Bruno Todeschini

Acteur

Bruno Todeschini is acteur.
Er zijn 59 films gevonden.

7 giorni

2016 | Drama

Italië/Frankrijk 2016. Drama van Rolando Colla. Met o.a. Bruno Todeschini, Alessia Barela, Gianfelice Imparato, Marc Barbé en Aurora Quattrocchi.

Ivan en Chiara ontmoeten elkaar op een klein Italiaans eiland waar ze de bruiloft van zijn broer voorbereiden. Onbedoeld en tot hun eigen verbazing raken ze al snel verliefd op elkaar. Ze besluiten gewoon te genieten van een affaire van zeven dagen, tot het trouwfeest. Klinkt simpel, maar blijkt gecompliceerd. Prima acteurs Todeschini en Barela maken het onverwachte geluk én de pijn van eindigheid geloofwaardig, in dit drama van de Zwitserse Colla. Ze worden sfeervol geholpen door het camerawerk, dat romantische blikken werpt op de fraaie natuur nabij Sicilië.

Les déferlantes

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Éléonore Faucher. Met o.a. Sylvie Testud, Bruno Todeschini en Daniel Duval.

Na Brodeuses en Gamines (naar het autobiografische boek van Sylvie Testud) continueert Faucher het thema getroebleerde vrouwen en werkt opnieuw met Testud. Zij vertolkt de ornithologe Louise, die naar het afgelegen La Hague in Noord-Frankrijk is gekomen om na de dood van haar geliefde alleen te zijn. Niettemin kruist de zwijgzame jonge vrouw het pad van een arts met een verleden, een oude dame en een vuurtorenwachter. Indringende, sterk geacteerde adaptatie van de bekroonde rouwverwerkingsroman van deeltijd-lerares Claudie Gallay. Cameravrouw Faucher liet de (fraaie) fotografie over aan Pierric Gantelmi d'Ille.

3 femmes en colère

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Christian Faure. Met o.a. Jacques Ciron, Bruno Todeschini, Florence Pernel en Marina Vlady.

Ze kijkt om zich heen, de 78-jarige feministe Alice Trajan (veterane Vlady), en constateert dat de gelijke rechten-strijd die de vrouwen van haar generatie moeizaam hebben gevoerd kennelijk weinig resultaat heeft opgeleverd. Dochter en kleindochters lijken ofwel moeite te hebben met de verworven onafhankelijkheid en vrijheid, ofwel zich er nauwelijks rekenschap van te geven. Sterk bezette tv-filmadaptatie van Benoîte Groults roman La touche étoile evalueert, zonder al te veel pamflettisme, de status quo van de 21ste-eeuwse West-Europese vrouw en werpt daarover tezelfdertijd vragen op.

La délicatesse

2011 | Romantische komedie

Frankrijk 2011. Romantische komedie van David Foenkinos en Stéphane Foenkinos. Met o.a. Audrey Tautou, François Damiens, Bruno Todeschini, Mélanie Bernier en Pio Marmaï.

Nathalie stort zich in haar kantoorbaan nadat haar echtgenoot tijdens een joggingronde is doodgereden. Op een dag geeft ze, als onder hypnose, de stomverbaasde Zweedse collega Markus een hartstochtelijke zoen. Waarom? Kernvraag in deze adaptatie van David Foenkinos' bestseller, waarin traag iets bloeit tussen twee ogenschijnlijk zo verschillende mensen. Damiens' allemanspersonage charmeert met onderkoelde geestigheden, Tautou speelt ingehouden een vogeltje met gebroken vleugel. Een lieve en subtiele film, waarvan de algehele lichtheid met tragische subtekst intrigeert.

La main passe

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Thierry Petit. Met o.a. Bruno Todeschini, Fanny Valette, Serge Riaboukine, Marie-Christine Barrault en Cédric Monnet.

Arnaud houdt van voorwerpen. Ze hebben, maar vooral stelen. Op een dag verrast hij Emilie, die voor zijn ogen een moord pleegt uit hartstocht. Hij haalt het wapen uit een vuilnisbak. Emilie doet hem denken aan zijn verloren liefde, hij gaat alles doen om haar voor zich te winnen.

Lourdes

2009 | Drama

Oostenrijk/Frankrijk/Duitsland 2009. Drama van Jessica Hausner. Met o.a. Sylvie Testud, Léa Seydoux, Gilette Barbier, Gerhard Liebmann en Bruno Todeschini.

Vanaf de nek verlamde Christine komt, net als de andere deelnemers aan de georganiseerde reis, naar bedevaartplaats Lourdes hopende op een wonder. Dat inderdaad komt, en toch ook weer niet. Trefzekere film van de Oostenrijkse Hausner mist de vileine kijk op de medemens van landgenoten Haneke en Seidl, maar weet een vergelijkbaar droefgeestige sfeer te creëren. Film is nergens voorspelbaar en de fraai gekadreerde beelden zijn allemaal raak en, voor een zo vaak gefilmd onderwerp als Lourdes, opvallend fris.

La cantante de tango

2009 | Drama, Musical

Argentinië/België/Frankrijk/Nederland 2009. Drama van Diego Martínez Vignatti. Met o.a. Dora Baret, Patrick Descamps, Pieter Embrechts, Eugenia Ramirez Miori en Bruno Todeschini.

Drama van Diego Martinez Vignatti over tangozangeres die volgens haar leermeester te weinig passie in haar uitvoeringen stopt. Verbroken relatie lijkt hier uitkomst te bieden.

Unspoken

2008 | Drama

België 2008. Drama van Fien Troch. Met o.a. Emmanuelle Devos, Chloé Henry en Bruno Todeschini.

Vier jaar geleden verdween Lisa, de veertienjarige dochter van Grace (Devos) en Lucas (Todeschini). Er is niets bekend over haar lot. Haar ouders moeten leven met schrijnende onzekerheid en een gapend verlies. Voor de buitenwereld lijkt het misschien of Grace en Lucas hun dagelijkse ritme weer hebben opgepakt, maar van binnen is de pijn nog altijd even rauw. Unspoken bestaat voor een groot deel uit close-ups; steeds opnieuw zoekt de camera de pijn op de gezichten van Grace en Lucas, de acteurs weten verbluffend goed raad met de wanhoop en het onvermogen. Een subtiel, mooi en ijselijk precies drama over een trauma dat nauwelijks te bevatten is.

Sois sage

2008 | Drama

Frankrijk/Denemarken 2008. Drama van Juliette Garcias. Met o.a. Anaïs Demoustier, Bruno Todeschini en Nade Dieu.

Drama over een jongvolwassen meisje dat haar liefde geheim wil houden voor haar familie. Tiger-kandidaat in Rotterdam 2009.

Le bruit des gens autour

2008 | Romantische komedie

Frankrijk 2008. Romantische komedie van Diastème. Met o.a. Bruno Todeschini, Emma de Caunes, Frédéric Andrau, Léa Drucker en Jeanne Rosa.

Het hoegenaamd plotloze regiedebuut van ex-Première-filmrecensent, romanschrijver en dramaturg Diastème speelt zich af in de toneelwereld. Tijdens het theaterfestival van Avignon ziet een aantal acteurs zich geconfronteerd met de broosheid van relaties in hun vagebondenbestaan. Zoals het festival is ook de film: speels, levendig, onvoorspelbaar. De bühne als leven, het leven als bühne. Let op de pittige rol van Léa Drucker. Scenario-assistentie verleende regisseur Christophe Honoré (Ma mère, Non ma fille, tu n'iras pas danser). Met hem sloot Diastème vriendschap tijdens boektournees in de Franse provincie.

