Christian Charret

Producer

Christian Charret is producer.
Er zijn 25 films gevonden.

La reine et le cardinal

2009 | Historische film

Frankrijk 2009. Historische film van Marc Rivière. Met o.a. Philippe Torreton, Alessandra Martines, Marc Citti en Cyril Descours.

De kardinaal van Richelieu sterft in 1642 en enkele maanden later wordt hij gevolgd door Koning Lodewijk XIII. Na de dood van de koning, wordt Koningin Anne bestuurster van het Koninkrijk. Ze vertrouwt de post van Eerste Minister toe aan Mazarin, een bekende van Richelieu. Er ontstaat een oprechte liefde tussen de Koningin en de kardinaal. 2-delige televisiefilm.

Le septième juré

2008 | Drama

Frankrijk/België 2008. Drama van Edouard Niermans. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Isabelle Habiague, Pascal Elso en Lahcen Razzougui.

Gerespecteerd apotheker Grégoire (Darroussin) verkracht en vermoordt in een vlaag van verstandsverbijstering een jonge vrouw. Khader (Razzougui), de Tunesische vriend van de vrouw, is al snel hoofdverdachte. Hij maakt weinig kans in zijn proces: de zaak speelt in de jaren zestig, vlak na de Algerijnse oorlog, racisme viert hoogtij in Frankrijk. Dan wordt Grégoire gevraagd om in de jury zitting te nemen, en gaat zijn geweten opspelen. Voor tv gemaakte, redelijk geslaagde remake van de gelijknamige film van Georges Lautner uit 1964.

Agathe contre Agathe

2007 | Misdaad

Frankrijk/België/Zwitserland 2007. Misdaad van Thierry Binisti. Met o.a. Cécile Bois, François Vincentelli, Constance Dollé en Béatrice Agenin.

Op dertigjarige leeftijd heeft Agathe alles wat ze maar kan wensen. Ze is gepassioneerd door de geschiedenis van geheime genootschappen. Ze staat op het punt haar proefschrift af te ronden en tegelijkertijd plant ze haar bruiloft met haar verloofde Antoine. Haar wereld staat echter op z’n kop op de dag dat het lichaam van een andere Agathe, die erg op haar lijkt, wordt gevonden in de Seine. Alles lijkt erop te wijzen dat Agathe haar dubbelganger om het leven heeft gebracht. Agathe wil koste wat het kost bewijzen dat ze onschuldig is en ze start dan ook haar eigen onderzoek en komt er al gauw achter dat iemand haar probeert de schuld in de schoenen te schuiven. Ze heeft twee maanden de tijd om het mysterie te onthullen. 2-delige tv-film.

Les chemins de l'oued

2002 | Drama

Frankrijk/Algerije 2002. Drama van Gaël Morel. Met o.a. Nicolas Cazalé, Amira Casar, Kheireddine Defdaf en Mohamed Majd.

Nadat de Frans-Algerijnse Samy per ongeluk een Parijse agent heeft doodgereden, besluit hij een tijd onder te duiken bij familie op het Algerijnse platteland. De westerse jongen, die geen woord Arabisch spreekt, krijgt een flinke cultuurschok voor de kiezen, maar wordt ook geconfronteerd met de ravage die de recente burgeroorlog in het geboorteland van zijn moeder heeft aangericht. Regisseur Morel (À toute vitesse) brengt de chaos haast understated, maar evengoed erg indringend in beeld. Viel op diverse festivals in de prijzen.

La bicyclette bleue

2000 | Oorlogsfilm, Romantiek

Duitsland/Italië/België/Frankrijk/Zwitserland 2000. Oorlogsfilm van Thierry Binisti. Met o.a. Laetitia Casta, Georges Corraface, Silvia De Santis, Virgile Bayle en François Marthouret.

