Georges Benayoun

Producer

Georges Benayoun is producer.
Er zijn 29 films gevonden.

À tout de suite

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Benoît Jacquot. Met o.a. Isild Le Besco, Ouassini Embarek, Nicolas Duvauchelle, Forini Kodoukaki en Laurence Cordier.

De titel, de goedgemikte zwart-wit beelden, de amour fou tussen een misdadiger en een verlangend meisje: de in Nederland niet zo bekende filmmaker Jacquot is hier bezig met een oefening À bout de souffle. Het gaat hem goed af, met veel hulp van Le Besco die met ongeposeerde sensualiteit een dankbaar object voor de camera is. À tout de suite waarschuwt voor blinde liefde. Lili (Le Besco) heeft de Frans-Marokkaanse Bada (Embarek) nog maar net - van top tot teen - leren kennen, of hij belt haar vanuit een bank die hij aan het beroven is en waar reeds twee personen gedood zijn.

Un ange

2001 | Drama, Misdaad

Frankrijk 2001. Drama van Miguel Courtois. Met o.a. Richard Berry, Elsa Zilberstein, Pascal Greggory, Bernard Le Coq en Vincent Martinez.

L[KA1]ea Pastore (Zylberstein) is ontslagen uit de gevangenis. Ze wordt afgehaald door haar broer Samy (Martinez). Hun hereniging is maar van korte duur, want Samy wordt gedood. Wat de kijker wel weet, maar L[KA1]ea niet, is dat smeris David Kokas (Berry) Samy heeft omgelegd. Kokas is een alleenstaande vader met een baby. Léa is verdrietig en wil Samy's dood wreken. Ze ontvoert de baby van Kokas en wil op deze manier de politieman te dwingen de indentiteit van de moordenaar prijs te geven. Kokas wordt door zijn superieuren van de zaak afgehaald. Als dat niet genoeg is, wordt hij aan de dijk gezet, maar dat lost zijn probleem met Léa niet op. Hij probeert op alle mogelijke manieren in contact te komen met haar. Het tamelijk banale scenario van Olivier Douyère, Pierre-Henry Salfati dat nog eens bewerkt werd door Denis Parent en Laurent Vivier, doet deze film de das om, ondanks het uitstekende spel van beide hoofdrollen. Met een beter script had de film zoveel boeiender kunnen zijn. Het camerawerk is van Dominique Bouilleret.

Trouble Every Day

2001 | Horror, Experimenteel, Fantasy

Japan/Duitsland/Frankrijk 2001. Horror van Claire Denis. Met o.a. Vincent Gallo, Tricia Vassey, Béatrice Dalle, Alex Descas en Florence Loiret Caille.

Als de film begint zien we hoe de lonkende Cor[KA1]e (Dalle) een trucker aanhoudt langs de weg en met hem voor een vluggertje de bosjes induikt. We zijn er getuige van hoe zij haar slachtoffer openscheurt en opeet tijdens het bedrijven van de liefde. Als het kwaad geschied is en Cor[KA1]e onder het bloed zit, komt haar man L[KA1]eo op de motor. Hij neemt haar mee en sluit haar op in hun huis in de voorstad van Parijs. Tegelijkertijd zien we hoe Shane (Gallo), een medewerker van een Amerikaans farmaceutisch bedrijf, met zijn vrouw June (Vessey), op huwelijksreis gaat naar Parijs. Ondertussen wordt er bij Coré ingebroken door twee jonge mannen, die door haar te grazen worden genomen. Shane blijkt op zoek te zijn naar Léo, maar als hij in het laboratorium komt waar hij zou moeten werken, begrijpt Shane dat Léo is ontslagen wegens ongeoorloofd experimenteren. We weten inmiddels dat Léo thuis zijn werk voortzet. Het wordt duidelijk dat Léo indertijd geëxperimenteerd heeft met het opwekken van de libido en daarbij de hersenen beschadigd heeft van zijn proefkonijnen, Coré en Shane. Nu wil Shane de notities van Léo te pakken krijgen om van zijn kwaal te genezen. June weet van niets en in het chique hotel, waar zij verblijven, loopt niet alleen zij gevaar, maar ook het kamermeisje. Een soort pretentieuze vampierenfilm, die graaf Dracula verlegen zou maken, want het bloed vloeit rijkelijk. Het scenario van regisseuse Denis en Jean-Pol Fargeau bevat eigenlijk weinig verhaal en het was de bedoeling van Denis om een soort sequel van haar lichaamsverheerlijkende film BEAU REGARD over seks te brengen, maar het bloederige kannibalisme, de onerotische seksscènes en de afwezigheid van dialoog verstommen deze doelstelling, onbegrepen door gewone kijkers. Het camerawerk van Agnès Godard is indrukwekkend. De rolprent zorgde voor schandaal op het filmfestival van Cannes, waar hij in première ging. Vooral voor kijkers met een sterke maag, die dit inhoudsloze geprovoceer zeer goed kunnen verteren. Geen genrefilm in de ware zin des woords.