1 journée

2007 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 2007. Drama van Jacob Berger. Met o.a. Bruno Todeschini, Natacha Régnier, Noémie Kocher, Zinedine Soualem en Louis Dussol.

Drie leden van hetzelfde Zwitserse gezin beleven dezelfde dag op zeer uiteenlopende wijze, terwijl hun verhalen toch met elkaar zijn verweven. Radiojournalist Serge, bij dageraad per auto onderweg, raakt iets en rijdt door. Echtgenote Pietra ontdekt in het middaguur dat Serge haar bedriegt. Hun achtjarige zoontje Vlad beleeft zijn eerste liefdesdeceptie. Scenario van Berger en actrice Kocher, als een vernuftige puzzel gelegd, verschuift telkens subtiel het perspectief. Monotone forenzenflatwijk is zo gefotografeerd dat een onbestemde sfeer ontstaat: soms lijken de personages net dolende fantomen in een parallelluniversum.

Poison d'Avril

2006 |

Frankrijk 2006. William Karel. Met o.a. Bruno Todeschini, Anne Brochet en Olivier Gourmet.

Drie leden van hetzelfde Zwitserse gezin beleven dezelfde dag op zeer uiteenlopende wijze, terwijl hun verhalen toch met elkaar zijn verweven. Radiojournalist Serge, bij dageraad per auto onderweg, raakt iets en rijdt door. Echtgenote Pietra ontdekt in het middaguur dat Serge haar bedriegt. Hun achtjarige zoontje Vlad beleeft zijn eerste liefdesdeceptie. Scenario van Berger en actrice Kocher, als een vernuftige puzzel gelegd, verschuift telkens subtiel het perspectief. Monotone forenzenflatwijk is zo gefotografeerd dat een onbestemde sfeer ontstaat: soms lijken de personages net dolende fantomen in een parallelluniversum.

La traductrice

2006 | Thriller, Drama

Zwitserland/Rusland 2006. Thriller van Elena Hazanov. Met o.a. Julia Batinova, Bruno Todeschini, Sergey Garmash en Brigitte Rosset.

De twintigjarige Russin Ira (Batinova) is door haar moeder opgevoed in Genève nadat vader dertien jaar eerder in Rusland is overleden. Zeer tegen de zin van haar moeder vertrekt Ira op een dag naar Moskou omdat ze tijdens vertaalwerk voor een Russische crimineel heeft begrepen dat haar vader nog leeft. Ira's schier grenzeloze naïviteit blijkt helaas een struikelblok in de gevaarlijke Russische hoofdstad. Hazanovs regiedebuut De vertaalster dreigt regelmatig te bezwijken onder loze terzijdes maar de voelbare dynamiek tussen de getalenteerde spelers, gecombineerd met de verrassende cameravoering en kleurstelling, verheffen de film boven de middelmaat. Geschoten op locatie.

7 ans

2006 | Drama

Frankrijk 2006. Drama van Jean-Pascal Hattu. Met o.a. Valérie Donzelli, Cyril Troley en Bruno Todeschini.

De twintigjarige Russin Ira (Batinova) is door haar moeder opgevoed in Genève nadat vader dertien jaar eerder in Rusland is overleden. Zeer tegen de zin van haar moeder vertrekt Ira op een dag naar Moskou omdat ze tijdens vertaalwerk voor een Russische crimineel heeft begrepen dat haar vader nog leeft. Ira's schier grenzeloze naïviteit blijkt helaas een struikelblok in de gevaarlijke Russische hoofdstad. Hazanovs regiedebuut De vertaalster dreigt regelmatig te bezwijken onder loze terzijdes maar de voelbare dynamiek tussen de getalenteerde spelers, gecombineerd met de verrassende cameravoering en kleurstelling, verheffen de film boven de middelmaat. Geschoten op locatie.

Une aventure

2005 | Romantisch drama, Thriller

Frankrijk/België 2005. Romantisch drama van Xavier Giannoli. Met o.a. Ludivine Sagnier, Nicolas Duvauchelle, Florence Loiret Caille, Bruno Todeschini en Barbet Schroeder.

Wanneer Julien (Duvauchelle), na de avonddienst in een Parijs' videoarchief, in zijn appartementsgebouw staat, ziet hij een verwonde, verwarde jonge vrouw op blote voeten. Dit is de opmaat tot een vreemd avontuur: Gabrielle (een hypnotiserende Sagnier) blijkt een slaapwandelaarster met zoontje en geheimen. In het duistere drama met psychothrillertrekjes, in flashback verteld door Juliens vriendin (Loiret), scheppen suggestieve cameravoering en muziek een drukkende sfeer. Openingsscène met Sagniers verfomfaaide fantoomgestalte herinnert sterk aan Dario Argento's giallo-klassieker L'uccello dalle piume di cristallo (1970): iets klopt er niet aan het plaatje. Sagniers rol was oorspronkelijk bedoeld voor Charlotte Gainsbourg.

Un couple parfait

2005 | Drama

Japan/Frankrijk 2005. Drama van Nobuhiro Suwa. Met o.a. Valeria Bruni Tedeschi, Nathalie Boutefeu, Bruno Todeschini en Louis-Do de Lencquesaing.

Met zijn eerste Franstalige film (na oa de bescheiden festivalhit M/Other) maakt Suwa het de kijker niet makkelijk. Het verhaal over een Parijs' stel dat na vijftien jaar huwelijk een scheiding overweegt, wordt fragmentarisch verteld, vol lange, statische, curieus gekadreerde en onderbelichte shots. De dialogen lijken van weinig belang: de Japanse regisseur spreekt zelf geen Frans en liet zijn acteurs alles improviseren. Bruni Tedeschi speelde een jaar eerder een vergelijkbare rol in François Ozons 5x2, een laagdrempeligere film met vergelijkbare thematiek.

Un amour à taire

2005 | Drama

Frankrijk 2005. Drama van Christian Faure. Met o.a. Jérémie Renier, Louise Monot, Michel Jonasz en Bruno Todeschini.

Integere mix van soap, holocaustdrama en gay cinema. Parijs, 1942. De joodse Sara vlucht na de moord op haar familie naar vakantievriendje Jean, die haar aan valse papieren helpt. Sara is nog steeds verkikkerd op Jean, maar die heeft een geheime verhouding met de oudere Philippe. De vriendschap die tussen de drie ontstaat, wordt bruut beëindigd als Jean wegens zijn geaardheid wordt afgevoerd naar Dachau. Wegens de thematiek stuitte regisseur Faure bij het maken van de film op nogal wat weerstand; ten slotte filmde hij alles in Bulgarije, met Bulgaarse acteurs in de nazi-rollen.

La petite Jérusalem

2005 | Drama

Frankrijk 2005. Drama van Karin Albou. Met o.a. Fanny Valette, Elsa Zylberstein, Bruno Todeschini, Hédi Tillette de Clermont-Tonerre en Sonia Tahar.

Zussen Laura en Mathilde (Valette en Zylberstein) wonen met hun orthodox-joodse gezinsleden in een krappe woning in de wijk La petite Jérusalem in Parijs. Laura dweept met de leer van vrijdenker Kant terwijl de oudere Mathilde koerst op de Thora. Beide vrouwen worden gedwongen om hun overtuigingen tegen het licht te houden als de vrijgevochten Laura verliefd wordt op moslim Djamel en de orthodoxe Mathilde ontdekt dat haar man Ariel (Todeschini) vreemdgaat. Deels autobiografische film van Karin Albou (1968) die onder gelijke omstandigheden opgroeide. Winnaar van een scriptprijs in Cannes en uitgeroepen tot Beste Debuut door de verenigde Franse filmpers.

