Julie Gayet

Acteur, Producer

Julie Gayet is acteur en producer.
Er zijn 28 films gevonden.

Marion, 13 ans pour toujours

2016 | Drama

Frankrijk 2016. Drama van Bourlem Guerdjou. Met o.a. Julie Gayet, Luàna Bajrami, Fabrizio Rongione en Tatiana Rojo.

Marion is dertien jaar. Ze wordt door schoolgenoten zo ernstig en systematisch getreiterd dat ze een einde aan haar leven maakt. Haar moeder (mooi gespeeld door Gayet) probeert te begrijpen hoe het zo ver heeft kunnen komen. Het tragische, geruchtmakende verhaal van Marion vond in werkelijkheid in 2013 plaats, waarna haar moeder Nora Fraisse een boek schreef. Ze benadrukt daarin hoe wijdverbreid en ingrijpend het fenomeen pesten is. De televisiefilm trok bij de eerste vertoning, gevolgd door discussie over het onderwerp, meer dan vier miljoen kijkers.

Je compte sur vous

2015 | Drama

Frankrijk 2015. Drama van Pascal Elbé. Met o.a. Vincent Elbaz, Julie Gayet, Zabou Breitman, Ludovik Day en Anne Charrier.

Hoogst amusante film over verontrustende goedgelovigheid van verondersteld hoger opgeleiden. Waarin Gilbert Perez (Elbaz) zich bij kaderpersoneel van grote bedrijven en banken telefonisch voordoet als de directeur en aldus miljoenen euro's losweekt in overschrijvingen en zelfs contanten. Beste van de grap: het scenario is gebaseerd op de epische babbeltrucs van gentleman-oplichter Gilbert Chikli. In 2015 werd de prinselijk in Israël residerende charmeur in Frankrijk bij verstek veroordeeld tot zeven jaar cel en een miljoen euro boete. Twee jaar later kreeg hij, in Oekraïne, alsnog de polsmofjes om.

Ça va passer... mais quand?

2014 | Komedie

Frankrijk 2014. Komedie van Stéphane Kappes. Met o.a. Stéphane Freiss, Julie Gayet, Mélusine Mayance, Thomas Jouannet en Marie-Christine Adam.

Natúúrlijk gaat het over. Maar wanneer? Liefhebbende ouders Patrick en Sophie vormen het ideale gezinnetje met zoon Juju en dochter Paola. Totdat het meisje begint te puberen: haar ouders herkennen hun kind bijna niet meer terug. Televisiekomedie rond een gezin in crisis bekijkt de puberteit van de luchtige kant. Verwacht geen grootse inzichten of analyses, eerder kabbelend vermaak rond twee mensen die verbluft toezien hoe zich een wervelstormpje in hun perfecte leven voltrekt. Gayet en Freiss zijn best leuk om naar te kijken.

V comme Vian

2011 | Biografie, Drama

Frankrijk 2011. Biografie van Philippe Le Guay. Met o.a. Laurent Lucas, Julie Gayet en Bernard Le Coq.

Vleiende biografie van Boris Vian (1920-1959), de nestor van het absurdistisch-realisme in de naoorlogse Franse literatuur, met de romans L'écume des jours en J'irai cracher sur vos tombes als vaandeldragers. Behalve schrijver was Vian ook kunstschilder, jazzmusicus, ingenieur, toneelspeler, zanger, journalist, vertaler, criticus, filmacteur, regisseur en grammofoonplatenproducent. Filmmaker Le Guay is erin geslaagd Vians intellectuele razernij ongeforceerd voor het voetlicht te krijgen waarbij Vians bekendste pseudoniem Vernon Sullivan - Vian had bijna veertig schuilnamen - geheel logischerwijs tot leven komt. Trefzeker acteerwerk van Vian-bewonderaar Lucas completeert het kunststuk.

L'art de séduire

2011 | Romantische komedie

Frankrijk 2011. Romantische komedie van Guy Mazarguil. Met o.a. Mathieu Demy, Julie Gayet, Valérie Donzelli, Lionel Abelanski en Élisabeth Vitali.