De duurste Franse tv-film tot op dit ogenblik is een prestigieus project over de belevenissen van een jonge vrouw tijdens WO II (1939-44). L[KA1]ea Delmas (Casta) groeit op tussen de wijnakkers, het familiebezit in het landelijke Montillac in de Bordelais. Deel 1 begint op het moment dat L[KA1]ea, de benjamin van het gezin, achttien wordt. Van haar vader Pierre (Marthouret) krijgt ze een blauwe fiets. Kort daarop breekt de oorlog uit. L[KA1]ea is heimelijk verliefd op Laurent D`Argilat (Bayle). Ze gaat met haar vader en twee tantes naar Parijs. Daar ziet ze Laurent opnieuw, maar die is inmiddels getrouwd met Camille (De Santis), haar beste vriendin. In deel 2 helpt L[KA1]ea Camille bij de geboorte van haar zoon. Ze neemt ze allebei mee naar Montillac. Enkele dagen later wordt het domein opge[KA3]eist door de Duitse bezetter. Pierre gaat in het verzet. L[KA1]ea`s oudste zus Fran[KA10]coise (Boutefeu) zet de familie voor schut door ervoor uit te komen dat ze een verhouding heeft met Otto Kramer (Sammel), een Duitse officier. Het laatste deel start met Léa die het levenloze lichaam van haar vader vindt. Hij werd door de bezetter vermoord. Léa is enkele weken in de war en wordt uit haar roes gewekt als ze bezoek krijgt van Laurent die toevallig in de buurt is. Léa gaat naar Parijs om Françoise op te zoeken die een kind heeft van Otto. Met haar filmdebuut weet topmannequin model Casta zeker te overtuigen in een moeilijke rol. Helaas wordt het omlaag gehaald door ellenlange dialogen en een traag tempo. De driedelige miniserie zou gebaat zijn met een inkorting. Xavier Maurel, Lorraine Lévy, Jean-Loup Dabadie en Claude Pinoteau bewerkten de romancyclus La bicyclette bleue, 101, Avenue Henri Martin en Le diable en rit encore tot een gelijkmatig scenario, maar een Franse GONE WITH THE WIND is het zeker niet geworden. Fraai camerawerk van Dominique Bouilleret. Stereo.

Max et les bouffons

1999 | Romantiek

België/Frankrijk 1999. Romantiek van Edouard Molinaro. Met o.a. Virginie Lemoine, Bruno Solo, Aurélien Wiik, Julie Legein en Marie Legein.

De zestien-jarige Max (Wiik) heeft schoon genoeg van de eeuwige sermoenen van zijn vader Yvon (Solo), het eeuwige gezeur van zijn moeder Sonia (Lemoine) en de kinderachtige spelletjes van zijn jongere zus Sophie (Marie Legein). Voor hem ligt de drempel naar volwassenheid nog erg hoog. Zoals zijn vrienden moet ook hij meisjes versieren en dat is niet altijd even eenvoudig. Tot hij de mooie Laetitia (Julie Legein) ontmoet, die wel iets in hem wakker schudt. Enkel bij zijn oom Robert (Leempoel) kan hij enig begrip vinden. Hij loopt van huis weg. Een sympathieke, tedere romantische komedie over de seksuele ontdekkingstocht van pubers. Het spel van vooral de jonge acteurs is zeer spontaan en nergens klinkt de film geforçeerd. De toon is luchtig, maar nooit is de dramatiek ver weg. De jonge Wiik is zo natuurlijk dat hij a.h.w. zichzelf speelt. De problemen van adolescenten werden zelden zo fris naar voor gebracht als in deze film die veteraan Molinaro op 71-jarige leeftijd verwezenlijkte. Hij bewerkte de roman T'as un problème Max? van Christian Spitz samen met Eric Assous, Alain Godard, Philippe Guyral en Jean- Claude Islert. Gefilmd in Brussel en Knokke door Michel Van Laer.

Les monos : Quand ça t'arrive

1999 | Komedie

Frankrijk/België 1999. Komedie van Patrick Volson. Met o.a. Daniel Rialet, Christian Rauth, Catherine Leprince, Sonja Codhant en Éva Darlan.

Met de medeplichtigheid van de leerlingen van de mechanica- klas besluiten monitoren Manu (Rauth) en J.P. (Rialet) in te gaan op de smeekbede van paardenkweker St[KA1]ephane. Deze wil deelnemen aan een internationale paardenwedstrijd in Ierland om zijn paardenfokkerij en dierenpark van de ondergang te redden, maar zijn truck werd gestolen. Manu en J.P. besluiten de man te helpen. Ze hebben vijf dagen tijd om de nodige trucks bijeen te krijgen. Manu`s dochter Julia (Poesy) zet zich, samen met haar vrienden, in om deze onmogelijke opdracht tot een goed einde te brengen. Weinig opwindende film met totaal oninteressante personages in een geforceerd avontuur dat niemand interesseert. Bovendien wordt de film zo slecht geacteerd dat het elke liefhebber van de edele kunst van het acteren pijn doet. Waarom men deze reeks maar blijft verderzetten is een vraag waarop enkel de producenten kunnen antwoorden. Christophe Delmas en Christian Rauth schreven het scenario. Fotografie is van Jonny Semeco.

