Samir Guesmi

1967 Acteur

Samir Guesmi (1967) is acteur.
Er zijn 19 films en 1 serie gevonden.

La bête curieuse

2017 | Drama

Frankrijk 2017. Drama van Laurent Perreau. Met o.a. Laura Smet, Samir Guesmi, Laurent Poitrenaux en Marie Bunel.

Van haar twintigste tot en met haar dertigste levensjaar heeft Céline in de gevangenis gezeten. Eenmaal met een enkelband op vrije voeten en inwonend bij haar moeder, hengelt ze onder de alias 'Héloïse' naar een hotelbaantje. Dan leert ze Idir kennen. En een raadselachtige figuur genaamd Vitrac heeft het op haar voorzien. Wat te doen wanneer verleden en schuilidentiteit steeds zwaarder op je wegen? Sterk, soms kil teledrama haalt aanzienlijk voordeel uit de sobere vertolking van Smet als ex-bajesklant: nooit was de dochter van Johnny Hallyday en Nathalie Baye dermate anti-glamoureus.

The Returned

2012 | Drama, Fantasy, Thriller, Televisieserie

Frankrijk 2012. Drama van Fabrice Gobert. Met o.a. Anne Consigny, Frédéric Pierrot, Clotilde Hesme, Céline Sallette en Samir Guesmi.

In een Frans bergdorpje raakt iedereen behoorlijk van de kook als dood gewaande geliefden doodleuk in huiskamers en keukens verschijnen. Niet modderig of onder de zombie-bloederigheid, maar alsof ze nooit weg zijn geweest. Sterke serie van Canal +, subtieler dan de meeste Amerikaanse genregenoten, met een mooie soundtrack van Mogwai. Het eerste seizoen, met een bescheiden acht afleveringen, is verkrijgbaar op (import) dvd.

Queen of Montreuil

2012 | Komedie

Frankrijk 2012. Komedie van Sólveig Anspach. Met o.a. Florence Loiret Caille, Didda Jónsdóttir, Úlfur Aegisson, Samir Guesmi en Eric Caruso.

'Als een vrouw over de dood van haar man heen is, wordt ze koningin.' Et voilà, de verklaring van de titel van deze knusse Fransoos. Ingrediënten: een introverte flapuit (Caille), haar overleden man (in een urn), een depressieve zeeleeuw genaamd Fifi, plus twee IJslandse vluchtelingen van wie een met een snor. En Parijs kleedde zich voor deze zoveelste Amélie-dramady weer gedwee om als dorps stadje met gemeenschapszin. Al met al een alleraardigste opvoering over wat een eenling - de weduwe - kan bereiken in en dankzij onverwacht gezelschap.

Hors-la-loi

2010 | Drama, Historische film

Frankrijk/Algerije/België 2010. Drama van Rachid Bouchareb. Met o.a. Jamel Debbouze, Roschdy Zem, Sami Bouajila, Samir Guesmi en Bernard Blancan.

Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog roeren zich de strijders voor de Algerijnse onafhankelijkheid tot in Frankrijk.

Bancs publics (Versailles rive droite)

2009 | Drama, Komedie

Frankrijk 2009. Drama van Bruno Podalydès. Met o.a. Florence Muller, Denis Podalydès, Catherine Deneuve, Olivier Gourmet en Samir Guesmi.

'Homme seul' lezen Lucie en haar collegae op een doek aan de gevel van het tegenoverliggende gebouw. Wie is die 'eenzame man' en is hij te redden? Met dit welhaast ludieke gegeven als aanleiding voert scenarist-regisseur Podalydès, met een aanliggend pleintje en bouwmarkt als decor, een galerij van personages op die in meer of mindere mate met elkaar zijn verbonden. Vermakelijk, sketch-achtig slotdeel van de Trilogie des gares biedt volop levenssnippers, markant-alledaagse types en taalspeelse dialogen. Fantastisch ensemble topspelers uit alle hoeken van de Franse cinema maakt het feestje compleet.

Violence des échanges en milieu tempéré

2003 | Drama

Frankrijk/België 2003. Drama van Jean-Marc Moutout. Met o.a. Jérémie Renier, Laurent Lucas, Cylia Malki, Samir Guesmi en Olivier Perrier.

