Philippe Magnan

Acteur

Philippe Magnan is acteur.
Er zijn 23 films gevonden.

La Princesse de Montpensier

2010 |

Frankrijk/Duitsland 2010. Bertrand Tavernier. Met o.a. Christine Brücher, Nathalie Krebs, Olivier Loustau, Philippe Magnan en Lambert Wilson.

Changer la vie, Mitterrand 81-83

2010 | Documentaire

Frankrijk 2010. Documentaire van Serge Moati. Met o.a. Philippe Magnan, Erik Caravaca en Daniel Russo.

Derde gedramatiseerde kroniek van journalisten Serge Moati, Christophe Barbier en Hugues Nancy over politieke ontwikkelingen die zij zelf van nabij meemaakten. In mei 1981 wordt François Mitterrand de linkse president in het rechtse Élysée. Wat aanvankelijk niemand weet, is dat de socialist al aan prostaatkanker lijdt. Hij heeft daarom haast om zijn omvangrijke en revolutionaire verkiezingsprogramma te realiseren. Met grote detailkennis toont deze tv-film hoe een taaie idealist in economisch deprimerende tijden de verroeste Franse samenleving tracht te hervormen. Titel refereert aan oud Parti Socialiste-verkiezingsprogramma en campagnelied.

René Bousquet ou Le grand arrangement

2007 | Oorlogsfilm, Drama, Biografie

Frankrijk 2007. Oorlogsfilm van Laurent Heynemann. Met o.a. Philippe Magnan, Ludmila Mikaël, Daniel Prévost en Macha Méril.

De gedramatiseerde documentaire over bankier René Bousquet, als politiechef van het Vichy-regime medeverantwoordelijk voor de grote jodenrazzia in Parijs op 16-17 juli '42, slaat een nachtzwarte bladzijde op uit de Franse WO II-historie. Technocraat Bousquet (hier vertolkt door veteraan Prévost) leverde korte tijd dodelijk effectieve assistentie aan de nazi's, maar bepleitte zijn leven lang zijn zaak: hij had niet-Franse joden geofferd om Franse te redden, dat was toch een patriottische verzetsdaad? In de film meldt zich na de oorlog een onbekende vrouw (de uiterst elegante theateractrice Mikaël) bij collaborateur Bousquet en beweert hem goed te kennen.

Les gens en maillot de bain ne sont pas (forc[KA1]emant) superficiels

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Eric Assous. Met o.a. Isabelle Gélinas, Serge Hazanavicius, Agnès Soral, Véronique Boulanger en Gad Elmaleh.

Het regiedebuut van Assous, die meer dan tachtig scenario`s schreef, is een plezierige relatiekomedie die speelt tijdens de vakantie op de Antillen op het Frans-Nederlandse eiland Sint Maarten. Assous geeft minzame portretjes van uiteenlopende types, die heel aardig worden ingevuld door de rolverdeling. Zo hoopt secretaresse Laurette (Gelinas) een minnaar te vinden, omdat ze haar eenzame leventje meer dan zat is. Pauline (Boulanger) is lesbisch; haar vriendin Anita (Soral) is zwanger en raakt in alle staten als Pauline`s ex-vriend plotseling opduikt. Philippe (Hazanavicius) is met zijn vrouw en twee kinderen op vakantie, maar trekt bleek weg als hij Camille (Le Berre) ziet, zijn ma[KA4]itresse, die zeer beslist met hem tussen de lakens wil duiken. Als hij het niet doet, zal zij hun relatie onthullen aan zijn vrouw. Jimmy (Elmaleh), die namens het hotel de gasten moet bezighouden, telt zijn veroveringen; Aziz (Kamoun) en Rafik (Belmadi), twee broers, die van hun baas een ticket hebben gekregen om een voor hen vreemde wereld binnen te stappen. Het luchtige scenario van regisseur Assous is niet zo plat als LES BRONZÉS van Patrice Lecomte uit 1978, maar het heeft Assous wel geïnspireerd. Het camerawerk van Gilles Henry geeft je zin om ook zelf met vakantie te gaan. Ook bekend als LES COCOTIERS.

