Norbert Daverio is acteur.
Er zijn 9 films gevonden.

Le refuge : Vieux gamin

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Claude Ginberg. Met o.a. Maxime Leroux, Marie-Dominique Dessez, Dora Doll, Mathilde Lettry en Marie-Charlotte Dutot.

Door met haar fiets te botsen op een ziek schaap komt de jonge Adeline (Lettry) zwaar ten val. Veearts Paul (Leroux), die ter hulp geroepen wordt, stuurt V[KA1]eronique (Dessez) met het meisje naar het hospitaal, terwijl hij het schaap onderzoekt. Het enige dat Adeline aan het ongeval overhoudt is een buil, maar Paul stelt bij het schaap een besmettelijke vorm van t.b.c. vast. Hij neemt onmiddellijk de nodige maatregelen. Ondertussen maakt Adeline in het hospitaal kennis met Elsa (Dutot), een leeftijdsgenote die aan leukemie lijdt. Paul ontfermt zich over een oude ezel die door de ziekte ondermijnd wordt. Op uitnodiging van V[KA1]eronique komt Elsa enkele dagen doorbrengen in Henriette`s (Doll) huis om op krachten te komen. Ze verzorgt de ezel en diens naderende dood helpt haar om haar eigen ziekte te aanvaarden. Een gevoelig portret van de vriendschap tussen een ziek meisje en een stervend dier. De kaap van de gemakkelijke sentimentaliteit werd met succes omzeild, zodat je een aangrijpend verhaal krijgt dat tot op het einde blijft boeien. De kijker wordt volledig ingepalmd door de twee meisjes. Intelligent scenario van Françoise Pasquini en Jean-Paul Demure. Fotografie is van Paul Bonis.

Le camion

1999 | Misdaad

Frankrijk 1999. Misdaad van Dominique Tabuteau. Met o.a. Christophe Malavoy, Charlotte Kady, Leslie Malton, Gérard Sergue en Léa François.

Paul Morand (Malavoy), die voor bankoverval vijf jaar moest brommen, komt vrij en kan via vriend aan de slag als vrachtwagenchauffeur. Voor humanitaire missie moet hij samen met een non, Soeur C[KA1]ecile (Kady), lading bloed naar Bulgarije rijden. Non en trucker schieten nauwelijks met elkaar op. Hij maakt ommetje naar Marseille om er zijn dochter en ex-vrouw op te zoeken, hij wil de vrachtwagen aan een maffioso verkopen en ander fraais. Non van haar kant loopt over van altruïstische gevoelens en devotie maar lijdt - zoals dat heet in melodramatische pulpverhalen - onder een 'zwaar geheim'. Twee hoofdpersonages behoren excessief tot soort prototype van te veel déjà vu-films, wat kijkvreugde niet volledig maakt.

Jean-Baptiste, homme de cœur : La montagne Noire

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Jean-Pierre Vergne. Met o.a. Joël Cantona, Ginette Garcin, Patrick Préjean, Nicky Marbot en Sylvie Ferro.

Ooit was Jean-Baptiste Ibanez (Cantona) een van de grote nationale rugby-spelers. Nu is deze zoon van Spaanse arbeiders de coach van de rugbyploeg van Pardhaillan. Op vier jaar tijd heeft hij zich onmisbaar gemaakt en werd hij de vriend van groot en klein. Hij staat altijd klaar als hij iemand kan helpen. Zijn vriend Nougaret (Marbot) is altijd al een impulsieve, meedogenloze speler geweest. Hierdoor heeft hij menige tegenstander uitgeschakeld. Maar de jongste tijd lijkt het alsof Nougaret zijn agressie op het veld niet meer onder controle kan houden. Jean-Baptiste is ervan overtuigd dat hiervoor een reden moet zijn en zal niet rusten alvorens hij deze gevonden heeft. De vraag laat zich stellen of de kijker die reden ooit te weten zal komen, want het is weinig waarschijnlijk dat hij of zij langer dan een half uur naar deze babbel-onzin zal blijven kijken. Derderangstheater van talentloze amateurs is nog boeiender dan deze would-be sentimentele film over een man met een groot hart. Alain Quercy en Louis Grospierre pleegden het scenario. Fotografie is van Gilles Arnaud.