Vrijgezelle zieleknijper Jean-François krijgt de hartstuiters van patiënte Hélène. Beroepsethisch verantwoord wacht hij netjes tot ze met haar therapie stopt vooraleer het offensief der avances kan beginnen. Om zijn verlegenheid te overwinnen laat Jean-François zich instrueren door Julien, onder behandeling voor een chronisch versierderscomplex. In deze zonnige, zeer Parijse romantische komedie van een weldadige lichtvoetigheid steelt Abelanski de show als de vrouwenfluisteraar Julien. Mazarguil, van wie dit het regiedebuut is, was assistent-regisseur bij Jean-Jacques Beineix' cine-unicum Roselyne et les lions.

Amoureuse

2011 | Thriller

Frankrijk 2011. Thriller van Nicolas Herdt. Met o.a. Julie Gayet, Jean-Hugues Anglade en Jean-Marie Winling.

De van oorsprong Baskische Iona (Gayet), die nu voor een Parijse krant werkt, keert terug naar haar geboortestreek voor een interview met een voormalige politiek activist. De man wordt ter plekke neergeschoten, en Iona raakt vervolgens betrokken bij het politieonderzoek. Of liever: ze raakt verliefd op de rechercheur (Anglade) die bovenop de zaak zit. Voor televisie gemaakte politieke thriller met prima acteurs: Gayet viel op in onder meer Quai d'Orsay, Anglade kennen liefhebbers van klassieker Betty Blue en La Reine Margot.

Clandestin

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Arnaud Bedouet. Met o.a. Yann Ebonge, Julie Gayet en Pascal N'Zonzi.

De achttienjarige Salif komt illegaal naar Parijs om, in opdracht van zijn ouders, z'n oudere broer terug te vinden. Slaagt hij daar niet in, is hij degene die geld moet verdienen om naar huis te sturen. De hachelijke onderneming helpt de Mauretaniër, die weinig notie heeft van de realiteit, snel uit de droom van het immigrantenparadijs Europa. Debuterend scenarist-regisseur Bedouët, van oorsprong acteur, baseerde zich voor dit zoveelste sociaal-realistische tv-drama over het hoofdpijnthema op een ontmoeting die hem op onvermoede plekken bracht. Bijrol van Julie Gayet.

8 fois debout

2009 | Drama

Frankrijk 2009. Drama van Xabi Molia. Met o.a. Julie Gayet, Denis Podalydès, Constance Dollé, Marc Bodnar en Mathieu Busson.

Romanschrijver Molia (Bayonne, 1977) debuteert sterk als scenarist-regisseur met deze gevoelige vertelling over een jonge vrouw die moeite heeft om een zogenaamd 'volwassen' leven te leiden. Ondanks de telkens weer onsuccesvolle sollicitatiegesprekken ('Zeven keer vallen, acht keer opstaan') en dreigende uitzetting uit haar appartement blijft Elsa echter optimistisch. In buurman Mathieu vindt ze gaandeweg een geestverwant: ook hij lijkt niet voor de ademloze strebermaatschappij geschikt. Gayet en Podalydès zijn aandoenlijke buitenbeentjes, de scènes in het bos hebben een zowel poëtische als geestige kwaliteit.

Un baiser s'il vous plaît

2007 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 2007. Komedie van Emmanuel Mouret. Met o.a. Virginie Ledoyen, Emmanuel Mouret, Julie Gayet, Michaël Cohen en Frédérique Bel.

Binnen een raamvertelling over de ontmoeting tussen een man en een vrouw wordt het verhaal verteld van een ander stel: goede vrienden Nicolas (regisseur Mouret) en Judith (Ledoyen). Hij vraagt haar hem te helpen met seksuele blokkades waar hij mee worstelt. Uit vriendschap doet ze dat, maar hebben ze nu een relatie? Schrijver-regisseur Mouret, die een bewonderaar lijkt van Eric Rohmers lichte morele vertellingen maar diens fijnzinnige humor niet evenaart, construeert een nogal krampachtige, flauwe zedenkomedie waarin zijn personages zich weinig geloofwaardig gedragen.