La veuve de Saint-Pierre

2000 | Drama, Historische film, Romantiek

Frankrijk/Canada 2000. Drama van Patrice Leconte. Met o.a. Juliette Binoche, Daniel Auteuil, Emir Kusturica, Michel Duchaussoy en Philippe Magnan.

In een kustplaatsje in het door de Fransen gekoloniseerde Newfoundland wacht rond 1850 een ter dood veroordeelde (Kusturica) in een cel bij een legerkapitein (Auteuil). Diens vrouw (Binoche) zet de gevangene aan het werk gedurende de tijd dat iedereen wacht op de komst van de guillotine, die per schip moet worden aangevoerd. Tegen de tijd dat het ding er is heeft de man zich ontpopt als hardwerkende, loyale burger en ontstaat er een moreel dilemma. Regisseur Leconte onderzoekt complexe zaken als liefde, vergeving, rechtvaardigheid en humanisme en maakt ondertussen mooi gebruik van zijn locaties en van zijn drie prima hoofdrolspelers.

Une pour toutes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Claude Lelouch. Met o.a. Jean-Pierre Marielle, Anne Parillaud, Alessandra Martines, Marianne Denicourt en Alice Evans.

Op nieuwjaarsdag van het jaar 2000 neemt de strijdbare stewardess van een Concorde, Olivia Colbert (Bonamy), het initiatief om een theatertroep te vormen. De première van het stuk vindt plaats tussen Parijs en New York aan boord van de supersonische straalvliegtuig. Dé gelegenheid voor regisseur Lelouch om veteranen en artiesten op te laten draven en in een afgesloten ruimte te filmen. Het resultaat is statisch en de film duurt te lang. Hij was net zo gedoemd als de onfortuinlijke Concordevlucht, die vlakbij het vliegveld van Parijs een half jaar later neerstortte. Door dit ongelukkige incident raakte de supersnel film in de vergetelheid. Het langdradige scenario voor dit onfortuinlijke gebeuren is van regisseur Lelouch, Pierre Leroux en Pierre Uytterhoeven naar een verhaal van Lelouch. Het camerawerk is van Lelouch en Philippe Vene.

Un homme en colère : Mort d'un juge

1999 | Misdaad

Frankrijk 1999. Misdaad van Laurence Katrian. Met o.a. Richard Bohringer, Annie Grégorio, Sylvain Thoirey, Corinne Marchand en Philippe Magnan.

Rechter De Coster (Br[KA1]ecourt) heeft zich sinds mensenheugnis ingezet in een strijd tegen de corruptie. Eigenlijk is dan ook niemand verbaasd wanneer de man op een dag vermoord wordt aangetroffen. Alle sporen wijzen in de richting van diens adoptiefzoon Christian (Nelet), die bovendien nog bekent ook. Onderzoeksrechter Paul Brissac (Bohringer) is er echter intu[KA3]itief van overtuigd dat de jongen onschuldig is. In de loop van zijn onderzoek ontdekt Paul dat Marine (Portal), de dochter van de rechter, een geheime relatie had met Christian en dat De Coster, die dit had opgemerkt, een gewelddadige woordenwisseling hierover had met haar. Conventionele politiefilm met bijzonder weinig verrassende momenten. Je hebt alles al zo dikwijls gezien in andere reeksen. Op de vertolking valt weinig aan te merken, maar scenaristen Robin Barataud, Jean Reynard, Christian François en Natalie Carter hadden beter voor wat originele plotwendingen kunnen zorgen. Achter de camera nam Dominique Brenguier plaats.

Les Acteurs

1999 | Drama

Verenigde Staten 1999. Drama van Bertrand Blier. Met o.a. Pierre Arditi, Josiane Balasko, Jean-Paul Belmondo, François Berléand en Dominique Blanc.