Les monos : Jeu de lois

1999 | Komedie

België/Frankrijk 1999. Komedie van Didier Grousset. Met o.a. Christian Rauth, Daniel Rialet, Éva Darlan, Gabrielle Forest en Johan Carollo.

Op een zonnige dag vergezellen monitoren voor moeilijke kinderen Manu (Rauth) en J.P. (Rialet) een groep jongeren naar de Landes, waar zij een stage zullen volgen om de werking te leren van recht en justitie. Manu en Margot (Darlan) namen het initiatief voor deze uitstap. Ze worden begeleid door de jonge rechter Laurence Lacoste (Forest), wiens zoon Germain (Carollo) bij de groep hoort. Hoe is het toch mogelijk dat interessante en actuele thema's op zulk een boertige manier aan de man gebracht worden als in deze zinloze reeks die het allerslechtste van de Franse film voorstaat? Zelden zie je zo slecht acteren en wordt een scenario zo volgepropt met vulgaire grappen en personages die niemand raken. Onderhavig script werd gepleegd door Pierre Leccia en Christian Rauth. Fotografie is van Gérard De Battista.

Quand un ange passe...

1998 | Drama

België/Frankrijk 1998. Drama van Bertrand Van Effenterre. Met o.a. Alexia Portal, Caroline Tresca d'Indy, Marc Duret, Annie Sinigalia en François Marthouret.

Het is winter in het Parijs van 1998. Haast bij toeval ontdekt Martine (Tresca d`Indy) dat haar dochter Julie (Moraly) zwanger is en een abortus overweegt. Door dit voorval denkt ze met weemoed terug aan haar eigen jeugd, dertig jaar geleden, in het tumultueuze jaar 1968. Martine (nu gespeeld door Portal) is de dochter van een hoge stadsambtenaar. Ze loopt school in een privé-instelling voor jonge meisjes. Ze is vastbesloten haar diploma te halen en ze weigert dan ook zich met jongens en liefdesrelaties in te laten. Een tedere kijk op het opgroeiingsproces van meisjes in twee totaal verschillende tijden, met compleet andere zeden en gewoontes. Toch moeten zowel in het verleden als in het heden dezelfde emoties overwonnen worden. De twee actrices die de rol delen van Martine hebben duidelijk naar elkaar gekeken, want soms denk je echt dat de film samengesteld is uit opnamen die met een tussentijd van dertig jaar gefilmd werden. De sfeer van het Parijs van 1968 wordt knap weergegeven. Stéphane Denis, Serge Meynard, Claire Alexandrakis en regisseur Van Effenterre baseerden het scenario op de roman Les événements de 67 van Stéphane Denis. Fotografie is van Robert Alazraki.

Les monos : La meute

1998 | Komedie, Familiefilm

België/Frankrijk 1998. Komedie van José Pinheiro. Met o.a. Christian Rauth, Daniel Rialet, Eric Franquelin, Cécile Bois en Gianni Giardinelli.

Manu (Rauth) en JP (Rialet) hebben een organisatie opgericht die vakanties organiseert met probleemtieners. Door hen ongewone activiteiten te laten uitvoeren hopen ze dat ze de jongeren kunnen laten inzien dat hun houding verkeerd is. Als ze hen kunnen bewijzen dat ook zij in iets kunnen slagen willen ze een soort schok bij hen teweegbrengen. Ze weten waarover ze praten, want zelf zorgden ze ook voor heel wat problemen in hun tijd. Tijdens de kerstvakantie trekken ze met een groepje adolescenten naar de Jura voor een tocht met sledehonden. De pilootfilm voor een eigen reeks van Rauth en Rialet, de twee populaire assistenten van Commissaris Navarro. Hiermee willen ze hulde brengen aan de vele vrijwilligers die zich inzetten om jonge mensen in moeilijkheden te helpen, zodat deze een plaats kunnen vinden in de maatschappij. Het is een goede poging, maar de sentimentaliteit haalt uiteindelijk de overhand en de oplossing is een beetje te naïef. Rauth en Rialet bedachten de personages en schreven het scenario. Pascal Caubère stond achter de camera.