Gentille

2005 | Drama, Komedie, Romantiek

Frankrijk 2005. Drama van Sophie Fillières. Met o.a. Emmanuelle Devos, Lambert Wilson, Bruno Todeschini, Michael Lonsdale en Bulle Ogier.

Anesthesiste Fontaine heeft het maar moeilijk met mannen. Een patiënt is verliefd op haar, ze beschuldigt een man op straat er verontwaardigd van haar te volgen (om hem vervolgens voor een drankje uit te nodigen) en ondertussen laat haar geliefde herhaaldelijk weten nou eens te willen trouwen. Met lichte tred en ironie volgt scenariste-regisseuse Fillières in de straten van Parijs de romantische perikelen van een jonge vrouw die enigszins op drift is geraakt. Gentille ('braaf meisje') is even grillig en licht absurdistisch als de liefde zelf. Devos speelde eerder de dove secretaresse in Sur mes lèvres.

Quand la mer se retire

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Laurent Heynemann. Met o.a. Cécile Cassel, Bruno Todeschini, Raphaël Personnaz en Cristiana Réali.

Zestien jaar na de invasie op het strand van Normandië keert Abel in 1960 terug naar de plek waar hij slag heeft geleverd. Met de vrouw van zijn beste vriend die destijds is omgekomen. Terwijl Abel worstelt met herinneringen ontstaat er tussen de twee iets wat ze al die jaren hebben weten tegen te houden. Nederlands ondertiteld.

Le dernier jour

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Rodolphe Marconi. Met o.a. Bruno Todeschini, Nicole Garcia, Gaspard Ulliel en Mélanie Laurent.

Een student ontmoet in de trein een meisje en neemt haar mee naar zijn familie. De familie neemt aan dat het zijn vriendin is. Het meisje trekt echter steeds meer naar een vriend van de jongen toe.

Son frère

2003 | Drama

Frankrijk 2003. Drama van Patrice Chéreau. Met o.a. Bruno Todeschini, Éric Caravaca, Maurice Garrel, Antoinette Moya en Nathalie Boutefeu.

Cineast Chéreau was de hijgstemmen en opgeheven vingers om zijn seksueel expliciete Intimacy zat, en boog zich in Zilveren Beer-winnaar Son frère over twee broers, om te onderstrepen dat zijn thema niet seks maar relaties is. Lichamelijkheid gaat Chéreau opnieuw niet uit de weg. Thomas (Todeschini) heeft een ernstige bloedziekte en ondergaat allerlei onaangename onderzoeken en behandelingen. Thomas intensiveert het contact met zijn broer Luc (Caravaca) en naarmate de ziekte vordert snijden beide mannen hun andere relaties af. Chéreau toont ziekte als iets waarin een mens geen keuze heeft, als iets puur biologisch. En in feite ziet hij relaties vanuit datzelfde standpunt.

OIgas Sommer

2003 | Drama

Duitsland/Frankrijk 2003. Drama van Nina Grosse. Met o.a. Wotan Wilke Möhring, Bruno Todeschini en Clémence Poésy.

De zestienjarige Olga valt op ruige mannen. Op een dag duikt de levensmoede striptekenaar Daniel op in Olga's bestaan en de jonge vrouw weet dat de komende zomer de tijd van haar leven wordt

De soie et de cendre

2003 | Drama

Frankrijk 2003. Drama van Jacques Otmezguine. Met o.a. Steve Suissa, Bruno Todeschini, Chloé Lambert en Dani Levy.

De zestienjarige Olga valt op ruige mannen. Op een dag duikt de levensmoede striptekenaar Daniel op in Olga's bestaan en de jonge vrouw weet dat de komende zomer de tijd van haar leven wordt

Le miroir d'Alice

2002 | Drama

Frankrijk 2002. Drama van Marc Rivière. Met o.a. Suzanne Flon, Bruno Todeschini en Sophie Broustal.

De zestienjarige Olga valt op ruige mannen. Op een dag duikt de levensmoede striptekenaar Daniel op in Olga's bestaan en de jonge vrouw weet dat de komende zomer de tijd van haar leven wordt

L'amour interdit

2002 | Drama

Frankrijk 2002. Drama van Jacques Malaterre. Met o.a. Anne Richard, Aladin Reibel en Bruno Todeschini.

De zestienjarige Olga valt op ruige mannen. Op een dag duikt de levensmoede striptekenaar Daniel op in Olga's bestaan en de jonge vrouw weet dat de komende zomer de tijd van haar leven wordt

Va savoir

2001 | Drama, Komedie, Romantiek

Duitsland/Italië/Frankrijk 2001. Drama van Jacques Rivette. Met o.a. Marianne Basler, Sergio Castellitto, Jeanne Balibar, Bruno Todeschini en Hélène de Fougerolles.

Innemende comedy of manners rond zes personen (een regisseur, een actrice, haar voormalige amant, diens echtgenote, haar minnaar en zijn zus) biedt bitterzoete verwikkelingen en hilarische situaties, gemodelleerd naar Pirandello's 'Zes personages op zoek naar een auteur'. Het literair getinte scenario is een typisch ensemblestuk, dat met de solide rolverdeling heel goed tot zijn recht komt, vooral tegen de achtergrond van het theaterwereldje, waarin de 73-jarige Rivette, die met Va savoir wellicht een van zijn toegankelijkste films heeft gemaakt, zo graag werkt. Tegenover het volledig uitgebalanceerde geheel staat de lange speelduur, voor een modern publiek mogelijk wat teveel van het goede.

Quand on sera grand

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Renaud Cohen. Met o.a. Mathieu Demy, Amira Casar, Maurice Bénichou, Louise Bénazéraf en Marie Payen.

Simon (Demy), begin dertig, schrijft voor een vakblad voor de tabaksindustrie (een gedoemde markt in Europa). Zijn vriendin Christine (El Zein) lijkt niet in verwachting te raken en dat maakt Simon onrustig. Hij wil nakomelingen voor het te laat is. Zijn vrienden Fabrice (Boisselier), Roche (Bonicatto) en L[KA1]ea (Payen) lijken meer geluk te hebben. Simon is gesteld op zijn grootmoeder (B[KA1]en[KA1]ezaref), maar zij raakt de kluts kwijt en sterft, tot Simons grote verdriet. Alleenstaand buurvrouwtje Claire (Casar) is in verwachting, maar is niet blij. Simon begrijpt niet goed waarom; ze zou toch alle redenen moeten hebben om gelukkig te zijn? Zijn joodse vader Isaac (Bénichou) is psychiater, maar ze hebben een relatie die op rivaliteit gebaseerd is. Simon heeft het voordeel van de jeugd. Cohen's eersteling is een Woody Allen-achtige comedy, die Woody allang niet meer maakt, met een Frans sausje. Toch is het vermakelijk en aardig gedaan, mede dankzij de behoorlijke spelprestaties. Het scenario van regisseur Cohen en Eric Veniard is redelijk ondiep, maar er valt soms best te lachen. Liep twee weken in de Franse bioscoop en moest genoegen nemen met minder dan vijftigduizend bezoekers - dat is weinig; zouden de Fransen dan toch massaal anti-semiet zijn? Wij houden het er eerder op dat ze de rolprent niet begrijpen of onderschatten. Het camerawerk is van Pierre Milon.