Les frères Sœur

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Frédéric Jardin. Met o.a. José Garcia, Denis Podalydès, Jackie Berroyer, Edouard Baer en Alexandra London.

De gebroeders Jacques (Podalyd[KA2]es) en Charlie (Garcia) hebben al een zekere leeftijd bereikt zonder al te veel succes. Jacques heeft nu een heel dik scenario (ruim 450 pagina`s) geschreven. Het is de bedoeling dat Charlie de film gaat regisseren, maar de producenten die ze benaderen, willen er niet aan beginnen. Op een party, waarvoor zij niet werden uitgenodigd, krijgen ze de kans om producent Francis France (Berroyer) op de videoband vast te leggen als hij zijn vrouw Marion (Nanty) bedriegt. Jacques en Charlie chanteren Francis om de film te produceren, maar Francis stuurt Darius (St[KA1]evenin) op het stel af om de band in te pikken. Darius is echter een grote klungel. Ondertussen hebben de twee broers Blaise (Baer), de vaste scenarioschrijver van Francis ontvoerd, en dwingen hem het draaiboek van Jacques bij te punten. Blaise is echter aan de heroïne verslaafd en dat stelt hen weer voor andere problemen. Het scenario is van regisseur Jardin, Adouard Baer en Fabrice Roger-Lacan, en ze hebben er aardig de vaart in gehouden. Hoewel de spelprestaties heel aanvaardbaar zijn, is de film oer- Frans en buiten zijn grenzen nauwelijks relevant. Het camerawerk is van Laurent Machuel.

La parenthèse enchantée

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Michel Spinosa. Met o.a. Clotilde Courau, Vincent Elbaz, Géraldine Pailhas, Karin Viard en Roschdy Zem.

Het scenario van regisseur Spinosa omspant de periode van 1969 tot 1981. Hij gaat heen en weer met flashbacks en flashforwards. Zijn film gaat over de seksuele bevrijding die in de jaren 1970 de grote verandering bracht in het leven van jonge mensen, die rond het jaar 2000 opgevolgd worden door een generatie, die deze bevrijding als een recht zien, evenals het baas zijn in eigen buik, de abortus, waarover veel langer geknokt is. We maken kennis met Paul (Zem) en Vincent (Elbaz), die ergens aan de Middellandse zeekust vakantie houden. Ze ontmoeten Alice (Courau) en Eve (Viard). Ze vormen stelletjes, maar Alice gaat er tenslotte vantussen om te studeren aan de Sorbonne en zich in te zetten voor de rechten van de vrouw. Later voegt Marie (Pailhas) zich bij het overgebleven trio; ze trouwen op dezelfde dag; Paul met Eve en Vincent met Marie. Niet helemaal uit liefde zoals later blijkt: Eve om dat ze gelijk in verwachting raakte van Paul en later heeft ze een affaire met Vincent. Dan komt Alice weer in het zicht. Spinosa schildert op speelse wijze een geloofwaardig portret van een voorbije generatie: de verveelde en gefrustreerde huisvrouw, de strijdende dolle mina, de onverschillige man die vasthoudt aan de vrije denkbeelden, en de kerel die nooit opgroeide. Het spel van zijn rolverdeling is goed en wie het tijdperk heeft beleefd, kan het opnieuw genieten en met andere ogen zien. De film en de situaties zijn weliswaar heel Frans, maar ook in dit land kwamen boeken op de markt zoals [KL]Speelse Liefde[KLE] van Alex en Jane Comfort (herdrukt in 2002!), Shere Hite's Hite Report, voorafgegaan door het klassiek geworden werk van Masters & Johnston, dé bevrijdende literatuur van het tijdperk. De rekwisieten, de kostuums en stijl zijn authentiek, sfeervol en vooral heel raak getroffen. Muziek uit de tijd verhoogt het plezier. Het camerawerk is van Antoine Roch.

La fausse suivante

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Benoît Jacquot. Met o.a. Isabelle Huppert, Sandrine Kiberlain, Mathieu Amalric, Pierre Arditi en Alexandre Soulié.

In zijn verfilming van het Marivaux-stuk uit 1724 overtreft durfal Jacquot, veteraan-virtuoos in kostuumdrama, mise-en-scène en acteursregie, zichzelf. Op en om de bühne van een leeg theater herleeft de vileine list-en-bedrog-vertelling over een jonge aristocrate die zich als ridder vermomt om haar toegewezen echtgenoot te leren kennen. Deze blijkt een doortrapte opportunist. Vlammend acteursensemble, de spannende Kiberlain voorop, werd geniaal belicht en gefotografeerd door Romain Winding. Enige rekwisiet van betekenis is de lantaarn die van speler tot speler gaat. Een cinemasterclass in finesse, dynamiek en inventiviteit.

The Last September

1999 | Drama, Historische film

Frankrijk/Ierland/Verenigd Koninkrijk 1999. Drama van Deborah Warner. Met o.a. Maggie Smith, Michael Gambon, Jane Birkin, Fiona Shaw en Lambert Wilson.