Diario para un cuento

1998 | Romantiek

Frankrijk/Spanje/Argentinië 1998. Romantiek van Jana Boková en Jana Bokova. Met o.a. Germán Palacios, Silke, Ines Estevez, Héctor Alterio en Ingrid Pelicori.

Buenes Aires 1952. Elias Denis (Palacios) is een jonge schrijver die worstelt met een gebrek aan inspiratie. Samen met zijn vriend Pablo (Alterio), een oude anti-Franco-strijder, leidt hij een vertaalbureau, maar het zijn vooral de prostitu[KA1]ees uit de havenbar Gato Negro die op zijn diensten beroep doen om de brieven te vertalen die ze van hun Engelse klanten ontvangen. Zo ontmoet hij op een dag de mooie Anabel (Silke), die een gedicht aan haar geliefde Amerikaanse zeeman in het Engels laat vertalen. Ondanks het feit dat Elias verloofd is met de wereldse Susana (Estevez) wordt hij geobsedeerd door Anabel. Ze beleven een zwoele passie, tot Elias betrokken raakt bij een politiek gekleurde moord. Pakkend liefdesdrama dat in een sensuele stijl gegoten werd door de Tsjechische Boková. Het erg literaire onderwerp wordt vlot en boeiend verteld en de sfeer van het Argentinië ten tijde van de dood van Eva Peron doordringt het hele verhaal. De acteurs leveren prima prestaties, vooral de bloedmooie Silke. Boková, Gualberto Ferrari en de Britse Leslie Megahey baseerden hun scenario op de roman van Julio Cortazar. Mooie fotografie van Alfredo Mayo. Buiten de Spaans- sprekende landen werd de film uitgebracht als ANABEL.

Les parents modèles

1997 | Komedie

Frankrijk/België 1997. Komedie van Jacques Fansten. Met o.a. Jean-François Stévenin, Laurence Masliah, Clémentine Pasco, Bastien Prévosto en Hubert Saint-Macary.

Na twaalf jaar huwelijk besluiten Marc (St[KA1]evenin) en Sophie (G[KA1]elinas) te scheiden. Met wederzijdse goedkeuring, dus zonder al te veel problemen. Maar een reeks misverstanden beslist er anders over. Tot overmaat van ramp blijkt Marc een flat tegenover die van Sophie gehuurd te hebben. De kinderen Chlo[KA1]e (Pasco) en Arthur (Prévosto) spioneren zowel bij de ene als bij de andere. Als er een nieuwe vrouw opduikt in het leven van papa vrezen beide kinderen dat ze de hoop op een regulier gezinsleven mogen vergeten. De problemen van een gebroken gezin, maar dan gezien door de ogen van de kinderen. De film werd met veel tederheid, maar ook met een dosis gezonde humor in elkaar gestoken. Een teveel aan verwikkelingen doet het scenario van Dan Franck wat geforceerd overkomen. De kinderen stelen ongetwijfeld het hart van menig kijker. Fotografie was in handen van Jean-Claude Saillier.

Le cri du corbeau

1997 | Thriller

België/Frankrijk 1997. Thriller van Serge Meynard. Met o.a. Dominique Reymond, Isabelle Renauld, Jacques Spiesser, Vincent Blanc en Pierre-Loup Rajot.

De achttien-jarige Jean-No[KA3]el (Blanc) is ten zeerste geschokt als zijn grootvader bij een val om het leven komt. Niemand lijkt de dood van de norse oude man te betreuren, maar deze neemt wraak met zijn testament. Dit is zo opgesteld dat het de oorzaak is van oplaaiende passies en conflicten die de familie verscheuren. De jongen is er echter van overtuigd dat de dood van zijn opa niet aan een ongeval te wijten was, maar dat zijn moeder, Louise (Reymond), er de hand in had. Hij tracht uit te zoeken welk vreselijk geheim ze verbergt. Sfeervolle maar overdreven spraakzame psychologische prent over een ongelukkige jongeman die onfrisse zaken uit zijn eigen familie opvist. Het verhaal zit goed in elkaar, maar werd zeer literair gefilmd. Meynard baseerde zijn scenario op de roman Le pré des corbeaux van Jacques Mazeau. Fotografie van Bruno Privat.