Le temps perdu

2000 |

België/Frankrijk 2000. Frédéric Roullier-Gall. Met o.a. Bruno Todeschini, Emmanuelle Devos en Jean Yanne.

Simon (Demy), begin dertig, schrijft voor een vakblad voor de tabaksindustrie (een gedoemde markt in Europa). Zijn vriendin Christine (El Zein) lijkt niet in verwachting te raken en dat maakt Simon onrustig. Hij wil nakomelingen voor het te laat is. Zijn vrienden Fabrice (Boisselier), Roche (Bonicatto) en L[KA1]ea (Payen) lijken meer geluk te hebben. Simon is gesteld op zijn grootmoeder (B[KA1]en[KA1]ezaref), maar zij raakt de kluts kwijt en sterft, tot Simons grote verdriet. Alleenstaand buurvrouwtje Claire (Casar) is in verwachting, maar is niet blij. Simon begrijpt niet goed waarom; ze zou toch alle redenen moeten hebben om gelukkig te zijn? Zijn joodse vader Isaac (Bénichou) is psychiater, maar ze hebben een relatie die op rivaliteit gebaseerd is. Simon heeft het voordeel van de jeugd. Cohen's eersteling is een Woody Allen-achtige comedy, die Woody allang niet meer maakt, met een Frans sausje. Toch is het vermakelijk en aardig gedaan, mede dankzij de behoorlijke spelprestaties. Het scenario van regisseur Cohen en Eric Veniard is redelijk ondiep, maar er valt soms best te lachen. Liep twee weken in de Franse bioscoop en moest genoegen nemen met minder dan vijftigduizend bezoekers - dat is weinig; zouden de Fransen dan toch massaal anti-semiet zijn? Wij houden het er eerder op dat ze de rolprent niet begrijpen of onderschatten. Het camerawerk is van Pierre Milon.

Le Libertin

2000 | Komedie, Historische film

Frankrijk 2000. Komedie van Gabriel Aghion. Met o.a. Fanny Ardant, Josiane Balasko, Michel Serrault, Arielle Dombasle en Christian Charmetant.

Ten tijde van de Verlichting in de 18de eeuw, die zich later zou vertakken in de idealen van de Franse Revolutie van 1789, wilde Denis Diderot (Perez) zijn encyclopedie uitbrengen. Toen de Franse koning ervan hoorde, werd hem geadviseerd de publicatie tegen te houden. De geschiedenis heeft ons geleerd dat de censuur niet mogelijk is geweest en het bannen van de uitgave evenmin. Niettemin was het schrijven en de productie een groot avontuur. Diderot werd gesteund door de baron d`Holbach (Lalande) en zijn frivole gemalin (Balasko), die hem en zijn vrouw (L[KA1]epine) en dochter Ang[KA1]elique (Giocante) op hun kasteel onderdak boden en in de ondergrondse kapel een zetterij en drukpersen hadden staan. De Verlichting bracht ook de vrijmoedige seks, waarvan Diderot, de baronesse en Ang[KA1]elique veelvuldig proefden, snoepten en zich uitleefden, terwijl Diderots vrouw kuis en wantrouwig was. Als de kunstenares Madame Therbouche (Ardant) komt om zijn portret te schilderen - ze had Voltaire al gedaan - is Diderot aan haar verkocht en heeft hij de allergrootste moeite om een artikel over het begrip moraal voor de encyclopedie te schrijven. De koning zendt de kardinaal (Serrault) naar het kasteel om te onderzoeken of er soms een illegale drukpers draait, maar de hoge geestelijke wordt bezig gehouden met een niet aflatende stroom van pittige biechten, die hem rode koontjes en oortjes bezorgen. Wie van fraai uitgedoste Franse kostuumkluchten houdt, kan zich vermaken, vooral met de eetpartijen, seks, het gefilosofeer, en nog meer seks. De hoofdrollen zijn uitstekend en Diderot (Perez) is hilarisch als hij in zijn nakie rond het kasteel rent. Balasko en Serrault hebben zich prachtig ingeleefd in hun rollen en geven onvergetelijke nummers weg. Het scenario is van regisseur Aghion, Eric-Emmanuel Schmitt naar het succesvolle toneelstuk Le Libertin van Schmitt uit 1996. Het camerawerk is van Jean- Marie Dreujou. Voor liefhebbers niet te versmaden, alleen de technomuziek van Bruno Coulais is dissonant en zal lang niet naar ieders smaak zijn.

Code Inconnu : Récit incomplet de divers voyages

2000 | Drama

Frankrijk/Duitsland/Roemenië 2000. Drama van Michael Haneke. Met o.a. Luminita Gheorghiu, Ona Lu Yenke, Maimouna Hélène Diarra, Alexandre Hamidi en Crenguta Hariton Stoica.

Door het bericht van actrice Juliette Binoche dat zij graag eens zou werken met de regisseur van films als Benny's Video en Funny Games, kwam de Oostenrijkse Michael Haneke in Parijs terecht. Daar speelt zich dit breed opgezette drama af, waarin verschillende mensen worden gevolgd. Binoche in een mooie rol speelt een aanstormende, ambitieuze actrice, die op straat haar jonge zwager tegen het lijf loopt. Die vernedert een Roemeense bedelaarster en wordt daarop aangesproken door een jonge Senegalees die werkt op een school voor doofstomme kinderen. Het is maar een klein, schijnbaar onbeduidend incident. Toch zal het voor de betrokkenen uiteenlopende gevolgen hebben. Haneke toont, ondanks (of misschien wel dankzij) de verbreding van zijn horizon, andermaal een sombere visie op de moderne, individualistische consumptiemaatschappij waarin intermenselijke communicatie tot mislukken gedoemd lijkt. Het beviel Haneke wel in Frankrijk: hij maakte er ook de (Frans-Oostenrijkse coproducties) La pianiste en Le temps du loup.

Civilisées

1999 | Oorlogsfilm, Drama

Libanon/Frankrijk 1999. Oorlogsfilm van Randa Chahal Sabag en Randa Chahal Sabbag. Met o.a. Jalila Baccar, Tamim Chahal, Myrna Maakaron, Carmen Lebbos en Sotigui Kouyaté.

Een episodisch portret van de Libanese burgeroorlog die rond 1980 woedde. Regisseuse Sabag die ook het scenario schreef, laat ons vooral zien hoe de rijken hun personeel achterlieten, dat bestond uit gastarbeiders uit Sri Lanka, Egypte of de Flippijnen om temidden van het geschiet en gebomdardeer hun villa`s bezet te houden. We zien hoe twee kerels uit verveling een zwerfkat met dynamietstaven omhangen, maar als ze het ontploffingsmechanisme in werking hebben gezet, springt het beest uit aanhankelijkheid op hen af, waarop een van hen zijn handgranaat laat vallen en zo vliegen ze allemaal de lucht in. Dienstmeid Bernadette (Ghosn) is een christen maar valt voor moslim Moustapha (Saad). Mensen die de verschrikkingen van het conflict hebben meegemaakt, vinden dat de film een goed beeld geeft van het dagelijkse leven van de kleine man die tussen de strijdende partijen beklemd raakt. Het camerawerk is van Gale Breidi, Roby Breidi en Ricardo Jacques Gale.

