François Morel

Acteur

François Morel is acteur.
Er zijn 23 films gevonden.

Monsieur Paul

2016 | Thriller

Frankrijk 2016. Thriller van Olivier Schatzky. Met o.a. Laurent Gerra, François Morel, Hélène Alexandridis, Madalina Constantin en Geoffroy Thiébaut.

Frankrijk 1972. Nadat Gestapo-chef Klaus Barbie alias de Slager van Lyon in Bolivia is getraceerd, bijt L'Express-journalist Franck Jourdan zich vast in het dossier Paul Touvier. Deze fanatieke milicien, bedreven in het opsporen van Joden en verzetsmensen, verdween in 1947 van de aardbodem en werd meerdere malen bij verstek veroordeeld. Regisseur Schatzky dramatiseert de jacht op een virulente antisemiet en meervoudig moordenaar tot een spannende psychothriller van niveau. De figuur Jourdan is gebaseerd op reporter Jacques Derogy, die Touvier opspoorde en opnieuw aanklaagde.

Au sud des nuages

2003 | Komedie

Zwitserland/Frankrijk 2003. Komedie van Jean-François Amiguet. Met o.a. Maurice Aufaire, François Morel en Bernard Verley.

Frankrijk 1972. Nadat Gestapo-chef Klaus Barbie alias de Slager van Lyon in Bolivia is getraceerd, bijt L'Express-journalist Franck Jourdan zich vast in het dossier Paul Touvier. Deze fanatieke milicien, bedreven in het opsporen van Joden en verzetsmensen, verdween in 1947 van de aardbodem en werd meerdere malen bij verstek veroordeeld. Regisseur Schatzky dramatiseert de jacht op een virulente antisemiet en meervoudig moordenaar tot een spannende psychothriller van niveau. De figuur Jourdan is gebaseerd op reporter Jacques Derogy, die Touvier opspoorde en opnieuw aanklaagde.

Un couple épatant

2002 | Komedie, Experimenteel, Romantiek

Frankrijk/België 2002. Komedie van Lucas Belvaux. Met o.a. François Morel, Ornella Muti, Gilbert Melki, Dominique Blanc en Lucas Belvaux.

Alain (Morel) en Cécile (Muti) zijn een hecht koppel totdat hypochonder Alain het in zijn hoofd haalt dat hij spoedig zal sterven. Zijn drang naar isolement wordt door nietsvermoedende Cécile opgevat als bewijs dat hij vreemd gaat. Ten einde raad vraagt ze bevriende politieman Pascal (Melki) om Alain te schaduwen, niet wetende dat Pascal verliefd is op haar. Un couple épatant maakt onderdeel uit van Belvaux' trilogie - samen met Cavale en Après la vie - over het wankele fundament van liefde. Elke film is gemaakt in een ander genre met de hoofdpersoon in de ene film als figurant in de ander. Net echt.

Après la vie

2002 | Drama, Experimenteel

België/Frankrijk 2002. Drama van Lucas Belvaux. Met o.a. Dominique Blanc, Gilbert Melki, Ornella Muti, François Morel en Catherine Frot.

Melodrama over veertigers Pascal en Agnès (Melki en Blanc) die het fundament van hun huwelijk ondergraven met drugs, overspel en zelfverachting. Lerares Agnès is voor haar heroïneverslaving afhankelijk van politie-inspecteur Pascal die op zijn beurt zijn ziel moet verkopen om aan voldoende drugs te komen. Maar zijn Faustiaanse pact haalt het niet bij wat Agnès over heeft voor haar begeerte. Après la vie is de slotfilm van Belvaux' trilogie - samen met Cavale en Un couple épatant - over de wankele basis van liefde. Elke film is gemaakt in een ander genre met de hoofdpersoon in de ene film als figurant in de ander. Net echt.

Tous les chagrins se ressemblent

2001 |

Frankrijk 2001. Luc Béraud. Met o.a. François Morel, Thierry Fortineau en Line Renaud.

Melodrama over veertigers Pascal en Agnès (Melki en Blanc) die het fundament van hun huwelijk ondergraven met drugs, overspel en zelfverachting. Lerares Agnès is voor haar heroïneverslaving afhankelijk van politie-inspecteur Pascal die op zijn beurt zijn ziel moet verkopen om aan voldoende drugs te komen. Maar zijn Faustiaanse pact haalt het niet bij wat Agnès over heeft voor haar begeerte. Après la vie is de slotfilm van Belvaux' trilogie - samen met Cavale en Un couple épatant - over de wankele basis van liefde. Elke film is gemaakt in een ander genre met de hoofdpersoon in de ene film als figurant in de ander. Net echt.

