Bruno Solo

1964 Acteur

Bruno Solo (1964) is acteur.
Er zijn 11 films gevonden.

La mort d'Auguste

2015 | Misdaad, Drama

Frankrijk 2015. Misdaad van Denis Malleval. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Antoine Duléry, Bruno Solo en Olivia Brunaux.

Mallevals vijfde Simenon-voor-tv is een fraai staaltje classicistisch noir-drama op de millimeter. Parijs 1965. In het quartier des Halles drijft Antoine Mature met zijn pa een drukbezochte bistro. Tot laatstgenoemde overlijdt, en Ferdinand en Bernard hun broer Antoine ervan verdenken, vaders veronderstelde spaarpot te hebben verdonkeremaand. Spel en sfeertekening rijmen hier perfect dankzij een van het impliciete uitgaande regie. Darroussin is geweldig als de zwijgzame, getergde Antoine. Ook voor deze Malleval-Simenon, kijkcijferknaller in Frankrijk, tekende scenarist Jacques Santamaria.

Être

2014 | Drama

Frankrijk/België 2014. Drama van Fara Sene. Met o.a. Benjamin Ramon, Salim Kechiouche en Bruno Solo.

Mallevals vijfde Simenon-voor-tv is een fraai staaltje classicistisch noir-drama op de millimeter. Parijs 1965. In het quartier des Halles drijft Antoine Mature met zijn pa een drukbezochte bistro. Tot laatstgenoemde overlijdt, en Ferdinand en Bernard hun broer Antoine ervan verdenken, vaders veronderstelde spaarpot te hebben verdonkeremaand. Spel en sfeertekening rijmen hier perfect dankzij een van het impliciete uitgaande regie. Darroussin is geweldig als de zwijgzame, getergde Antoine. Ook voor deze Malleval-Simenon, kijkcijferknaller in Frankrijk, tekende scenarist Jacques Santamaria.

La vérité si je mens! 2

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Thomas Gilou. Met o.a. Richard Anconina, José Garcia, Bruno Solo, Aure Atika en Gilbert Melki.

Gezworen kameraden Eddie, Dov en Yvan zijn textielentrepreneurs in Sentier, roemruchte confectiewijk in het tweede arrondissement van Parijs. Nadat ze serieus zijn geflest moet er snel een lucratief businessplan komen, maar ze krijgen door fielterige winkelketeninkoper Vierhouten (krokante rol van veteraan Daniel Prévost) opnieuw met bedrog te maken. Ondertussen werkt zich schlemiel Serge (ster José Garcia) in de witwas- en liefdesnesten. Kortom: komische verwikkelingen te over in dit dialoogtechnisch razendsnelle, kleurrijk-volkse, onvermoeibaar optimistische vervolg op het eerste kassucces. 7.7 miljoen Franse bioscoopbezoekers, oftewel drie miljoen meer dan deel een.

Jet Set

2000 | Komedie, Drama

Frankrijk/Spanje 2000. Komedie van Fabien Onteniente. Met o.a. Samuel Le Bihan, Lambert Wilson, Ornella Muti, Ariadna Gil en Bruno Solo.

