Bernard Campan

Regisseur, Acteur, Scenarist

Bernard Campan is regisseur, acteur en scenarist.
Er zijn 15 films gevonden.

Un sac de billes

2017 | Drama

Frankrijk 2017. Drama van Christian Duguay. Met o.a. Dorian Le Clech, Batyste Fleurial, Patrick Bruel, Elsa Zylberstein en Bernard Campan.

Presque comme les autres

2015 | Drama

Frankrijk 2015. Drama van Renaud Bertrand. Met o.a. Julie-Marie Parmentier, Bernard Campan, Marie-Anne Chazel en Côme Rossignol de la.

Acteurskoppel Séverine (Parmentier) en Christoph (Campan) hebben samen een zoon van drie die anders is dan de meeste andere kinderen. Onrustig en in zichzelf gekeerd: het is moeilijk Tom in slaap te krijgen of hem met zijn omgeving te laten communiceren. Praterig televisiedrama, geïnspireerd op een boek van een stel dat het zelf had meegemaakt en op veel onbegrip stuitte van artsen en psychologen, over ouders die stap voor stap accepteren dat hun kind autistisch is. Eerder goedbedoelde dan sterk gemaakte film, maar wel inzichtelijk.

La boule noire

2015 | Drama

Frankrijk 2015. Drama van Denis Malleval. Met o.a. Tom Hudson, Bernard Campan, Antoine Duléry, Virginie Lemoine en Laetitia Colombani.

Na Jusqu'à l'enfer en L'escalier de fer opnieuw een Georges Simenon-bewerking van tv-filmer Malleval en scenarist Jacques Santamaria. Waarin Vincent Ferreira uit zijn arbeidersmilieu van Portugese immigranten is opgeklommen tot supermarktdirecteur. Alleen met het lidmaatschap van de Sporting Club, de plaatselijke kakkersvereniging, wil het maar niet lukken. Campan heeft het ideale rancunegezicht voor zijn rol van Alleman in dit gure provinciedrama dat, helaas, de broodnodige Chabroleske zwarte humor ontbeert. De handeling werd verplaatst van de Amerikaanse staat Connecticut naar de Franse Charente-Maritime.

No et moi

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Zabou Breitman. Met o.a. Julie-Marie Parmentier, Nina Rodriguez, Antonin Chalon, Bernard Campan en Zabou Breitman.

De slimme maar eenzame dertienjarige lyceum-scholiere Lou (Rodriguez) sluit tijdens praktijkinterviews voor een werkstuk vriendschap met de dakloze negentienjarige No (Parmentier). Lou zet haar ouders, gespeeld door Campan en regisseur Breitman zelf, voor het blok: No moet gered en dus komt ze inwonen. Maar Lou's ouders hebben hun bedenkingen over de steeds intensievere vriendschap tussen hun dochter en de vrijgevochten No. Deze adaptatie van de gelijknamige roman van Delphine de Vigan bruist van de energie. De casting van Parmentier was een gouden greep.

Une semaine sur deux (et la moitié des vacances scolaires)

2009 | Drama

Frankrijk 2009. Drama van Ivan Calbérac. Met o.a. Mathilde Seigner, Bernard Campan, Bertille Chabert en Grégori Derangère.

Parijs, nazomer, tegenwoordige tijd. Voor de twaalfjarige Léa (Chabert) is het geen gewone terugkeer naar school: haar ouders zijn vers gescheiden. Nu woont ze de ene week bij mama, de andere bij papa, en de vakanties zijn eveneens in tweeën gescheurd. Best veel om te behappen voor een pubermeisje (en haar broertje). Helaas oogt, klinkt en voelt vrijwel alles in deze pastelkleurtjesfusie van romantische komedie en mild serieus opgroeimelodrama totaal onecht. Chabert is vooral een dotje zonder smetten, Campan en Seigner zoeken vergeefs naar substantie in een wegwaaiscenario.