In 1999 kwam cineast Laurent Cantet (Emploi du temps) met het doortimmerde ontslagdrama Ressources humaines. Debutant Moutout (1966) borduurde voort op het thema met een overnamedrama waarin gehaaide beginneling Philippe (Rénier) door zijn Parijse baas wordt opgehitst om de efficiëntie van een provinciaal bedrijf in kaart te brengen. Zijn project blijkt een flinterdun excuus voor een ontslagronde. Tegenwicht wordt geboden door een verliefde alleenstaande moeder die probeert de sociale kant van Philippe te beroeren. Eersteling Violence... imponeert omdat het verhaal de onderhavige materie overstijgt met subtiele overpeinzingen over de scheidslijn tussen cijfermatige efficiëntie en sociaal verantwoord handelen.

L' Afrance

2001 |

Frankrijk 2001. Alain Gomis. Met o.a. Thierno Ndiaye Doss, Théophile Sowié, Samir Guesmi, Delphine Zingg en Djolof Mbengue.

In 1999 kwam cineast Laurent Cantet (Emploi du temps) met het doortimmerde ontslagdrama Ressources humaines. Debutant Moutout (1966) borduurde voort op het thema met een overnamedrama waarin gehaaide beginneling Philippe (Rénier) door zijn Parijse baas wordt opgehitst om de efficiëntie van een provinciaal bedrijf in kaart te brengen. Zijn project blijkt een flinterdun excuus voor een ontslagronde. Tegenwicht wordt geboden door een verliefde alleenstaande moeder die probeert de sociale kant van Philippe te beroeren. Eersteling Violence... imponeert omdat het verhaal de onderhavige materie overstijgt met subtiele overpeinzingen over de scheidslijn tussen cijfermatige efficiëntie en sociaal verantwoord handelen.

J'ai tué Clémence Acéra

2001 | Mysterie, Komedie, Thriller, Fantasy

Frankrijk/Duitsland 2001. Mysterie van Jean-Luc Gaget. Met o.a. Gérald Laroche, Catherine Mouchet, Sacha Bourdo, Pia Baresch en Samir Guesmi.

Cl[KA1]emence, de vaste partner van Paul Alimi (Laroche) is verdwenen. Niemand schijnt zich voor haar lot te interesseren, noch haar naaste familie, noch haar kennissen en collega's. Paul probeert een profiel te maken van zijn vriendin zoals hij haar kende. Op zijn labyrintachtige tocht bekruipt hem de angst dat hij slechts één facet van haar kende. Hij vreest het ergste. Wie zich niet direct vereenzelvigt met het hoofdpersonage kan de soms absurde humor en de verwarrende situaties nauwelijks volgen. De film lijkt een gebed zonder einde. Met in de originele versie de stemmen van Bernard Ballet, Philippe Berodot, Marc Chapiteau, Martine Delumeau, Sarah Grappin, Isabelle Guiard, Husky Kihal, Pascal Lahmani, Miglen Mirtchev, Laurent Olmédo en Eric Veniard. Het scenario dat een beroep doet op de eigen fantasie van de kijker is van regisseur Gaget naar de roman van Stephen Dixon Too Late. Het camerawerk is van Bruno Privat. Ook bekend als JAMAIS TROP TARD en SANS CLÉMENCE.

Du poil sous les roses

2000 | Familiefilm, Komedie, Drama

Frankrijk/Luxemburg 2000. Familiefilm van Jean-Julien Chervier en Agnès Obadia. Met o.a. Julie Durand, Alexis Roucout, Alice Houri, Jean-Baptiste Pénigault en Marina Tomé.

Roudoudou (Durand) is een pittig meisje van veertien. Haar borsten beginnen zich te ontwikkelen en ze hoopt net zulke grote te krijgen als haar moeder Jeanne (Tom[KA1]e), maar zover is het nog niet en ze maakt zich zorgen over het feit dat ze ongelijk van grootte zijn. Ze heeft haar eerste menstruatie nog niet gehad, maar haar libido begint evenwel op te wellen. Romain (Roucout) is vijftien; Francis (P[KA1]enigault) is zijn onafscheidelijke, evenoude maat. Ze denken dat hun moeders, Dominique (co-regisseuse Obadia) en Sylviane (Rosette) iets met elkaar hebben en daar moet hoogst nodig iets aan gedaan worden. Dan ontmoeten Roudoudou en Romain elkaar en de eerste liefde ontluikt, maar niets lukt. Regisseur Chervier en regisseuse Obadia, die samen hun eerste lange speelfilm draaien, zijn vertrokken vanuit een interessant standpunt. De een bekijkt de situatie uit het perspectief van de jongen en de ander vanuit het meisje en brengen dan de situatie samen. Alles op het gebied van de seksualiteit voor pubers komt voor het voetlicht, inclusief een bezoekje aan de gynaecoloog, een voetballer die homo is, een gesprekje met de psycholoog en een prostituée. De kinderen doen het leuk en de humor en ironie ontbreken niet. De film is geschikt om in de klas te vertonen aan kinderen vanaf twaalf jaar of ouder om er achteraf met hen over te discussiëren. Aan voorlichting is altijd behoefte, zeker als het van een behoorlijk kaliber is. Het scenario is van beide regisseurs Chervier en Obadia. Het camerawerk is van Marie Spencer. Ook bekend als DIS POURQUOI, DIS COMMENT.