Zuid-Ierland, Danielstown, County Cork, september 1920. Op dat moment brandt de Ierse vrijheidsstrijd in alle hevigheid los. Sir Richard Naylor (Ganbom) afkomstig uit de Britse aristocratie, maar al heel wat generaties in Ierland en zijn vrouw Lady Myra (Smith) zijn de `laatsten der Mohikanen` van hun geslacht. De verarming, die sedert de Franse Revolutie had ingezet, eist binnenkort zijn tol. Op hun estate verblijft hun nichtje Lois Farquar (Hawes), die een goede partij moet huwen. Uit Engeland arriveert het neefje van Lady Myra, Laurence (Slinger) die in Oxford studeert. Neergestreken uit Frankrijk zijn Francie (Birkin) en Hugo Montgomery (Wilson), die verhullen dat ze geen thuis meer hebben. Lois leert in het geheim de Britse Captain Colthurst (Tennant) kennen, maar wordt later verliefd op de rebel Peter Connolly (Lydon) die zich in een oude molen heeft verstopt. Ze kan niet kiezen. Als de film al lang op weg is, komt Marda Norton (Shaw), een mondaine mannenverslindster uit Londen over. Ze wordt Lois' vertrouwelinge, terwijl Hugo een pass naar haar maakt. Debuterend regisseuse Warner heeft de nodige ervaring met opera en toneelstukken van William Shakespeare opgedaan. Dit is te merken in de film die daardoor nogal verrassingsloos en statisch is. Ook de vaardige hoofdrollen Campion en Smith komen hierdoor niet goed uit de voeten, terwijl Birkin gereduceerd is tot een onnozele hals; je komt er niet goed achter of dat nu aan haar ligt of aan de regie. Wilson probeert er het beste van te maken, legt enig gewicht in de schaal, maar hij heeft slechts een bijrol. Hawes is fris en lijkt veelbelovend voor de toekomst. Het scenario met gezwollen en idioot klinkend aristocratisch dialoog van John Banville naar de roman van Elizabeth Bowen uit 1929 is nogal traag en hij heeft met Warner niet het niveau bereikt van bijvoorbeeld het Merchant Ivory team. Het camerawerk van Slawomir Idziak is prima en de vormgeving heel mooi, maar niet meer en niet minder dan de talloze kostuumfilms, waarin de Britten zo uitblinken.

Pas de scandale

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Benoît Jacquot. Met o.a. Fabrice Luchini, Isabelle Huppert, Vincent Lindon, Thérèse Liotard en Ludovic Bergery.

Na vier maanden volpension in het staatshotel keert directeur-fraudeur Grégoire Jeancourt terug naar zijn echtgenote en bourgeoisenclave in het XVIe arrondissement van Parijs. De tralietijd blijkt de voorheen zo snelgebekte entrepreneur met aanzien tot een in zichzelf gekeerde schim te hebben gereduceerd. Jacquot mag dan sluitendere scenario's hebben geschreven, zijn hoofdrol is een castingcoup. Luchini, dé Franse acteur der fijnzinnige verbaliteiten, brilleert als zwijgzame verdwaalde. Hij krijgt sterk tegenspel van Huppert als naargeestige wederhelft en Lindon als bezorgde broer. Warme fotografie van Romain Winding.

Fanny and Elvis

1999 | Romantiek, Komedie

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 1999. Romantiek van Kay Mellor. Met o.a. Kerry Fox, Ray Winstone, David Morrissey, Ben Daniels en Jennifer Saunders.

Kate's echtgenoot gaat er met al het spaargeld vandoor en trekt in bij zijn nieuwe vriendin, de vrouw van autohandelaar Dave. Dave heeft derhalve nieuwe woonruimte nodig en kan bij Kate wel een kamer huren.

The Lost Son

1998 | Drama, Thriller

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 1998. Drama van Chris Menges. Met o.a. Daniel Auteuil, Katrin Cartlidge, Marianne Denicourt, Nastassja Kinski en Ciarán Hinds.

Ex-politieman Xavier Lombard werkt als privé-detective in London. Op een dag krijgt hij -zo denkt hij- een gemakkelijk klusje toegeschoven: hij moet Leon Spitz, de verdwenen zwager van een ex-collega, opsporen. Hij ontmoet Emily, Leons vriendin, van wie hij hoort dat Leon een bende op het spoor is die seks met kinderen aanbiedt aan pedofielen. Hij doet zich voor als geïnteresseerde en krijgt een aanbieding. Hij weet het slachtoffer te bevrijden en komt tevens achter de opdrachtgever. Hiermee is de zaak echter nog lang niet opgelost

Fin août, début septembre

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Olivier Assayas. Met o.a. Mathieu Amalric, François Cluzet, Virginie Ledoyen, Jeanne Balibar en Alex Descas.