Le coeur des hommes

2003 | Komedie

Frankrijk 2003. Komedie van Marc Esposito. Met o.a. Gérard Darmon, Jean-Pierre Darroussin, Bernard Campan, Marc Lavoine en Ludmila Mikaël.

Sympathieke herenfilm van voormalig filmjournalist Marc Esposito (medeoprichter van filmblad Première) over de vriendschap tussen vier veertigers. Rond hun vijftiende voetbalden ze samen in een Parijse voorstad en sindsdien zoeken ze elkaar regelmatig op om problemen te relativeren rond werk, vrouwen, nageslacht en vriendschap. Zoals gebruikelijk in dit type film ligt de nadruk op de potentieel splijtende invloed van echtgenoten, vriendinnen en maîtresses. Maar gelukkig kan 25 jaar vriendschap dienen als rots in de branding. Plezier van en met heren, geschikt voor beide seksen. In 2007 volgde meer oude-jongens-stokbrood in Le coeur des hommes 2.

Les rois mages

2002 | Komedie

Frankrijk 2002. Komedie van Didier Bourdon en Bernard Campan. Met o.a. Didier Bourdon, Bernard Campan, Pascal Légitimus, Virginie de Clausade en Walid Afkir.

Als de Drie Koningen, Melchior (Campan), Balthazar (Bourdon) en Kasper (Legitimus), de ster van Bethlehem volgen om bij het kindeke Jezus te komen, worden ze getroffen door een vreemd verschijnsel. Ze maken een tijdreis en ploffen rond 2000 neer in het hectische centrum van Parijs. In het chique hotel Ritz vragen ze aan de receptie (Dell) om verlening van `gastvrijheid`. Ze gaan eten bij MacDonald`s, maken kennis met auto`s, vliegtuigen, mobiele telefoons enz., gluren in peepshows en sluiten vriendschap met een drugsdealer (Jefry). Guillaume (H[KA1]emon), een kind, laat hen zien aan de hand van de platen in een boek, dat zij niet in hun missie geslaagd zijn. Jezus (Roubakha) is inmiddels een grote en dikke man. In feite is de film een reeks van satirische schetsen, die vooral in eigen land aansloegen. Daarbuiten wordt deze humor soms ten onrechte minder gewaardeerd. De rolprent trok in Frankrijk bijna twee miljoen bioscoopbezoekers. Afkir als Jo is de moderne Jozef, Roussel als Macha is Maria en Brosset als Hoeder, directeur van omroep One is de moderne Herodes. Producent Claude Berri is eventjes te zien als voorbijganger op straat. Het scenario is van beide regisseurs/medehoofdrollen Bourson en Campan en Olivier Rabourdin. Het camerawerk is van Bernard Déchet.

Se souvenir des belles choses

2001 | Komedie, Drama

Frankrijk 2001. Komedie van Zabou Breitman. Met o.a. Isabelle Carré, Bernard Campan, Bernard Le Coq, Dominique Pinon en Anne Le Ny.

Liefde is schitterend, maar wordt ongrijpbaar als je moeite hebt je een omhelzing te herinneren. Claire (Carré) wordt getroffen door een ongelukkig lot: een blikseminslag veroorzaakt geheugenproblemen. In een kliniek ontmoet zij dokter Licht (Le Coq) en de eveneens aan geheugenverlies lijdende Philippe (Campan). De beelden zijn licht en kleurig, Claire en Philippe gaan samenwonen, maar terwijl hij langzaam zijn verdrongen herinneringen terugkrijgt, vergeet Claire steeds meer. Se souvenir des belles choses lijkt een documentaire, zo roerend echt wordt er gespeeld. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom Carré, Le Coq en regisseuse Zabou Césars wonnen.

Antilles-sur-Seine

2001 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 2001. Komedie van Pascal Légitimus. Met o.a. Med Hondo, Chantal Lauby, Thierry Desroses, Edouard Montoute en Pierre-Olivier Mornas.