Julien l'apprenti

2000 | Drama, Oorlogsfilm

België/Frankrijk 2000. Drama van Jacques Otmezguine. Met o.a. Francis Huster, Marianne Basler, François Morel, Benjamin Rolland en Gaspard Ulliel.

Tegen het einde van WO I sneuvelt Charles Chevalier. Zijn vrouw Lucienne (Basler) blijft alleen achter met de kleine Julien. Na de oorlog hertrouwt Lucienne met Doinot (Morel), een weduwnaar met drie kinderen. Julien (Ulliel als puber, later Rolland) voelt zich niet thuis in dit nieuwe gezin. Op jonge leeftijd verlaat hij de school en gaat als leerjongen in dienst in de pelterij van Delhomme (Dauphin) om er het beroep van bontbewerker te leren. Zo komt hij terecht bij bonthandelaar Rosmer (Huster) en wordt verliefd op de knappe Marianne (Prassinos). Deel twee, dat de ondertitel [KL]Tout l`avenir du monde[KLE] meekreeg, begint met het uitbreken van WO II. Julien moet naar het front. Alvorens te vertrekken verneemt hij nog dat Marianne zwanger is en dat ze gaat trouwen. Na de capitulatie keert hij terug om te vernemen dat Rosmer en zijn vrouw (Sébastien) als joden hun zaak moesten sluiten. Een deel van het gezin, w.o. Marianne, werd gedeporteerd. Julien tracht hen terug te vinden. Tevens probeert hij het dochtertje van Marianne op het platteland in veiligheid te brengen. Uitstekende recreatie van de sfeer in het Frankrijk tussen de twee oorlogen en tijdens WO II. In het eerste deel wordt veel aandacht besteed aan de gevaren die uitgaan van extreem rechts, terwijl het tweede deel zich meer concentreert op het lot van de joden onder de nazistische bezetting. De jonge Rolland, die de rol speelt van de volwassen Julien, zet een knap uitgetekend dramatisch personage neer. Ongetwijfeld een van de betere Franse tv-films, geschreven door regisseur Otmezguine en Jean-Claude Grumberg. Fraaie, sfeervolle fotografie van Alain Marcoen. Dolby Surround.

Tout baigne !

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van éric Civanyan. Met o.a. Thierry Nicolas, Isabelle Gélinas, François Morel, Pascal Elbé en Bob Martet.

VV.

Les Acteurs

1999 | Drama

Verenigde Staten 1999. Drama van Bertrand Blier. Met o.a. Pierre Arditi, Josiane Balasko, Jean-Paul Belmondo, François Berléand en Dominique Blanc.

In deze bijna plotloze film die aaneengeregen is met min of meer in elkaar overgaande episoden krijgen een keur van Franse acteurs en actrices de kans zichzelf te spelen, te parodiëren of andere te imiteren in scène's uit bekende of beroemde films. Wie niet op de hoogte is met de Franse cinema, ontgaat veel. Wie denkt dat hij flink wat af te lachen krijgt, wordt teleurgesteld omdat de spelers eindeloos lang over hun vak, hun angsten voor de toekomst en andere zaken praten. Sommige fragmenten duren veel te lang en herhalen zich. Toch moet gesteld worden dat de rolverdeling zijn uiterste best gedaan heeft, waardoor er hele boeiende stukken in de film zitten. Soms staat de fijnzinnige humor op een hoog niveau. Kortom een film voor echte cinefielen met een gedegen kennis van de Franse film. Het scenario is van regisseur Blier. Het camerawerk is van François Catonné. Hoe je het wendt of keert, het resultaat is een originele en verbluffende Blier.

Le voyage à Paris

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marc-Henri Dufresne. Met o.a. Olivier Broche, François Morel, Micheline Presle, Marina Tomé en Valentin Morel.