In deze bijna plotloze film die aaneengeregen is met min of meer in elkaar overgaande episoden krijgen een keur van Franse acteurs en actrices de kans zichzelf te spelen, te parodiëren of andere te imiteren in scène's uit bekende of beroemde films. Wie niet op de hoogte is met de Franse cinema, ontgaat veel. Wie denkt dat hij flink wat af te lachen krijgt, wordt teleurgesteld omdat de spelers eindeloos lang over hun vak, hun angsten voor de toekomst en andere zaken praten. Sommige fragmenten duren veel te lang en herhalen zich. Toch moet gesteld worden dat de rolverdeling zijn uiterste best gedaan heeft, waardoor er hele boeiende stukken in de film zitten. Soms staat de fijnzinnige humor op een hoog niveau. Kortom een film voor echte cinefielen met een gedegen kennis van de Franse film. Het scenario is van regisseur Blier. Het camerawerk is van François Catonné. Hoe je het wendt of keert, het resultaat is een originele en verbluffende Blier.

Les grands enfants

1998 | Komedie

Frankrijk/België 1998. Komedie van Denys Granier-Deferre. Met o.a. Caroline Cellier, Christophe Malavoy, Emmanuelle Devos, Pierre-Olivier Mornas en Juliette Poissonnier.

De vijftig-jarige Catherine (Cellier) werkt voor een radiostation. Ze woont al jaren samen met Julien (Malavoy), kaderlid in een voedingsbedrijf. Ze hebben twee kinderen, S[KA1]ebastien (Mornas), een lieve kerel van 25 met weinig zelfvertrouwen en Sophie (Poissonnier), een 22-jarige studente in de psychologie, een meisje met wisselende stemmingen. Alhoewel ze beiden erg gestresseerd zijn door hun werk besluiten ze na 25 jaar eindelijk te trouwen en als bestemming voor hun huwelijksreis kiezen ze Venetië. Maar uitgerekend op dat moment neemt hun leven een onverwachte wending. Ouders van volwassen kinderen hebben het niet steeds onder de markt, zoals duidelijk gemaakt wordt in deze tragi-komische familiekroniek. Geholpen door scenaristen Alain Krief en Joëlle Goron analyseert regisseur Granier-Deferre het leven van een ogenschijnlijk doodgewoon gezin. Onderlinge relaties, ruzies, aangename momenten, alles passeert de revue, maar het duurt erg lang. De acteurs leveren goede prestaties, maar kunnen toch niet steeds een gevoel van verveling bij de kijker verhinderen. Voor de fotografie deed men beroep op Hughes De Haeck. Oorspronkelijk uitgezonden in twee delen.

Les enfants du marais

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Jean Becker. Met o.a. Jacques Villeret, Jacques Gamblin, André Dussollier, Michel Serrault en Isabelle Carré.

Riton (Villeret) en Garris (Gamblin) wonen bij een moerassig meer. Riton heeft drie kinderen uit een gestrand huwelijk. Hij is liever lui dan moe en hij drinkt zijn verdriet graag weg met een glas rode wijn. Garris is een vriendelijke vent die Riton regelmatig op sleeptouw neemt om een grijpstuiver te verdienen met kleine jobs zoals het zoeken van slakken, het vangen van kikkers of het plukken van lelietjes van dale als de eerste mei nadert. Twee maten uit de stad, Amed[KA1]ee (Dussollier) en P[KA1]ep[KA1]e (Serrault), komen regelmatig op bezoek. We krijgen een reeks onsamenhangende fragmenten te zien die met een dun verhaallijntje aan elkaar gelijmd zijn. Becker roept bij de kijker nogal nadrukkelijk het verlangen op naar een tijdperk, dat nooit bestaan heeft. Het lijkt wel een verhaal van een opa die zijn kleinkinderen vertelt over lang vervlogen, betere tijden, terwijl wij dondersgoed weten dat het niet waar is. Het spel valt tegen en uitsluitend Gamblin is geloofwaardig. Villeret beperkt zich tot zijn eeuwige potsenmakerij. Het resultaat is oubollige cinema waarop niemand zit te wachten. Het scenario is van Sébastien Japrisot naar de roman van Georges Montforez. Het camerawerk van Jean-Marie Dreujou bevat mooie natuuropnames. Panavision. Dolby Stereo.

Une chance sur deux

1997 | Komedie, Actiefilm

Frankrijk 1997. Komedie van Patrice Leconte. Met o.a. Jean-Paul Belmondo, Alain Delon, Vanessa Paradis, Eric Defosse en Michel Aumont.