Literatuurcriticus Adrien (Almaric) is ten dode opgeschreven. De ziekte die hem al zo lang sloopt, kan hij niet langer verborgen houden voor de buitenwereld. De leegte die Adrien zal achterlaten wordt door niemand beter gevoeld dan schrijver Gabriel (Cluzet) voor wie Adrien steeds het grote voorbeeld was. Tot overmaat van ramp is het ogenblik slecht gekozen: Gabriel heeft juist een punt gezet achter een relatie van tien jaar. Hij leeft nu samen met een andere vriendin en bovendien is hij er eindelijk in geslaagd een vaste betrekking te vinden. Kan de leegte dan niet gevuld worden door alledaagse beslommeringen? Een oervervelende filosofische beschouwing over het leven, de liefde en de vriendschap, gevuld met opgeklopte lucht en een hoop niet ter zake doende details. De acteurs leveren goed werk, maar het eindeloze geleuter werkt iedereen op de zenuwen en niemand zal een traan laten als Adrien uiteindelijk zijn laatste adem uitblaast. Assayas die meer in zijn mars heeft, schreef zelf het scenario. Het camerawerk is van Denis Lenoir.

Babel

1998 | Fantasy, Familiefilm, Avonturenfilm

Canada/Frankrijk 1998. Fantasy van Gérard Pullicino. Met o.a. Mitchell David Rothpan, Maria de Medeiros, Tchéky Karyo, Michel Jonasz en Bronwen Booth.

Deze film werd gemaakt om te kunnen profiteren van het millennium-gebeuren en heeft zo`n vergezocht verhaal dat het hooguit zin heeft om hem bij het volgende evenement in het jaar 3000 nog eens onder het stof vandaan te halen. David Carat (Rothpan) heeft een hond die Woodstock heet. Het goede beest vindt een stuk perkament in de goot, waarop Davids vader Patrick (Jonasz), die een onderbetaalde en gekoeioneerde tekstschrijver bij een reclamebureau is, een slogan krabbelt. Patrick neemt het perkament mee naar kantoor. Davids moeder is overleden en dat maakt hem heel zielig. Er zal `s avonds op de tv een documentaire worden uitgezonden over Davids moeder, maar de nacht ervoor is de bliksem ingeslagen en doen de tv`s het niet meer. David heeft echter nog [KA1]e[KA1]en draagbaar toestel, dat door de onderwijzer op school was afgepakt. Hij gaat het nu halen, al is het al na schooltijd. Onderweg komt hij drie onderaardse figuren tegen die er uitzien als een kruising tussen de kerstman, een trol, een kobolt, een gremlin en een hobbit. Het zijn de drie overlevenden van de bijbelse toren van Babel. Het perkament mag niet in handen raken van de schurkachtige mediabaas Nemrod (Karyo), want dan weet hij de vindplaats van een steen van voornoemde toren en daarmee krijgt hij de wereldheerschappij in handen tijdens een zonsverduistering in het jaar 2000. Het scenario van regisseur Pullicino, Serge Richez en Vincent Lambert is verschrikkelijk kronkelig en weinig plausibel. Het spel van Rothpan is irritant, Jonasz is ongeloofwaardig als vader maar aannemelijk als rokkenjagende vrijgezel die zich vermaakt met zijn vriendin, en de schurk met zijn trawanten zijn als personages belachelijk. De muziek die regisseur Pullicino schreef is niet om aan te horen. Bijbelvaste kijkers hebben zich groen en geel ge[KA3]ergerd aan het banaliseren van het verhaal over de toren van Babel (wij niet). Het camerawerk is van Eric Cayla.

Le septième ciel

1997 | Komedie, Drama

Frankrijk 1997. Komedie van Benoît Jacquot. Met o.a. Sandrine Kiberlain, Vincent Lindon, François Berléand, Francine Bergé en Pierre Cassignard.

Mathilde is ziek. Ze steelt speelgoed uit winkels. Van tijd tot tijd valt ze flauw. Ze gaat niet meer naar haar werk. Haar echtgenoot Nico kan - of wil - niet zien wat ze hem toont. Hij is een chirurg en dit soort symptomen ontgaan zijn waarneming. Mathilde ontmoet een dokter die haar met hypnose-sessies behandelt. Of is de dokter een fantasie van Mathilde, in het leven geroepen om zichzelf te redden? In tegenstelling tot Jacquots La désenchantée en La fille seule, handelt La septième ciel niet over jonge vrouwen die hun weg in de wereld zoeken, maar over een gesetteld echtpaar. De vorm van de film lijkt in eerste instantie veel conventioneler dan die van zijn voorgangers. Niettemin brengt Jacquot de toeschouwer van zijn stuk door in zijn humane, even subtiele als complexe portret van een huwelijk de machtsbalans tussen de echtelieden te laten wisselen. (RdL/VPRO Gids)

La soupe aux herbes sauvages

1997 | Biografie, Drama

Frankrijk 1997. Biografie van Alain Bonnot. Met o.a. Annie Girardot, Catherine Samie, Rufus, Amélie Pick en Bernard Fresson.