Daniel Dubosc (Broche) werkt in een tolhuisje aan de p[KA1]eage van een Franse autoroute in de provincie. Hij is vrijgezel en wil tegen de uitdrukkelijke wens van zijn moeder (Presle) zeer beslist de Eiffeltoren in Parijs zien. Hij vertrekt naar de hoofdstad met de bedoeling bij zijn neef Jacques (Morel) in de banlieu te gaan logeren. Tijdens de taxirit naar Jacques stopt de chauffeur eventjes en verlaat de auto. Op dat moment stapt er een zwangere vrouw in, die persweeën heeft en Daniel aanspoort naar het ziekenhuis te rijden. Daniel is onhandig, veroorzaakt een ongeluk en zit met de brokken, die hem doen belanden in een psychiatrische inrichting. En daar begint de pret... Het scenario van regisseur Dufresne en bijrolspeler Morel is niet superorigineel, maar dankzij het aanstekelijke spel van Broche toch heel aangenaam vertier dat met een hoop toestanden behoorlijk de draak steekt. De film trok nauwelijks bezoekers in de bioscopen en is eigenlijk meer geschikt voor de thuisbuis. Mis hem dus niet als hij wordt uitgezonden. Het camerawerk is van Mathieu Poirot-Delpech.

Le gone du Chaâba

1998 | Komedie, Drama, Familiefilm

Frankrijk 1998. Komedie van Christophe Ruggia. Met o.a. Bouzid Negnoug, Nabil Ghalem, Galamelah Laggra, Kenza Bouanika en Kherredine Ennasri.

Naar de gelijknamige roman van Azouz Begag. Film en boek gaan over de jeugd van Omar (gone betekent in het Arabisch gosertje of jongetje). Hij is negen jaar en woont met zijn ouders, broers en zusjes in Châba, een afgetrapte sociale wijk in een troosteloze voorstad van Lyon, de tweede stad van Frankrijk. We zijn in de jaren 1960 en we volgen 21 gezinnen, die uit Algerije zijn gekomen. Onder hen bevinden zich zwartwerkers - de oom van Omar heeft een clandestiene slagerij -er zijn lieden, die 't liefst zouden willen terugkeren naar hun vaderland, en een stel dat zich realiseert dat ze de maatschappelijke ladder kunnen bestijgen als ze naar school gaan. De vader van Omar is zo iemand, want hij kan niet lezen en schrijven. Hij wil als eenvoudige arbeider - hij is metselaar -best vooruit komen en daarom vindt hij dat zijn zoon moet proberen beter te worden dan al die Fransen om hem heen, zodat hij later niet de kost hoeft te verdienen met zijn blote handen. Je krijgt de indruk dat regisseur Ruggia een globaal scenario heeft geschreven en bij het draaien van de film aardig geïmproviseerd heeft. Zijn speelfilmdebuut is een prachtig stuk sociaal drama. Soms is het grappig, dan weer is het ontroerend en er wordt een spiegel van een brok uit de Franse geschiedenis voorgehouden: de bittere erfenis van de glorieuze jaren 1930 toen een Frans overzees departement als een kolonie werd leeg gezogen. Het beeld dat Ruggia schetst is met grote omzichtigheid gedaan; het is vooral liefdevol. Tegelijkertijd is hij niet uit geweest op voyeurisme als hij alle narigheid van het dagelijkse bestaan laat zien en een generatie uitbeeldt, die tussen twee culturen vermorzeld dreigt te worden. Het camerawerk van Domique Chapuis heeft de decors als het ware leven ingeblazen. Negnoug die Omar speelt, is spontaan, echt en geloofwaardig. De wraak der gerechtigheid!

Ça reste entre nous

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Martin Lamotte. Met o.a. Catherine Frot, Sam Karmann, Carol Brenner, Fanny Cottençon en Antoine Duléry.

Patrick (Karman) is een verwende vent. Hij heeft een charmante vrouw, H[KA1]el[KA2]ene (Frot), en twee knappe zonen. Bovendien houdt hij er al jaren een zalige minnares, Elisabeth (Brenner), op na, bij wie hij een lief dochtertje heeft. Hoewel de twee vrouwen slechts vijf kilometer bij elkaar vandaan wonen is hen nog nooit iets opgevallen. Patrick is een gentleman; hij heeft zijn vrouw nooit op de hoogte gebracht van zijn dubbele leven en vice versa. Dankzij een volmaakte organisatie kan hij deze twee levens gescheiden houden. Dit doorlopende over en weer gaan, is fysiek echter heel uitputtend. Problemen kunnen in zo'n situatie natuurlijk niet uitblijven: op dezelfde dag en hetzelfde uur organiseren Hélène en Elisabeth een diner, waarbij hij niet ontbreken mag. Een regelrechte ramp voor Patrick dus. Een voorspelbare relatieklucht waarvan er talloze en veel betere gemaakt zijn in Duitsland of Amerika. Enkele snedige dialogen ten spijt kunnen we het gevoel van déjà vu niet onderdrukken en bovendien wordt je op den duur van het heen en weer gehol hondsmoe. Het weinig originele scenario is van Carol Brenner en Jean-Carol Larrivé. Het camerawerk is van Jean- Yves Le Mener.