In de Parijse volksbuurt Montreuil staat de Bombay Bar van Jimmy (Solo). De tent staat op springen, schuldeisers cirkelen als aasgiren om de zaak, terwijl Jimmy`s vrouw Lydia (Larrivaz) ieder moment kan bevallen van een baby. Door het tv-programma Riches et Sympas krijgen Jimmy en zijn compagnon Fifi (Deutsch) een idee: als de bar nu eens in de mode raakte bij de jetset, dan gaat hij lopen als een trein. Mike (Le Bihan), een acteur zonder werk, laat zich door Jimmy ompraten om voortaan door het leven te gaan als Prins di Segafredi. In die hoedanigheid moet hij doordringen tot de kringen van de vips. Mike`s moeder (Moya) heeft de nodige jaren de namen geknipt uit de chique kleren van de jetset, die in de recycling terecht kwamen, en adressen verzameld. Zo legt Mike contact met Arthus de Poulignac (Wilson), een dure bal, die zich verveelt en met een rijke Egyptische weduwe, Camilla Balbeck (Muti), die hem algauw uitnodigt om de lakens van haar bed op te slaan. Hij gaat huizen bij de edele Evrard (Gallienne) met een website voor de rijken en legt snel verder contacten met Mellor da Silva (Garcia), een Braziliaanse playboy en Nicole Schultz (Clement), een teutoonse jetsetter. Jimmy mag zich in de handen wrijven over de komende klandizie. De film is een luchtig en kluchtig portret van het overdreven wereldje van de SDF (Sans Difficult[KA1]es Financi[KA2]eres - de zorgelozen) tegenover de bezitloze SDF (Sans Domicile Fixe - de daklozen). Het is best lachen geblazen en de rollen zijn heel leuk, maar het scenario van regisseur Onteniente, Bruno Solo, Emmanuel De Brantes en Olivier Chavarot is mager en graaft niet diep - voor een keer hoeft dat ook niet. Het camerawerk is van Franco Di Giacomo.

Milles bornes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Alain Beigel. Met o.a. Emma de Caunes, Pierre Berriau, Raphaël Krepser, Nicolas Abraham en Bruno Solo.

Als Th[KA1]eo (Berriau), Pascal (Abraham), Mika (Krepser) en Jean (Solo) hun vriend, reportagefotograaf Romain (Beigel) in het ziekenhuis willen opzoeken, komt zijn bedroefde vader (Herlitzka) hen bij de ingang tegemoet. Romain is overleden aan een longontsteking. Hij overhandigt hen een video, die Romain speciaal voor hen gemaakt heeft. Op de band staat Romains laatste wens en die houdt in dat hij volgens Indonesisch ritueel op een strand niet ver van Veneti[KA3]e aan de Adriatische kust verbrand wil worden. In Europa is een lijkverbranding in het openbaar verboden, maar het kwartet besluit Romains laatste wil te eerbiedigen. Wat dan volgt is een onwaarschijnlijk, maar zeer vindingrijk tragikomisch gesol met het lijk. Eerst stelen ze het stoffelijk overschot uit het mortuarium van het ziekenhuis, stoppen het in een vrieskist en nemen het mee in de kofferbak van de auto en moeten duizend kilometerpalen (vandaar de titel) verder zien te komen. Niet alleen Romains aantrekkelijke, maar afkeurende zus is het vijfde wiel aan de wagen, ze moeten grenzen overschrijden, komen zonder brandstof te zitten en ontmoeten de mysterieuze Akiko (Hirota), een fraaie Japanse met zelfmoordneigingen. De spelprestaties van de jonge rolverdeling is prima en het scenario van regisseur Beigel en Jean-Luc Gaget zorgt voor het nodige tempo en bevat hilarisch dialoog. Typisch zo'n film, waarvan de Amerikanen een remake gaan maken, die veel bekender wordt, maar niet beter hoeft te zijn. Het camerawerk is van Luc Pagès en het oogt heel goed. Widescreen, Dolby SR.

Max et les bouffons

1999 | Romantiek

België/Frankrijk 1999. Romantiek van Edouard Molinaro. Met o.a. Virginie Lemoine, Bruno Solo, Aurélien Wiik, Julie Legein en Marie Legein.