Ça commence à bien faire !

1998 | Komedie

België/Frankrijk 1998. Komedie van Patrick Volson. Met o.a. Marie Pacôme, Julien Guiomar, Patrick Fierry, Zinedine Soualem en Pascal Elso.

Journalist Antoine (Fr. Pac[KA4]ome) moet op reportage naar Siberi[KA3]e, maar alvorens te vertrekken laat hij nog vlug twee foto`s ontwikkelen in het labo. De ene is van de lottowinnares, bestemd voor de eerste pagina van de krant, de andere van zijn tante Janine (M. Pacôme), de charmante uitbaatster van een gezellig café. Hoe kan het anders: er gebeurt een vergissing en de foto van Janine prijkt in de krant als winnares. Stamgasten en nieuwsgierigen zakken af naar het café en niemand gelooft haar als ze beweert helemaal niets gewonnen te hebben. Tot overmaat van ramp wordt haar neefje, een baby, gekidnapt. De ontvoerder eist de helft van de lottopot als losgeld. Voorspelbare boulevard-komedie vol flauwe grappen. De aanwezigheid van moeder en zoon Pacôme kan weinig verhelpen aan het fiasco dat de film geworden is. In plaats van te lachen gaat de kijker zich oneindig vervelen en dat is dodelijk voor een komedie. Joël Houssin en Caroline de Kergariou zijn verantwoordelijk voor het misbaksel van een scenario. Dominique Brabant stond achter de camera.

La nuit des Hulottes

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Michaëla Watteaux. Met o.a. Julien Guiomar, Elizabeth Bourgine, Magali Noël, Antoine Du Merle en Jean Nehr.

Meubelmaker Cyprien (Guiomar) is van plan om van zijn oude dag te genieten. Ook al beseft hij dat de wijn, de tabak en zijn zalig nietsdoen zijn gezondheid kunnen schaden, toch is hij vast van plan zich er volledig aan over te geven, zeker na de dood van zijn echtgenote. Samen met de tienjarige Olivier (Du Merle) bouwt hij in zijn atelier een zweefvliegtuig. Zijn geluk kan niet meer op wanneer Rainette (No[KA3]el), zijn jeugdliefde, terug in de buurt komt wonen. Maar zijn zoon Laurent (Marchasson) en dochter Marthe (Bourgine) die nooit zijn liefde hebben gekend, hij was te trots om te zeggen dat hij van hen hield, zijn vastbesloten hem 'voor zijn bestwil' in een rusthuis te plaatsen. Het aangrijpende portret van een oude man die, door nooit emotie te tonen, moet vechten voor zijn vrijheid. Guiomar zet een knappe prestatie neer die voldoende motivatie moet zijn om de film te bekijken. De film is tevens een warm pleidooi om mensen in de herfst van hun leven niet als 'minderwaardig' te beschouwen. Catherine Moinot en Watteaux baseerden het scenario op de roman van Gilbert Bordes. Fotografie is van Mario Barroso.

Docteur Sylvestre : Ecorchée vive

1998 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 1998. Drama van Didier Grousset. Met o.a. Jérôme Anger, Maria Pacôme, Catherine Wilkening, Jean-Pierre Germain en Selma El Mouissi.

Dr. Pierre Sylvestre (Anger) wordt dringend opgeroepen voor een ongeval met de achtjarige Lola Merlin (El Mouissi), die een pan kokend water over haar benen heeft gekregen. Pierre stelt onmiddellijk vast dat het meisje duidelijk zichzelf heeft verwond. Een stille hulpkreet van een kind van gescheiden ouders. Haar moeder, Alice (Wilkening), heeft het te druk met haar beroepsbezigheden en de vader, Fred (Germain) bemoeit zich slechts sporadisch met zijn dochter. Pierre staat voor een haast onmogelijke opdracht om hier iets aan te veranderen. Een verhaaltje dat niet zou misstaan in de stroperige reeks L'INSTIT, die gelijktijdig liep, met dat verschil dat deze variante meer gemotiveerd is en minder inspeelt op de goedkope emoties van de kijker. Alhoewel, de kleine El Mouissi werkt erg ontroerend en je moet al erg gehard zijn om geen medelijden met dit meisje te voelen. Heel wat kinderen groeien op onder dezelfde omstandigheden en ook al grijpen ze niet allen naar deze drastische maatregelen, hun gevoelens zullen toch wel hetzelfde zijn als die van Lola. Yann Le Nivet schreef het scenario. Fotografie is van Gérard Vigneron.