Violetta, la reine de la moto

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Guy Jacques. Met o.a. Florence Pernel, Dominique Pinon, Daniel Prévost, Eva Darlan en Julien Guiomar.

De heldin van deze geschiedenis is de 27-jarige Am[KA1]elie (Pernel), die na een afwezigheid van tien jaar terugkeert op het honk - een vervallen garage met de geroeste wrakken van voertuigen. Het is een weerzien met haar drankzuchtige broer Adrien (Pinon), een stel kennissen Kl[KA1]eber (Pr[KA1]evost) en Rosaline (Darlan), die in een caravan op het terrein wonen en hun uit het leger gedeserteerde zoon Johnny (Slagmulder), die in een van de leegstaande garages hokt. Ze hoort dat haar vader inmiddels is overleden en ze besluit een stunt met de motor uit te voeren, die door haar vader was bedacht. Ze meet zich de titel van de film aan. Ze gaan allemaal naar het kermisterrein en het succes is gering. Bij een andere gelegenheid loopt het fout en veroorzaakt dat Johnny het tijdige met het eeuwige verwisselt. Om in leven te kunnen blijven verkoopt Amélie het nummer aan Corneille, een vriend van haar vader, die overigens tien jaar tevoren geprobeerd had haar te verkrachten zonder dat haar broer voor haar op de bres sprong. Corneille vervalt in herhaling en probeert opnieuw Amélie aan te randen, maar deze keer komt haar broer tussen beiden zonder dat de alcoholnevel in zijn hoofd hem daaraan hindert. Het scenario is van regisseur Jacques en Emmanuel List en heeft tesamen met het geringe budget veroorzaakt dat het resultaat conventioneel is geworden; de rolverdeling heeft een beetje aangerommeld en tracteert de kijker af en toe op een verschrikkelijk geschmier. De psyche van de personage van Adrien lijkt ontleend te zijn aan de sheriff uit RIO BRAVO van Howard Hawks, maar hij is stukken minder en lijkt er met de beste wil van wereld heel weinig op, zo niet helemaal niet. Bij het gebrek aan zicht komen dan ook de vale kleuren en het sfeerloze camerawerk van Jérôme Robert. Tweede film van regisseur Jacques.

Que la lumière soit !

1997 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1997. Komedie van Arthur Joffé. Met o.a. Hélène de Fougerolles, Tchéky Karyo, Ticky Holgado, Pierre Arditi en Sergio Castellitto.

In deze fantastische vertelling treedt god hoogst persoonlijk op, vermomd als een beschermengel, die nadat hij zijn scenario voltooid heeft, afdaalt naar de aarde om de ideale regisseur te vinden. Regelmatig van gedaante verwisselend ontmoet god een zekere Jeanne (De Fougerolles), aan wie hij zijn project voorlegt. Zij geeft het aan haar baas Harper (Karyo), die het aanvaardt op voorwaarde dat zij een aantal veranderingen doorvoert. Als god er achter komt, is het te laat. Hij voelt zich verraden en ontmaskert in Harper de duivel. Hij ziet er vanaf en legt de opnames stil. Jeanne is wanhopig, gaat op zoek naar de almachtige, dwaalt door de straten en laat zich insluiten in een psychiatrische inrichting. Ze ontsnapt met de hulp van een aantal geestelijke gehandicapte patiënten. Met de camera aan de schouder legt ze haar dromen vast op de gevoelige laag. De film wordt op deze manier voltooid en gaat in een kathedraal in première. De reacties zijn laaiend enthousiast. Op lichte toon behandelt het scenario van regisseur Joffé het thema van een film die nog gemaakt moet worden en een film die gedraaid wordt. Hij wisselt steeds van zijde om een ongrijpbaar onderdeel van de film uit te bannen: de succesfactor. De rolprent bevat cameo's van talloze coryfeeën uit de film- en glitterwereld, die de kijker vrolijke knipoogjes geven. Meesterfotograaf Philippe Welt heeft zijn taak heel inventief verricht, waardoor de enscènering uitblinkt, maar hij overtreft het eenmalige succes van god bij diens première uiteraard niet.

