003 | Drama

Frankrijk/België 2003. Drama van Julie Bertucelli. Met o.a. Esther Gorintin, Nino Khomasuridze, Dinara Drukarova en Temur Kalandadze.

Subtiele en boeiende tragikomedie over een stokoude Georgische vrouw, die haar zoon in Parijs komt bezoeken. Maar de zoon, opgeleid als arts, is omgekomen bij een ongeluk. Hij werkte in Frankrijk als illegaal in de bouw en is van een steiger gevallen. De vitaliteit van de 91-jarige Poolse actrice Esther Gorintin met haar ondeugende blik maakt Depuis qu'Otar est parti... lichter van toon dan de plot doet vermoeden. Bertucelli's debuutfilm gaat weliswaar over grote thema's - rijk (het Westen) en arm (Oost-Europa), de teloorgang van tradities en idealen - maar zonder dat echt uit te venten.

Éloge de l'amour

2001 | Drama, Fantasy

Zwitserland/Frankrijk 2001. Drama van Jean-Luc Godard. Met o.a. Bruno Putzulu, Cecile Camp, Jean Davy, Françoise Verney en Audrey Klebaner.

De cineast begint in zwart/wit met een filmmaker (Bruno Putzulu) die na rijp beraad een actrice vindt voor zijn volgende film. Haar naam is Elle (Cecile Camp), haar lot is tragisch. In het tweede deel verhaalt Godard op bont digitaal videomateriaal hoe hij eerder in contact kwam met een echtpaar dat een persoonlijk Holocaustverhaal verkocht aan een gehaaide Hollywoodproducent. Elle blijkt de kleindochter van het echtpaar. In een mozaïek van film- en verteltechnieken bloeit Godards bittere kijk op verlies, geschiedkundig inzicht, geheugen, cognitieve capaciteit en liefde.

Betty Fisher et autres histoires

2001 | Thriller, Misdaad, Drama

Frankrijk/Canada 2001. Thriller van Claude Miller. Met o.a. Sandrine Kiberlain, Nicole Garcia, Mathilde Seigner, Luck Mervil en Edouard Baer.

Millers fascinatie met de - al dan niet traumatische - kinderjaren staat weer centraal in Betty Fisher et autres histoires, een indringend werk dat de nadruk legt op het psychologische geweld tussen drie vrouwen. Ogenschijnlijk zachtaardige moeder Margot (Garcia) ontvoert het zoontje van een Parijse serveerster (Seigner) om dochter Betty (Kiberlain) over de dood van haar zoontje heen te helpen. Miller sleurt de kijker diep in de gevoelswereld van de complexe personages. Magistraal acteerwerk van het trio met sterke bijrollen van oa Stéphane Freiss, Luck Mervil en Edouard Baer. Gebaseerd op de roman 'The tree of hands' van Ruth Rendell.

Aïe

2000 | Romantiek, Komedie, Fantasy

Frankrijk 2000. Romantiek van Sophie Fillières. Met o.a. André Dussollier, Hélène Fillières, Emmanuelle Devos, Anne Le Ny en Lucienne Hamon.

