Colin Baker

Acteur

Colin Baker is acteur.
Er zijn 6 films gevonden.

Die Harfenspielerin

2000 | Drama

Ierland/Duitsland 2000. Drama van Hansjörg Thurn. Met o.a. Geraldine O'Rawe, Christian Anholt, Stephen McGann, B.J. Hogg en John Kavanagh.

Het saaie en frustrerende leven van de jonge boekhandelaar van het Oostzeeeiland R[KA3]ugen in de voormalige DDR Ferdinand Rupitsch (Anholt) verandert drastisch als hij zijn oog laat vallen op de knappe Ierse harpiste Rebecca (O`Rawe) en hulp krijgt van een onbekende Henrik Pilati (McGann), die als leermeester ervoor zorgt dat hem alles lukt. Als Ferdinand er met Rebecca tussenuit knijpt van Duitsland naar Ierland, blijkt hij een pact met de duivel gesloten te hebben. Pilati laat hem niet meer los en volgt hem overal. Het scenario van regisseur Thurn en Phil O'Shea voor dit moderne fantasietje bevat faustische elementen.

The Waiting Time

1999 | Thriller

Verenigd Koninkrijk 1999. Thriller van Stuart Orme. Met o.a. John Thaw, Zara Turner, Struan Rodger, Hartmut Becker en Colin Baker.

De film begint met een aanslag op de Duitse politicus Dieter Krause (Becker), tijdens diens bezoek aan Engeland, door Tracy Barnes (Turner) van de Britse geheimedienst. Tracy had geen opdracht en verdwijnt achter de tralies, hoewel de geheime dienst naar een motief voor de daad zoekt. Ondertussen heeft zij Joshua Mantle (Thaw), die op een advocatenkantoor werkt, leren kennen. Na haar vrijlating gaat Tracy naar Duitsland en begrijpt de kijker via Mantle, die Tracy achterna is gereisd, dat Tracy's minnaar door de Stasi was vermoord, vóór het vallen van de Muur van Berlijn. Het scenario van Patrick Harbinson is een typische spionagethriller, die - uiteraard - in het tijdperk na de Koude Oorlog speelt, maar een beeld verschaft, dat voldoening schenkt, van de smerige praktijken in het schemerwereldje tussen Oost en West tijdens het conflict. In het slot zit trouwens nog een aardige onverwachte wending. De Engels-Duitse rolverdeling geeft de film een authentiek karakter, maar draait natuurlijk om Turner en Thaw, die vooral bekend is door zijn rol als Inspector Morse en niet stuk kan bij zijn bewonderaars. De tv-film die meestal in twee delen wordt uitgezonden, is méér voer voor genrefans dan een algemene schotel voor liefhebbers van vlotte actie, flinke spanning en prikkelende vleugjes seks. Het camerawerk is van Peter Middleton.

Doctor Who: Adventures In Space And Time

1999 | Documentaire, Sciencefiction, Familiefilm

Verenigd Koninkrijk 1999. Documentaire van Michael Wadding. Met o.a. Jim Acheson, Colin Baker, Tom Baker, Peter Davison en Terrance Dicks.

Op 23 november 1963 werd op BBC de eerste aflevering uitgezonden van een nieuwe SF-reeks DOCTOR WHO, bestemd voor oudere kinderen. Er waren dertien afleveringen gepland. De reeks liep 26 jaar en is nu nog steeds verschrikkelijk populair. Dr. Who is een `Time Lord` die met zijn Tardis, een ruimteschip dat eruit ziet als een politie-telefoonhokje, steeds weer naar de aarde komt om deze te beschermen tegen intergallactische invasies, geholpen door de speciale eenheid UNIT (United Nations Intelligence Taskforce). Dr. Who neemt regelmatig een andere gedaante aan, wat de producenten toeliet om de acteur die de rol speelde na een tijdje te vervangen. De opeenvolgende dokters waren: William Hartnell (1963-1966), Patrick Troughton (1966- 1970), Jon Pertwee (1970-1974), Tom Baker (1974-1981), Peter Davison (1981-1984), Colin Baker (1984-1987), Sylvester McCoy (1987-1989) en tenslotte Paul McGann, die de dokter gestalte gaf in een tv-film uit 1996. Bovendien was Peter Cushing Dr. Who in twee speelfilms, DR. WHO AND THE DALEKS en DALEKS-INVASION EARTH 2150 A.D. midden jaren 1960. De documentaire geeft een overzicht van de monsters uit de reeks (met als populairsten de robotachtige Daleks), de vrouwelijke helpers en de diverse medewerkers. De nog overlevende dokters komen eveneens aan het woord. Voor de liefhebbers een must, voor wie de reeks niet kent een uitstekende introductie. Wadding schreef het scenario en de commentaar werd ingesproken door Peter Jones. Montage is van Ian Wilson. Andy Greenwood en Alan Doyle stonden achter de camera.