Horace Sainte Rose (Hondo) is burgemeester van Marie Galante, het hoofdstadje van het gelijknamige, nietige eilandje dat tot de Franse Antillen behoort. Hij is getrouwd met Lucia (Moutoussamy) en heeft twee zoons; Manuel (Desroses) is dokter en Freddy (Montoute) is kunstenaar. Lucia vertrekt naar Parijs, waar ze prompt gekidnapt wordt door Cic[KA1]eron (Jacques Martial) en Tib[KA2]ere (Jean-Michel Martial). Na twee dagen krijgt Horace de boodschap: zijn vrouw in ruil voor een goed gelegen terrein, waarop een appartementen- en hotelcomplex gebouwd zal worden. Horace vertrekt met zijn zoons naar Parijs en neemt contact op met Gertrude Boisec (Mathieu) van de RG (de algemene inlichtingendienst). Het spoor leidt naar de Antilliaanse gemeenschap in Parijs. Onverwachte hulp komt van een blanke smeris Herman (Lauby) en uiteindelijk blijken de boosdoeners een blanke vrouw, Elizabeth Sauveur (Vincent) met haar zoon Mathias (Maurel) te zijn. Een komisch en bont portret van een overzeese bevolkingsgroep in de Franse hoofdstad, aardig gespeeld en regisseur L[KA1]egitimus, die tevens het scenario schreef, speelt vier rolletjes, w.o. twee vrouwen (Madame Dorval en een vrouwelijke postbode) en twee mannen (een opa en een taxichauffeur). Hondo zorgt voor de voice-over en hij doet dat heel goed. Het camerawerk is van William Watterlot.

L'extraterrestre

1999 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1999. Komedie van Didier Bourdon. Met o.a. Didier Bourdon, Bernard Campan, Pascale Arbillot, Danièle Lebrun en Antoine Du Merle.

Ongrappig ijdelheidsproject rond Agathe (Arbillot) uit Auvergne, die 34 jaar is en zich al oud voelt, en ruimtevaarder Zerph (Bourdon), die meer dan vijftig jaar ouder is en rondjes draait in zijn ruimteschip. Zeer magere speciale effecten, flauwe situaties die verwijzen naar bestaande SF-films en dito personages met een chaotisch en vooral een onverteerbaar resultaat. Het grote probleem is dat Bourdon twee dingen tegelijk is gaan doen: de regie en de hoofdrol, maar hij is geen Woody Allen en bij Bourdon gaan die zaken beslist niet samen. Zowel een dieptepunt in Bourdon's carrière als in de Franse filmproductie. Bourdon was een der komieken uit de Franse groep Les Iconnus, maar zelfs de meest fervente fans zijn diep teleurgesteld in deze film en vinden hem onwaardig aan het niveau van voernoemd gezelschap. Het scenario is van regisseur Bourdon en Valentine Albin naar een verhaal van Albin. Het camerawerk is van Manuel Téran.

Augustin, roi du kung-fu

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Anne Fontaine. Met o.a. Jean-Chrétien Sibertin-Blanc, Maggie Cheung, Darry Cowl, Bernard Campan en Paulette Dubost.

Augustin (Sibertin-Blanc) is bezeten van kung-fu-films. In zijn kamertje imiteert hij op amateuristische wijze de atletische sprongen en bewegingen van Bruce Lee en Jacky Chan. Hij is vastbesloten mee te spelen in een kung-fu-film, maar die worden in Frankrijk nauwelijks geproduceerd. Dus trekt hij per fiets naar China. Niet de veraf gelegen Chinese Volksrepubliek, maar het dertiende arrondissement van Parijs, ook bekend als de Chinese wijk. Hier ontmoet hij de mooie Ling (Cheung), die hem wel wil helpen. Augustin is een personage dat het midden houdt tussen Mr. Hulot en Buster Keaton. Dit is zijn tweede filmavontuur. Hier wordt het bewijs geleverd dat vooruitgang geen verbetering hoeft te zijn; trouwens de eerste film heette gewoon AUGUSTIN. De film schiet uit de startblokken, is sprankelend en origineel, maar zakt algauw als een pudding in elkaar. Sibertin- Blanc kan met zijn onorthodoxe personage het zwakke scenario van Fontaine, Jacques Fieschi en Gilles Taurand onmogelijk overeind houden en de film redden. We zitten beslist niet te wachten op nog meer avonturen van Augustin. Het camerawerk is van Christophe Pollock.