Ceux qui m'aiment prendront le train

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Patrice Chéreau. Met o.a. Jean-Louis Trintignant, Valeria Bruni Tedeschi, Pascal Greggory, Charles Berling en Vincent Perez.

Als Patrice Chéreau de condition humaine fileert, kun je erop wachten: zwarte romantiek, cynisme over intieme relaties, clichés over de herenliefde, ongeremde verering van de zoete dood. In Ceux volgen we een vijftiental treinreizigers die op weg zijn naar Limoges om 'vriend' en schilder Jean-Baptiste te begraven. Tussen de rails blijkt het goed reflecteren over al die onderwerpen die Chéreau na aan het hart liggen. Voor flitsende gebeurtenissen is weinig ruimte, de film speelt zich voor tweederde in de trein af. Schitterende (dubbel)rol van Jean-Louis Trintignant.

Territorio Comanche

1997 | Actiefilm, Oorlogsfilm, Drama

Argentinië/Spanje/Duitsland/Frankrijk 1997. Actiefilm van Gerardo Herrero. Met o.a. Imanol Arias, Cecilia Dopazo, Mirta Zecevic, Gastón Pauls en Natasa Lusetic.

De Spaanse journaliste Laura gaat in Sarajevo op zoek naar spectaculaire oorlogsbeelden voor een reality-show op tv. Als het allemaal tegenvalt, begint de naïeve Laura te twijfelen aan haar kunnen, maar ze geeft niet zomaar op en probeert haar angsten te overwinnen. Daarbij oogst ze gaandeweg steeds meer bewondering, ook van de ervaren verslaggever Mikel. (JvB/VPRO Gids)

Simenon des tropiques

1997 |

Frankrijk 1997. Stephen Whittaker, Alain Tasma, Edouard Niermans, Claire Devers en Agusti Villaronga. Met o.a. Donald Sumpter, Joe Shaw, Élodie Navarre, Manuel de Blas en Hélène de Fougerolles.

De Spaanse journaliste Laura gaat in Sarajevo op zoek naar spectaculaire oorlogsbeelden voor een reality-show op tv. Als het allemaal tegenvalt, begint de naïeve Laura te twijfelen aan haar kunnen, maar ze geeft niet zomaar op en probeert haar angsten te overwinnen. Daarbij oogst ze gaandeweg steeds meer bewondering, ook van de ervaren verslaggever Mikel. (JvB/VPRO Gids)

Oranges amères

1997 | Komedie

Italië/Frankrijk/Spanje 1997. Komedie van Michel Such. Met o.a. Sabrina Ferilli, Clara Bellar, Lilah Dadi, Bruno Todeschini en Raoul Billerey.

De film speelt vlak na de bevrijding van Algerije in 1945 na afloop van WO II. Alice (Ferilli) is net bevallen van een baby, terwijl haar zuster Ang[KA2]ele hard op weg is een amoureuze relatie te ontwikkelen met de jonge bakkerskencht Sa[KA3]id (Dadi). Alice maakt zich er zeer ongerust over. Op de fabriek, waar Angèle werkt, wordt gestaakt en zij doet mee. Ook zet zij haar relatie met Saïd voort, ondanks de alom steeds groter wordende vijandigheid jegens de Algerijnen. Op een bal- champêtre flirt Angèle heel openlijk met Saïd, waarop er een vechtpartij uitbreekt, en het zoontje van Alice gedood wordt. De familie houdt Angèle verantwoordelijk voor het noodlottige voorval en verstoot haar, waarop Angèle diep in de put raakt en wanhopig naar steun zoekt. De haat is zo sterk dat Angèle met Saïd Algerije verlaat en naar Frankrijk gaat. Schrijver-regisseur Such heeft in zijn speelfilmdebuut het zwaartepunt laten vallen op de verdraagzaamheid. Helaas is deze goed bedoelde boodschap te veel van het goede geworden binnen het kader van de weinig verheffende fotografie van Michel Cenet. Het personage van Angèle verzet zich te plichtmatig tegen de vooroordelen en het lijkt net alsof zij zo uit een fotoromannetje is gekomen, terwijl het romantische stel, waarom het gaat, ongeloofwaardig is. De film is een flinke zedenpreek, die af en toe hartverwarmend overkomt.

Marion du Faoüet : Chef de voleurs

1997 | Misdaad, Historische film

Polen/Frankrijk 1997. Misdaad van Michel Favart. Met o.a. Carole Richert, Laurent Malet, Bruno Todeschini, François Mathouret en Vincent Winterhalter.

In 1735 leeft de mooie jonge Marion Tromel (Richert) in miserabele omstandigheden in het Bretonse Le Fao[KA3]uet. Haar vader is overleden en haar broer is een nietsnut, dus is zij de kostwinner voor het gezin, dat ook nog bestaat uit haar moeder en een jonger zusje. Op een dag wordt ze op de markt ten onrechte van diefstal beschuldigd door een handelaar omdat ze niet op zijn avances wil ingaan. Ze wordt geholpen door Henri (Todeschini), een geslepen bedrieger met een gouden hart. Om aan dit ellendige leventje te ontsnappen vormt ze, samen met Henri, een bende struikrovers. Zij eist de leiding op, omringd door Henri en Olivier (Malet), haar jeugdliefde, als haar luitenants. Vijftien jaar lang maken ze Bretagne onveilig. Een luchthartige mengeling van thema's uit TOM JONES en THE WICKED LADY, gebaseerd op een waar gebeurd feit. Marion en haar trawanten werden trouwens in 1750 tot de strop veroordeeld en terechtgesteld. Richert speelt haar moeilijke rol met het nodige brio en in de eindscènes levert ze een sublieme prestatie. Het scenario van Catherine Borgella is wel wat aan de lange kant en de film zou aan impact winnen door er sterk in te knippen. Toch blijft het best de moeite waard. Gefilmd in Bretagne en Polen door Zdzislaw Najda.

Marion Du Faouët, chef des voleurs

1997 |

Frankrijk 1997. Michel Favart. Met o.a. Bruno Todeschini, Laurent Malet en Carole Richert.

In 1735 leeft de mooie jonge Marion Tromel (Richert) in miserabele omstandigheden in het Bretonse Le Fao[KA3]uet. Haar vader is overleden en haar broer is een nietsnut, dus is zij de kostwinner voor het gezin, dat ook nog bestaat uit haar moeder en een jonger zusje. Op een dag wordt ze op de markt ten onrechte van diefstal beschuldigd door een handelaar omdat ze niet op zijn avances wil ingaan. Ze wordt geholpen door Henri (Todeschini), een geslepen bedrieger met een gouden hart. Om aan dit ellendige leventje te ontsnappen vormt ze, samen met Henri, een bende struikrovers. Zij eist de leiding op, omringd door Henri en Olivier (Malet), haar jeugdliefde, als haar luitenants. Vijftien jaar lang maken ze Bretagne onveilig. Een luchthartige mengeling van thema's uit TOM JONES en THE WICKED LADY, gebaseerd op een waar gebeurd feit. Marion en haar trawanten werden trouwens in 1750 tot de strop veroordeeld en terechtgesteld. Richert speelt haar moeilijke rol met het nodige brio en in de eindscènes levert ze een sublieme prestatie. Het scenario van Catherine Borgella is wel wat aan de lange kant en de film zou aan impact winnen door er sterk in te knippen. Toch blijft het best de moeite waard. Gefilmd in Bretagne en Polen door Zdzislaw Najda.