De twintig-jarige Alice (Paradis) heeft haar vader nooit gekend. Verslingerd aan snelle wagens is ze wegens autodiefstal in de gevangenis beland. Een maand voor haar vrijlating sterft haar moeder, die haar een cassette nalaat, waarop ze iets van het geheim onthult over het vaderschap. Twintig jaar geleden was ze verliefd op twee mannen. Toen ze zwanger werd, hield ze het voor hen geheim. Aan Alice nu om uit te zoeken wie haar vader is. Alice gaat naar de Franse Rivi[KA2]era, waar ze L[KA1]eo Brassac (Belmondo) en Julien Vignal (Delon) aantreft. Een van hen moet haar vader zijn. Ze zetten zich snel over hun verbazing heen en voelen zich verantwoordelijke vaders. Als Alice een auto bij een discotheek pikt, blijkt die van de Russische maffia te zijn. Zo krijgen Brassac en Vignal onmiddellijk werk aan de winkel als de Russische gangsters niet niet alleen hun auto terug willen, maar ook een koffer met geld. Zorgeloze amusementsfilm die 28 jaar na BORSALINO Belmondo en Delon nogmaals herenigt. Zoals te verwachten werd het een vlotte, avontuurlijke komedie met een dosis actie, spektakel en tederheid waarbij de twee heilige mastodonten van de Franse film de kans krijgen zichzelf te relativeren. Geen grote filmkunst, maar zeker niet langdradig of vervelend. Leconte schreef het scenario samen met Patrick Dewolf. Vanessa zingt met haar eigen stem in het Russisch en bestuurt zelf de snelle auto's. Voor de fotografie is Steven Poster verantwoordelijk. Dolby Stereo Digital.

Un homme en colère

1997 | Misdaad, Drama

Frankrijk 1997. Misdaad van Dominique Tabuteau. Met o.a. Richard Bohringer, Nathalie Nell, Sylvain Thoirey, François Bourcier en Julien Cafaro.

Paul Brissac (Bohringer) is gerechtelijk journalist bij L`Objectif. Enkele jaren geleden werd hij ten onrechte veroordeeld voor de moord op zijn vrouw. Na vier jaar werd hij van alle blaam gezuiverd en vrijgelaten. Deze ervaring heeft echter diepe wonden nagelaten. In de processen die hij verslaat tracht hij steeds een gerechterlijke dwaling te voorkomen. Bij zijn onderzoek laat hij zich door niemand tegenhouden, zelfs niet door zijn hoofdredactrice Florence (Nell) of zijn zoon Cyril (Thoirey), die nog steeds aan zijn vader twijfelt. Hij mag ook rekenen op de medewerking van commissaris Mitzi Goldberg, die nochtans destijds verantwoordelijk was voor zijn arrestatie. Vergezocht drama over een journalist die overijverig snelle veroordelingen wil verhinderen. Een goedbedoelde aanklacht tegen sommige krantenpraktijken, maar met een scenario dat in zijn voegen kraakt. Het werd geschreven door Mireille Lantéri, Bernard Marié en Sophie Deschamps. Een goede Bohringer, die zich uitstekend verpersoonlijkt met zijn personage, kan de film niet helemaal redden. Stereo.

Le septième ciel

1997 | Komedie, Drama

Frankrijk 1997. Komedie van Benoît Jacquot. Met o.a. Sandrine Kiberlain, Vincent Lindon, François Berléand, Francine Bergé en Pierre Cassignard.

Mathilde is ziek. Ze steelt speelgoed uit winkels. Van tijd tot tijd valt ze flauw. Ze gaat niet meer naar haar werk. Haar echtgenoot Nico kan - of wil - niet zien wat ze hem toont. Hij is een chirurg en dit soort symptomen ontgaan zijn waarneming. Mathilde ontmoet een dokter die haar met hypnose-sessies behandelt. Of is de dokter een fantasie van Mathilde, in het leven geroepen om zichzelf te redden? In tegenstelling tot Jacquots La désenchantée en La fille seule, handelt La septième ciel niet over jonge vrouwen die hun weg in de wereld zoeken, maar over een gesetteld echtpaar. De vorm van de film lijkt in eerste instantie veel conventioneler dan die van zijn voorgangers. Niettemin brengt Jacquot de toeschouwer van zijn stuk door in zijn humane, even subtiele als complexe portret van een huwelijk de machtsbalans tussen de echtelieden te laten wisselen. (RdL/VPRO Gids)

Le refuge : Les moutons d'Anatole

1997 | Drama, Mysterie

Frankrijk 1997. Drama van Alain Schwarzstein. Met o.a. Maxime Leroux, Marie-Dominique Dessez, Dora Doll, Diane Bellego en Philippe Magnan.