Le voyage à Paris

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marc-Henri Dufresne. Met o.a. Olivier Broche, François Morel, Micheline Presle, Marina Tomé en Valentin Morel.

Daniel Dubosc (Broche) werkt in een tolhuisje aan de p[KA1]eage van een Franse autoroute in de provincie. Hij is vrijgezel en wil tegen de uitdrukkelijke wens van zijn moeder (Presle) zeer beslist de Eiffeltoren in Parijs zien. Hij vertrekt naar de hoofdstad met de bedoeling bij zijn neef Jacques (Morel) in de banlieu te gaan logeren. Tijdens de taxirit naar Jacques stopt de chauffeur eventjes en verlaat de auto. Op dat moment stapt er een zwangere vrouw in, die persweeën heeft en Daniel aanspoort naar het ziekenhuis te rijden. Daniel is onhandig, veroorzaakt een ongeluk en zit met de brokken, die hem doen belanden in een psychiatrische inrichting. En daar begint de pret... Het scenario van regisseur Dufresne en bijrolspeler Morel is niet superorigineel, maar dankzij het aanstekelijke spel van Broche toch heel aangenaam vertier dat met een hoop toestanden behoorlijk de draak steekt. De film trok nauwelijks bezoekers in de bioscopen en is eigenlijk meer geschikt voor de thuisbuis. Mis hem dus niet als hij wordt uitgezonden. Het camerawerk is van Mathieu Poirot-Delpech.

La Taule

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Alain Robak. Met o.a. Claude Brasseur, Olivier Martinez, Bernard Le Coq, Saïd Taghmaoui en Gilbert Melki.

Een gevangene (Martinez), die sedert zijn plaatsing in het huis van bewaring niet meer gesproken heeft, wordt de Stomme genoemd. Hij deelt zijn cel met een andere gevangene die op een nacht ontsnapt. Hoewel de directeur (Le Coq) zich niet afvraagt, waarom de Stomme niet is gevlucht, wil hij precies weten wat er gebeurd is. De Stomme geeft geen draad. De hoofdcipier (Brasseur), die kort voor zijn pensionering staat en minachting koestert voor zijn baas, meent dat hij dit varkentje moeiteloos kan wassen en stopt hem in een cel met andere ingeslotenen. Hieronder bevinden zich de Onschuldige (Taghmaoui), een computergenie die zegt dat hij bij vergissing in de bajes zit, de Onverschillige (Ortega), een recidivist die aan boybuilding doet, de Zigeuner (Maaskri), een engerd en de Grijze Muis (Duperial), een kruimeldief. De hoofdcipier heeft allerlei pesterijen in petto, die vari[KA3]eren van controles, alarm, collectieve straffen, isolement, enz. Ondertussen probeert een arrogante inspecteur van politie (Melki) op zijn eigen manier achter de waarheid te komen. De gevangenen laten zich niet kisten en bedenken van alles en nog wat om de directie en de politie te slim af te zijn. Een en ander culmineert tot een hoogtepunt als de gevangenis geïnpecteerd wordt door de dienst voor het gevangeniswezen, die zich op het totaal verkeerde moment had aangekondigd. Hoewel veel grappen en grollen niet direct origineel zijn, bestaat de rolbezetting uit puike karakterspelers, die de kijker toch flink aan het lachen brengen. Het scenario van Philippe Eineck en Jean-Marc Parisis met dialogen van Laurent Baffie, bevat enige zwakke punten; er wordt nooit uitgelegd waarom de ontsnapping plaatsvond en waarom de Stomme niet mee is gegaan bijvoorbeeld, maar het kat-en-muisspel tussen de gevangenen en directie werkt en de oproer is aardig gedaan. Het camerawerk is van Bernard Déchet. Gewoon pretentieloze ontspanning.