Bij een demonstratie van landbouwers in de buurt van Brian[KA10]con (Hautes-Alpes) tegen de aanleg van een snelweg door de vallei van de Clar[KA1]ee niet ver van de grens met Itali[KA3]e, ontmoeten jeugdvriendinnen Justine (Samie) en [KA1]Emilie Carles (Girardot) elkaar weer nadat er ettelijke jaren zijn verstreken. Zij zijn beiden op leeftijd. De herinneringen aan vroeger worden opgehaald: de bliksem, die [KA1]Emilie`s moeder trof toen zij pas vier was, hoe [KA1]Emilie en Justine vriendinnen werden, Gaston (Lefebvre), op wie zij als opgeschoten meiden verliefd werden, en de gebeurtenissen die hun stempel drukten op het keiharde, karige boerenbestaan. Girardot is ontroerend echt als de menslievende, milieubewuste vrouw die al haar hele leven strijdt tegen onrecht en onderdrukking. Émilie als klein kind wordt gespeeld door Coesens en als adolescente door Legrix. Justine als kind wordt gespeeld door Bénichou, als adolescente door Martel en als volwassen vrouw door Bois. Speelt begin jaren 1980. Naar de autobiografische roman van Émilie Carles en Robert Destanques. Het scenario is van Michèle Letellier. Het camerawerk is van Francis Junek. Stereo.

Hard Men

1997 | Misdaad, Thriller, Komedie

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 1997. Misdaad van J.K. Amalou. Met o.a. Vincent Regan, Lee Ross, Ross Boatman, Ken Campbell en 'Mad' Frank Fraser.

Tone (Regan), Speed (Ross) en Bear (Boatman) zijn drie harde gangsters die onbetaalde schulden innen voor Pops Den (Fraser). Na een mislukte zaak besluiten ze Londen op stelten te zetten. Tone die net vader is geworden, zegt tegen zijn maten dat hij ermee wil kappen. Bear geeft dit door aan Pops en hij krijgt de opdracht zijn kameraad af te maken. En wat dies meer zij: Pops wil het bewijs dat Tone echt dood is, de volgende ochtend om negen uur op zijn kantoor. Bear voelt zich hier niet goed bij, maar voor de psychopatische Speed is een opdracht een opdracht. Ze laten een spoor van dood en vernieling achter zich, maar zullen de twee geharde misdadigers hun opdracht kunnen uitvoeren? Gewelddadige gangsterfilm zonder enig respect voor het leven. Tarantino en zijn PULP FICTION of RESERVOIR DOGS zijn nooit ver weg in dit bloedige universum waarin uitsluitend de wapens spreken. De sfeer is erg surrealistisch, evenals de onverwachte, maar bijzonder bloedige climax. Amalou schreef tevens het scenario. Het camerawerk is van Nick Sawyer. Dolby THX.

Un samedi sur la terre

1996 | Mysterie

Frankrijk 1996. Mysterie van Diane Bertrand. Met o.a. Elsa Zylberstein, Éric Caravaca, Kent, Johan Leysen en Dominique Pinon.

De uitgebreide anatomie van twee mysterieuze, dodelijke ongelukken en drie slachtoffers. Martin (Caravaca) rijdt per ongeluk een man dood, ergens in Normandi[KA3]e. Hij gaat midden op de weg zitten en wacht zijn noodlot af. Zijn zus Claire (Zylberstein) die verslaggeefster is in Parijs, komt toevallig voorbij en wil haar broer helpen; de afloop is voor beiden fataal. Het speelfilmdebuut van Bertrand houdt de kijker ruim anderhalf uur bezig met de noodlottige ongevallen, zonder dat deze daardoor erg geboeid of in extase geraakt. Het scenario is van de regisseuse Bertrand en Guillaume Laurent. Camerawerk van Michel Amathieu. Zylberstein heeft beslist talent.

Portraits chinois

1996 | Komedie, Drama, Experimenteel

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 1996. Komedie van Martine Dugowson. Met o.a. Helena Bonham Carter, Romane Bohringer, Marie Trintignant, Elsa Zylberstein en Sergio Castellitto.

De succesvolle Engelse modeontwerpster Ada wordt door haar vriend Paul in de steek gelaten en raakt bovendien in een creatieve crisis als de nieuwe vriendin van haar partner haar zakelijk het gras voor de voeten wegmaait. Als Paul het mislukken van zijn relatie met Ada in een succesvol script weet te vertalen, krijgt hun oude liefde weer perspectief

Parfait Amour !

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Catherine Breillat. Met o.a. Isabelle Renauld, Francis Renaud, Laura Saglio, Alain Soral en Delphine De Malherbe.