Le ciné colonial

1997 | Documentaire

Frankrijk/Tunesië 1997. Documentaire van Moktar Ladjimi. Met o.a. Ahmed Attia, Néjib Ayad, Abdelkader Benali, Farida Bolyazid en Férid Boughedir.

Ten tijde van de Franse kolonisatie van Algerijë, Marocco en Tunesië, de zgn. Magreb-landen, werden hier films geproduceerd die voor Frankrijk dezelfde waarde hadden als de western voor de Amerikanen. Het begon allemaal in 1912 toen Camille de Morlhon met L'OTAGE het eerste filmproject hier op stapel zette. Nadien werden er honderden films gedraaid met soms de grootste Franse vedetten, maar ook de plaatselijke filmproductie werd door Frankrijk gesteund. In deze documentaire krijgen we een gedetailleerd overzicht van een bij ons haast onbekende filmindustrie, die erg leefde tot in de tweede helft van de jaren 1950 toen de moeilijkheden die tot de onafhankelijkheid zouden leiden het werken onmogelijk maakten. De regisseur heeft gesprekken met mensen die een grote rol gespeeld hebben in de Magreb-films en met Franse historici en cineasten die er nog gewerkt hebben. Ladjimi schreef het scenario samen met Youssef El Ftouh. Commentaar wordt gesproken door Jean-Baptiste Martin. Voor de montage werd beroep gedaan op Michèle Robert-Lauliac. Fotografie is van Yvan Kozelka en Sami Chalgmi.

L'enfant des Terres Blondes

1997 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk/Zwitserland 1997. Drama van Edouard Niermans. Met o.a. Jean Yanne, Veronika Varga, Lucie Barret, Julien Rivière en Hervé Pierre.

In 1944 vallen enkele Duitsers binnen in een schuur waar H[KA1]el[KA2]ene (Varga) en Mathieu (Citti) in het stro liggen. Mathieu wordt genadeloos afgemaakt en H[KA1]el[KA2]ene verkracht. Tien jaar later wordt de tienjarige Vincent (Rivi[KA2]ere) uit het weeshuis gehaald door Gustave (Pierre), de pachter van Terres Blondes, die op het punt staat te trouwen met H[KA1]el[KA2]ene, die na haar oorlogservaren stom is achtergebleven. Het weerzien van moeder en zoon is niet bepaald hartelijk. Ook in het dorp laaien haatgevoelens weer op, want Vincent is voor hen het symbool van de gehate nazi`s. Op school wordt de jongen gepest. De enige waarmee hij vriendschap sluit is het kleindochtertje van C[KA1]elestin (Yanne), de burgemeester, een oude norse man die Gustave en Hélène niet bepaald op handen draagt. Ondertussen sterft de eigenares van Terres Blondes en Gustave dreigt zijn land te verliezen als hij niet over de brug komt met de aankoopsom. Een drama van onverdraagzaamheid en onbegrip, gesitueerd in het landelijke zuid-west Frankrijk. Het lijkt misschien allemaal wat overdreven nu, maar wie de naweeën van WOII kent zal best in het verhaal kunnen geloven. De acteurs leveren goed werk af, vooral de kleine Rivière als Vincent. Niermans, Béatrice Rubinstein en Alain Le Henry baseerden het scenario op de roman van Christian Signol. Fotografie is van Bruno Privat.

Denis

1997 | Romantiek, Familiefilm, Drama

België/Frankrijk 1997. Romantiek van Catherine Corsini. Met o.a. Pascal Cervo, Dominique Reymond, Naguim Bendidi, Marc Adjadj en Pascale Bardet.

Er kan niets zo slecht gaan of er volgt wel een lichtpuntje. Dat moet de achttien-jarige student Denis ondervinden. Juist als hij op het punt staat zijn einddiploma te behalen laat zijn brommertje het afweten. Hij krijgt een lift van de bereidwillige Juliette (Reymond), arts, gehuwd en moeder van een dochtertje. Denis is helemaal weg van Juliette en tracht in het leven te dringen van deze vrouw die bijna twee keer zo oud is als hijzelf. Juliette wordt gecharmeerd door zijn spontaniteit en er ontwikkelt zich een heftige, sensuele passie tussen hen. Tot ze alle controle over deze stormachtige liaison verliezen. Intelligent gemaakte, maar voorspelbare, love story tussen een adolescent en een oudere vrouw. Een onderhoudend romantisch drama dat echter nooit het niveau haalt van een WHITE PALACE. De minder bekende hoofdacteurs leveren prima werk. Het scenario is van de hand van Corsini en Emmanuel Carrère. Achter de camera nam Laurent Machuel plaats.