Robert (Dussollier) is rond de vijftig. Hij lijdt aan allerlei neuroses en complexen en is daarom nog steeds niet getrouwd. Hij eet liever bij zijn vader (Pascal) en moeder (Casadesus) en blijft dan uit angst voor het donker bij hen slapen. Zijn zus Marie (Le Ny) sleept hem mee naar de kraamafdeling van het ziekenhuis om hem te laten kennismaken met Claire (Devos) die juist bevallen is van een baby. Ze hoopt hem te koppelen, want Marie heeft een verhouding met de vader. Marie wist niet dat Robert en Claire elkaar kenden en dat ze een inmiddels uitgedoofde relatie hadden. In een restaurant trekt Robert de stoute schoenen aan als hij Marie-Pierre (H[KA1]el[KA2]ene Filli[KA2]eres) ziet. Zij is de serveerster, die net aan haar lunchpauze is begonnen. Robert spreekt haar op onhandige wijze aan, maar haar reactie is overrompelend: ze wil hem best gelukkig maken en ze stelt hem voor om een romantische affaire te hebben. Ze heeft de bijnaam A[KA3]ie. Ze kotst regelmatig en ruikt daarna uit haar mond. Dan heeft Robert het wel weer gehad. Ze belanden evenwel onafhankelijk en na elkaar, onaangekondigd in Claire`s woning en moeten zich samen verstoppen in een grote kast als Claire`s vriend thuiskomt. Ze hervatten de afgebroken weg en als zij Robert mee naar huis neemt, stelt ze hem voor aan haar vader (Rimoux) en moeder (Hamon), die even idioot zijn als de ouders van Robert. Ze eindigen samen in bed. A[KA3]ie en haar ouders zijn van buitenaardse afkomst, maar hun planeet lijkt bijna als twee druppels op onze goede oude aarde (de grote vakantie is in juni in plaats van augustus, maar die vlieger gaat eigenlijk alleen maar op voor Frankrijk). Het scenario van regisseuse Sophie Filli[KA2]eres mag beslist origineel genoemd worden. Het bestaat uit grappige, losse dialogen die tot een bepaalde samenhang zijn gebracht. De rollen, met name Dussollier en H[KA1]el[KA2]ene Filli[KA2]eres (de zuster van regisseuse Sophie) zijn aardig en het resultaat is een aparte maar onderhoudende film, die goed is voor menige brede glimlach. Helaas is het einde teleurstellend. De rolprent werd vijf dagen achtereen vertoond in de Screening Room in New York en leverde slechts 660 dollar op - een forse tegenvalller voor een miljoenenstad. Wie in Amerika een film uitbrengt moet hem laten indubben, over een reclamebudget van ettelijke miljoenen dollars beschikken, en hem in veel zalen tegelijk laten uitkomen, hetgeen zeer kostbaar is omdat je een evenredig aantal zeer kostbare kopieën moet laten vervaardigen. Het camerawerk is van Christophe Pollock.

Rien sur Robert

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Pascal Bonitzer. Met o.a. Fabrice Luchini, Sandrine Kiberlain, Valentina Cervi, Michel Piccoli en Bernadette Lafont.

Zonder hem gezien te hebben sabelt filmrecensent Didier (Luchini) een Bosnische film neer als zijnde 'fascistische propaganda'. Het wordt hem niet in dank afgenomen door de Parijse semi-intellectuele kliek waarin hij verkeert. Met ex Juliette (Kiberlain) in de buurt als constante herinnering aan zijn mannelijk falen ziet Didier machteloos toe hoe zijn wereldje ineenstort. Zijn verwarring wordt compleet wanneer een bevallige jongedame (Cervi) hem uit het niets verleidt. Rake typeringen van intellectuele navelstaarderij en onbeholpen seksuele driften volgen elkaar in hoog tempo op met vlijmscherpe dialogen als aanjager. Sterk spel van Luchini en Kiberlain.

Augustin, roi du kung-fu

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Anne Fontaine. Met o.a. Jean-Chrétien Sibertin-Blanc, Maggie Cheung, Darry Cowl, Bernard Campan en Paulette Dubost.

Augustin (Sibertin-Blanc) is bezeten van kung-fu-films. In zijn kamertje imiteert hij op amateuristische wijze de atletische sprongen en bewegingen van Bruce Lee en Jacky Chan. Hij is vastbesloten mee te spelen in een kung-fu-film, maar die worden in Frankrijk nauwelijks geproduceerd. Dus trekt hij per fiets naar China. Niet de veraf gelegen Chinese Volksrepubliek, maar het dertiende arrondissement van Parijs, ook bekend als de Chinese wijk. Hier ontmoet hij de mooie Ling (Cheung), die hem wel wil helpen. Augustin is een personage dat het midden houdt tussen Mr. Hulot en Buster Keaton. Dit is zijn tweede filmavontuur. Hier wordt het bewijs geleverd dat vooruitgang geen verbetering hoeft te zijn; trouwens de eerste film heette gewoon AUGUSTIN. De film schiet uit de startblokken, is sprankelend en origineel, maar zakt algauw als een pudding in elkaar. Sibertin- Blanc kan met zijn onorthodoxe personage het zwakke scenario van Fontaine, Jacques Fieschi en Gilles Taurand onmogelijk overeind houden en de film redden. We zitten beslist niet te wachten op nog meer avonturen van Augustin. Het camerawerk is van Christophe Pollock.

Trop (peu) d`amour

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Jacques Doillon. Met o.a. Lambert Wilson, Élise Perrier, Alexia Strési, Lou Doillon en Jérémie Lippmann.