Als de film begint zien we Christophe (Renaud) in een hevige shocktoestand: hij heeft zo juist op een beestachtige wijze Fr[KA1]ed[KA1]erique (Renauld) vermoord - een crime passionel. Aan de hand van het relaas van Frédérique's dochter, nog een tiener, krijgen we een beeld van haar moeder: ze is koud en neemt meer dan ze geeft. Frédérique is 37 geworden en was bijna tien jaar ouder dan Christophe. Dan gaat de film terug naar het verleden en zien we hoe Christophe en Frédérique elkaar op een bruiloft ontmoeten, hoe de vonk oversloeg en hoe het tweetal elkaar leerde beminnen en hoe hun verhouding tenslotte stuk liep op kleinigheden. Christophe die een bedrijfje in de lucht hield met vijftig man, kon niet op tegen Frédérique die oogarts was, al twee maal gescheiden en twee kinderen had. Een uitstekende film over de relatie tussen een rijpere vrouw en haar jongere minnaar al is het scenario van regisseuse Breillat wellicht wat aan de praterige kant. Het uitstekende camerawerk is van Laurent Dailland, die de droefgeestige omgeving van de Franse bad- en havenplaats Duinkerken aan de Kanaalkust volledig uitbuitte en de sfeer ervan in de film legde. Liefhebbers van Breillat's werk, w.o. ROMANCE X uit 1976, 36 FILLETTE uit 1988 en SALE COMME UN ANGE uit 1991 zullen beslist niet teleurgesteld zijn. Beide hoofdrollen zijn perfect en volgens Breillat is Renauld geknipt voor de rol die ze in gedachten had, want ze deed haar denken aan het zachte en innemende van Romy Schneider en het harde, koele en bezitterige van Simone Signoret.

Nénette et Boni

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Claire Denis. Met o.a. Alice Houri, Vincent Gallo, Jacques Nolot, Alex Descas en Jamila Farah.

Na de dood van zijn moeder woont pizzabakker Boni in haar huisje. Zijn bestaan is naargeestig en biedt geen enkel vooruitzicht. Hij dagdroomt over de sexy vrouw van zijn baas (Bruni-Tedeschi), een leeghoofdig stuk zoals in de finale blijkt. Op een dag klimt een jong meisje met een heerlijke, weelderige haardos over de muur. Het is N[KA1]enette (Houri), Boni's vijftien-jarige zusje, dat hun nietsnuttende vader is ontvlucht. Zij hebben elkaar al heel lang niet meer gezien. Er ontwikkelt zich een band. Het blijkt dat Nénette zwanger is en broerlief moet haar nu helpen. De film waarvoor regisseuse Denis en Jean-Pol Fargeau het scenario schreven, is vrijelijk geïnspireerd op een verhaal van Jean-Cocteau, Les enfants terribles, maar het is zeer beslist niet incestueus. De rolprent werkt als een literaire roman die je aandachtig moet lezen, maar dan ontdek je dat alle elementen zorgvuldig overwogen en aanwezig zijn. Niet verwonderlijk dat dit werk op het festival van Locarno meervoudig bekroond werd, al is het zeer beslist niet iets voor het grote publiek. Het camerawerk van Agnès Godard brengt het geheel zeer passend in beeld.

Ligne de vie

1996 | Actiefilm, Komedie, Misdaad

Italië/Zwitserland/Rusland/Frankrijk 1996. Actiefilm van Pavel Lungin. Met o.a. Vincent Perez, Tatiana Mercherkina, Armen Dzhigarkhanian, Sergei Stepanchenko en Aleksandr Baluyev.

Op het vliegveld van Moskou wacht Philippe (Perez), een Franse toonkunstenaar die geen kopek meer heeft om zijn kont te krabben, op zijn vliegtuig dat vertraging heeft. Hij wordt benaderd door de bloedmooie Oskana (Mercherkina) om te gaan stappen in de Russische hoofdstad. Zonder enige argwaan en zonder een geldig visa smokkelt Oskana Philippe uit de transithal en gaan ze samen de bloemetjes buiten zetten in de rosse buurten. Philippe heeft niet in de gaten dat er een pil in zijn drankje wordt gedaan en de volgende morgen ontwaakt hij in een groezelige kelder met een bonkend hoofd omringd door allerlei schurken met ongure tronies. Oskana`s vader, bijgenaamd Papa (Dzhigarkhanian) is het hoofd van een maffiabende en Philippe is de gelukkige, die moet doorgaan voor de Franse fabrieksdirecteur van een katoenspinnerij (die helemaal niet bestaat) en verkocht moet worden aan een 'groep ondernemers' uit een voormalige Centraal- Aziatische Sovjetrepubliek. Als het bedrog ontdekt wordt, worden Oskana en Philippe ontvoerd, maar tussen beiden is inmiddels een hevige passie opgelaaid. Eén kop moet echter rollen. Hoewel de film verschrikkelijk clichématig is, en de rolverdeling alles lekker dik aanzet, is het zó onderhoudend gedaan, dat het povere artistieke peil je als kijker geen lor kan schelen, zelfs het verschrikkelijk voorspelbare scenario van Alain Layrac, Pierre-Henri Salfati, Victor Merejeko en regisseur Lounguine niet. De op locatie geschoten beelden van Manuel Teran zijn een lust voor het oog. Tenminste eens iets anders dan een nieuwe James Bond-film. Waarom ook niet? Dolby. Exporttitel: RUSSIAN MAFIA.

L'appartement

1996 | Romantiek, Drama

Frankrijk/Spanje 1996. Romantiek van Gilles Mimouni. Met o.a. Vincent Cassel, Monica Bellucci, Romane Bohringer, Jean-Philippe Écoffey en Sandrine Kiberlain.

