Emmanuelle Castro

Editor

Emmanuelle Castro is editor.
Er zijn 12 films gevonden.

La brindille

2011 | Drama

Frankrijk 2011. Drama van Emmanuelle Millet. Met o.a. Christa Theret, Johan Libéreau, Anne Le Ny, Maud Wyler en Nina Meurisse.

'Brindille' betekent twijgje. Precies dat is Sarah, een meisje van twintig met een zonnig hoofd vol toekomstmuziek. Tot ze op een dag flauwvalt in het museum in Marseille waar ze hoopt op een baan. Tot haar ontzetting blijkt ze zes maanden zwanger, te laat voor abortus. Acute ontkenning is Sarahs instinctreactie. Regiedebuut van Millet is een ietwat sombere aangelegenheid. Dynamisch tegenwicht tot het ingetogen spel van talent Theret en de kaal-naturalistische regie ontbreekt. Dat doet aan Millets engagement voor het impopulaire onderwerp dan weer niets af.

Bancs publics (Versailles rive droite)

2009 | Drama, Komedie

Frankrijk 2009. Drama van Bruno Podalydès. Met o.a. Florence Muller, Denis Podalydès, Catherine Deneuve, Olivier Gourmet en Samir Guesmi.

'Homme seul' lezen Lucie en haar collegae op een doek aan de gevel van het tegenoverliggende gebouw. Wie is die 'eenzame man' en is hij te redden? Met dit welhaast ludieke gegeven als aanleiding voert scenarist-regisseur Podalydès, met een aanliggend pleintje en bouwmarkt als decor, een galerij van personages op die in meer of mindere mate met elkaar zijn verbonden. Vermakelijk, sketch-achtig slotdeel van de Trilogie des gares biedt volop levenssnippers, markant-alledaagse types en taalspeelse dialogen. Fantastisch ensemble topspelers uit alle hoeken van de Franse cinema maakt het feestje compleet.

Douches froides

2005 | Drama, Sportfilm

Frankrijk 2005. Drama van Antony Cordier. Met o.a. Johan Libéreau, Pierre Perrier, Salomé Stévenin, Florence Thomassin en Jean-Philippe Écoffey.

De 17-jarige Mickael is makkelijk in de omgang, heeft weinig aanleg tot melancholie en is aanvoerder van een judoteam. Een stabiele jongen, dus. Maar op een dag loopt een oefenpartijtje judo uit op trioseks met zijn vriendin en beste vriend Clément. Dan, te laat, ontdekt Mickael zijn jaloerse kant. Bovendien moet hij negen kilo afvallen voor de volgende judowedstrijd, zijn de examens op komst en kan hij thuis slechts koud douchen. Een open en originele kijk op de valkuilen van volwassenwording, fraaie sportscènes, overtuigende karaktertekeningen en knap acteerwerk, vooral van Libéreau die zonder acteerervaring een indrukwekkende prestatie levert.

Nathalie

2003 | Drama, Erotiek

Frankrijk/Spanje 2003. Drama van Anne Fontaine. Met o.a. Fanny Ardant, Emmanuelle Béart, Gérard Depardieu, Judith Magre en Wladimir Yordanoff.

Gecompliceerd Frans relatiedrama: gyneacologe Catherine (Ardant) vraagt prostituee Marlène (Béart) om tegen betaling contact te leggen met haar vreemdgaande man Bernard (Depardieu). Na afloop moet Marlène - die zich voor deze gelegenheid Nathalie laat noemen - verslag doen van de manier waarop Bernard avances maakt. Het scenario bevat naast de hoer en de bedrogen echtgenote nog enkele andere vrouwen. Maar die staalkaart van vrouwenrollen blijft geconstrueerd en staat een meeslepend verloop in de weg. De verrassend bedoelde ontknoping, die zich snel en gemakkelijk laat raden, helpt ook niet.

Depuis qu'Otar est parti...

2003 | Drama

Frankrijk/België 2003. Drama van Julie Bertucelli. Met o.a. Esther Gorintin, Nino Khomasuridze, Dinara Drukarova en Temur Kalandadze.

Subtiele en boeiende tragikomedie over een stokoude Georgische vrouw, die haar zoon in Parijs komt bezoeken. Maar de zoon, opgeleid als arts, is omgekomen bij een ongeluk. Hij werkte in Frankrijk als illegaal in de bouw en is van een steiger gevallen. De vitaliteit van de 91-jarige Poolse actrice Esther Gorintin met haar ondeugende blik maakt Depuis qu'Otar est parti... lichter van toon dan de plot doet vermoeden. Bertucelli's debuutfilm gaat weliswaar over grote thema's - rijk (het Westen) en arm (Oost-Europa), de teloorgang van tradities en idealen - maar zonder dat echt uit te venten.