Tales of The Wild: The Other Side Of The Law

1996 | Western, Avonturenfilm, Familiefilm

Canada/Frankrijk 1996. Western van Gilles Carle. Met o.a. Jürgen Prochnow, Yves Rénier, Xavier Deluc, Marc De Jonge en Johnny Morina.

Trapper Donald McRae wreekt de brutale verkrachting en moord op zijn vrouw en verdwijnt dan in de uitgestrekte Canadese bossen, samen met zijn pasgeboren zoontje. Tien jaar later vindt hij de tijd gekomen om zijn zoon terug naar de beschaving te brengen, zodat hij onderwijs kan volgen. Hij stuurt hem naar zijn vriend Simon McQuarry (Prochnow), de eigenaar van de houtfabriek. Maar de zaak is nog lang niet vergeten, temeer daar het lijk van de moordenaar nooit gevonden werd en diens alles behalve treurende echtgenote het verzekeringsgeld niet kan opstrijken. Ze hoopt dat de jongen de politie naar zijn vader zal leiden. Simon wil hen voor zijn om Donald tot rede te brengen. Zwakke en voorspelbare western waarin de naweeën van een wraakactie getoond worden die een hele gemeenschap jarenlang in de ban houdt. Vergeet de film, die als enig pluspunt de aanwezigheid heeft van Prochnow die tracht te redden wat te redden valt, en lees de roman van James Oliver Curwood waarop Carle zijn scenario baseerde. Jean-Claude Aumont mocht mooie plaatjes schieten van het adembenemende Canadese bos- en berglandschap.

La mère de nos enfants

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Jean-Louis Lorenzi. Met o.a. Stéphane Freiss, Sophie Broustal, Antoine Duléry, Deborah Epstein en Pascale Roberts.

St[KA1]ephane (Freiss) en Romain (Dulery) zijn twee alleenstaande vaders die onder hetzelfde dak wonen. Ze hebben allebei kinderen van dezelfde vrouw, L[KA1]ea (Broustal), die hen beiden in de steek liet kort na de geboorte van de kinderen. Nooit hoorden ze nog iets van haar en ze leven beiden met de herinnering aan hun liefde. De verrassing is dan ook groot wanneer Léa, na zeven jaar afwezigheid, eensklaps weer voor de deur staat. Een dramatische komedie met een onderwerp dat iets te geforceerd is om aanvaardbaar te blijven. De acteurs doen zeker hun best, maar ze slagen er niet in om de sprankelende frisheid die dit soort films moet hebben op het scherm tot leven te doen komen. Alain Layrac en Serge Meynard schreven het onevenwichtige scenario, dat door Jacques Guérin in beelden werd omgezet.

Sixième classe

1995 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1995. Komedie van Bernard Stora. Met o.a. Véronique Genest, Line Renaud, Gérard Séty, Clément van den Bergh en Elisabeth Vitali.

Oktober 1952 op het Franse platteland. De vakantie is voorbij. De tienjarige Aur[KA1]elien Bertrand (Van den Bergh) moet terug naar school. Zijn moeder Simone (Genest) is dokter en heeft weinig tijd voor hem en zijn vader Michel (Dul[KA1]ery) is naar Parijs om er werk te zoeken en een huis in orde te maken voor zijn gezin. Om dit gebrek aan affectie goed te maken heeft de jongen zich terug getrokken in een fantasie wereld. Tot op de dag dat hij een oud koppel ontmoet, Mr. en Mme Cotelle (Séty en Renaud), die hem liefdevol opnemen en zijn leugens geloven. Zijn moeder vertelt hij dat hij de tijd bij een vriendje doorbrengt. Knap stukje kinderpsychologie verwerkt tot een boeiende film. Van den Bergh is een hartveroverende revelatie en Renaud en Séty als het oude koppel zijn schitterend. Zelden werd het gevoel van gebrek aan liefde zo warm in beeld gebracht. De tijdssfeer werd optimaal gebruikt. Goed opgebouwd scenario van Stora en Claudine Vergnes. Gérard De Battista hanteerde de camera.