Messieurs les enfants

1997 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1997. Komedie van Pierre Boutron. Met o.a. Pierre Arditi, François Morel, Zinedine Soualeme, Catherine Jacob en Jean-Louis Richard.

Drie kinderen, Pope (Arditi), Pierre (Morel) en Isma[KA3]el (Soualeme) zijn de drijfveren van deze grapjesfilm. Ze vormen samen met hun leraar Crastaing (Richard) een explosief kwartet. Om hen uit te dagen geeft Crastaing hen op een opstel te schrijven met als onderwerp: als je wakker wordt, merk je dat je ouders kinderen zijn geworden. De volgende morgen worden de opstellen ingeleverd en wat blijkt: de ouders zijn weer kinderen en hun kinderen zijn volwassen. Het wordt nog veel zotter als Crastaing bij een van de leerlingen komt en zelf ook een kind blijkt te zijn. Er verschijnt een deurwaarder die beslag wil leggen op de meubelen, maar de kinderen die nu volwassenen zijn geworden, zetten een val en ontwijken de zaak met een list: ze verplichten Crastaing een nieuw onderwerp op te geven zodat ze weer terug kunnen in hun eigen omhulsel. Scenarioschrijver Daniel Pennac is specialist in een dergelijk genre en het lijkt allemaal zeer veelbelovend en hij haalt ons een wereld binnen, waarin alles op zijn kop staat. Helaas steunt de regie veel teveel op het overdreven en afwijkende gedrag, waardoor de verveling algauw toeslaat. Die eerder genoemde regie heeft namelijk het zwakke spel niet goed in de hand, terwijl de hoofdrollen toch spelers van formaat zijn. Waarschijnlijk heeft men zich blind gestaard op de speciale effecten en is men blijven steken in de enscènering; dat is heel erg jammer, want normaal gesproken maak je met een goed idee, een goede film. De fotografie is van François Cantonné.

Ciné club: Messieurs les enfants

1997 |

Frankrijk 1997. Pierre Boutron. Met o.a. Zinedine Soualem, François Morel en Pierre Arditi.

Drie kinderen, Pope (Arditi), Pierre (Morel) en Isma[KA3]el (Soualeme) zijn de drijfveren van deze grapjesfilm. Ze vormen samen met hun leraar Crastaing (Richard) een explosief kwartet. Om hen uit te dagen geeft Crastaing hen op een opstel te schrijven met als onderwerp: als je wakker wordt, merk je dat je ouders kinderen zijn geworden. De volgende morgen worden de opstellen ingeleverd en wat blijkt: de ouders zijn weer kinderen en hun kinderen zijn volwassen. Het wordt nog veel zotter als Crastaing bij een van de leerlingen komt en zelf ook een kind blijkt te zijn. Er verschijnt een deurwaarder die beslag wil leggen op de meubelen, maar de kinderen die nu volwassenen zijn geworden, zetten een val en ontwijken de zaak met een list: ze verplichten Crastaing een nieuw onderwerp op te geven zodat ze weer terug kunnen in hun eigen omhulsel. Scenarioschrijver Daniel Pennac is specialist in een dergelijk genre en het lijkt allemaal zeer veelbelovend en hij haalt ons een wereld binnen, waarin alles op zijn kop staat. Helaas steunt de regie veel teveel op het overdreven en afwijkende gedrag, waardoor de verveling algauw toeslaat. Die eerder genoemde regie heeft namelijk het zwakke spel niet goed in de hand, terwijl de hoofdrollen toch spelers van formaat zijn. Waarschijnlijk heeft men zich blind gestaard op de speciale effecten en is men blijven steken in de enscènering; dat is heel erg jammer, want normaal gesproken maak je met een goed idee, een goede film. De fotografie is van François Cantonné.

Alliance cherche doigt

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Jean-Pierre Mocky. Met o.a. François Morel, Guillaume Depardieu, Carmen Maura, Florence Geantly en Bruno Flender.