Francorusse

1997 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1997. Komedie van Alexis Miansarow. Met o.a. Marc Citti, Mathilde Seigner, Pierre Lacan, Antoine Chappey en Pierre-Henry Salfati.

VV.

Flammen in Paradies

1997 | Drama, Avonturenfilm

Duitsland/Frankrijk/Zwitserland 1997. Drama van Markus Imhoof. Met o.a. Élodie Bouchez, Laurent Grévill, Bruno Todeschini, Svetlana Shönfeld en Sylvie Testud.

1912. Juliette (Bouchez, in de exportversie heet ze Georgette) verveelt zich, hoewel ze pas getrouwd is met Philipp Braun (Todeschini), de zoon van een rijke fabrikant. Tijdens een zeereis op een lijnboot ontmoet ze een jonge vrouw, Esther (Testud), die in de derde klasse op weg is naar Brits- Voorindi[KA3]e (tegenwoordig India) om zich bij haar toekomstige echtgenoot te voegen, die ze alleen kent van een foto. Hij heet Gustav (Gr[KA1]evill), is predikant en onlangs weduwnaar geworden. Esther aarzelt zeer of ze nog wel wil en Juliette haalt haar over om zich door haar te laten vervangen. Juliette treft Gustav in totale ontreddering aan over zijn taboerelatie met Hosannah (Naïr) en zijn gedrevenheid om de Indiërs zijn geloof op te leggen. Juliette als de onechte Esther maakt de situatie nog erger door vijandige gevoelens op te roepen als Gustav ontdekt dat ze niet bidden kan, en als huwelijksgeschenk een jonge slaaf vrij te kopen, waardoor de Indiërs in opstand komen. Als Philipp en de ware Esther komen opdagen zijn Juliette en Gustav gevlucht, terwijl het dorp veranderd is in een rokende puinhoop. Dit op zijn zachtst gezegd exotische avontuur is verschrikkelijk pretentieus en staat bol van beelden met ondergaande zonnen en passerende kuddes met olifanten. Om bij de kijker de algehele verontwaardiging op te laaien die nu eenmaal bij dit soort dik melodrama voor de thuisbuis hoort, zit er verder het nodige portie anti-kolonialisme in, zodat we geen kwaad geweten zullen overhouden. Het scenario van regisseur Imhoof, Judith Kennel en Jacques Akoti is hoogst onwaarschijnlijk, ondanks alle goede bedoelingen om realistisch te zijn en biografische elementen erin te verweven; bovendien wordt het niet gered door het middelmatige spel van de hoofdrollen. Het camerawerk is van Lukas Strebel.

Maigret

1996 |

Frankrijk 1996. Juraj Herz. Met o.a. Hélène Surgère, Bruno Todeschini, Jean-Claude Frissung en Bruno Cremer.

Een seriemoordenaar waart door Parijs, maar commissaris Maigret en zijn team hebben geen enkel aanknopingspunt. De dader opereert alleen 's nachts in een bepaalde wijk van Parijs, de slachtoffers zijn vrouwen van gelijke leeftijd en uiterlijke verschijning en worden steeds op dezelfde manier omgebracht. Toch zijn er geen getuigen en bestaat er ook geen enkel verband tussen de slachtoffers onderling. Maigret is er wel van overtuigd dat hij met een psychopaat te maken heeft. Op advies van professor Tissot, een psychiater, besluit Maigret een val voor de dader op te zetten. Hij gebruikt de pers om op de trots van de moordenaar in te spelen en stuurt vijftig -op de slachtoffers gelijkende- politieagentes in burger de straat op. Onder hen is ook Marthe, een jonge agente die kort daarvoor werd toegevoegd aan Maigrets team...

Flammen in Paradise

1996 | Drama

Zwitserland/Duitsland/Frankrijk 1996. Drama van Markus Imhoof. Met o.a. Bruno Todeschini, Laurent Grévill en Élodie Bouchez.

Een seriemoordenaar waart door Parijs, maar commissaris Maigret en zijn team hebben geen enkel aanknopingspunt. De dader opereert alleen 's nachts in een bepaalde wijk van Parijs, de slachtoffers zijn vrouwen van gelijke leeftijd en uiterlijke verschijning en worden steeds op dezelfde manier omgebracht. Toch zijn er geen getuigen en bestaat er ook geen enkel verband tussen de slachtoffers onderling. Maigret is er wel van overtuigd dat hij met een psychopaat te maken heeft. Op advies van professor Tissot, een psychiater, besluit Maigret een val voor de dader op te zetten. Hij gebruikt de pers om op de trots van de moordenaar in te spelen en stuurt vijftig -op de slachtoffers gelijkende- politieagentes in burger de straat op. Onder hen is ook Marthe, een jonge agente die kort daarvoor werd toegevoegd aan Maigrets team...

Simenon des tropiques: Le passager clandestin

1995 |

Frankrijk 1995. Agusti Villaronga. Met o.a. Bruno Todeschini, Mercé Pons en Simon Callow.

Een seriemoordenaar waart door Parijs, maar commissaris Maigret en zijn team hebben geen enkel aanknopingspunt. De dader opereert alleen 's nachts in een bepaalde wijk van Parijs, de slachtoffers zijn vrouwen van gelijke leeftijd en uiterlijke verschijning en worden steeds op dezelfde manier omgebracht. Toch zijn er geen getuigen en bestaat er ook geen enkel verband tussen de slachtoffers onderling. Maigret is er wel van overtuigd dat hij met een psychopaat te maken heeft. Op advies van professor Tissot, een psychiater, besluit Maigret een val voor de dader op te zetten. Hij gebruikt de pers om op de trots van de moordenaar in te spelen en stuurt vijftig -op de slachtoffers gelijkende- politieagentes in burger de straat op. Onder hen is ook Marthe, een jonge agente die kort daarvoor werd toegevoegd aan Maigrets team...

Maigret tend un piège

1995 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1995. Misdaad van Juraj Herz. Met o.a. Bruno Cremer, Bruno Todeschini, Hélène Sergère, Laurence Masliah en Pascale Vignal.

Derde verfilming op rij van het gelijknamige boek van Simenon uit 1955, hier met Cremer in de rol van Maigret die het onderzoek leidt naar een seriemoordenaar die al vijf keer toesloeg in het Parijse 20st arrondissement. Maigret besluit een val op te zetten en verzamelt daartoe niet minder dan vijftig (!) vrouwelijke politie-agentes die allen wat lijken op de vijf eerdere slachtoffers. Onder hen valt vooral Marthe (Vignal) op, een jonge stagiaire die net in dienst is in de ploeg van Maigret. Het scenario van Bernard Marie legt de nadruk op het feit dat Maigret geconfronteerd wordt met een bijzonder sluwe psychopaat.

Le passager clandestin

1995 | Thriller, Mysterie, Avonturenfilm, Misdaad

Spanje/Frankrijk 1995. Thriller van Agustín Villaronga. Met o.a. Simon Callow, Marcè Pons, Bruno Todeschini, Rosa Novell en Alexandre Zloto.