L'adversaire

2002 | Drama, Misdaad

Frankrijk/Zwitserland/Spanje 2002. Drama van Nicole Garcia. Met o.a. Daniel Auteuil, Géraldine Pailhas, François Cluzet, Emmanuelle Devos en Bernard Fresson.

Het is een ongelofelijk verhaal. Na zo'n twintig jaar zijn ouders, vrouw en kinderen te hebben voorgelogen besluit een man een einde te maken aan zijn bedrog door... zijn naasten dood te schieten. Actrice-regisseuse Garcia, die een paar jaar eerder een mooie rol creëerde voor Catherine Deneuve in Place Vendôme, betoont zich opnieuw een begaafd acteursregisseur met dit zware, sombere drama. Voor een César genomineerde Auteuil speelt de man met een omineus ingehouden woede die tot niets anders dan ellende kan leiden. Het gelijknamige, op ware gebeurtenissen gebaseerde boek van Emmanuel Carrère werd eerder verfilmd als L'emploi du temps.

Harrison's Flowers

2000 | Actiefilm, Oorlogsfilm, Drama, Romantiek

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2000. Actiefilm van Elie Chouraqui. Met o.a. David Strathairn, Elias Koteas, Adrien Brody, Brendan Gleeson en Alun Armstrong.

Eigenlijk wil oorlogsfotograaf Harrison (Strathairn) thuis bij zijn vrouw Sarah (MacDowell) en zijn kinderen blijven, maar zijn trots dwingt hem, net als een revolverheld in een western, nog eenmaal op pad te gaan. De bestemming is Joegoslavië, waar de burgeroorlog aan de gang is. Wanneer het bericht van de dood van haar man Sarah bereikt, weigert zij het te geloven en gaat ze op zoek naar hem. De camera verhuist mee naar Joegoslavië, dat een hel blijkt waarin verkrachting en kindermoord gewoon zijn. Regisseur Chouraqui orkestreert het slagveld zo intens, dat de romantische queeste triviaal lijkt - maar dat komt ook omdat MacDowell niet de geschikste persoon is voor een dergelijke rol.

Voyages

1999 | Oorlogsfilm

Polen/Frankrijk 1999. Oorlogsfilm van Emmanuel Finkiel. Met o.a. Shulamit Adar, Liliane Rovère, Esther Gorintin, Nathan Cogan en Moscu Alcalay.

Debuterend regisseur Finkiel die ook het scenario schreef, leerde het vak o.a. als assistent-regisseur van Krzysztof Kie[KA1]slowski. Hij heeft een drieluik gemaakt die over overlevenden van de holocaust gaat. Verwacht geen drama in de trant van SCHINDLER`S LIST van Steven Spielberg of LA VITA [KA2]E BELLA van Roberto Benigni of een documentair werk in de trant van SHOAH van Claude Lanzmann of LE CHAGRIN ET LA PITI[KA1]E van Marcel Oph[KA3]uls. Het zijn drie gebeurtenissen, die aan het einde min of meer in elkaar overvloeien. De film begint met een bus die bejaarde joodse toeristen vervoert in Polen op een soort bedevaart met als einddoel een bezoek aan het concentratiekamp Auschwitz. Voordat de bus zijn bestemming bereikt krijgt hij pech en hebben we kennis gemaakt met Rivka (Adar), een vrouw die kibbelt met haar man. Het gaat niet om huwelijksproblemen, maar het is de confrontatie met het verleden die ze moeilijk aankan. Het tweede deel speelt in Parijs, waar Regine (Rovere) opgebeld wordt door een man die uit Litauen afkomstig is en zegt dat hij haar vader is. Regine heeft altijd gedacht dat hij in een kamp om het leven gekomen was, maar na de bevrijding in 1945 is hij vast komen te zitten achter het IJzeren Gordijn, hertrouwd en na de verdwijning van het communisme eindelijk terugegaan naar Parijs. Regine beseft dat vijftig jaar een bijna onoverbrugbare verwijdering heeft veroorzaakt en twijfelt of de voor haar onbekende wel haar vader is. Ze haalt hem evenwel naar binnen. In het laatste deel, dat het sterkste is, zien we Vera (Gorintin), een bejaarde, alleenstaande joodse vrouw, die met haar buren uit Rusland naar Isra[KA3]el is ge[KA3]emigreerd, en in Tel Aviv een nicht zoekt. Die vindt zij tenslotte in een bejaardentehuis. Ze kan natuurlijk niet blijven en verdwaalt in de stad, waar vrijwel niemand jiddisch spreekt. Rivka (uit de eerste episode) ziet haar en haalt haar naar binnen om tot rust te komen. Het kenmerkende van deze film, die bezet is met een lovenswaardige rolverdeling amateurspelers, is het gevoelige drama, dat inzicht geeft in wat er moet omgaan in de hoofden van de mensen die op een of andere manier proberen vrede te sluiten met de holocaust. Het getuigt van groot psychologisch inzicht en is absoluut vrij van vals sentiment of aangezet spel. Het camerawerk is van Hans Meier die in Polen en Frankrijk draaide en Jean-Claude Larrieu die in Israël draaide. Een van de belangrijkere films over het onderwerp. Bekroond met veel prijzen, o.a. de Prix de la Jeunesse op het festival van Cannes.