Deze film is bedoeld als een bijtende komedie over een huwelijksbureau, maar dat is niet gelukt. De directrice, Genevi[KA2]eve (Maura), draagt de zaak over aan haar zoon Andr[KA1]e (Depardieu). Hij heeft echter veel minder ervaring dan zijn moeder. Het lukt als maar niet om voor Jean Morlaud (Morel), een boer, de juiste partner te vinden. Hij vraagt de psycholoog van de zaak om raad, maar dat levert telkens het verkeerde resultaat op. Hij komt tot de conclusie dat zijn eigen moeder de enige geschikte kandidate voor die Jean is. Het kersverse stel neemt de touwtjes in handen op het bemiddelingsbureau, hetgeen André tot uiterste wanhoop drijft. Er blijft hem weinig anders over dan het als landbouwer te proberen en op Jeans boerderij te gaan wonen met een van de dames die door hem werd afgewezen. Kijkers, die geilen op het onkiese sfeertje dat deze regisseur altijd weet te maken, komen ruimschoots aan hun gerief, en treffen ook hier weer voldoende dubbelzinnige grappen en idiote situaties die nu eenmaal bij een dergelijk theater-van-de- lach horen. Gemaakt als een vluggertje op een koopje, de teugels van de rolverdeling flink gevierd, het camerawerk van Edmond Richard pover, de moppen met baarden en de som van het totaal vormt wederom een nieuwe nagel aan de doodskist van deze regisseur. Bovendien houd je als kijker er een vieze smaak van over in de mond.

Fallait pas!

1996 | Komedie

Frankrijk/Spanje 1996. Komedie van Gérard Jugnot. Met o.a. Michèle Laroque, François Morel en Gérard Jugnot.

Deze film is bedoeld als een bijtende komedie over een huwelijksbureau, maar dat is niet gelukt. De directrice, Genevi[KA2]eve (Maura), draagt de zaak over aan haar zoon Andr[KA1]e (Depardieu). Hij heeft echter veel minder ervaring dan zijn moeder. Het lukt als maar niet om voor Jean Morlaud (Morel), een boer, de juiste partner te vinden. Hij vraagt de psycholoog van de zaak om raad, maar dat levert telkens het verkeerde resultaat op. Hij komt tot de conclusie dat zijn eigen moeder de enige geschikte kandidate voor die Jean is. Het kersverse stel neemt de touwtjes in handen op het bemiddelingsbureau, hetgeen André tot uiterste wanhoop drijft. Er blijft hem weinig anders over dan het als landbouwer te proberen en op Jeans boerderij te gaan wonen met een van de dames die door hem werd afgewezen. Kijkers, die geilen op het onkiese sfeertje dat deze regisseur altijd weet te maken, komen ruimschoots aan hun gerief, en treffen ook hier weer voldoende dubbelzinnige grappen en idiote situaties die nu eenmaal bij een dergelijk theater-van-de- lach horen. Gemaakt als een vluggertje op een koopje, de teugels van de rolverdeling flink gevierd, het camerawerk van Edmond Richard pover, de moppen met baarden en de som van het totaal vormt wederom een nieuwe nagel aan de doodskist van deze regisseur. Bovendien houd je als kijker er een vieze smaak van over in de mond.

Fallait pas ! ...

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Gérard Jugnot. Met o.a. Gérard Jugnot, François Morel, Jean Yanne, Martin Lamotte en Thierry Lhermitte.

Directielid Bernard Leroy (Jugnot) is niet bepaald dynamisch. Hij deed er onverstandig aan een survival-stage in de bergen te aanvaarden, temeer hij op het punt staat te trouwen met de dochter van de prefect. Na zijn commando-taak verricht te hebben, achtervolgt hem genadeloos de tegenslag. Op een verlaten weg in de sneeuw krijgt hij pech met zijn auto. In de hoop hulp te krijgen, klopt hij op de deur van een ge[KA3]isoleerde chalet, dat toevallig in de buurt lag. Zo raakt hij betrokken bij de voorbereidingen voor de Dag des Oordeels, in casu de collectieve zelfmoord, georganiseerd door Magic (Yanne), de goeroe van een sekte. Alleen S[KA1]ebastien (Morel) wil het tijdelijke niet met het eeuwige verwisselen. Samen gaan ze er vandoor, maar dan krijgt Bernard in de gaten welk stuk ongeluk hij heeft aangetrokken. Een alles behalve subtiele aanval op sekten en hun behoefte om af en toe gezamenlijk deze wereld te verlaten. Wie Jugnot een beetje kent, weet allang dat het uiterst flauwe, weinig subtiele loltrapperij wordt. Daarvan kom je beslist niet bedrogen uit. Een scenario vol grove grappen die zelfs een blinde ziet aankomen en die vervolgens zeer overdreven en zeer nadrukkelijk uitgewerkt worden. Geschreven door Jugnot en Philippe Lopes Curval. De camera was in handen van Gérard De Battista.

