Aïssa Djabri

1952 Producer

Aïssa Djabri (1952) is producer.
Er zijn 15 films gevonden.

Tout ce qui brille

2010 | Komedie

Frankrijk 2010. Komedie van Géraldine Nakache en Hervé Mimran. Met o.a. Leïla Bekhti, Virginie Ledoyen en Simon Buret.

'Tout ce qui brille n'est pas or': 'Het is niet alles goud wat er blinkt.' Dat ontdekken ook hartsvriendinnen Lila en Ely in deze levendige milieuschets met hoge opvrolijkfactor. Door toeval, en met een pietsie list en bedrog, belandt het tweetal twintigers uit de Parijse voorstad Puteaux tussen de jeunesse dorée van de Seinestad. Dat heeft consequenties. Met brille hernemen Bekhti en Nakache hun schalkse personages uit de korte succesfilm met dezelfde titel. Hun cover van Véronique Sansons 'Chanson sur ma drôle de vie' uit 1972 werd eveneens een hit. Bijrol van rascomédienne Audrey Lamy.

Ni pour, ni contre (bien au contraire)

2003 | Film noir, Misdaad, Drama

Frankrijk 2003. Film noir van Cédric Klapisch. Met o.a. Marie Gillain, Vincent Elbaz, Simon Abkarian, Dimitri Storoge en Zinedine Soualem.

Waalse twintiger Marie Gillain (het dochtertje in Mon père, ce héros, 1991) oogt levensecht als opportunist Caty, een jonge cameravrouw die zich inlaat met een bende overvallers om hun duistere werk op film vast te leggen. Caty probeert afstand te bewaren van haar subject maar het snelle geld en de dito mannen (glansrol van met name Elbaz als bendeleider) blijken uiterst verleidelijk. Gearriveerd cineast Klapisch (Chacun cherche son chat, Un air de famile) fabriceerde een vlotte psychologische film noir waarin bruut geweld en donkere humor elkaar soepel overlappen. Gefilmd op locatie in Parijs, Cannes en Miami.

La vérité si je mens! 2

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Thomas Gilou. Met o.a. Richard Anconina, José Garcia, Bruno Solo, Aure Atika en Gilbert Melki.

Gezworen kameraden Eddie, Dov en Yvan zijn textielentrepreneurs in Sentier, roemruchte confectiewijk in het tweede arrondissement van Parijs. Nadat ze serieus zijn geflest moet er snel een lucratief businessplan komen, maar ze krijgen door fielterige winkelketeninkoper Vierhouten (krokante rol van veteraan Daniel Prévost) opnieuw met bedrog te maken. Ondertussen werkt zich schlemiel Serge (ster José Garcia) in de witwas- en liefdesnesten. Kortom: komische verwikkelingen te over in dit dialoogtechnisch razendsnelle, kleurrijk-volkse, onvermoeibaar optimistische vervolg op het eerste kassucces. 7.7 miljoen Franse bioscoopbezoekers, oftewel drie miljoen meer dan deel een.

Toreros

2000 | Drama, Actiefilm

Frankrijk/Spanje 2000. Drama van Eric Barbier. Met o.a. Olivier Martinez, Claude Brasseur, Sergi López, Maribel Verdú en Olivier Gourmet.

De veel geprezen stierenvechter Manuel (Martinez) was twee jaar geleden door harddrugs in de problemen geraakt en hadden hem twee jaar gevangenis bezorgd. Nu is hij weer een vrij man en vastbesloten op het rechte pad te blijven. Hij neemt een baantje aan in de bouw, maar als hij zijn vader Francisco (Brasseur) weer ziet, een kleine oplichter, is het gelijk hommeles. Francisco zit diep in de problemen en heeft schulden bij de plaatselijke maffia, die niet met zich laat spotten. Voor Manuel, die zijn vader uit de puree wil helpen, zit er niets anders op dan deel te nemen als toreador aan nachtelijke, illegale stierengevechten. Een wrange milieuschildering van een onbekende wereld voor de meeste Europese kijkers behalve die op het Iberische schiereiland en in Z.W.-Frankrijk. Brasseur schittert als onbetrouwbare vader. Het scenario is van regisseur Barbier. Het camerawerk van Thierry Arbogast is heel mooi. Gemaakt met fondsen van omroepen uit Spanje, Frankrijk en België.

Salsa

2000 | Romantiek, Muziek

Frankrijk/Spanje 2000. Romantiek van Joyce Buñuel. Met o.a. Christianne Gout, Vincent Lecœur, Catherine Samie, Michel Aumont en Roland Blanche.