Mon meilleur ami

2006 | Komedie

Frankrijk 2006. Komedie van Patrice Leconte. Met o.a. Daniel Auteuil, Julie Gayet en Dany Boon.

Antiekhandelaar François koopt tegen de wil van zijn zakenpartner Catherine in op een veiling een kostbare vaas die ooit van Achilles is geweest. Deze zou volgens de legende de vaas met tranen toe gevuld te hebben om de dood van zijn vriend Patroklus. Catherine gaat een weddenschap met François aan dat niemand een traan zou laten om hem als hij zou overlijden.

Le Rainbow Warrior

2006 | Drama

Frankrijk 2006. Drama van Pierre Boutron. Met o.a. Pascal Elbé, Julie Gayet en Niels Arestrup.

Antiekhandelaar François koopt tegen de wil van zijn zakenpartner Catherine in op een veiling een kostbare vaas die ooit van Achilles is geweest. Deze zou volgens de legende de vaas met tranen toe gevuld te hebben om de dood van zijn vriend Patroklus. Catherine gaat een weddenschap met François aan dat niemand een traan zou laten om hem als hij zou overlijden.

Clara et moi

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Arnaud Viard. Met o.a. Julien Boisselier, Julie Gayet, Michel Aumont en Sacha Bourdo.

Parijse bistro's, goedlachse vrienden, drukke feestjes en roze champagne: geen wolkje aan de lucht in de liefdevolle dagen van dertiger Antoine en nieuwe vriendin Clara (Boisselier en Gayet). Regisseur/scenarist/producent Arnaud Viard schetst in het eerste half uur van zijn Clara et moi een zoete sprookjesrelatie en sabelt de idylle vervolgens met harde hand neer. Antoine blijkt een onvolwassen egoïst die zich keer op keer vol verbazing in de eigen voeten schiet. Het leven is geen dansfeest, lijkt de boodschap met Clara als Antoine's verdoemde boodschapper. Viard schoot het drama dicht op de ziel en op de huid met enkele muzikale uithalen als adempauze.

La confusion des genres

2000 | Komedie, Erotiek, Romantiek

Frankrijk 2000. Komedie van Ilan Duran Cohen. Met o.a. Pascal Greggory, Nathalie Richard, Vincent Martinez, Alain Bashung en Julie Gayet.

Alain Bauman (Greggory) is advocaat. Hij is tussen de lakens gegleden met zijn collega Laurence Albertini (Richard). Het was gelijk raak: Laurence is in verwachting. Ze wil omwille van het kind trouwen, maar Alain heeft zijn zinnen gezet op Marc (Martinez), zijn cli[KA3]ent, die tot levenslang is veroordeeld voor moord zonder dat Alain veel heeft kunnen uitrichten. Ondertussen verovert Christophe (Thouvenin), het jongere broertje van Laurence, het hart van Alain en trekt bij hem in. Alain bedenkt een list om met Marc te slapen: als Marc het doet (achter de tralies weliswaar) dan zorgt hij voor een bezoek van Babette (Gayet), het sexy kapstertje, die een paar keer met Marc is uit geweest. Babette interesseert zich echter meer voor Alain. Tenslotte trouwen Laurence en Alain nadat ze voor het altaar op hun besluit terugkwamen en er dan toch weer over nadachten. Taboebrekend is de film beslist wel, maar het lichte en luchtige scenario van regisseur/romanschrijver Duran Cohen en Philippe Lasry bevat een overdosis aan dialoog, dat tenslotte dodelijk werkt. De spelprestaties zijn behoorlijk, maar hoofdrol Greggory komt het zwakst uit de bus; dit wordt dan weer gecompenseerd door de vlotte montage. Het camerawerk is van Jeanne Lapoire, die het nodige bloot vertoont zonder dat het erotisch is. Aan de kassa's stond men er niet voor in de rij, niet in Amerika, niet Spanje en niet in eigen land.