De zestien-jarige Max (Wiik) heeft schoon genoeg van de eeuwige sermoenen van zijn vader Yvon (Solo), het eeuwige gezeur van zijn moeder Sonia (Lemoine) en de kinderachtige spelletjes van zijn jongere zus Sophie (Marie Legein). Voor hem ligt de drempel naar volwassenheid nog erg hoog. Zoals zijn vrienden moet ook hij meisjes versieren en dat is niet altijd even eenvoudig. Tot hij de mooie Laetitia (Julie Legein) ontmoet, die wel iets in hem wakker schudt. Enkel bij zijn oom Robert (Leempoel) kan hij enig begrip vinden. Hij loopt van huis weg. Een sympathieke, tedere romantische komedie over de seksuele ontdekkingstocht van pubers. Het spel van vooral de jonge acteurs is zeer spontaan en nergens klinkt de film geforçeerd. De toon is luchtig, maar nooit is de dramatiek ver weg. De jonge Wiik is zo natuurlijk dat hij a.h.w. zichzelf speelt. De problemen van adolescenten werden zelden zo fris naar voor gebracht als in deze film die veteraan Molinaro op 71-jarige leeftijd verwezenlijkte. Hij bewerkte de roman T'as un problème Max? van Christian Spitz samen met Eric Assous, Alain Godard, Philippe Guyral en Jean- Claude Islert. Gefilmd in Brussel en Knokke door Michel Van Laer.

L'homme de ma vie

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Stéphane Kurc. Met o.a. Patrick Chesnais, Bruno Solo, Marianne Denicourt, Valérie Bonneton en François Berléand.

Fondsdirecteur van een uitgeverij Simon (Solo) houdt zichzelf goed in evenwicht dankzij zijn psychiater Charles (Chesnais), maar als die op een dag verklaart dat hij genezen is, slaat hij uit het lood. Simon beseft dat hij niet meer zonder Charles kan, maar Charles wil van hem af, omdat hij denkt dat Simon zijn huwelijk in gevaar brengt. Charles' vrouw is actrice en in verwachting; ze wil het kind niet en is bereid Charles te verlaten. Op de uitgeverij komt een manuscript binnen. Als Simon het leest herkent hij zichzelf. Simon zou het willen verbranden, maar zijn partner staat erop dat hij het uitgeeft. Het komt tot een handgemeen tussen Simon en Charles, waarbij Charles gewond raakt, waarna Simon hem verzorgt. Nu denkt Charles' moeder dat hij homo is, omdat haar schoondochter weg is. Het begint Charles te dagen wie de auteur van het manuscript is: zijn mentor met wie hij al zijn gevallen bespreekt. Wie er voor gaat zitten en moeite doet om de dialogen te volgen kan zich kostelijk amuseren. Bovendien is Chesnais geknipt voor zijn rol wat het plezier verhoogt. De overige rollen zijn ook niet slecht. Het scenario is van Corinne Atlas, Christian Biegalski, Pierre Geller en regisseur Kurc. Het camerawerk is van Michel Cénet.

(G)r[KA2]eve party

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Fabien Onteniente. Met o.a. Daniel Russo, Vincent Elbaz, Bruno Solo, Micheline Presle en Nini Crépon.

Monsieur Jean (Russo) heeft zijn boekhandel in het Quartier Latin van de Franse hoofdstad heel ge[KA3]engageerd L`Armurerie (De Wapensmid) genoemd. Monsieur Jean is zelf een `oudstrijder` van de Mei (19)68-beweging, de studentenoproer die gesteund door de vakbonden, het Franse openbare leven platlegde en Parijs barricadeerde in naam van sociale misstanden. Hij wil - twintig jaar later - als een dag in de meimaand benut wordt als historische mijlpaal om een algemene staking uit te roepen, zijn steentje bijdragen: geen boeken uitstallen en per telefoon oproepen tot een staking van de verspreiding van de dagbladen. Deze gelegenheid wordt in de film te baat genomen om allerlei figuren van bonte pluimage met elkaar oeverloos te laten babbelen en commentaar te geven op de pro`s en contra`s van de toestand, inclusief het niet hebben van een mening: Dan (Elbaz), de humorloze schrijver van sitcoms zonder inspiratie; Ange (Solo), een gestresste hoekman, die de schok van zijn leven krijgt als hij ontdekt dat zijn vriendin naakt poseert voor een herenblad en de eigenaar van de bistro op de hoek en de mooie meid van de straat (Japy). Zo`n typische Franse film over de mei 1968- nostalgie, die een buitenstaander algauw behoorlijk vervelend vindt. Het langdradige scenario is van regisseur Onteniente, medehoofdrol Solo, Manu Booz, Oulage Abour en Thomas Gilou. Het camerawerk is van William Watterlot. De titel is een soort woordspeling: een staking is [KA1]e[KA1]en groot feest (behalve voor de gedupeerden, lijkt het ons).