Meeslepend suspensedrama waarin een man (Cassel) vlak voor zijn bruiloft de stem hoort van zijn verloren gewaande geliefde, waarna hij als een bezetene naar haar op zoek gaat. Debuterend filmmaker/scenarist Mimouni ontvouwt de puzzel vanuit het perspectief van verschillende betrokkenen, steeds vanaf hetzelfde beginpunt. Het beeld dat tergend langzaam - maar o zo bevredigend - verschijnt is een opeenstapeling van misverstanden, van zoekende personages die in het voorbijgaan net de verkeerde kant opkijken. Een film die prettig kijkt en nog prettiger naijlt. De chemie tussen de prachtig spelende en dito ogende acteurs Cassel en Bellucci resulteerde in een huwelijk.

Irma Vep

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Olivier Assayas. Met o.a. Maggie Cheung, Jean-Pierre Léaud, Nathalie Richard, Antoine Basler en Nathalie Boutefeu.

Een starlet uit Hong Kong Maggie (Cheung) komt op uitnodiging van regisseur Ren[KA1]e Vidal (L[KA1]eaud) naar Frankrijk om de hoofdrol te spelen in een remake van Louis Feuillade`s legendarische serial LES VAMPIRES uit 1915-16. Vidal wordt geobsedeerd door Musidora, die de hoofdrol speelde in de serie en voor hem is Maggie de enige die dezelfde betovering kan oproepen. Het zijn echter de sc[KA2]enes achter de schermen die vooral de aandacht vragen. Hierin wordt de illusie steeds weer doorgeprikt, vooral door Vidal zelf die de Engelse dialogen - de enige taal die Maggie verstaat - met een afschuwelijk accent aanbrengt. Hij staart zich zo blind op het zoeken naar nieuwe filmische vormen dat hij op den duur zijn verstand verliest. Een vreemde film die waarschijnlijk leuker was om te maken dan om naar te kijken. De film ademt een sfeer van improvisatie uit, maar dat werkt lang niet altijd. Er worden heel wat leuke idee[KA3]en gelanceerd die uiteindelijk volledig verzanden. Assayas schreef zelf het scenario (IRMA VEP is een anagram van VAMPIRE). Achter de camera stond Eric Gautier.

Tempêtes

1995 | Drama

België/Frankrijk 1995. Drama van Gilles Béhat. Met o.a. Fanny Cottençon, Maxime Leroux, Harry Cleven, Sabrina Leurquin en Bernard Graczyk.

Tijdens een razende storm strandt een Indonesisch schip voor de kust van het vissersdorpje Vicq-sur-Mer. Aan boord bevinden zich een aantal mensen, die zijn geveld door een geheimzinnige aandoening. Ondanks het protest van de burgemeester (Crahay) besluit Anne Bergson (Cotten[KA10]con), de directrice van het ziekenhuis, haar humanitaire plicht te doen en de zieken op te nemen. Hierop volgt een heftig protest van de inwoners, die vrezen het slachtoffer van een onbekende epidemie te worden. Een drama met niet zo sterk uit de verf komende personages over (het bekende) vooroordeel, loze geruchten en racisme, dat `handig` inspeelt op de psychose van het enge en dodelijke Ebola-virus (uit o.a. Zaïre, tegenwoordig de Democratische Volksrepubliek Kongo). Rond het in première gaan van deze film op de thuisbuis boezemde het virus de mensen angst in. Het scenario van Vincent Lambert, Michel Martens en David Sierra zit goed in elkaar en is gebaseerd op een verhaal van Martens en gedelegeerd producent Georges Benayoun. Het camerawerk is van Bernard Malaisy.

En avoir (ou pas)

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Laetitia Masson. Met o.a. Sandrine Kiberlain, Arnaud Giovaninetti, Roschdy Zem, Didier Flamand en Claire Denis.

Sympathiek filmdebuut (regie + scenario) van Laetitia Masson. In een tv-interview zei Masson over haar 'portret van de moderne Franse jeugd': Als je een baan hebt, word je op een andere manier verliefd dan wanneer je zonder werk zit; als je arm bent, reageer je vlakker dan met voldoende geld op zak. Nogal logisch dat haar hoofdpersoon de 26-jarige Alice (Sandrine Kiberlain) hevig van streek raakt als ze haar baantje in een Noord-Franse visfabriek kwijtraakt. Verhuizen (naar Lyon) biedt aanvankelijk ook geen soelaas. Haar kersverse vriend Bruno (Arnaud Giovaninetti, de Franse Johnny Depp) is 'maar arbeider', te gecompliceerd bovendien, te arm ook. 'Waarop kunnen we dan nog hopen.´ Maar het is niet allemaal treurnis bij Alice. Ze is per dag minstens 30 seconden gelukkig. Op een mensenleeftijd geeft dat geen onaardige score, stelt ze tevreden vast.

Mina Tannenbaum

1994 | Komedie, Drama

Frankrijk/België/Nederland 1994. Komedie van Martine Dugowson. Met o.a. Elsa Zylberstein, Romane Bohringer, Florence Thomassin, Nils Tavernier en Stéphane Slima.