A Dance to the Music of Time

1997 | Komedie, Historische film, Drama

Verenigd Koninkrijk 1997. Komedie van Alvin Rakoff en Christopher Morahan. Met o.a. Simon Russell Beale, James Purefoy, Paul Rhys, Jonathan Cake en Claire Skinner.

Tussen 1951 en 1975 publiceerde in Engeland Anthony Powell wat de meest gewaagde literaire onderneming van na WO II wordt genoemd: een roman fleuve van twaalf delen, die de periode 1920- 1970 bestrijkt, een tijd van grote maatschappelijke veranderingen waarbij de aandacht vooral uitgaat naar de mutaties in de sociale bovenlaag. Die twaalf delen zijn met schoenlepel in miniserie van vier delen geperst. De lotgevallen worden verteld van een groot aantal personages (gespeeld door een eerder nooit geziene zo talrijke cast), die opkomen en weer verdwijnen in de coulissen, als in een dansformatie (zie titel) waaruit partners verdwijnen, soms vervangen worden of soms niet en waarvan de bewegingen aandachtig worden gevolgd en becommentarieerd door afstandelijke erudiete verteller Nicholas Jenkins (achtereenvolgens Purefoy en Standing). Hoofdfiguur is Kenneth Widmerpool (Beale), `meer een adjectief dan een persoon`, een komische voor het ongeluk geboren hansworst. Naast hen bestaat het tableau de la troupe uit o.a. tragische Stringham (Rhys), levenslustige Templer (Cake), femme fatale Pamela Flitton (Richardson), invloedrijke Oxford-geleerde Sillery (Bennett), ultieme gastvrouw Lady Molly (Badel), aardse schrijver St.John Clarke (Gielgud), aan lager wal geraakte oom Giles (Fox) en onconventionele zakenman-kunstsponsor Sir Magnus Donners (Pasco). Voor deze luxueuze miniserie waren twee regisseurs nodig, producent Rakoff zelf èn Morahan, om satire van Powell met succes te temmen. Niet te missen voor wie belangstelling heeft voor subtiele onderscheid tussen de klassen, over onuitgesproken en moeilijk in regels te vatten gedragscode van de Engelse upper-class van 1900 tot 1950. Hoofdpersonages zijn boeiend en excentriek getekend in tv-bewerking van Hugh Whitemore. Typische Britse komische visie waarbij de humor demonstreert dat het met de mens altijd hetzelfde is. Achter al de drukte, achter alle plannen van de karakters schuilt een onbeweeglijkheid, een pessimistische visie die op briljante manier tot uitdrukking wordt gebracht.

War and Peace

1972 | Drama

Verenigd Koninkrijk 1972. Drama van John Howard Davies. Met o.a. Morag Hood, Alan Dobie, Anthony Hopkins, Anthony Jacobs en Rupert Davies.

Mini-serie in twintig delen. Een langdradige tv-bewerking van het befaamde boek van Leo Tolstoi. De serie was doodgewoon te lang waardoor er te weinig schot in het verhaal zat. Jack Pulman bewerkte het boek. Al eerder was er in Engeland een tv-film van 150m gemaakt van Tolstoi's roman onder dezelfde titel, toen geregisseerd door Silvio Narizzano. Dat was een heel wat betere verfilming.

Dr Who

1963 | Sciencefiction

Verenigd Koninkrijk 1963. Sciencefiction van Sydney Newman. Met o.a. William Hartnell, Patrick Troughton, Jon Pertwee, Tom Baker en Peter Davison.