In het schilderachtige en rustieke Chom[KA1]erac is op een dag schaapsherder Anatole samen met zijn kudde spoorloos verdwenen. De dorpelingen maken zich weinig zorgen want van de vreemde Anatole kan men zich aan alles verwachten. Na een geval van voedselvergiftiging stelt Paul (Leroux), die zich hier nu gevestigd heeft als dierenarts, een onderzoek in naar de gezondheidstoestand van de runderen in de regio. Vreemd genoeg komt hij hierdoor op het spoor van Anatole. Ondertussen brengt de burgemeester alles in gereedheid om de stichting van het dorp te vieren. Mysterieuze aflevering in deze kwalitatief goede reeks, die ons een blik gunt achter de schermen van de praktijk van een dierenarts op het platteland waar hij moet worstelen met allerlei vooroordelen en conseratieve idealen. Het scenario werd geschreven door Claire Alexandrakis en Christian François. Het camerawerk was in handen van Maurice Giraud.

Le cousin

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Alain Corneau. Met o.a. Patrick Timsit, Alain Chabat, Samuel Le Bihan, Caroline Proust en Christophe Peyroux.

Als gevolg van een ondervraging pleegt een smeris zelfmoord. De leden van zijn team zeggen tegen de vrouwelijke rechter van instructie Lambert (Trintignant) dat zij Nounours (Timsit), de tipgever van de overleden politieman, niet kennen. Diens opvolger G[KA1]erard Delvaux (Chabat) blijft gebruik maken van de diensten van Nounours bij drugszaken ondanks dat zijn baas Francis (Le Bihan) er tegen is. Nounours geeft een tip, waarmee het team van Delvaux scoort zonder dat zij weten wie de bron is. Het blijkt echter dat de gearresteerde leveranciers diplomatieke onschendbaarheid genieten; blijft als schuldige Nounours, en Delvaux wordt overgeplaatst naar een wijkbureautje. Regisseur Corneau kent het genre op zijn duimpje en deze doeltreffende film zit goed in elkaar dankzij het hechte scenario dat hij schreef met Michel Alexandre, die zijn sporen verdiende met L627 uit 1992. De luidruchtige songs van Axelle Red, Khaled, Les Rita Mitsouko en Mano Negra zullen voor sommige kijkers storend werken en bijrollen komen karikaturaal over. Dit wordt echter ruimschoots gecompenseerd door het goede spel van Timsit, dat afwisselend ernstig en dan weer bij het bespottelijke af is. Het camerawerk is van Michel Amathieu.

Julie Lescaut : Question de confiance

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jennifer Lauret.

Commissaris Julie Lescaut (Genest) schiet dolleman neer in warenhuis om te voorkomen dat hij kassierster zou vermoorden. Wanneer het wapen van de wildeman onvindbaar blijkt, komt Julie in de problemen. Ze wordt geschorst en dient een psychiatrisch onderzoek te ondergaan. Commissaris Revel (du Janerand), inspecteur Mah[KA1]e (Sebastian) en psychiater Ducret (Magnan) leiden het onderzoek. Masker van onfeilbaar gewaande Commissaire Lescaut wordt verscheurd in bijzonder geslaagde episode, geschreven door Alexis Lecaye. Verzwakt door onderzoek op haar persoontje gedraagt onze heldin zich bijzonder abnormaal wat plot en suspense tot het einde ten goede komt. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Julie Lescaut : Question de confiance

1997 | Misdaad

Frankrijk/België 1997. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jean-Paul Rouve.