Noël et après...

1995 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1995. Komedie van Daniel Vigne. Met o.a. Valérie Kaprisky, Katharine Böhm, François Bernheim, Salomé Stévenin en Romain Deroo.

De elf-jarige Denis (Deroo) is blij dat hij met zijn ouders tijdens de kerstvakantie mee mag naar Senegal. Op het laatste moment gaat het echter niet door. Zijn moeder C[KA1]ecile Crozet (Kaprisky) kan niet weg want ze moet voor haar stichting een Oost-Europees vluchtelingengezin opvangen. Met zijn vader (Bernheim) kan Denis ook niet mee want die moet werken. De jongen is zo ontgoocheld dat hij de moeder Maria (B[KA3]ohm) en haar tien-jarige dochtertje Katia (Stévenin), die tijdelijk bij hen komen inwonen, reeds haat voordat ze gearriveerd zijn. Van haar kant heeft Katia al evenzeer de pest aan haar gedwongen verblijf. Voorspelbaar drama dat zich afspeelt tegen de achtergrond van het kerstgebeuren. Dus weten we reeds vooraf dat beide kinderen uiteindelijk beste maatjes zullen worden. Het spel van de twee jeugdige acteurs is echter hartveroverend en brengt een licht in het oversentimentele scenario van Jean-Claude Isbert en Pierre Colin Thibert. Achter de camera stond Flore Thulliez.

Le parasite

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Patrick Dewolf. Met o.a. Michel Aumont, Marie-Sophie Berthier, Yvon Back, Annick Alane en Nicolas Vogel.

Philippe Laroque (Back) is een jonge verzekeringsexpert die een gelukkig leven leidt met zijn vrouw, twee kinderen en rijke schoonfamilie. Tot er op een dag op de deur gebonkt wordt. Daar staat Lucien Laroque (Aumont), vader van Philippe, specialist in mislukte inbraken, zojuist ontslagen uit de gevangenis. Vader en zoon hebben elkaar in twintig jaar niet gezien. Als een parasiet neemt Lucien bezit van Philippe's huis en ze krijgen hem niet meer de deur uit. In de kelder beraamt hij bovendien de 'kraak van de eeuw' die hij samen met zijn zoon wil zetten. Een manier om de verloren jaren in te halen. Platvloerse, zinloze komedie die beslist niet boeiend is. Aumont doet zijn best om zijn personage wat diepgang te geven, maar de andere types zweven in het luchtledige. Florence Philipponnat en Dewolf schreven het scenario. Het camerawerk is van Pascal Ridao. De muziek is een bewerking van Les bagatelles van Antonin Dvorak. Nicam Stereo. Formaat 16/9.

L'enfance volée

1995 | Drama

Frankrijk/Zwitserland/Nederland/België 1995. Drama van Jean-Pierre De Decker. Met o.a. Marianne Basler, Roy Verhage, Hans Dagelet, Madi Broekman en Kim van Deene.

Nu de ouders van Benny Jaspers (Verhage) uit elkaar zijn wordt de jongen door zijn vader Lukas (Dagelet) naar de internationale school in Den Haag gezonden. Lukas die een internationale firma leidt die bedrijven koopt die op faling staan, wil dat zijn zoon zo vlug mogelijk in zijn voetstappen treedt. Hij beseft echter niet dat de jongen een dromer is die meer oog heeft voor vogels dan voor economische expansie. Op een dag ontdekt Lukas dat de jongen zijn horloge gestolen heeft. Benny komt in opstand en de enige die hem begrijpt is zijn moeder Julia (Basler). Knap psychologisch drama over een kind dat weigert om door zijn vader klaargestoomd te worden om zijn opvolger te zijn. Hij wil in de eerste plaats liefde, maar daarvoor heeft zijn vader het veel te druk, dus zoekt het kind een middel om zijn vader te bereiken. Goed gestructureerd scenario van Alain Leblanc en Ger Beukenkamp naar een verhaal van Leblanc. Achter de camera werd plaatsgenomen door Michel van Laer.

Un si bel orage

1994 | Romantiek, Historische film

Frankrijk 1994. Romantiek van Jean-Daniel Verhaeghe. Met o.a. Laure Marsac, Jean-Philippe Écoffey, Christopher Thompson, Bernard Verley en Laure Duthilleul.