Doggy Bag

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Frédéric Comtet. Met o.a. Michèle Laroque, Didier Bourdon, Line Renaud, Étienne Chatiliez en Muriel Robin.

Jeanne (Laroque) kwam voor haar moeder altijd op de tweede plaats, want de eerste werd ingenomen door de hond. Ze bedenkt wat ze zal doen als het beest doodgaat. Ze zal hem dan in het holst van de nacht begraven. Als het zo ver is ontmoet ze William (Bourdon), die haar vertelt dat een hondenkadaver veel geld waard is, maar in het Chinese restaurant legt de bazin (Robin) uit dat men alleen levende viervoeters koopt... Vervolgens gaat Jeanne William een honds verhaal vertellen. De film is een beschrijving van stukje Parijse subcultuur gezien door de ogen van iemand die rond de veertig is en in een midlifecrisis zit. Het gaat over angsten, onzekerheden, zenuwtoestanden, enz. Het scenario van debuterend regisseur Comtet en hoofdrol Laroque is vrijelijk geïnspireerd op de roman Cold Dog Soup van Stephen Dobyns. De held in het oorspronkelijke boek is een man, hier een vrouw en het verhaal speelt zich niet in New York, maar in de Franse hoofdstad af. Het resultaat is een bijzondere vorm van humor die lang niet iedereen begrijpt, waardoor de verveling snel toeslaat. De personages zijn niet onsympathiek, maar ze zijn tamelijk dom en hebben niet in de gaten wat er allemaal rondom hen gebeurt. Kortom voer voor psychologen. Het camerawerk is van Olivier Guéneau.

Le pari

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Didier Bourdon en Bernard Campan. Met o.a. Didier Bourdon, Bernard Campan, Isabelle Ferron, Isabel Otero en Hélène Surgère.

Deze satirisch getinte komedie gaat over twee stellen, waarvan de vrouwen zusters zijn. Didier (Bourdon) en Murielle (Ferron) wonen in Neuilly en voeren een prettig, bourgeois bestaan dankzij de apotheek van Didier. Victoria (Otero) en Bernard (Campan) wonen in een lommerrijke wijk in de voorstad; Bernard is leraar aan een beroepsschool. Tijdens een gezamenlijke maaltijd nemen ze het besluit om twee weken achtereen niet meer te roken. Aanvankelijk zijn ze in de wolken van hun initiatief, maar later missen zij de rookwolken op hun longen en de verslavende werking van de extra druk in hun aderen: ze worden agressief en gewelddadig. Opgejut door hun respectievelijke vrouwen worden Didier en Bernard lid van een anti-rook beweging. Verstoken van hun dagelijkse portie nicotine beginnen ze compensatie te zoeken in extra hapjes, nemen daardoor toe in gewicht en eindigen met thalassotherapie. Bernard herovert zijn Victoria, die zich op een gegeven moment van hem had afgewend en gaan op het land wonen, terwijl Didier goeroe wordt bij een yoga- sekte. Beiden lijden echter zwaar onder het feit dat zij de tabak zo node moeten missen. De moraal van dit verhaal zou gesponsord kunnen zijn door een grote tabaksfabrikant. In deze film deden twee van de drie Inconnus mee; bekend om hun bekkentrekkerij met fors effectbejag met grove, soms rake grappen en grollen. Liefhebbers van dit soort humor komen aan hun trekken, vooral omdat het scenario beter in elkaar zit dan de vorige film van het trio LES TROIS FRÈRES. Niet-kenners denken dat men probeert Eddy Murphy te imiteren, en dan geldt dat het origineel altijd beter is dan een kopie.