Docteur Sylvestre : Café frappé

1999 | Drama

Frankrijk/België 1999. Drama van Jean-Louis Bertucelli. Met o.a. Jérôme Anger, Marthe Villalonga, Jean-Paul Muel, Samir Guesmi en Christian Sinniger.

Dr. Sylvestre (Anger) vervangt de plaatselijke dokter in een klein dorpje. Op een dag wordt hij opgeroepen door de kruidenier die tevens een caf[KA1]e uitbaat. Een van zijn klanten, een apothekeres, voelde zich eensklaps onwel. Hij praat wat met de andere klanten als er plotseling een explosie weerklinkt. Een gasfles is ontploft door een lek. Sylvestre dient de eerste zorgen toe aan de gewonden, geholpen door H[KA1]el[KA2]ene (Villalonga). Zit er kwaad opzet achter deze ontploffing? Het dorpje raakt in een ware paranoïa, die nog wordt aangesterkt door roddels van allerlei slag. Sylvestre, de vreemde eend in de bijt, moet ervoor zorgen dat de vrede weerkeert. De reeks krijgt steeds meer weg van die andere melige serie, L'INSTIT, met inbegrip van een onbeschaamde sentimentaliteit. Anger doet vertwijfeld moeite om niet mee ten onder te gaan aan het gebrek aan fantasie van scenaristen van dienst, Alain Étéve en Frédérique Fall, maar hij heeft het niet gemakkelijk. Enkel de fervente fans van de goede dokter zullen nog enkele redenen kunnen aanhalen om hem te verdedigen. De rest kiest beter een ander kanaal. Fotografie is van Gilles Arnaud. Stereo.

Anne en Corse

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Carole Giacobbi. Met o.a. Romane Bohringer, Micheline Presle, Françoise Christophel, Maurice Chevit en Tanya Lopert.

Na de plotselinge en gewelddadige dood van haar man is de Parijse kapster Anna (Bohringer) alle levenslust kwijt. Om weer wat bij zinnen te komen trekt ze in bij haar grootmoeder Marie (Presle) in een klein dorpje op Corsica, waar nog amper een honderdtal oudjes wonen en dat nog niet ontdekt werd door toeristen. Anna is ervan overtuigd dat alles in het dorp nostalgie en `goede oude tijd` zal uitstralen, maar ze moet al vlug ondervinden dat deze kleine gemeenschap vol leven zit en dat is niet in de laatste plaats te danken aan haar levenslustige oma, die Anna, met de hulp van buurvrouw Marguerite (Christophel), wil opvrolijken. Anna krijgt zelfs de kans om hier aan de slag te gaan als haarkapster. Een levenslustige hulde aan zon, vriendschap en liefde. De film ademt de sfeer uit van Corsica, maar daardoor gaat wel het verhaal vervlakken daar het soms meer op een toeristische folder lijkt. Dank zij echter het uitstekende spel van Bohringer en Presle blijf je geboeid toekijken. Regisseur Giacobbi schreef zelf het scenario. Mooie fotografie van Antoine Roch.

J'aimerais pas crever un dimanche

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Didier Le Pêcheur. Met o.a. Élodie Bouchez, Jean-Marc Barr, Martin Petitguyot, Patrick Catalifo en Gérard Loussine.

Het lijkenhuis van de stad fungeert als bordeel en een debatingclub. De levenloze, voor dood verklaarde, T[KA1]er[KA1]esa (Bouchez) wordt binnengebracht na een overdosis aan ecstasy op een rave party. Ben (Barr), een der employees met vreemde seksuele voorkeuren, is weg van haar prachtige naakte lichaam, waardoor hij aan zijn drang om de liefde te bedrijven moet toegeven en het ongelooflijke gebeurt: T[KA1]er[KA1]esa wordt tot leven gewekt. Ze is zo dankbaar hiervoor, dat ze er niet over piekert om een aanklacht wegens verkrachting tegen Ben in te dienen. Ze wil meer van Ben weten en hem leren kennen, maar hij is niet gemakkelijk te benaderen, want hij zit erg in over het lot van zijn vriend Nico (F[KA4]ete), AIDS-pati[KA3]ent, die zijn laatste dagen op aarde in een huisje aan een idyllisch meer wil slijten. Om Ben te benaderen moet ze hem volgen naar SM-clubs en meedoen met de subcultuur van het sekswereldje (latex, tepelklemmen, vernederingen, enz.). Het scenario van regisseur Le Pêcheur dat hij met hulp van Arnold Arcandes, Lou Inglebert en Artus de Penguern schreef, is ongemotiveerd hoogdravend, nietszeggend en dodelijk vervelend. De film is onerotisch en het spel van Barr is afstotend. Bouchez die over talent beschikt, is hier verspild. Het camerawerk van Denis Rouden is OK en de technische uitvoering is goed. CineStereo/Dolby Digital.