Paddy

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Gérard Mordillat. Met o.a. Marc Barbé, Julie Gayet, Julie Jézéquel, Florence Thomassin en Luc Thuillier.

Ben was de minnaar van Paddy (Gayet), maar tegelijkertijd ook van Jean (Barb[KA1]e). Ben wilde dat alles steeds sneller ging, hoe wilder hoe beter. Na een dodelijk ongeluk laat hij een leegte achter die ieder moment lijkt te kunnen exploderen. Paddy en Jean haten elkaar, maar beminnen elkaar eveneens. Ze leven in het halfduister, want sedert Bens dood hebben ze de luiken niet meer open gedaan. Jean werkt met zijn buurman Paul (Thuillier) bij een fabriek, waar men geleidewapens die met de laser worden aangestuurd, maakt. Op een kwade dag staan ze op straat en dat maakt het leven nog ingewikkelder. Dan komt Doroth[KA1]ee (Vaidis-Bogard), Bens jonge zus. Zo kan dan de duivelse cirkel weer van voren af aan beginnen. Regisseur Mordillat heeft een film over jongeren willen maken die snel willen leven, intens genieten, voordat alles voorbij is. Hij is zijn doel voorbij geschoten, omdat de kijker maar nauwelijks warm kan lopen voor de door hem opgevoerde personages. Het scenario van Jérôme Prieur en regisseur Mordilliat is gebaseerd op de klassieke roman van de Franse intellectuele schrijver Henri Thomas John Perkins, die in 1960 is verschenen. Het camerawerk is van Laurent Barèrs. Bevat zeer gewelddadige scène's.

Nag la bombe

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Jean-Louis Milesi. Met o.a. Ariane Ascaride, Vincent Elbaz, Rossy de Palma, Julie Gayet en Johan Leysen.

Nag la Bombe (Ascaride) is een niet zo jonge, maar nog altijd aantrekkelijke prostitu[KA1]ee. Simon (Leysen), een inspecteur van politie, is verliefd op haar, maar heeft moeite met haar getippel. Hij tuigt haar af. Als Nag in het ziekenhuis belandt, ontfermt Herv[KA1]e (Elbaz), een jonge verpleger zich over haar. Ook hij wordt verliefd op haar. Nags moeder, Gisou (Danno), oefende ook het oudste beroep ter wereld uit. Zij kan niet met haar dochter opschieten en dat is bekend, ook aan Simon. Op een dag is Gisou onder bedenkelijke omstandigheden gestorven en Simon doet het onderzoek. Zal hij zijn werk doen of is hij de speelbal van zijn hartstochten? Kunnen Hervé en Nag hem het hoofd bieden? Het scenario van regisseur Milesi is een typisch Franse milieuschildering over Marseille, die meer beantwoordt aan het niet bestaande beeld dat men heeft, dan aan de werkelijkheid. Het spel is redelijk en de film is een welkome variatie op het eeuwige, maar soms oervervelende werk van Georges Simenon dat door Bruno Cremer als Commissaire Maigret zo heerlijk traag in beeld wordt gebracht. Het camerawerk is van Jean-Marc Fabre.

Les gens qui s'aiment

1999 | Romantiek

Spanje/Frankrijk/België/Luxemburg 1999. Romantiek van Jean-Charles Tacchella. Met o.a. Richard Berry, Jacqueline Bisset, Julie Gayet, Bruno Putzulu en Marie Collins.