Esther et Sarah

1996 | Drama

Frankrijk/België 1996. Drama van Jacques Otmezguine. Met o.a. Ludmila Mikaël, Lisa Martino, Catherine Arditi, Dominique Guillo en Frédérique Tirmont.

Istanbul, Turkije 1945. Esther (Mika[KA3]el) is een knappe, jonge joodse vrouw van Bulgaarse afkomst, die tegen haar zin is getrouwd met Illian (Karmann). Het onfortuinlijke huwelijk loopt spaak na het dramatische overlijden van Illiana (Astrid Guilleret), een van hun drie kinderen. Esther vertrekt met haar zes-jarige dochtertje Sarah (Camille Guilleret) naar Parijs, waar hen een hoop ellende wacht. Sacha (Dupont) blijft bij zijn vader. Sarah belandt in een oerstreng katholiek internaat, de uitgeputte Esther in een kliniek. Zij kan het geld voor het internaat niet meer betalen, maar de nonnen stellen een ruil voor: Sarah mag blijven op voorwaarde dat zij katholiek wordt. Drie jaar later krijgen Esther en Sarah (dan gespeeld door Ducamp) de Franse nationaliteit. Tien jaar later worden zij opgespoord door Esthers zoon Sacha (Guillo) die in Parijs medicijnen gaat studeren. De achttien-jarige Sarah (dan gespeeld door Martino) wil terug naar Turkije en wordt er met open armen ontvangen maar spoedig blijkt dat haar vader haar wil uithuwelijken aan een rijke handelaar. Weer terug in Frankrijk, gelouterd dit keer en klaar voor de grote liefde. Superieure Franse soap avant la lettre gebaseerd op een autobiografisch verhaal van producente Nelly Kafsky in de vorm van een eerbetoon aan immigranten en de moeilijkheden die zij in hun streven naar het geluk moeten overwinnen. Gered door knappe vertolkingen. Het scenario is van Sarah Romano, Daniel Saint-Hamont en regisseur Otmezguine. Het camerawerk is van Roman Winding. Stereo. Ook bekend als LE RÊVE D'ESTHER.

Black Dju

1996 | Komedie, Mysterie

België/Portugal/Luxemburg 1996. Komedie van Pol Cruchten. Met o.a. Philippe Léotard, Richard Courcet, Patrice-Flora Praxo, Adama Kouaté en Paul Minthe.

Joseph Tour[KA1]e (Kouyat[KA1]e) vertrok van de Kaap Verdische Eilanden (wat in de Atlantische Oceaan ter hoogte van het West-Afrikaanse Senegal ligt, dat tot 1975 bij Portugal behoorde en tegenwoordig Kaapverdi[KA3]e heet) naar Luxemburg om er werk te vinden, terwijl zijn gezin achterbleef. Al die jaren onderhoudt hij regelmatig contact met zijn familie, maar de laatste drie maanden is er thuis niets meer van hem gehoord. Zijn zoon Dju D[KA1]el[KA1]e Dibonga (Courcet) verlaat zijn geboorteland om in het verre Europa zijn vader op te sporen. Hij wordt bij aankomst abusievelijk vastgehouden, maar zijn papieren blijken in orde en hij wordt algauw vrijgelaten door de vreemdelingenpolitie. Zijn jeugdvriendin Zeca (Praxo) die naar Luxemburg ging om een verpleegstersopleiding te volgen is er gebleven, ontvangt hem koeltjes en met het nodige wantrouwen dat eigen is aan een inwoner, die geboren en getogen is in het Groot- Hertogdom. Dju besluit echter in het kleinste EU-land te blijven vanwege Zeca. Een kleine sympathieke, menselijke fabel die pleit voor interraciale verdraagzaamheid. Het geheel oogt eerder amateuristisch, maar zit vol goede bedoelingen en de dialogen zijn soms erg geestig. Léotard als de opdringerige geschorste inspecteur Plettschette, die hem de helpende hand reikt, steelt moeiteloos de show. Cruchten schreef het scenario samen met Frank Feitler. Fotografie is van Daniel Barrau. Manu Dibango, die de muziek voor de film schreef is te zien als zichzelf.