Autre chose à foutre qu'aimer

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Carole Giacobbi. Met o.a. Hélène de Saint-Père, Michèle Moretti, Luca Vellani, Frédéric Quiring en Samy Naceri.

Het bestaan van een klein restaurantje in Montmartre, opengehouden door een charmante jonge dame die het niet al te zwaar neemt met de zeden, wordt bedreigd door de komst van een pizzeria. Het meisje staat op het punt van een zenuwinzinking. Haar toestand wordt niet bepaald geholpen door haar vijfjarig kleptomaan dochtertje, haar luie broer en haar moeder, die aan de ziekte van Alzheimer lijdt. Maar de exploitant van de pizzeria is een warmbloedige Italiaan en dat zorgt voor wat leven in de brouwerij. Een vervelend vertelde geschiedenis die veel langer lijkt te duren dan de korte speelduur. De acteurs schmieren er op los en denken dat dit het is dat de film plezierig maakt. Het verschrikkelijk saaie scenario van regisseur Giacobbi moet een hulde voorstellen aan de liefde, maar lijkt meer op een toeristische promotiefilm. Een niemendalletje dat best zo vlug mogelijk vergeten wordt. Het camerawerk is van Yves Chahuneau.

Mélanie

1996 | Drama

Frankrijk/België 1996. Drama van Emmanuel Finkiel. Met o.a. Michel Duchaussoy, Pascale Roberts, Marie Matheron, Marion Ducamp en Alexis Tomassian.

M[KA1]elanie (Ducamp) is dertien. Ze woont met haar zeventien-jarige broer Patrick (Tomassian) bij haar alleenstaande moeder Florence (Matheron) die een antiekwinkeltje heeft. Ze is een teer, maar vrolijk meisje dat erg aan haar moeder gehecht is. Ze is een redelijke leerling op school. Op een dag komt mamma haar niet van school halen en thuis is ze ook niet. Haar grootouders (Duchaussoy en Roberts) zeggen dat ze in het ziekenhuis ligt, maar later komt Mélanie achter de waarheid als haar broer zich verspreekt en die is hard: haar moeder is aangehouden en zit in de gevangenis. Alles, waarin ze geloofde, is nu kapot. Een integer drama over de gevolgen van de arrestatie van een moeder op een gevoelig kind dat groot wordt. Mélanie, schitterend gespeeld door de jonge Ducamp maakt een veranderingsproces door in enkele uren, waarover ze onder normale omstandigheden jaren gedaan zou hebben. Bij gevolg is ze totaal uit het lood geslagen. Knap uitgewerkt scenario van Paul Irrtum. Sombere fotografie van Hans Meier.

Malik le maudit

1996 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1996. Komedie van Youcef Hamidi. Met o.a. Samir Guesmi, Christophe Lopes Torres, Jean-François Perrier en Salah Teskouk.

Malik (Guesmi), een jonge Algerijn uit een grauwe volksbuurt van Parijs, is werkloos en brengt het grootste deel van zijn tijd door met stelen en dromen. Dromen van Canada het land waar hij dolgraag naartoe zou gaan. En dan, op een dag, duikt er eensklaps een sjofele kerel op uit zijn bad die belooft al Maliks wensen te vervullen. Eindelijk zal Maliks Canadese droom uitkomen, maar niet zoals hij het verwacht had. Een leuke kleine allegorie die duidelijk gebaseerd is op het sprookje van Aladdin, maar dan gelardeerd met hedendaagse toestanden. Zo komt de goede genie terecht in een wereld die alles behalve goedheid uitstraalt. Het radde taalgebruik van de `beurs` (Franse Algerijnen) speelt een belangrijke rol in het geheel. Het scenario van deze moderne fabel is van Hamadi en Fabrice Faivre Joly. Voor de fotografie werd beroep gedaan op Pierre Berthier.