Regisseur Paul (Wilson), zijn dochter Camille (Dollion) en zijn vrouw Margot (Str[KA1]esi) ontvangen bij hen thuis een zeer begaafd meisje van zeventien, Emma (Perrier). Zij had vijftienhonderd liefdesbrieven als tekstvoorbeelden gestuurd aan Paul en ze gaan samen een scenario schrijven. Het is zomer en Emma laat Paul merken dat ze op hem valt, maar met hetzelfde gemak strijdt ze op een zwoele zomeravond met Camille om de gunsten van haar vriendje. Margot neemt de benen en laat haar man achter in de armen van Emma. Later komt Margot terug op het moment dat Paul en Camille de deur uit zijn en zij wenst een hartig woordje met Emma te spreken. Tijdens het hoog oplopende gesprek komt Paul binnen en kiest partij voor Margot, waarop Emma bakzeil haalt en vertrekt. Doillon schetst het portret van broze mensen, die of teveel of te weing liefde krijgen; deze psychologische studie is ge[KA3]inspireerd op de film van Pier Paolo Pasolini TEORAMA uit 1968. De Italiaanse meester echter maakte een film vol vuur en vlam met bezeten personages die dreigden verteerd te worden door hun eigen hartstochten en in deze conventionele blauwdruk ontbreekt het aan pit en po[KA3]ezie. Niet dat er binnen de huiselijke kring geen ruzies oplaaien, maar die worden weer even gemakkelijk gedoofd als ze omhoog schoten en dat feit veroorzaakt tot een haug van groot ongeloof ondanks het aardige spel van de rolverdeling, Perrier uitgezonderd. Zij valt eerder op door haar matte spel en haar overdreven gebaren als ze emoties wil uitdrukken. Het scenario is van (de 54-jarige) regisseur Doillon en Brune Compagnon. Het camerawerk is van Christophe Pollock.

Marie baie des anges

1998 | Romantiek, Drama

Frankrijk 1998. Romantiek van Manuel Pradal. Met o.a. Frédéric Malgras, Vahina Giocante, Nicolas Welbers, Amira Casar en Swan Carpio.

Debuutfilm van Manuel Pradal - ooit regie-assistent van Agnès Varda - speelt zich af op een bekende filmlocatie: de Franse Rivièra. Maar deze keer is de zonovergoten landstrook geen biotoop voor playboys en wulpse blondines, maar een mythisch paradijs voor prettig ogende jongeren. De vrijgevochten Orso en Marie beleven er de liefde van hun leven, maar let op, de haaienvinvormige rotsen voor de kust werpen hun schaduwen al vooruit. (IdH/VPRO Gids)

Nous sommes tous encore ici

1996 |

Frankrijk 1996. Anne-Marie Miéville. Met o.a. Roland Vouillox, Daniel Geiser, Vincent Babel, Jean-Luc Godard en Bernadette Lafont.

Debuutfilm van Manuel Pradal - ooit regie-assistent van Agnès Varda - speelt zich af op een bekende filmlocatie: de Franse Rivièra. Maar deze keer is de zonovergoten landstrook geen biotoop voor playboys en wulpse blondines, maar een mythisch paradijs voor prettig ogende jongeren. De vrijgevochten Orso en Marie beleven er de liefde van hun leven, maar let op, de haaienvinvormige rotsen voor de kust werpen hun schaduwen al vooruit. (IdH/VPRO Gids)

For ever Mozart

1996 | Oorlogsfilm

Duitsland/Frankrijk/Zwitserland 1996. Oorlogsfilm van Jean-Luc Godard. Met o.a. Madeleine Assas, Bérangère Allaux, Ghalya Lacroix, Vicky Messika en Frédéric Pierrot.

Vier gegevens die op elkaar volgen en in elkaar haken: een theatergroep probeert in Sarajevo het stuk van Alfred de Musset [KL]On ne badine pas avec l`amour[KLE] ([KL]De liefde is geen spelletje[KLE]) op te voeren, maar de burgeroorlog in Bosni[KA3]e verhindert dat er een voorstelling wordt gegeven (de hoofdrollen worden gevangen genomen en gefolterd). Het strijdgewoel veroorzaakt chaos, niet alleen aan onze grenzen, maar ook ter plaatse bij het draaien van een film met de titel Le Bolero Fatal en in de Europese concertzaal aldaar tijdens een uitvoering van een muziekstuk van Mozart. Het schouwtoneel en het strijdtoneel symboliseren in de hand houden en uit de hand laten lopen. Een satire over het absurde van de oorlog, waarmee iedereen vroeger of later geconfronteerd wordt. De onverschilligheid van de mensen wordt tot uitdrukking gebracht door de beleefd luisterende concertbezoekers. Een typische Godard-film, die weer eens het probleem van de schepping, die de schepping vernietigt, aan de orde stelt. Tegen de achtergrond van de schitterende beelden van Christophe Pollock, Katell Djian en Ferizzi die nog lange tijd op het netvlies blijven nabranden en in het geheugen worden gegrift, worden we getracteerd op bijtende humor en horen we vreemde, poëtische en uitdagende uitspraken.