Jean-Fran[KA10]cois (Berry) presenteert al jaren een radiokroniek, die hij zelf schrijft. Hij heeft een soort knipperlichtrelatie met Angie (Bisset) de laatste twintig jaar, die hem van tijd tot tijd verlaat. In die periode trouwde ze eerst met een Canadees en daarna met een Duitser. Van ieder huwelijk heeft ze een dochter en telkens als ze weduwe geworden was, keerde ze terug naar Jean-Fran[KA10]cois, die ontdekte dat hij nog steeds van haar hield en vrij was. Nu loopt Angie een nicht uit Florida tegen het lijf en besluit ze Jean- Fran[KA10]cois te verlaten om daar een antiekzaak te beginnen. Ondertussen is Winnie (Gayet), een van Angie`s dochters, tolk geworden en komt naar Parijs. Winnie leert Laurent (Putzulu) kennen, een aardige kerel, waarvan het niet duidelijk is of hij nu meer van zijn boeken, zijn persoonlijke vrijheid of zijn kortstondige relaties houdt. De geschiedenis herhaalt zich, maar nu is niet de man, maar de vrouw het 'slachtoffer'. De film beslaat een periode van vijf jaar, waarin zich allerlei verwikkelingen voordoen, die een open einde hebben. De 74-jarige regisseur van de overspelfilm COUSIN, COUSINE met Marie-Christine Barrault en Victor Lanoux, heeft nog niets van zijn pit verloren en het virtuoze spel van Berry en Bisset krijgt even sterk tegenspel van Gayet en Putzulu. De film is zowel nostalgisch als eigentijds. Een plezierige, lichtelijk literaire film voor cinefielen die kunnen genieten van de turbulente, romantische belevenissen van de tegenovergestelde geslachten. Het scenario is van regisseur Tacchella. Het camerawerk is van Dominique Chapuis.

Pourquoi pas moi ?

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Stéphane Giusti. Met o.a. Amira Casar, Julie Gayet, Bruno Putzulu, Johnny Hallyday en Alexandra London.

Camille (Casar), Eva (Gayet), Nicolas (Putzulu) en Ariane (London) in het zuiden van Frankrijk hebben vier dingen met elkaar gemeen: ze zijn allen dertig, werken vol overgave voor het uitgeverijtje dat ze zelf hebben opgericht, luisteren op dagen dat ze gedeprimeerd zijn naar [KL]I Will Survive[KLE] van Gloria Gaynor en ze zijn homo. Hun secretaresse Lili (Chaplin) is hetero en heeft daar nooit aan getwijfeld, maar nu ze kennis maakt met dit homowereldje gaat ze zich toch afvragen waarom zij anders is. Maar het viertal, dat nooit een geheim van hun seksuele voorkeur maakt, durft tegenover hun ouders eigenlijk niet uit de kast te komen. De film is erg voorspelbaar; de dialogen en toestanden zijn alles behalve gedurfd of uitdagend. De acteurs kan je niets verwijten, zij doen hun best, vooral van Hallyday als Eva's vader José, maar het scenario van regisseur Giusti is een luchtbel die uit elkaar spat nog voor de film op de helft is. Het camerawerk is van Antoine Roch. Een tamelijk overbodige zedenkomedie over de reactie van ouders, die ontdekken dat hun volwassen kinderen homo zijn. Dolby Stereo.

Le plaisir (et ses petits tracas)

1998 | Romantiek

Frankrijk 1998. Romantiek van Nicolas Boukhrief. Met o.a. Vincent Cassel, Francis Renaud, Julie Gayet, Mathieu Kassovitz en Caroline Cellier.