Les trois frères

1995 | Drama, Komedie, Thriller

Frankrijk 1995. Drama van Didier Bourdon en Bernard Campan. Met o.a. Bernard Campan, Didier Bourdon, Pascal Légitimus, Antoine Du Merle en Anne Jacquemin.

Sedert 1987 nadat ze elkaar al in 1982 ontmoet hadden, vormen Bourdon, Campan en L[KA1]egitimus het komisch-satirische gezelschap Les Inconnus. Ze werden overladen met toneelprijzen en hadden in 1990 een satirisch programma met sketches op de Franse zender FRANCE 2. Nu hebben ze een film - het is overigens niet de eerste keer dat ze in een rolprent zitten: in 1984 zaten ze in LE T[KA1]EL[KA1]EPHONE SONNE TOUJOURS DEUX FOIS van Jean-Pierre Vergne. Deze film die vol sociale kritiek op de Franse maatschappij zit, is heel erg grappig voor wie die toestanden begrijpt en aanvoelt, maar ook buitenstaanders beleven er genoeg lol aan. Het verhaal is eigenlijk krankzinnig, maar tegelijkertijd onzinnig en eenvoudig. Didier Latour (Bourdon) is bewaker van een supermarkt en staat op het punt om te trouwen. Bernard Latour (Campan) is een soft-porno filmster, die inwoont bij vrienden. Pascal Latour (L[KA1]egitimus) is een head-hunter met een duur kantoor. De drie kennen elkaar niet. Ze ontvangen een oproep om bij de notaris te komen, en ontdekken dat ze halfbroers zijn en dat hun moeder hun een fortuin heeft nagelaten. Hoewel het geld nog niet op hun respectievelijke rekeningen is gestort, zetten ze de bloemetjes flink buiten en gaan ze op de pof dingen kopen. Kort erop moeten ze weer bij de notaris komen, die hen op de hoogte stelt dat de wettelijke termijn, waarin zij recht hadden op de erfenis al verstreken was en dat het vermogen naar een weeshuis gaat. Ze zitten tot over hun oren in de schuld, ze zijn zonder werk geraakt en bovendien blijkt Didier ook nog de vader te zijn van een kind, Michael (Du Merle). Ze moeten zich (met het kind) uit de Franse hoofdstad voor hun schuldeisers in veiligheid brengen en vluchten naar het Zuiden. Ze houden zich in leven met kleine vergrijpen, die variëren van het stelen van een auto tot frauderen met loterijbriefjes. Het is echt heel leuk en het wordt met verve gespeeld. Het camerawerk van Alain Choquart past heel goed bij de film. Het scenario is van regisseurs-acteurs Bourdon en Campan en Michel Lengliney. De volgende film van het trio LE PARI is veel minder geslaagd. De film werd bekroond met een César.

Le Téléphone sonne toujours deux fois

1984 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1984. Komedie van Jean-Pierre Vergne. Met o.a. Didier Bourdon, Seymour Brussel, Bernard Campan, Pascal Légitimus en Smaïm.

Een sadist doodt zijn (altijd vrouwelijke) slachtoffers door hen de telefoonschijf op het voorhoofd in te prenten. Van het [KA1]e[KA1]en komt het ander en uiteindelijk wordt de dader aangehouden: het is niemand minder dan de psychiater die tevens dierenschilder om de hoek is! Het heeft niets te maken met LE FACTEUR SONNE TOUJOURS DEUX FOIS (ook bekend als THE POSTMAN ALWAYS RINGS TWICE!) waarvan de titel verdraaid gebruikt is, omdat het hier gaat om een parodie. Goed bedoeld, maar iedereen lijkt hier zijn eigen act te willen opvoeren, ondanks het scenario en de leiding van de regisseur. Waar blijft de producer?

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Bernard Campan op televisie komt.

Reageer