Op het ogenblik dat Julie Lescaut (Genest) samen met haar dochters (Lauret en Serr[KA1]e) boodschappen doet in een supermarkt wordt deze overvallen door een gewapende kerel. De man is onberekenbaar en Julie is verplicht hem neer te schieten. Als haar collega`s ter plaatse zijn blijkt het wapen van de man spoorloos. Tijdens het onderzoek wordt Julie op non-actief geplaatst. Indien het pistool van de overvaller niet gevonden wordt kan Julie geen zelfverdediging inroepen en dat kan haar haar baan en reputatie kosten. Wat later wordt een jonge vrouw vermoord aangetroffen op een parking. Julie`s partners N`Guma (Diouf) en Kaplan (Marx) gaan ervan uit dat het gebruikte wapen wel eens dat van de supermarkt overval kan zijn. Spannende aflevering waarin Julie in nauwe schoentjes komt te zitten. Gelukkig laten haar partners haar niet in de steek. Niet origineel wel boeiend opgebouwd scenario van Julie's geestelijke vader Alexis Lecaye. Achter de camera stond Robert Venturi.

Le choix de la nuit

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Thierry Binisti. Met o.a. François Carron, Sophie Broustal, Julie-Anne Roth, Anne Deleuze en Michel Favory.

Claire en François zijn de ouders van een babytweeling. Eén van de baby's heeft een ongeneeslijke ziekte en met hulp van dr. Jarousse, een familievriend, proberen ze het kind alle mogelijke medische verzorging te geven. Op een ochtend treft François het kind levenloos aan in bed en het blijkt te zijn gestorven aan een overdosis medicijnen

La famille Sapajou

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Elisabeth Rappeneau en Élisabeth Rappeneau. Met o.a. Robin Renucci, Marie Trintignant, Michel Aumont, Barbara Schulz en Fanny Valette.

Er gebeurt altijd wel iets in de uitgebreide familie Sapajou. Er is werkloosheid, ziekte en uitdrijving uit het appartement. Het zit de arme Julien Sapajou (Renucci) niet mee nu hij als werkloze de zorg draagt voor drie kinderen en zijn oude vader (Amont). Bovendien lijdt hij aan een vreemde ziekte die hem bij de minste onregelmatigheid voor vijf uur in een coma doet belanden. En dan is er nog zijn vriendin Marianne (Trintignant) die vreselijk verliefd is, maar ook zonder werk zit. Tot overmaat van ramp wordt hij nu uit zijn huis gezet. Voor Julien is de maat nu vol en hij besluit te reageren. Op zijn eigen manier natuurlijk, niet erg elegant maar bijzonder effectief. Een niet alledaagse familie krijgt het aan de stok met de overheid en met hun buren in een stripachtig avontuur dat vooral steunt op de schitterende vertolking van Renucci. Met een lach en een traan neemt scenarist Alexis Lecaye de verdediging op zich van een familie die ook recht heeft op een beetje geluk. Niet helemaal geslaagd, maar met enkele zeer leuke (en ook ontroerende) momenten. Fotografie is van Jean-Pierre Aliphat. Stereo.

Flairs ennemis

1996 | Thriller, Komedie

Frankrijk 1996. Thriller van Robin Davis. Met o.a. Samuel Labarthe, Nadia Farès, Jean-Pierre Cassel, Yves Lambrecht en Claude Brosset.

Mathias (Labarthe), persfotograaf bij het agentschap `Ellipse`, is vooral succesvol bij zijn vrouwelijke collega`s. Hij heeft echter een groot nadeel: hij heeft een fobie voor honden. Op een dag verschijnt Karen (Far[KA2]es) op zijn kantoor, een bevallige stagiaire, die haar hond meebrengt. Hun eerste ontmoeting is dan ook geen groot succes. Karin zit in het midden van een moeilijke scheiding waarin de ruzie draait om het hoederecht over de hond. Zelfs haar vader, Jean-Charles Cuvelier (Cassel) weet geen raad meer met zijn dochter. Op vraag van een vriend (toevallig de ex van Karin, Philippe (Lambrecht)) moet Mathias op een afgelegen plaats een compromiterende foto nemen van een hooggeplaatst iemand. In plaats van die man verschijnen echter enkele moordenaars die met hun slachtoffer willen afrekenen. Mathias kan de moord verhinderen, maar verliest in de vlucht zijn papieren. Ondermaatse thriller-komedie die spannend noch plezierig is. De acteurs overacteren en de situaties worden met moeite uitgewerkt. Zeer zwak scenario van Jean-Jacques D'Alins, Michel Serf en Robin Davis. Fotografie van Bruno Privat.