In Frankrijk rond 1780 brengen Antoine de Cherchery (Ecoffey) en Renaud de Saint-Pons (Thompson), twee soldaten van het leger van de koning, een weggelopen paard terug naar de Markies De Tallert (Verley). Daar maken ze kennis met diens dochter Claire (Marsac). De twee vrienden laten een grote indruk na bij de markies. Voor Claire liggen de zaken anders: de mannen zijn zo verschillend dat ze voor haar samen één enkele persoonlijkheid vormen. Ze gaat een relatie aan met allebei en kan niet kiezen. Als ze zwanger wordt komt ze in een moeilijke positie. Ontspannend kostuumdrama dat een goed beeld geeft van de losbandige zeden van het Frankrijk kort voor de revolutie. De acteurs passen uitstekend in hun rol, maar naar het einde toe wordt het een beetje te sentimenteel. Pierre Moustiers baseerde het scenario op zijn eigen roman. Sfeervolle fotografie van Gérard Vigneron.

Embrasse-moi vite!

1993 | Romantiek

België/Frankrijk 1993. Romantiek van Gérard Marx. Met o.a. Ben Cross, Grace De Capitani, Pierre Vernier, Yves Lecoq en Sophie Bouilloux.

Mode-ontwerpster Marie Chevasson (De Capitani) ontmoet op een feestje de Amerikaanse zakenman Ken MacFerson (Cross), een zakenrelatie van haar echtgenoot Paul Durieu (Vernier). De jongste tijd vindt ze dat Paul te weinig belangstelling voor haar koestert, maar toch staat ze perplex als diens advocaat haar meldt dat Paul de echtscheiding heeft aangevraagd. Ze beseft dat, als ze akkoord gaat, ze zelf geruïneerd is. Paul wil nl. zijn aandelen in Marie's zaak verkopen aan Ken. Het komt tot een oorlog tussen Marie en Ken. Zwakke relatiekomedie in typisch boertige Franse stijl die zelfs de spirituele dialogen mist die dit soort films gewoonlijk sieren. Cross wist duidelijk niet wat er allemaal van hem verwacht werd en De Capitani kan het alleen niet redden. Virginie Brac baseerde het scenario op een verhaal van Frédéric Sauvagnac. Gefilmd in Brussel door Jimmy Glasberg.

La peste

1992 | Drama

Frankrijk/Argentinië 1992. Drama van Luis Puenzo. Met o.a. William Hurt, Sandrine Bonnaire, Jean-Marc Barr, Robert Duvall en Raul Julia.

Puenzo verfilmde het gelijknamige, vermaarde boekwerk van Albert Camus, maar verplaatste de actie naar een onbestemd jaar van de 20e eeuw van Oran in Algerije naar een onbekend land in Zuid-Amerika, waarmee hij ongetwijfeld zijn geboorteland Argentini[KA3]e ten tijde van het generaalsbewind (1970-1980) op het oog heeft gehad. Het verhaal wordt verteld door Docteur Rieux (Hurt) en is grotendeels in flashbacks. Een cameraman van de Franse tv, Jean Tarrou (Barr), wordt als vrijwilliger ingeschakeld, om slachtoffers te helpen van een duistere epidemie, die bijeen gedreven zijn in een voetbalstadion. De romanfiguur Raymond Rambert is hier getransponeerd naar een vrouw, journaliste Martine Rambert, gespeeld door Bonnaire, die de kijkers verbluft met een masturbatie-scène en plein public. Duvall speelt de rol van Joseph Grand, de statisticus die probeert de perfecte roman te voltooien en Julia is de profiteur Cottard. Het spel van de hoofdrollen is zeer goed, maar ze zitten toch beklemd in het ambitieuze, literaire scenario van regisseur Puenzo. De film is breedvoerig, waarschijnlijk veel te lang voor een kijker die verstrooiing zoekt. Een half uur van de film afhalen, waardoor deze verteerbaarder wordt, zou hem waarschijnlijk verminken en hierdoor is zijn publiek beperkt; dat laatste valt te betreuren voor de verfilming van zo'n belangrijk literair werk en het is jammer van zo'n competente cast. Het blauwgetinte camerawerk is van Felix Monti.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Christian Charret op televisie komt.

Reageer