Lulu, roi de France

1995 | Komedie, Drama

Frankrijk 1995. Komedie van Bernard Uzan. Met o.a. Richard Bohringer, Corinne Touzet, Claire Nadeau, Vanessa Guedj en Maka Kotto.

Lulu Hastier (Bohringer) is een eenvoudige, tevreden slotenmaker, die behoorlijk de kost verdient en samen met zijn achttien-jarige dochter Sylvie (Guedj) in La Courneuve woont. Zijn vrouw heeft hem tien jaar geleden verlaten. Het grootste deel van zijn vrijetijd besteedt hij aan p[KA1]etanque, terwijl hij tevens actief lid van de plaatselijke communistische partij is. Zijn gezapige leventje komt heftig in beroering als notaris Pouilloux (Mirmont) hem vertelt dat hij een kasteel heeft geërfd in de Touraine. Aardige, maar volstrekt onwerkelijke satire over een eenvoudig mens die in de adelstand wordt verheven, wat eigenlijk tegen zijn verwachtingspatroon indruist. Hoewel het gebodene niet altijd even leuk is, blijft de film overwegend sympathiek met geloofwaardig spel van Bohringer. Het scenario is van Uzan en Nathalie Cartier. Het camerawerk is van Jimmy Glasberg. 16/9.

Les années lycée 1986 : Attention fragile

1995 | Romantiek, Familiefilm

Frankrijk 1995. Romantiek van Manuel Poirier. Met o.a. Aurélie Berrier, Mathieu Busson, Fanny Esteban, Micha Lescot en Fabien Thomann.

September 1986. Alice (Berrier) en Martin (Busson) groeiden samen op op het platteland. Ze trekken voor hun laatste schooljaar naar het Lyc[KA1]ee Montesquieu in Parijs. De geest van 1968 leeft nog steeds door op dit lyceum. Niet enkel zijn hun leraars overjaarse 68-ers, die weinig gemotiveerd de leerlingen alle mogelijke verwijten naar het hoofd slingeren, maar hun medestudenten trachten hun politiek bewustzijn te doen ontwaken. Alice, die dit alles moeilijk kan verwerken, voelt zich in de steek gelaten door Martin en zoekt steun bij Caroline (Esteban), die de hele klas op sleeptouw neemt. De zware weg naar de volwassenwording wordt hier nog complexer gemaakt door het te mengen met politieke waarden. Jonge mensen zouden voor minder van het dak springen. Dank zij de ongekunstelde acteerstijl van de overwegend jonge acteurs blijft dit jeugdportret boeien tot op het einde. De muzikale soundtrack is gevuld met hits van midden jaren 1980. Manuel en Céline Poirier schreven het scenario samen met Jean-François Goyet. Fotografie is van Nara Keo Kosal.

Les cinq dernières minutes : Saisie noire

1994 | Misdaad

Frankrijk 1994. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Pierre Santini, Pierre Hoden, Roland Bertin, Véronique Silver en Claude Evrard.

Fran[KA10]cois (Darroussin) is deurwaarder. Sedert de Franse revolutie van 1789 is dit beroep familietraditie. Hij werkt op het deurwaarderskantoor van zijn vader, maar hij heeft moeite met diens hardvochtige praktijken. Zijn bevallige assistente Sophie (Brunaux) heeft duidelijk minder scrupules dan hijzelf. Fran[KA10]cois is gescheiden en hij heeft na heel wat juridisch getouwtrek de voogdij over zijn tien-jarige dochtertje Am[KA1]elie (Martel) gekregen. Op een ochtend is Am[KA1]elie spoorloos verdwenen. Commissaris Massard (Santini) neemt de zaak ter harte. Doordeweekse politiefilm met zorg gemaakt door Warmus, die twintig jaar lang de assistent van Claude Chabrol was. Het scenario van Michelle O'Glor kabbelt rustig voort zonder echte verrassingen. Het camerawerk is Cyril Lathus. Aflevering nummer 76 van 81. Mono.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer François Morel op televisie komt.

Reageer