Avocat d'office : Marchands de rêves

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Daniel Vigne. Met o.a. Marlène Jobert, Agathe De la Boulaye, Françoise Bette, Marie Ravel en Dolorès Chaplin.

Claire (Jobert) en Adrien Moretti (Verley) hebben de zorg op zich genomen van Agathe (De la Boulaye), terwijl haar moeder in Canada een architectencursus volgt. Het meisje studeert medicijnen in Parijs. Het is niet de eerste maal dat de Moretti's moeten zorgen voor het dochtertje van Claire's zuster. Ditmaal heeft Agathe hen echter meer nodig dan ooit, want haar beste vriendin, Inès, is zojuist omgekomen in een verkeersongeluk. Agathe is ervan overtuigd dat het niet om een ongeval ging. Volgens haar pleegde het meisje zelfmoord en ze verwijt zichzelf het feit dat ze niet merkte dat er iets met haar mis was. Claire onderzoekt de zaak en stoot op een sekte die haast onmerkbaar haar leden recruteert. Jobert slaagt erin om met haar spontane menselijke vertolking een onwaarschijnlijke gebeurtenis logisch te maken. De regie is uiterst zwak en het verhaal weinig opmerkelijk, maar toch kan Jobert de kijker boeien. Odile Barsky schreef het scenario en Elisabeth Prouvost stond achter de camera. Stereo.

La poupée qui tue

1995 | Drama, Thriller

Frankrijk 1995. Drama van Bruno Gentillon en Bruno Gantillion. Met o.a. Marianne Basler, Jean-Claude Adelin, Isabelle Lennartz, Philippe Magnan en Benjamin Ritter.

Basler is een vrouw als zovele anderen. Ze werkt in een coiffeursalon en is alleen verantwoordelijk voor de opvoeding van haar vierjarig dochtertje. Op een dag slaat het drama toe: het meisje sterft. De schuldige is een doodeenvoudige pop van een bekend model. Of beter gezegd een namaak ervan, een moordende namaak. Basler zal niet rusten voordat de schuldigen gevonden zijn, ook al staat de politie machteloos tegenover de kanker van de namaak. Een actueel drama dat elke dag, waar dan ook kan toeslaan: de fabricatie en infiltratie in de winkels van een namaakpop, vervaardigd in dodelijk materiaal. Basler speelt met overtuiging haar veeleisende hoofdrol. Goed uitgewerkt scenario van Gantillon en Françoise Bourdin, naar een verhaal van Jean-Michel Meyrat en een idee van Alain-Michel Blanc. Houshang Baharlou nam plaats achter de camera. Formaat 16/9. Nicam Stereo.

Le parfum d'Yvonne

1994 | Drama, Mysterie, Erotiek

Frankrijk 1994. Drama van Patrice Leconte. Met o.a. Hippolyte Girardot, Jean-Pierre Marielle, Sandra Extercatte, Richard Bohringer en Paul Guers.

Eind jaren vijftig verblijft levensgenieter Victor in een klein hotelletje in een plaatsje aan een meer tussen Frankrijk en Zwitserland. Hij houdt zich schuil, hij wil geen dienst doen in de oorlog in Algerije. Zijn bestaan wordt grondig door elkaar geschud als hij op een dag de mooie Yvonne ontmoet. Maar Yvonne blijkt niet degene te zijn voor wie ze zich uitgeeft. Mysterieuze, sfeervolle en soms nogal blote film ziet er prachtig uit, het spel is prima, maar inhoudelijk is Le parfum d'Yvonne aan de magere kant. Gebaseerd op de roman Villa Triste van Patrick Modiano.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Philippe Magnan op televisie komt.

Reageer