Een miljardair die is overleden, heeft zijn fortuin nagelaten aan zijn buitenechtelijke zoon Ren[KA1]e Mar[KA1]echal (Yrondi), die spoorloos blijkt te zijn. Major Owens (Callow) gaat op zoek, in de hoop als Ren[KA1]e`s voogd benoemd te worden zodat hij het vermogen mag beheren. Owens vertrekt van Panama, waar Ren[KA1]e`s moeder werd vermoord, naar Tahiti. Aan boord ontmoet hij Lotte (Pons), de ex-minnares van Ren[KA1]e en de enigszins scheel kijkende Alfred Mougins (Todeschini). Ze hebben alledrie hetzelfde doel: Ren[KA1]e vinden en er beter van worden. Naar de `exotische` roman van Georges Simenon, die hij in Florida aan het papier toevertrouwde na zijn lange reis door Latijns-Amerika (1934-35). Dit verhaal werd in boekvorm uitgegeven in 1947. Eerder al verfilmd onder dezelfde titel van Ralph Habib in 1958 met Martine Carol als Panamees animeermeisje die het geld zal krijgen, een vrij lachwekkende versie waarin de sjoemelaar door een haai wordt verscheurd. Villaronga`s versie is minder sensueel dan LE BLANC [KA2]A LUNETTES (1995) van Edouard Niermans en minder politiek gekleurd dan LE CRIME DE M. STIL (1995) van Claire Devers, twee andere tv-films naar 'Simenon des tropiques'. Villaronga ontweek de ansichtkaartplaatjes van Tahiti; het eerste deel van de film, dat in Panama is gesitueerd, is zelfs een pastiche van de klassieke Amerikaanse cinema van de jaren 1930. Af te dingen valt op Villaronga's versie is het trage, bij Simenon passende, tempo. Het scenario is van André Graill, Pierre Javaux en regisseur Villaronga. Het camerwerk is van Carles Gusi.

La taupe

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Françoise Decaux-Thomelet. Met o.a. Laure Duthilleul, Elizabeth Bourgine, Bruno Todeschini, Jacques Gimond en Muriel Coadou.

Bernard (Todeschini) en In[KA2]es Lagarosse (Duthilleul) zijn de eigenaars van de verliesgevende wijngaard [KL]Les Marronniers[KLE]. Wanneer de naburige wijngaard [KL]Santenac[KLE] wordt opgekocht door de schatrijke weduwe Juliette Pascalet (Bourgine) rijpt in Inès een duivels plan om af te rekenen met hun benarde financiële toestand. Een leuk idee wordt oppervlakkig uitgewerkt met personages die de kijker eigenlijk geen barst interesseren. De acteurs doen hun best, maar kunnen het scenario van Christine Miller, naar de roman van Pierre Luccin, amper leven inblazen. Het duivelse karakter van het trio wordt niet voldoende geëxploiteerd. Fotografie van Guy Famechon.

Jules et Jim

1995 | Komedie, Romantiek, Historische film

Frankrijk/Zwitserland/Spanje 1995. Komedie van Jeanne Labrune. Met o.a. Anouk Grinberg, Charles Berling, Bruno Todeschini, Johan Leysen en Marianne Amy.

Parijs in 1907. Jules (Berling), afkomstig uit centraal Europa en Jim (Todeschini), een jonge Fransman, ontmoeten elkaar en worden onafscheidelijke vrienden. Beiden zijn dol op mooie vrouwen. De ene na de andere verschijnt en verdwijnt uit hun leven, waarbij ze beiden hun ultieme geluk trachten te vinden. Dan is er Claire (Grinberg), de mooiste en vurigste van allemaal, en beide vrienden worden door haar gefascineerd en hopeloos verliefd. Een ondankbare en bijna onmogelijke taak om een nieuwe (en helaas overbodige) versie te maken van de onverwoestbare klassieker van Fran[KA10]cois Truffaut (1961), waarin alles zo goed zat met een perfecte rolverdeling. Deze speciaal voor de tv geproduceerde film is er in elk geval niet in geslaagd en kan maar het best vergeten worden. Het scenario is van regisseur Labrune, die de klassieke roman over een driehoeksverhouding van Henri-Pierre Roché bewerkte. Het camerawerk is van André Néau.

Haut bas fragile

1995 | Musical, Komedie

Frankrijk 1995. Musical van Jacques Rivette. Met o.a. Marianne Denicourt, Nathalie Richard, André Marcon, Bruno Todeschini en Wilfred Benaiche.

Deze musical is veel te lang: bijna drie uur. Het verhaaltje is bijzaak, flutterig en soms moeilijk te volgen. De individuele zang met bij behorende danspasjes niet goed genoeg. Positief zijn de choreografie en het spel van de drie jonge hoofdrollen.

À Cran

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Solange Martin. Met o.a. Clémentine Célarié, Bruno Todeschini, Sotigui Kouyaté, Andrée Damant en Asil Raïs.

Als Clara (C[KA1]elari[KA1]e), moeder van twee kinderen, begin veertig, een taxi neemt naar het vliegveld Orly om haar echtgenoot af te halen, is hij niet onder de passagiers. Clara heeft onmiddellijk het gevoel dat hij haar bedriegt en met een telefoontje naar zijn hotel is ze er gauw achter. Uit het lood geslagen besluit ze iets aan de bar te nemen en vraagt een sportieve jonge kerel, die de koffers van de lopende band haalt, of hij ook wat wil drinken. Hij heet Robert (Todeschini) en blijkt een ex-rugbyspeler te zijn die door een blessure zijn carri[KA2]ere moest opgeven. Wat dan volgt is een nachtelijke zwerftocht door de Parijse voorsteden, die eindigt in een hotelkamer voor een `one-night stand`. Voor het zover is, hebben ze (en wij) allerlei kleurrijke personages (een taxichauffeur, een receptioniste, een priester) ontmoet, waarvan een pompbediende, gespeeld door Kouyate, de opvallendste is, terwijl Clara en Robert geestelijke hoogte- en dieptepunten beleven. Behoorlijk gespeeld door beide hoofdrollen onder de bezielende regie van Martin, die ook het scenario schreef. De film bevat kleine slordigheden, maar dat valt niet zo erg op bij vertoning op de thuisbuis. Het camerawerk is van Antoine Roch, Jean- René Duveau en Nicolas Guicheteau.

Petits arrangements avec les morts

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Pascale Ferran. Met o.a. Didier Sandre, Catherine Ferran, Charles Berling, Sabrina Leurquin en Guillaume Charras.

Drieluik die verhalen aan elkaar verbindt op een strand in Bretagne. Kaleidoscopische film waarvan de bonte puzzelstukjes geleidelijk aan één geheel vormen. Literair scenario en bijbehorend, competent spel van de hoofdrollen. Prachtig camerawerk dat op het filmfestival van Cannes bekroond werd met de gouden camera. Film voor fijnproevers met engelengeduld.

Facteur VIII

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Alain Tasma. Met o.a. Nicole Garcia, Roland Bertin, Bruno Todeschini, Jean-Claude Dauphin en Victor Garrivier.

Parijs 1983. Etienne (Todeschini) is een jonge hemofiliepati[KA3]ent die dank zij het geneesmiddel Facteur VIII een redelijk normaal leven kan leiden. Hij is verloofd met Lise (Schulz), wiens moeder Dr. Martine Bressian (Garcia) werkt in een bloedverdeelcentrum. Daar wordt ontdekt dat enkele stalen van met AIDS besmet bloed door de analyse glipten en bij patiënten terecht kwamen. Zonder nutteloze franjes of ziekelijke sensatie wordt op haast documentaire wijze een waargebeurd drama gereconstrueerd. De acteurs leven zich goed in hun rol in maar Garcia kan moeiteloos de show stelen. Bruno Dega en Stéphane Giusti schreven het goed opgebouwde scenario. Jean-Claude Larrieu stond achter de camera.