Getalenteerde, klassieke pianist, de 24-jarige R[KA1]emi Bonnet (Lec[KL21]ur), uit Toulouse laat op een concours de jury en de zaal inplaats van de romantische klanken van Chopin de ritmische muziek van de latino salsa horen. De jury is ontzet, zijn moeder barst in tranen uit en het publiek verlaat beledigd de zaal. R[KA1]emi pakt zijn koffers en gaat naar Montmartre in Parijs, waar hij wil spelen in de Cubaanse club. Hij krijgt geen kans en zijn vriend Felipe (Vald[KA1]es), die met Fran[KA10]coise (Maillot) hoopt te trouwen, zegt dat hij als niet-Zuidamerikaan geen schijn van kans maakt ooit een deuntje mee te spelen in de vermaarde Sierra Maestra band. Om van hem af te komen stuurt hij hem naar de 75-jarige Barreto (Cobas Puente), een Cubaanse musicus die onder dictator Battista zwaar geleden heeft, en in exil in Frankrijk leeft. Hij verdient de kost met een zaaltje voor Latijns-Amerikaans ballroom-dansen. Tussen het tweetal bloeit een hechte vriendschap op en R[KA1]emi stelt hem voor salsalessen te geven. Barreto`s levensgezellin La Goya (Basnuevo), ooit een gevierde danseres uit het beroemde Tropicana, begroet het idee met de nodige scepsis en meent dat het nooit zal werken. Dan komt Nathalie (Gout) over de vloer en de rest is geschiedenis. Een vederlicht en ongeloofwaardig verhaaltje - het scenario is van regisseuse Buñuel en Jean- Claude Carrière - dat in het kielzog vaart van de opleving van de Cubaanse muziek, die zo meesterlijk georkestreerd werd door Ry Cooder en Wim Wenders met BUENA VISTA SOCIAL CLUB. Vergeet de story en luister naar de muziek, dan beleef je tenminste nog enig plezier aan deze film. Het camerawerk is van Javier Aguirresarobe.

Peut-être

1998 | Sciencefiction, Komedie

Frankrijk 1998. Sciencefiction van Cédric Klapisch. Met o.a. Jean-Paul Belmondo, Romain Duris, Géraldine Pailhas, Julie Depardieu en Emmanuelle Devos.

Portret van de Franse natie, een toekomstige welteverstaan. Tijdens een millenniumfeestje belandt de 25-jarige Arthur (Romain Duris) in het jaar 2070 waar zijn toekomstige familie - waaronder Belmondo als zoon Ako - hem smeekt om hen te verwekken. Een prachtig werk met dito beelden van een Parijs waar de bistrostoeltjes tot de zitting in het zand zakken en alleen de toppen van de hoogste monumenten resteren. Een verkwikkende film, met dito muziek van oa Fat Boy Slim. (VM/VPRO Gids)

Le gone du Chaâba

1998 | Komedie, Drama, Familiefilm

Frankrijk 1998. Komedie van Christophe Ruggia. Met o.a. Bouzid Negnoug, Nabil Ghalem, Galamelah Laggra, Kenza Bouanika en Kherredine Ennasri.

Naar de gelijknamige roman van Azouz Begag. Film en boek gaan over de jeugd van Omar (gone betekent in het Arabisch gosertje of jongetje). Hij is negen jaar en woont met zijn ouders, broers en zusjes in Châba, een afgetrapte sociale wijk in een troosteloze voorstad van Lyon, de tweede stad van Frankrijk. We zijn in de jaren 1960 en we volgen 21 gezinnen, die uit Algerije zijn gekomen. Onder hen bevinden zich zwartwerkers - de oom van Omar heeft een clandestiene slagerij -er zijn lieden, die 't liefst zouden willen terugkeren naar hun vaderland, en een stel dat zich realiseert dat ze de maatschappelijke ladder kunnen bestijgen als ze naar school gaan. De vader van Omar is zo iemand, want hij kan niet lezen en schrijven. Hij wil als eenvoudige arbeider - hij is metselaar -best vooruit komen en daarom vindt hij dat zijn zoon moet proberen beter te worden dan al die Fransen om hem heen, zodat hij later niet de kost hoeft te verdienen met zijn blote handen. Je krijgt de indruk dat regisseur Ruggia een globaal scenario heeft geschreven en bij het draaien van de film aardig geïmproviseerd heeft. Zijn speelfilmdebuut is een prachtig stuk sociaal drama. Soms is het grappig, dan weer is het ontroerend en er wordt een spiegel van een brok uit de Franse geschiedenis voorgehouden: de bittere erfenis van de glorieuze jaren 1930 toen een Frans overzees departement als een kolonie werd leeg gezogen. Het beeld dat Ruggia schetst is met grote omzichtigheid gedaan; het is vooral liefdevol. Tegelijkertijd is hij niet uit geweest op voyeurisme als hij alle narigheid van het dagelijkse bestaan laat zien en een generatie uitbeeldt, die tussen twee culturen vermorzeld dreigt te worden. Het camerawerk van Domique Chapuis heeft de decors als het ware leven ingeblazen. Negnoug die Omar speelt, is spontaan, echt en geloofwaardig. De wraak der gerechtigheid!