Paul Bowles - Halbmond

1995 | Drama

Duitsland 1995. Drama van Frieder Schlaich, Irene von Albert en Irene von Alberti. Met o.a. Samir Cuesmi, Idir, Sondos Belhassen, Veronica Quilligan en Sam Cox.

In 1995 behoorde de 90-jarige Peter Bowles tot de cult- schrijvers uit het rijtje van Jack Kerouac tot William S. Burroughs, die allen een tijd in Tanger doorbrachten. Zijn roman [KL]The Sheltering Sky[KLE] werd in 1990 door Bernardo Bertolucci verfilmd en Bowles speelde daarin het rolletje van de geheimzinnige man. Twee jonge Duitse cineasten vroegen hem of zij een drietal verhalen mochten verfilmen. Bowles was enthousiast en verleende zijn medewerking als de verhaalstem, die de stukken aaneenrijgt (vergelijkbaar met voornoemde rol in de film van Bertolucci). Achteraf blijkt Bowles nog gelukkiger over deze film te zijn dan het werk van de Italiaanse meester. De eerste en de laatste episoden werden geregisseerd door Schlaich; de eerste vertelling gaat over twee onafscheidelijke jonge vrienden, waarvan de een verslaafd is aan de kif en de ander aan de alcohol. Hun vriendschap wordt zwaar op de proef gesteld als ze verliefd worden op dezelfde vrouw. In het tweede verhaal, dat geregisseerd is door Von Albert vliegt een pas getrouwd stel dat hun huwelijksreis in de Amazone doorbrengt, elkaar onder invloed van de dreigende jungle uiteindelijk naar de strot. Het laatste verhaal gaat over een eenzaame jongen aan de rand van de Saharawoestijn, die zijn wraakgevoelens over zijn uitsluiting uit de gemeenschap niet langer kan bedwingen. Internationaal en in eigen land heeft de film nooit veel gedaan en hij heeft lang niet die dimensies als THE SHELTERING SKY, maar voor smulpapen van de literaire cinema en cinefiele curiosa, een film die ze niet mogen overslaan. Het camerawerk is van Volker Tittel.

Lulu, roi de France

1995 | Komedie, Drama

Frankrijk 1995. Komedie van Bernard Uzan. Met o.a. Richard Bohringer, Corinne Touzet, Claire Nadeau, Vanessa Guedj en Maka Kotto.

Lulu Hastier (Bohringer) is een eenvoudige, tevreden slotenmaker, die behoorlijk de kost verdient en samen met zijn achttien-jarige dochter Sylvie (Guedj) in La Courneuve woont. Zijn vrouw heeft hem tien jaar geleden verlaten. Het grootste deel van zijn vrijetijd besteedt hij aan p[KA1]etanque, terwijl hij tevens actief lid van de plaatselijke communistische partij is. Zijn gezapige leventje komt heftig in beroering als notaris Pouilloux (Mirmont) hem vertelt dat hij een kasteel heeft geërfd in de Touraine. Aardige, maar volstrekt onwerkelijke satire over een eenvoudig mens die in de adelstand wordt verheven, wat eigenlijk tegen zijn verwachtingspatroon indruist. Hoewel het gebodene niet altijd even leuk is, blijft de film overwegend sympathiek met geloofwaardig spel van Bohringer. Het scenario is van Uzan en Nathalie Cartier. Het camerawerk is van Jimmy Glasberg. 16/9.

Navarro : Les enfants de nulle part

1993 | Misdaad, Familiefilm

Frankrijk/Zwitserland 1993. Misdaad van Patrick Jamain. Met o.a. Roger Hanin, Sam Karmann, Jacques Martial, Christian Rauth en Daniel Rialet.

In Parijse vreemdelingenwijk wordt `s nachts politie-agent neergeschoten. Vermoedelijke dader Rachid Ben Sa[KA3]id (Bouajila) wordt ingerekend maar die bezwijkt in zijn cel aan hartaanval. Inspecteur Navarro (Hanin) vindt dat niet leuk want Rachids vader vocht aan zijn zijde tijdens de oorlog in Algerije. Gelukkig is er de mooie Amina (Da Costa), het vriendinnetje van Rachid: haar onthullingen leiden Navarro naar het juiste spoor. Voor de liefhebbers van Navarro en zijn wereldje best genietbaar hoewel scenario van Paul Lucas op momenten onwaarschijnlijk overkomt. Tito Topin bedacht het personage van Navarro. Aflevering van het seizoen, nummer van 112.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Samir Guesmi op televisie komt.

Reageer