Deze film is een raamvertelling, die uit liefdesgeschiedenissen bestaat. Een soldaat (Castel), die aan zijn gerief kwam bij een prostitueé, raakt erna evenwel gewond door een exploderende bom. Hij belandt in het bed van een veldhospitaal, waar hij in vuur en vlam raakt van een verpleegster. Na lang proberen krijgt hij haar in zijn bed. Zij is vol wroeging en haar man ontdekt haar ontrouw. Als zij naar de bar gaat waar haar man werkt, behoedt hij juist een vrouw voor zelfmoord door de liefde met haar te bedrijven. Deze vrouw gaat terug naar haar rijke man, die zich echter aangetrokken voelt tot een jongeman, wat uiteindelijk zijn dood veroorzaakt. De vurig beminde schandknaap duikt onder bij diens welgestelde zus die hem liefderijk verzorgt omdat hij gewond is geraakt toen hij onder haar balkon doorliep. Hij pikt haar spaarcenten, maar krijgt zijn verdiende loon als hij op de vlucht aangereden wordt door een auto. Hij belandt in een ziekenhuis en is verlamd. De zus bezoekt hem, maar raakt verkikkerd op Jack The Ripper, die in dubio geraakt of hij haar zal doden. Zij geeft Jack een zetje in de richting die hij zo hard nodig heeft, en hij gaat naar buiten om de straten onveilig te maken. Naar LA RONDE van Max Ophüls uit 1950 en nog eens overgedaan door Roger Vadim in 1964 valt bij deze bewerking van het oorspronkelijke toneelstuk van Arthur Schnitzler Reigen het accent op de hete liefdesdaad en de venerische ziekten. Scenarioschrijvers Nicolas Boukhrief en Dan Sasson hebben geprobeerd verfrissend te zijn, maar het resultaat is afstotend. Hun korte schetsen over het bedrijven van de liefde monden algauw uit op een verzameling van pretentieuze pamfletten. Niemand uit de rolverdeling krijgt ook maar één moment de kans om gestalte aan zijn personage te geven, en zo komt niemand veel verder dan een soort reclamefilmpje, dat soms vernieuwend en dan weer oudbakken is. Het camerawerk is van Jean-Max Bernard.

Maître Da Costa : Le doigt de Dieu

1996 | Misdaad, Drama

Duitsland/Frankrijk 1996. Misdaad van Bob Swaim. Met o.a. Roger Hanin, Christoph Waltz, Constance Engelbrecht, Myriem Roussel en Xavier Maly.

Meester Julien Da Costa (Hanin) werkt gelijktijdig aan twee zaken: Marina Todd (Engelbrecht), beschuldigd van moord op haar minnaar en Blaise Besot (Maly), die terechtstaat wegens moord op zijn zwager. Tot grote verbazing van Da Costa blijkt dat, bij nader onderzoek, beide zaken met elkaar verband houden. Dan krijgt de advocaat beroepsproblemen: hij kan Marina onschuldig laten verklaren voor de haar ten laste gelegde misdaad, maar dan wordt ze betrokken bij twee andere gevallen die nog zwaarder doorwegen. Een advocaat met een professioneel dilemma. Hanin beheerst weer de scène in een grootse vertolking als verdediger die af en toe de wet wel eens in zijn voordeel durft om te buigen. Spannend maar weinig origineel scenario van Frédéric en Patrice Dard, naar een verhaal van Frédéric. Fotografie van Bernard Zitzermann.

Les menteurs

1996 | Romantiek, Komedie

Frankrijk/Zuid-Afrika 1996. Romantiek van Elie Chouraqui. Met o.a. Lorraine Bracco, Julie Gayet, Christian Charmetant, Marc Lavoine en Marie Guillard.

Zac Marny (Anglade) is een beroemd regisseur. Hij leeft samen met actrice H[KA1]el[KA2]ene Miller (Bracco). Op een avond is Zac verdwenen en zijn producent en vriend Marcus Doumer (Frey) vindt hem acht maanden later volledig verpauperd terug als clochard in een dure wijk van de Franse hoofdstad. Marcus wil hem helpen en verkoopt het plan voor een productie aan louche geldschieters, die naar later blijkt, behoren tot de Russische maffia en de film gebruiken om geld wit te wassen, maar dan moet er natuurlijk ook verdiend worden. Zac gaat een scenario voor de film schrijven en krijgt assistentie van Daisy (Bruni-Tedeschi), een schone blom van twintig, met de ambities om het te maken op het witte doek. Het scenario vlot niet, iedereen liegt en bedriegt, geeft zich uit voor wat hij niet is en de financiers worden ongedurig. Ze verplichten de crew om ergens in Zuid-Afrika te gaan draaien en met resultaten terug te komen. Het scenario van Antoine Lacomblez en Chouraqui, die het vak leerde bij Claude Lelouch, grenst aan het ongeloofwaardige en heeft weinig ruimte geschapen voor de rol van Bracco. De enthousiaste en vaardige spelprestaties in de overigens zevende film van de regisseur compenseren dit echter voldoende. Een rolprent over het filmvak die in het rijtje thuishoort van OPENING NIGHT van John Cassavetes, OTTO E MEZZO van Federico Fellini of ALL ABOUT EVE van Joseph Mankiewicz, maar dan tot de lichtere soort behoort. Camerawerk van François Catonné.