Geslaagd regiedebuut van de eerder als scenariste gelauwerde Dugowson, over twee joodse meisjes. Zylberstein en Bohringer zijn in de jaren 1960 nog kinderen en pubers, die zich in de jaren 1980 ontwikkelen tot ervaren, wat belegen jonge vrouwen. Beiden zijn het product van sterke invloeden van hun respectievelijke joodse moeders en zij leren elkaar kennen als tien-jarige would- be ballerina`s op een dansschool. Elkaars tegenpolen in karakter en persoonlijkheid, worden zij vriendinnen om de eenzaamheid te overwinnen. Zij roken samen hun eerste sigaret en beleven hun eerste puberliefde. Het opbloeien tot fraaie tienermeisjes, levert de leukste, ontroerendste beelden op. Als volwassen vrouw gaat Bohringer de kunstenaars-en revolutionaire toer op, Zylberstein wordt een journaliste en bourgeoise. Snedige dialogen (van Dugowson zelf), authentiek aandoende personages, intens en sober acteerwerk. Camerawerk van Dominique Chapuis. Met Dolby- geluid. Meervoudig bekroond.

Les roseaux sauvages

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van André Téchiné. Met o.a. Élodie Bouchez, Gaël Morel, Stéphane Rideau, Frédéric Gorny en Michèle Moretti.

Het is 1962 en de Algerijnse oorlog lijkt ver weg op de provincieschool waar vier tieners opgroeien. Maar de oorlog komt dichterbij wanneer de broer van een van hen naar het front moet. Terwijl een communistische onderwijzeres hun politieke bewustzijn voedt hebben de jongeren ook allerlei persoonlijke zaken aan hun hoofd. Zo denkt François dat hij homoseksueel is, en verliefd op Serge. Maar Serge voelt iets voor Maïté (Bouchez), de dochter van de docente. Gevoelig drama van André Téchiné (Ma saison préférée, Les voleurs) werd onderscheiden met vier Césars.

L'eau froide

1994 | Drama, Experimenteel

Frankrijk 1994. Drama van Olivier Assayas. Met o.a. Virginie Ledoyen, Cyprien Fouquet, Jean-Pierre Darroussin, Dominique Faysse en Jackie Berroyer.

Odyssee van een heel jong stel dat zich buiten de maatschappij plaatst en uiteindelijk uit elkaar gaat. Gilles en Christine zijn zestien jaar en dromen van een ander leven. Het is 1972. Gilles verwaarloost zijn studie en doet domme dingen, terwijl Christine afglijdt naar de waanzin.

Kabloonak

1994 | Biografie

Frankrijk/Canada 1994. Biografie van Claude Massot. Met o.a. Charles Dance, Adamie Quasiak Inukpuk, Georges Claisse, Matthew Saviakjuk-Jaw en Natar Ungalaq.

Deze film gaat over documentairemaker Robert Flaherty die de klassieker over het leven van de eskimo`s NANOOK OF THE NORTH (1922) draaide. Het resultaat is in velerlei opzichten spectaculair. Dance is ideaal in de hoofdrol als de legendarische Flaherty, die in opdracht van twee bonthandelaren, de gebroeders Revillon, de film moest maken. Nanook wordt met verve gespeeld door de lekenspeler Inukpuk en het camerawerk van Jacques Loisieux en François Protat is adembenemend door de landschappen en natuuropnames in het Noorden van Canada en Siberië. Eerste speelfilm van Massot, die in 1962 in LE SOUPIRANT een bijrol had en inmiddels zo'n vijftien documentaires op zijn naam heeft staan. Het scenario is van regisseur Massot en Sébastien Regnier, die ook de muziek schreef. De titel betekent in de taal der eskimo's, het Inuit, blanke man. Een bijzondere film.

Petit

1993 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1993. Komedie van Patrick Volson. Met o.a. Stéphane Audran, Julien Gutierrez, Patrick Pineau, Jan Rouiller en Michel Bompoil.

Na een eerder woelige vrijgezellennacht ontwaakt Leo (Pineau) met de gedachte aan zijn huwelijk met Lucie (Villeneuve) en herinneringen aan zijn jeugdliefde Marianne. Tot zijn verstomming stelt hij vast dat hij terug in het lichaam van een tienjarige (Gutierrez) zit. Hij kan niet anders bedenken dan dat hij behekst werd door het exotische hoertje waarop zijn vrienden hem trakteerden. Terwijl de hele familie en zijn verloofde vergeefs wachten in de kerk tracht hij wanhopig zijn normale ouderdom terug te krijgen. Enkel zijn moeder Fran[KA10]coise (Audran) gelooft hem, evenals zijn beste vriend (Bompoil), die echter van de gelegenheid gebruik maakt om Lucie te versieren. Voorspelbare komedie van een volwassene die terug kind wordt, maar praat met een terminologie van een dertigjarige. Er zitten enkele leuke momenten in (vooral met moeder Audran), maar naar het einde toe worden alle registers van de sentimentaliteit opengetrokken. Corinne Atlas schreef het scenario en Jacques Boumendil stond achter de camera.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Georges Benayoun op televisie komt.

Reageer