Le derrière

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Valérie Lemercier. Met o.a. Valérie Lemercier, Claude Rich, Marthe Keller, Dieudonné en Patrick Catalifo.

Provinciaal Frédérique (Lemercier) vertrekt na de dood van haar moeder naar Parijs om haar onbekende vader te vinden. De vader (Rich) blijkt een flamboyante homoseksueel. Om de omgang te vergemakkelijken vermomt ze zich als jongen en doet ze zich voor als Frédéric, de zoon die vader nooit heeft gekend. Actrice Lemercier regisseerde haar eigen scenario en kwam op de proppen met een verfijnde komedie waarin ze de humor van La cage aux folles combineert met de timing van Tati's Monsieur Hulot. Lemercier was bereid de titel van haar scenario (Mamam, j'ai sucé papa) te kuisen omwille van de marketing.

Marion

1997 | Drama, Experimenteel

Frankrijk 1997. Drama van Manuel Poirier. Met o.a. Coralie Tetard, Pierre Berriau, Elisabeth Commelin, Marie-France Pisier en Jean-Luc Bideau.

De tien-jarige Marion (Tetard) is onlangs met haar ouders (Berrieu en Commelin) en haar twee jongere broertjes en oudere zus in een rustig Normandisch dorpje komen wonen. Haar vader, een bouwvakker, is in zijn vrije tijd druk in de weer met het opknappen van hun nieuwe huis. Ze komen in contact met een welgesteld echtpaar uit Parijs (Bideau en Pisier), die zich al geïntegreerd voelen in het dorpsleven. Ze hebben zelf geen kinderen en de vrouw raakt zeer gehecht aan de lieve, vriendelijke Marion en ze wil het meisje steeds vaker om zich heen hebben. Uiteindelijk wil ze haar meenemen naar Parijs om haar betere kansen te geven in het leven. Een poëtisch vertelde tragikomedie over het leven in een dorpsgemeenschap, die natuurlijk overkomt en niet geacteerd lijkt. Het verhaal kabbelt rustig voort en neemt toch regelmatig, haast ongemerkt, standpunten in over tolerantie, racisme en klasseverschil. Knap uitgewerkt scenario van Manuel en Céline Poirier en Jean- François Goyet. Groezelig-realistische fotografie van Nara Keo Kosal.

La vérité si je mens

1997 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1997. Komedie van Thomas Gilou. Met o.a. Richard Anconina, Richard Bohringer, Amira Casar, Vincent Elbaz en Gilbert Melki.

Schooier Eddie (Richard Anconina) wordt in de joodse wijk Sentier in Parijs aangezien voor een joodse man en zijn nieuwe identiteit levert hem een baan op in de textielhandel. De opportunistische Eddie werkt zich snel op in de bonte modewereld terwijl hij koortsachtig werkt aan de vereiste gewoonten en gebruiken die hij nodig heeft om onopgemerkt te blijven. Als hij verliefd wordt op de dochter van de baas (Amira Casar) begint zijn geweten te knagen. Een hit in Frankrijk. In 2001 gevolgd door La vérité si je mens! 2

La femme de plume

1996 | Romantiek

Frankrijk 1996. Romantiek van Chantal Picault. Met o.a. Marianne Basler, Antoine Chappey, Maxime Leroux, Véra Briole en El Kébir.

Na haar pijnlijke breuk met Alain wil radiopresentatrice Rose Cassenti (Basler) een nieuw leven beginnen. Ze geeft haar job op en verlaat Parijs om zich in haar geboortedorp Magagnose te vestigen. Hier neemt ze opnieuw contact op met haar jeugdvriendin Marie (Briole) en de bakker Jean (Leroux), die zelf met huwelijksproblemen te kampen heeft. Rose voelt zich aangetrokken tot haar buurman Romain Marenas (Chappey), een chef-kok uit Parijs die ervan droomt een restaurant te openen in de streek. Marie op haar beurt heeft een vriend in de hoofdstad, maar ze heeft moeilijkheden om met hem te corresponderen. Ze vraagt Rose om voor haar een brief te schrijven. Dit raakt bekend en korte tijd later is Rose brievenschrijfster voor de mensen van het dorp. Een nostalgisch, sentimenteel romantisch drama dat zijn charme vooral haalt uit de blakende zon van het zuiden. Het verhaaltje heeft weinig om het lijf, maar is een geschikt motief om diverse typetjes ten tonele te brengen. Het contrast tussen het leven in de stad en in het dorpje is vanzelfsprekend groot en ook daarvoor hoef je deze film echt niet te zien. Basler is charmant en openhartig, maar dat kan dit scenario van Claire Aziza niet doen opleven, evenmin als de mooie fotografie van Eric Guichard.