Les 2 papas et la maman

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Jean-Marc Longval. Met o.a. Arielle Dombasle, Smaïn, Antoine de Caunes, Julie Gayet en El Kébir.

Na vijf jaar huwelijk krijgen Jerome en Delphine te horen dat Jerome steriel is. Een spermabank zien ze niet zo zitten, dus vragen ze Jerome's beste vriend Salim om zaad te doneren. Voor de buitenwereld probeert het drietal hun geheim verborgen te houden, maar hoe lang dat goed kan gaan...?

Delphine : 1 Yvan : 0

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Dominique Farrugia. Met o.a. Julie Gayet, Serge Hazanavicius, Alain Chabat, Dominique Farrugia en Lionel Abelanski.

Yvan (Hazanavicius) spreekt Japans en laat toeristen uit het land van de rijzende zon de beroemde bezienswaardigheden van Parijs zien. Zijn vriendin Delphine (Gayet) is correctrice op een grote uitgeverij. Het stel wordt een jaar lang gevolgd door een cameraploeg en we maken in de vorm van reality-tv hun volslagen oninteressante bestaan (een regenachtige vakantie, familiebezoek, etc.) mee. Het blijkt dat Yvan evenveel over heeft voor twee kameraden, Thierry (Abelanski) en Serge (regisseur Farrugia), als voor Delphine. Eén keertje springt Yvan uit de band als hij een nachtje vreemd gaat, waarop Delphine hem de deur uit zet. Voor de rest van de film zien we hoe Yvan haast wanhopige pogingen onderneemt om het weer goed te maken met Delphine. Aan het eind van het jaar wordt de balans opgemaakt, alsof we te maken hebben met sportuitslagen. Het scenario is van debuterend regisseur Farrugia en hoofdrol Hazanavicius, die elkaar kennen uit de theatergroep Les nuls. Het camerawerk is van Pascal Gennesseaux. Deze ongeloofwaardige en supersaaie film is van nul en generlei waarde, maar een ster van waardering voor Gayet en de productie.

Delphine 1, Yvan 0

1996 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1996. Komedie van Dominique Farrugia. Met o.a. Julie Gayet, Serge Hazanavicius, Alain Chabat en Dominique Farrugia.

Yvan (Hazanavicius) spreekt Japans en laat toeristen uit het land van de rijzende zon de beroemde bezienswaardigheden van Parijs zien. Zijn vriendin Delphine (Gayet) is correctrice op een grote uitgeverij. Het stel wordt een jaar lang gevolgd door een cameraploeg en we maken in de vorm van reality-tv hun volslagen oninteressante bestaan (een regenachtige vakantie, familiebezoek, etc.) mee. Het blijkt dat Yvan evenveel over heeft voor twee kameraden, Thierry (Abelanski) en Serge (regisseur Farrugia), als voor Delphine. Eén keertje springt Yvan uit de band als hij een nachtje vreemd gaat, waarop Delphine hem de deur uit zet. Voor de rest van de film zien we hoe Yvan haast wanhopige pogingen onderneemt om het weer goed te maken met Delphine. Aan het eind van het jaar wordt de balans opgemaakt, alsof we te maken hebben met sportuitslagen. Het scenario is van debuterend regisseur Farrugia en hoofdrol Hazanavicius, die elkaar kennen uit de theatergroep Les nuls. Het camerawerk is van Pascal Gennesseaux. Deze ongeloofwaardige en supersaaie film is van nul en generlei waarde, maar een ster van waardering voor Gayet en de productie.