Op 23 november 1963, [KA1]e[KA1]en dag na de moord op de Amerikaanse president John F. Kennedy, zond de BBC de eerste aflevering uit van wat de populairste Britse SF-serie aller tijden zou worden: DOCTOR WHO, AN UNEARTLY CHILD, met William Hartnell in de titelrol, een leeftijdsloze reiziger-in-de-tijd- en-in-de-ruimte, ook bekend als de buitenaardse Time Lord. Het is een creatie van de producer Sydney Newman. Via een mengsel van fantasy, avontuur en komedie werd de serie in de jaren zestig zo goed als een verplichte kijkervaring, vooral toen de buitenaardse Daleks hun opwachting maakten in hun peperbus-achtige tuigen (een creatie van de schrijver Terry Nation). Hartnell was tussen 1963 en 1966 Doctor Who in 134 afleveringen. Sommige van de verhalen bevatten een historische knipoog naar de Azteken, de Romeinen of de Kruisvaarders maar het werd al bij de tweede aflevering duidelijk dat de Daleks het meest tot de verbeelding van jong en oud spraken. De genadeloze, robotachtige Cybermen maakten hun opwachting in oktober 1966, in de aflevering THE TENTH PLANET, meteen ook de zwanegang van Hartnell. Tussen 1966 en 1969 volgde Patrick Troughton als Doctor Who Hartnell op voor 119 afleveringen. Hij maakte er een soort cosmische zwerver, een grappig mannetje van, met een Chaplin-eske manier van lopen. Zijn nieuwe monsters waren de Yetis en de Ice Warriors. De speciale effecten verbeterden en werden occasioneel wat akeliger. UNIT, het priv[KA1]eleger van de serie, met de scherpschutterskunst van een kind, verscheen voor het eerst in de aflevering THE INVASION, met Cybermen in de buurt van de Londense St. Paul`s Cathedral. Van 1970 tot 1974 werd Jon Pertwee Doctor Who, zijn pilootaflevering was de eerste die in kleur werd uitgezonden. Pertwee was te zien in 128 afleveringen en kennis kon gemaakt worden met de Who-mobile en de gele old-timer Bessie. Nieuw waren ook de echte wormen (op miniatuursets!) en de creaturen Sontarans en de Daemons. Tom Baker nam tussen 1974 en 1981 het grootst aantal afleveringen als Doctor Who voor zijn rekening: 172, met de robot-hond K-9, de Zygons, de Robots of Death en de Mummies, met verbanden bedekte reusachtige robots. In 1979 ging Doctor Who voor het eerst naar het buitenland. In Parijs werd CITY OF DEATH gedraaid, meteen ook de meest bekeken aflevering (14,5 miljoen Britten) van de reeks. Intussen werd ook de eerste Doctor Who op video uitgebracht: REVENGE OF THE CYBERMEN, met Tom Baker. Van 1982 tot 1984 werd Peter Davison een jongere Doctor Who in 69 afleveringen met de Silurians, die onvoorstelbaar populair werden, net als hun onderwaterneefjes, de Sea Devils. Colin Baker volgde tussen 1984 en 1986 Davison op als Doctor Who in 31 afleveringen. Hij maakte van de Time Lord een arrogant, neerbuigend en onaangenaam iemand. Op de planeet Varos ontmoette hij voor het eerst de boosaardige monsters Mentors. De populariteit van de serie verminderde en tussen 1987 en 1989 trachtte Sylvester McCoy als Doctor Who via 42 aflevceringen nog het tij te doen keren. Maar het hielp niet, ook het blauwhoofdige creatuur Destroyer en de vrolijke robot Kandyman konden niet beletten dat de laatste aflevering (de 695ste), SURVIVAL, in december 1989 werd uitgezonden. Het verhaal werd ingeblikt nog v[KA1]o[KA1]or de beslissing viel met de serie te kappen, officieel wegens gebrek aan fondsen. Profetisch waren Doctor Who`s laatste woorden: `Come on, Ace, we`ve got work to do`. Toch verdween de Doctor sindsdien nooit echt. Zijn oude tv-avonturen werden hits op video, naast computerspelletjes, magazines, tentoonstellingen, Doctor Who-conventies, stripverhalen, een spin-off, K-9 AND COMPANY (1981), geschreven door Terence Dudley, geregisseerd door John Black, met Elisabeth Sladen, een toneelstuk en twee domme speelfilms met telkens Peter Cushing als The Doctor: DR. WHO AND THE DALEKS (1965) en DALEKS: INVASION EARTH 2150 A.D.(1966). Naar aanleiding van de twintigste verjaardag van de serie draaide Peter Moffatt in 1983 DR. WHO: THE FIVE DOCTORS, een mager eerbetoon aan de vijf acteurs die Doctor Who speelden: de in 1975 overleden Hartnell werd vervangen door Richard Hurndall. Steven Spielberg wilde in 1994 in Amerika een nieuwe reeks draaien maar er kwam voorlopig niets van in huis. In 1996 werd met een nieuwe 85 minuten lange tv-film DOCTOR WHO opnieuw geprobeerd de Amerikaanse markt te veroveren.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Colin Baker op televisie komt.

Reageer