Le nombril du monde

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van Ariel Zeitoun. Met o.a. Michel Boujenah, Delphine Forest, Thomas Langmann, Souad Amidou en Natacha Amal.

Speelt in Tunesi[KA3]e in de beginjaren 1930-40, waar Bajou (Boujenah) het ver schopt door hard te werken, en omdat hij goed kan rekenen, en door af en toe een beetje vals te zijn. Tijdens de Duitse bezetting gaat hij samen met zijn neef (Langmann) in het verzet, gedreven door geld en vaderlandsliefde. Hij zet zijn zinnen op Habiba (Forest), de dochter van zijn voormalige baas, Hanin, in een sterke rol, die door hem nu geen cent meer bezit. Onder andere om die reden heeft zij er geen zin in, en ook omdat ze al een vriend heeft. Hij koopt haar vader om, en denkt dat hij nu een gezin kan stichten. Boujenah zet een zelfzuchtige figuur neer, die toch weer sympathiek overkomt. Blijft boeiend ondanks de lengte van de film. Goede kleding die past in die tijd van Edith Vesperini. Scenario van de regisseur Zeitoun.

Julie Lescaut : Trafics

1993 | Actiefilm, Misdaad

Duitsland/Frankrijk/Zwitserland 1993. Actiefilm van Josée Dayan. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Blanchette Brunoy, Alexis Desseaux en Jacques Rosny.

Een chauffeur (Aurignac), die internationale transporten rijdt, wordt vermoord aangetroffen in de cabine van zijn trekker. Alles wijst erop dat het om een afrekening tussen chauffeurs gaat. Lescaut (Genest) en haar medewerkers dringen door tot het besloten wereldje van de truckers en houden een verdachte man aan. Hij heeft echter moeite om zijn onschuld te bewijzen, want hij werkt voor de douane en is op het spoor van een belangrijke goudsmokkel uit Oost-Europa, waarbij het vermoorde slachtoffer was betrokken. Routinematig misdaadverhaal, vaardig geregisseerd, en vlekkeloos gespeeld, maar zal uitsluitend de liefhebbers van een doordeweekse politiefilm behagen. Het scenario is van Alexis Lecaye, de geestelijke vader van Julie Lescaut. Het camerawerk is van Jean-Pierre Aliphat. Aflevering nummer 60 van 68. Stereo.

Sans un cri

1992 | Drama

Frankrijk 1992. Drama van Jeanne Labrune. Met o.a. Rémi Martin, Nicolas Prive, Lio en Bruno Todeschini.

Labrune nam als stille getuige een kind in deze ontroerende film over de communicatieproblemen, die zich langzamerhand meester maken van een klein gezin. De dag waarop Nicolas geboren wordt, besluit de moeder haar echtgenoot, die vrachtwagenchauffeur is, niet meer te vergezellen op zijn ritten. Deze neemt een Duitse herder en wordt steeds jaloerser op zijn kind, tot de gevoelens onomkeerbaar geworden zijn. Wanneer woorden niet meer volstaan, is er sprake van geweld en het evenwicht volkomen zoek. Labrune onderzoekt nauwgezet dit afgesloten wereldje, goed in beeld gebracht door het spel van Lio en Martin, die de kracht van blikken en stiltes aan het uitproberen lijken te zijn. Scenario van de regisseur, camerawerk van André Neau.

La sentinelle

1992 | Thriller

Frankrijk 1992. Thriller van Arnaud Desplechin. Met o.a. Emmanuel Salinger, Thibault de Montalembert, Jean-Louis Richard, Valérie Dréville en Marianne Denicourt.

In het stervensuur van de Koude Oorlog wordt aankomend student forensische pathologie Mathias opgescheept met een gemummificeerd mensenhoofd. Terwijl hij de identiteit van de eigenaar tracht te achterhalen blijken schimmige organisaties geïnteresseerd in Mathias en zijn nieuwe artefact. Bizar thrillerverhaal wordt door debuterend regisseur Desplechin vervormd tot diffuus portret van een solitaire figuur met obsessie voor het verleden. Evenals Bring me the Head of Alfredo Garcia, die andere film met een levenloze kop in de hoofdrol, contra-mainstream, morbide en fascinerend. Bijrol Emmanuelle Devos, César 1993 voor Salinger.

L'enfant en héritage

1992 |

Frankrijk 1992. Josée Dayan. Met o.a. Patrick Bouchitey, Bruno Todeschini en Carole Richert.

In het stervensuur van de Koude Oorlog wordt aankomend student forensische pathologie Mathias opgescheept met een gemummificeerd mensenhoofd. Terwijl hij de identiteit van de eigenaar tracht te achterhalen blijken schimmige organisaties geïnteresseerd in Mathias en zijn nieuwe artefact. Bizar thrillerverhaal wordt door debuterend regisseur Desplechin vervormd tot diffuus portret van een solitaire figuur met obsessie voor het verleden. Evenals Bring me the Head of Alfredo Garcia, die andere film met een levenloze kop in de hoofdrol, contra-mainstream, morbide en fascinerend. Bijrol Emmanuelle Devos, César 1993 voor Salinger.

Outremer

1990 | Komedie

Frankrijk 1990. Komedie van Brigitte Roüan. Met o.a. Brigitte Roüan, Philippe Le Guay, Christian Rullier, Cédric-Emmanuel Kahn en Marianne Basler.

Drie jonge meisjes uit de gegoede burgerij wonen gedurende de jaren 1950-1960 in Algerije. Hun vader houdt veel van hen, ook al is hij streng. Dan duikt de charmante droomprins op, en met hem de bekende opeenvolging van leuke en minder leuke ervaringen. Niet minder dan vier bevriende scenarioschrijvers, overigens eveneens acteurs, hebben deze tamelijk onschuldige en banale film, met uitzondering van enkele tedere scènes, in elkaar geflanst. Een debuutfilm die helaas weinig bijzonders te melden heeft, met een aarzelende regie en acteursbegeleiding.

Ivanov

1990 | Drama

Frankrijk 1990. Drama van Pierre Romans. Met o.a. Didier Sandre, Nada Strancas, Henri Virlojeux, Bruno Todeschini en Thibault de Montalembert.

Een tv-bewerking van het toneelstuk van Anton Tsjechov, een meesterwerk, in een opmerkelijke vertaling van Antoine Vitez, opnieuw bewerkt en aangepast voor televisie door de filmer Romans. Derhalve heeft dit project niets van doen met de gangbare televisieregistraties maar beschikt over een duidelijke taal en een eigen sfeer. Het resultaat is een uitzonderlijke prestatie met acteurs die op perfecte wijze de gekwelde en gemartelde personages van de Russische schrijver gestalte geven.

La juge Beaulieu

-1 |

. Joyce Buñuel. Met o.a. Bruno Todeschini, Jean Benguigui en Isabel Otero.

Een tv-bewerking van het toneelstuk van Anton Tsjechov, een meesterwerk, in een opmerkelijke vertaling van Antoine Vitez, opnieuw bewerkt en aangepast voor televisie door de filmer Romans. Derhalve heeft dit project niets van doen met de gangbare televisieregistraties maar beschikt over een duidelijke taal en een eigen sfeer. Het resultaat is een uitzonderlijke prestatie met acteurs die op perfecte wijze de gekwelde en gemartelde personages van de Russische schrijver gestalte geven.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Bruno Todeschini op televisie komt.

Reageer