La bûche

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Danièle Thompson. Met o.a. Sabine Azéma, Emmanuelle Béart, Charlotte Gainsbourg, Françoise Fabian en Claude Rich.

De drie zussen Louba, Sonia en Milla komen elk jaar samen met Kerst. Alle drie hebben ze er andere gedachten over. Louba, de oudste, denkt dan weer aan haar fijne jeugd. Sonia vind Kerst een gelegenheid om een groot perfect feest te organiseren. Milla tenslotte, de jongste, vind het kerstfeest maar niks; toch komt ze ieder jaar weer uit plichtsgevoel ten opzichte van haar familie. De ouders van de drie vrouwen zijn vijfentwintig jaar geleden gescheiden, maar er zijn nog een aantal dingen die uitgesproken moeten worden. De hele familie ontmoet elkaar met Kerst.

Les gens normaux n'ont rien d'exeptionnel

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van Laurence Ferreira Barbosa. Met o.a. Serge Hazanavicius, Claire Laroche, Marc Citti, Valeria Bruni Tedeschi en Melvil Poupaud.

De drie zussen Louba, Sonia en Milla komen elk jaar samen met Kerst. Alle drie hebben ze er andere gedachten over. Louba, de oudste, denkt dan weer aan haar fijne jeugd. Sonia vind Kerst een gelegenheid om een groot perfect feest te organiseren. Milla tenslotte, de jongste, vind het kerstfeest maar niks; toch komt ze ieder jaar weer uit plichtsgevoel ten opzichte van haar familie. De ouders van de drie vrouwen zijn vijfentwintig jaar geleden gescheiden, maar er zijn nog een aantal dingen die uitgesproken moeten worden. De hele familie ontmoet elkaar met Kerst.

Milou en mai

1990 | Komedie, Drama

Frankrijk/Italië 1990. Komedie van Louis Malle. Met o.a. Michel Piccoli, Miou-Miou, Michel Duchaussoy, Bruno Carette en Paulette Dubost.

Louis Malle maakte na een weinig geslaagd uitstapje naar Hollywood een schitterende comeback met Au revoir les enfants. Zijn volgende 'Franse' film, Milou en mai, een eerbetoon aan Jean Renoir, schetst het portret van een oudere verweesde man, tegen de achtergrond van de studentenopstanden in '68. Demonstraties, bezettingen en stakingen ontregelen het land. Malle en zijn makkers van de Nouvelle Vague verklaren op het Filmfestival van Cannes de cinema morsdood. De film zou opnieuw geboren moeten worden. Bijna twintig jaar en - zoals gezegd - een Amerikaans avontuur later blikt de regisseur terug op die tijd in Milou en Mai.

Au revoir les enfants

1987 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk/Duitsland 1987. Oorlogsfilm van Louis Malle. Met o.a. Gaspard Manesse, Raphael Fejtö, Francine Racette, Philippe Morier-Genoud en Stanislas Carré de Malberg.

Ontroerende film van Malle, die er in Venetië de Gouden Leeuw mee wegsleepte. Malle blikt terug op zijn jeugd, tijdens de laatste oorlogswinter ging hij naar een katholieke jongensschool. Daar raakte hij hevig geïntrigeerd door een joodse klasgenoot. ‘Hij was anders, geheimzinnig. Ik leerde hem kennen en ging van hem houden. Op een morgen stortte onze kleine wereld ineen.’ Malle’s meesterschap toont zich opnieuw door het subtiele samenspel van gebaren, blikken en veelzeggende stiltes. Met de eufemistische titel worden de verschrikkingen van oorlog en bezetting in één zinnetje samengebald.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Emmanuelle Castro op televisie komt.

Reageer