Haut bas fragile

1995 | Musical, Komedie

Frankrijk 1995. Musical van Jacques Rivette. Met o.a. Marianne Denicourt, Nathalie Richard, André Marcon, Bruno Todeschini en Wilfred Benaiche.

Deze musical is veel te lang: bijna drie uur. Het verhaaltje is bijzaak, flutterig en soms moeilijk te volgen. De individuele zang met bij behorende danspasjes niet goed genoeg. Positief zijn de choreografie en het spel van de drie jonge hoofdrollen.

Bonjour Tristesse

1995 | Drama, Familiefilm

Frankrijk 1995. Drama van Peter Kassovitz. Met o.a. Christine Boisson, François Marthouret, Marie Bariller, Sarah Bertrand en Andrew Wilson.

De 42-jarige Anna (Boisson) loopt met tranen in de ogen naar haar auto, omdat ze zonet de laatste pagina`s gelezen heeft van een roman (uit de titel) die de zeventien-jarige C[KA1]ecile (Bertrand) aan het voltooien is. C[KA1]ecile beseft dat er een groot drama op til is. Ze krijgt gelijk: Anna eindigt haar wilde rit met de auto in een ravijn. In het ziekenhuis waar Anna voor haar leven vecht, krijgen C[KA1]ecile en haar vader Raymond (Marthouret) schuldgevoelens. Vrije, maar erg literaire bewerking van de beroemde roman van Françoise Sagan, die in 1958 door Otto Preminger onder dezelfde titel heel efficiënt werd gefilmd. Deze nieuwe versie is gesitueerd in 1994, waardoor het oorspronkelijke verhaal heftig geactualiseerd moest worden. De jonge actrice Bertrand is schitterend als het kwestbare meisje dat gebroken familiebanden wil helen. Het scenario is van Pierre Uytterhoeven en regisseur Kassovitz. Het camerawerk is van Christophe Pollock, en oogt modieus zodat enkele decennia later nog eens een versie gedraaid kan worden.

Rosine

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Christine Carrière. Met o.a. Eloïse Charretier, Mathilde Seigner, Laurent Olmédo, Christine Murillo en Aurélie Vérillon.

Toen Rosine`s moeder Marie (Seigner) nog maar net zestien was kreeg zij haar kind (Charretier) en nu is zij dertig en nog steeds niet volwassen. Ze stapt de disco`s af, Rosine aan haar lot overlatend. De vader Pierre smeerde hem nog voordat Rosine geboren werd. Nu is hij terug en Marie is maar al te blij een vaste relatie te hebben en haalt hem in huis. Aanvankelijk lijkt alles koek en ei, Rosine heeft een vader, maar Pierre is een grote zak met losse knuisten. Hij gaat zelfs zover dat hij Rosine verkracht (dat gebeurt overigens buitensbeelds, maar is expliciet genoeg). Intimistisch drama tegen het naargeestige decor van een kille Noord-Franse industriestad, spontaan gespeeld door de hoofdrollen en met namen Charretier als de veertien-jarige Rosine - zij zou wel eens hoge ogen kunnen gooien op het witte doek. Scenario van regisseuse Carrière en de fotografie was in handen van Christophe Pollock. Op kleine festivals meervoudig bekroond - en terecht.

Les histoires d'amour finissent mal en general

1993 | Romantiek

Frankrijk 1993. Romantiek van Anne Fontaine. Met o.a. Nora, Sami Bouajila, Alain Fromager, Jean-Claude Dreyfus en Eric Métayer.