Titane

1997 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1997. Komedie van Daniel Moosman en Daniel Moosmann. Met o.a. Valérie Mairesse, Ismaïla Meite, Stéphane Bault, Sébastien Chaudoul en César Choisi.

Na het huwelijk van zijn zus gaat de tien-jarige zwarte Titane (Meite) mee op huwelijksreis. Zijn kersverse zwager is hier niet erg gelukkig mee en de jongen werkt zodanig op zijn zenuwen dat hij hem op een bepaald moment, op de autostrade, uit de auto zet. Titane zwerft over de straten tot hij opgepikt wordt door de joviale prostitu[KA1]ee Zita (Mairesse). Deze is aanvankelijk niet erg opgezet met de vrijpostigheid en de grote mond van Titane. Hij trekt bij haar in op het platteland. Stilaan maar zeker worden beiden beste maatjes en hun ontmoeting wordt een keerpunt in hun leven. Ondertussen is Titane's zus op zoek naar haar broertje. Voorspelbare tragi-komedie die van de oppervlakkigheid gered wordt door het schitterend spel van Mairesse en de kleine Meite. Een hevigere botsing van verschillende culturen is niet denkbaar. Spijtig van het magere scenario van Nadine Lermite. Achter de camera nam Hughes De Haeck plaats.

Printemps, automne

1995 | Romantiek, Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1995. Romantiek van Patrick Volson. Met o.a. Micheline Presle, Claude Piéplu, Sonja Codhant, Guillaume Canet en Agathe Chouchan.

De negentien-jarige Canet is bepaald geen sympathieke jongeman. Hij schaamt zich voor zijn ouders en heeft er een hekel aan met hen naar de camping te gaan. Hij wint een droomreis op een luxe-cruiser. Eindelijk een stapje dichterbij de jet-set waar hij zo van droomt. Minder leuk is dat hij gekoppeld wordt aan de opdringerige kassière Codhant. Voor de liefhebbers van lege, nietszeggende liefdesverhaaltjes, verteld met een lach en een traan, zal deze film ongetwijfeld een hoogtepunt zijn. Voor alle andere filmliefhebbers is het verveling geblazen. Zelfs veteranen als Presle en Pieplu zijn verloren in dit dunne scenario van David Pharao, dat heel luxueus in beeld gebracht werd door Jacques Boumendil. Formaat 16/9.

Soleil d'automne

1992 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 1992. Drama van Jacques Ertaud. Met o.a. Philippe Rouleau, Anny Romand, Faye Anastasia, Roger Souza en Elise Caron.

Na tien jaar samengewoond te hebben besluiten Bernard en Michel eindelijk te trouwen. Michel leeft al jaren in onenigheid met haar vader Rouleau, die hun dochtertje Anastasia nog nooit gezien heeft. Tijdens de huwelijksreis slaat het noodlot toe. De pasgehuwden komen om bij een auto-ongeval. Rouleau wil uiteindelijk toch de begrafenis van zijn dochter bijwonen. Hier wordt hij voor de eerste maal geconfronteerd met zijn kleindochter, die hem koel ontvangt. Aangrijpend gezinsdrama dat niet vervalt in overdreven sentimenteel gedoe. Zeer gevoelig vertolkt door Rouleau en de jonge Anastasia die het langzaam naar elkaar toegroeien, prachtig uitbeelden. Het scenario is van Ertaud en Didier Cohen, gebaseerd op een verhaal van Christian Signol. Mooie beelden van Charlie Gaëta.