La vérité si je mens

1997 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1997. Komedie van Thomas Gilou. Met o.a. Richard Anconina, Richard Bohringer, Amira Casar, Vincent Elbaz en Gilbert Melki.

Schooier Eddie (Richard Anconina) wordt in de joodse wijk Sentier in Parijs aangezien voor een joodse man en zijn nieuwe identiteit levert hem een baan op in de textielhandel. De opportunistische Eddie werkt zich snel op in de bonte modewereld terwijl hij koortsachtig werkt aan de vereiste gewoonten en gebruiken die hij nodig heeft om onopgemerkt te blijven. Als hij verliefd wordt op de dochter van de baas (Amira Casar) begint zijn geweten te knagen. Een hit in Frankrijk. In 2001 gevolgd door La vérité si je mens! 2

La vérité si je mens !

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Thomas Gilou. Met o.a. Richard Anconina, Richard Bohringer, Amira Casar, Elie Kakou en José Garcia.

Zonder familie, werkloos en geen dak boven het hoofd. Edouard Vuibert (Anconina), bijgenaamd Eddie, ziet het niet meer zitten. Dan verandert zijn leven plotseling. Een straatgevecht met twee bedriegers wordt be[KA3]eindigd door de tussenkomst van textielhandelaar Victor Benzakem (Bohringer), die de twee belagers op de vlucht jaagt. Victor die aanneemt dat Eddie van joodse afkomst is, engageert hem als hulpje. Eddie die zijn ware oorsprong laat voor wat ze is, ziet weer licht in de tunnel. Hij wordt verliefd op Sandra (Casar), Victors dochter. Dan worden de zaken best ingewikkeld. Kleurrijke kijk op de joodse gemeenschap in Parijs, waar men op de onderste sport van de ladder kan beginnen om vlug omhoog te klimmen, zoals het personage van Anconina. Het kader rondom hem is eigenlijk aantrekkelijker dan de humoristische fabel, die verteld wordt. Dit komt omdat het scenario van Michel Munz en Gérard Bitton door de oppervlakkige dialogen ongeloofwaardig overkomt. Voor de fotografie tekende Jean-Jacques Bouhon. De soundtrack is een verzameling songs van o.a. Patrick Juvet, Stevie Wonder en Lili Boniche.

Chassés-croisés

1995 | Romantiek

Frankrijk 1995. Romantiek van Denys Granier-Deferre. Met o.a. Zabou Breitman, Marc Duret, Isabelle Nanty, Christophe Odent en Laurence Masliah.

Na lang aarzelen wil muzikant Romain (Duret) er eindelijk werk van maken. Zijn vrouw Nina (Zabu) wil al geruime tijd een kind maar hij aarzelde steeds, bang voor de verantwoordelijkheid. Een zwangere zangeres (Lazlo) met wie hij werkte heeft hem overtuigd. Juist op het moment dat hij Nina het goede nieuws wil melden ontdekt hij iets dat hem doet vermoeden dat ze hem bedriegt. De volgende dag moet ze voor haar werk naar Amsterdam en Romain maakt van de gelegenheid gebruik om verdere bewijzen van haar ontrouw te zoeken. Zo ontdekt hij dat ze niet enkel niet in Amsterdam is, maar dat ze zelfs Parijs niet heeft verlaten. Een spel van toevalligheden en spelingen van het lot, dat wordt opgekrikt door de vinnige dialogen en het natuurlijke enthousiasme van Zabou. Alec Medieff en Elisabeth Depardieu schreven het scenario en Acacio De Almeida stond achter de camera.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Bruno Solo op televisie komt.

Reageer