Chacun cherche son chat

1996 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1996. Komedie van Cédric Klapisch. Met o.a. Garance Clavel, Zinedine Soualem, Renée Le Calm, Olivier Py en Romain Duris.

Chloé woont met haar zwarte kat Gris-Gris in het 15e arrondissement van Parijs. Als ze op vakantie gaat brengt ze haar kat onder bij Madame Renée, een oudere dame die zes katten heeft en er nog wel eentje bij kan hebben. Als Chloé na een week haar kat weer komt ophalen, is Madame Renée helemaal overstuur: Gris-Gris is verdwenen. Chloé begint aan een speurtocht waarbij ze de hulp krijgt van allerlei buurtbewoners: jonge en oude, zwarte en witte, aardige en onaardige. Chacun cherche son chat is een charmante tragikomedie over het vaak eenzame leven in een Parijse volkswijk, en tegelijkertijd een portret van een meisje op weg naar volwassenheid. (IdH/VPRO Gids)

Raï

1995 | Drama, Komedie

Frankrijk 1995. Drama van Thomas Gilou. Met o.a. Tabatha Cash, Mustapha Benstiti, Faisal Attia, Sany Naceri en Micky El Mazroui.

Deze film van regisseur Gilou is overduidelijk ge[KA3]inpsireerd op LA HAINE van Matthieu Kassovitz. Waar het origineel van Kassovitz (een Europees gehettodrama uit de voorstad), bont en artistiek was, heeft Gilou hetzelfde onderwerp voor een groot publiek willen maken. Het verhaal is een simplistisch drama van een moeder met een slechte zoon Nordine en een goede zoon Djamel uit een woonkazerne in de Parijse voorstad. Nordine is aan de drugs en wordt tenslotte onder de ogen van Djamel door de politie doodgeschoten, waarop de buurt in oproer komt.

Les années lycée 1986 : Attention fragile

1995 | Romantiek, Familiefilm

Frankrijk 1995. Romantiek van Manuel Poirier. Met o.a. Aurélie Berrier, Mathieu Busson, Fanny Esteban, Micha Lescot en Fabien Thomann.

September 1986. Alice (Berrier) en Martin (Busson) groeiden samen op op het platteland. Ze trekken voor hun laatste schooljaar naar het Lyc[KA1]ee Montesquieu in Parijs. De geest van 1968 leeft nog steeds door op dit lyceum. Niet enkel zijn hun leraars overjaarse 68-ers, die weinig gemotiveerd de leerlingen alle mogelijke verwijten naar het hoofd slingeren, maar hun medestudenten trachten hun politiek bewustzijn te doen ontwaken. Alice, die dit alles moeilijk kan verwerken, voelt zich in de steek gelaten door Martin en zoekt steun bij Caroline (Esteban), die de hele klas op sleeptouw neemt. De zware weg naar de volwassenwording wordt hier nog complexer gemaakt door het te mengen met politieke waarden. Jonge mensen zouden voor minder van het dak springen. Dank zij de ongekunstelde acteerstijl van de overwegend jonge acteurs blijft dit jeugdportret boeien tot op het einde. De muzikale soundtrack is gevuld met hits van midden jaren 1980. Manuel en Céline Poirier schreven het scenario samen met Jean-François Goyet. Fotografie is van Nara Keo Kosal.

Le péril jeune

1994 | Drama, Komedie

Frankrijk 1994. Drama van Cédric Klapisch. Met o.a. Romain Duris, Élodie Bouchez, Vincent Elbaz, Nicolas Koretzky en Joachim Lombard.

Ver voordat de nostalgia over de jaren zeventig in alle kakelbonte hevigheid toesloeg, draaide Klapisch (L'Auberge espagnolle, Paris) voor Arte al zijn deels autobiografische film over de periode. Vier jonge kerels herbeleven, wachtend in een ziekenhuis, hun laatste lyceumjaar, 1975. De vijfde kompaan ontbreekt: had hij geen overdosis genomen, zou hij de vader zijn geworden van het kind dat op het punt staat om ter wereld te komen. Klapisch serveert sprankeldialogen, enthousiaste acteurs en een fijne seventiessoundtrack van Pink Floyd tot Maxime Le Forestier. Geen wonder dat de levendig flashbackende vriendschapskroniek alsnog een bioscoopcarrière kreeg en tot cultfilm uitgroeide.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Aïssa Djabri op televisie komt.

Reageer