Zina (Nora), een beur (Noord-Afrikanen, die Fransen zijn, vergelijkbaar met Molukkers in Nederland) is ouvreuse in een schouwburgje van de Lichtstad. Ze neemt gemakkelijk een loopje met de waarheid, kan zich voordoen als de vermoorde onschuld en stopt alles wat los en vast zit in haar tas of zak. Ze is echter een onverzadigbare heerlijkeid. Haar vriend Slim (Bouajila) is ook een beur. Hij bestuurt een taxi, maar hoopt af te studeren als meester in de rechten. Zina raakt verkikkerd van- en betrokken bij Fr[KA1]ederic (Fromager), de hoofdrolspeler van het stuk dat in het schouwburgje loopt. Ze vraagt zich af - niet gehinderd door kennis of ervaring - waarom ook zij niet succes zou hebben op de planken. Twee bewonderaars heeft ze al: Slim en Frédéric. Zij kan overigens helemaal niet bepalen wie ze van die twee zou moeten kiezen; ze moeten het zelf maar uitmaken. De wereld ligt immers aan haar voeten? De debuutfilm van Fontaine, die meer om het drama gaat dan het verhaal, is fris en sprankelend; hij wordt ondersteund door de uitstekende hoofdrollen. De rolprent werd bekroond met de prestigieuze Jean Vigo-prijs. Het scenario is van Claude Arnaud en regisseuse Fontaine. Het camerawerk is van Christophe Pollock. Fontaine heet in werkelijkheid Anne Sibertin-Blanc en komt uit Luxemburg.

Le jeune Werther

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van Jacques Doillon. Met o.a. Ismaël Jolé-Ménébhi, Mirabelle Rousseau, Thomas Brémond, Miren Capello en Faye Anastasia.

Guillaume, de schoolvriend van Ismaël, heeft zelfmoord gepleegd. Een groepje vrienden en vriendinnen probeert achter het waarom te komen. Werd zijn liefde, zoals die van Goethe's Werther, niet beantwoord? De kinderen vinden het meisje waar Guillaume verliefd op was, en ook Ismaël raakt gefascineerd door de blonde schoonheid. De jonge acteurs, die geen van allen eerder voor de film speelden, hebben onder de liefdevolle, virtuoze regie van Doillon iets heel natuurlijks en grote overtuigingskracht. Een uitzonderlijke film, intelligent en emotioneel, gefotografeerd door Christophe Pollock op een bijna documentaire manier.

Les histoires d'amour finissent mal en général

1992 |

Frankrijk 1992. Anne Fontaine. Met o.a. Alain Fromager, Nora en Sami Bouajila.

Guillaume, de schoolvriend van Ismaël, heeft zelfmoord gepleegd. Een groepje vrienden en vriendinnen probeert achter het waarom te komen. Werd zijn liefde, zoals die van Goethe's Werther, niet beantwoord? De kinderen vinden het meisje waar Guillaume verliefd op was, en ook Ismaël raakt gefascineerd door de blonde schoonheid. De jonge acteurs, die geen van allen eerder voor de film speelden, hebben onder de liefdevolle, virtuoze regie van Doillon iets heel natuurlijks en grote overtuigingskracht. Een uitzonderlijke film, intelligent en emotioneel, gefotografeerd door Christophe Pollock op een bijna documentaire manier.

Polizeiruf 110: Auskünfte in Blindenschrift

1983 | Misdaad, Thriller

DDDE/Duitsland 1983. Misdaad van Peter Vogel. Met o.a. Jürgen Frohriep, Michael Pan, Dieter Mann, Renate Geißler en Christine Schorn.

In augustus 1992 keert de 28-jarige Savannah (Roeun) terug uit de strijd tegen de Rode Khmer van Pol Pot. Zo snel als de communisten uit het straatbeeld verdwenen zijn, hebben gelukszoekers, mafiosi en ander gespuis zich meester gemaakt van de economie en het corrupte openbare leven - niets bijzonders in landen, waar men zich heeft kunnen bevrijden van het communistische juk. Een nieuw bestaan opbouwen is niet eenvoudig, want Savannah heeft behalve zijn oom, bij wie hij is ingetrokken, niemand meer. Met kickboksen verdient hij een grijpstuiver en houdt zich in leven. Dromend van klatergoud en glans, leert hij bij de kassa van de bioscoop de aantrekkelijke Srey Poeuv (Chan) kennen. Zij danst in een bar en wie haar goed wil betalen, mag meer. Ze zoekt haar klanten in de 'betere' kringen van de snel rijk geworden lieden. Hij is weg van haar en wil met haar een gezin stichten. De ontgoocheling is groot, want er is geen eerlijk werk te krijgen, zodat Savannah tenslotte vervalt tot de kleine misdaad. Het spel van de hoofdrollen onder de bezielende regie van Panh is prachtig. Tweede deel na LES GENS DE LA RIZIÈRE van een trilogie in neorealistische stijl met een vleugje Satyajit Ray, de grote Indiase meester die in dit genre school maakte. Het scenario is van regisseur Panh en Eve Duboise. Het camerawerk is van Christophe Pollock. Dolby Digital.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Christophe Pollock op televisie komt.

Reageer