Les cent et une nuits de Simon Cinéma

1994 |

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 1994. Agnès Varda. Met o.a. Michel Piccoli, Marcello Mastroianni, Henri Garcin, Julie Gayet en Mathieu Demy.

Ter gelegenheid van Honderd Jaar Film maakte Varda een compilatie in combinatie met een filmverhaal met gastoptredens. Piccoli is de honderd jaar oude monsieur Simon Cin[KA1]ema, die een eenzaam bestaan voert in zijn kasteel. Hij is aan zijn rolstoel gekluisterd. Jonge schoonheid Gayet, studente aan de filmacademie wordt door hem ingehuurd om gedurende 101 dagen, telkens een dagje te besteden aan zijn herinneringen en bespiegelingen. Ze wordt overrompeld door alles wat met film te maken heeft: posters, memorabilia, (korte en lange) filmfragmenten (w.o. L`AGE D`OR, LADRI DI BICICLETTI, THE THIEF OF BAGDAD, ORPH[KA1]EE, UN CHIEN ANDALOU, THE WIND uit 1928, etc. etc.). Zijn vriend is Mastroianni, Garcin is zijn butler, Demy (de zoon van Varda en Jacques Demy) een produktie-assistent, die een romance beleeft met Gayet. Tot en met de naam op de credits van Schygulla langere optredens van de `acteur of actrice van de dag` en erna (vanaf Azema tot en met Toscan Du Plantier) cameo's, de z.g. 'steelse en stralende verschijningen'. Muziek van o.a. Max Steiner, Bernard Herrmann, Maurice Jarre, Michel Legrand, George Delarue, Francis Lai en Henri Mancini. Varda heeft in de prent al haar passie voor- en al haar ervaring met het filmvak gestopt van de laatste veertig jaar. Haar keuze is typisch continentaal Europees en zal bij haar eigen landgenoten de hartstochten het meeste doen oplaaien, al kan geen enkele cinefiel om dit eerbetoon aan de Tiende Muze heen. Camerawerk van Eric Gautier.

La vie de Marianne

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Benoît Jacquot. Met o.a. Virginie Ledoyen, Melvil Poupaud, Sylvie Milhaud, Marcel Bozonnet en Nathalie Krebs.

Titelpersonage, gespeeld door de mooie Ledoyen, werd als weeskind door een priester en zijn zus opgevoed. Wanneer die sterven staat zij alleen op de wereld. Op een dag ontmoet zij de galante Poupaud. Maar aangespoord door een oom van deze laatste wijst zij de jongeman af en zoekt rust in een klooster. Milhaud betaalt ongevraagd de onkosten die Ledoyen maakt. Zij is de moeder van Poupaud en heeft duidelijk voor haar zoon een betere `partij` op het oog. Toch moet zij zich neerleggen bij de relatie van haar zoon met het weesmeisje. Maar wanneer in mondaine kringen het nieuws de ronde doet dat Ledoyen het kind zou zijn van onbekende ouders, wordt weer alles in het werk gesteld om haar van Poupaud weg te houden. Gebaseerd op de gelijknamige roman (1731-1741) van Marivaux waarin een gravin in een reeks brieven haar leven verhaalt: hoe zij als vondelinge haar edele afkomst ontdekt. Mooie dialogen, mooie, getalenteerde jonge acteurs maar ontzettend sentimenteel met veel aandacht voor costumes, decors, fotografie (van Erwin Sanders) en muziek van Pergolesi.

A la belle étoile

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Antoine Desrosières. Met o.a. Aurélia Thierrée, Julie Gayet en Mathieu Demy.

Titelpersonage, gespeeld door de mooie Ledoyen, werd als weeskind door een priester en zijn zus opgevoed. Wanneer die sterven staat zij alleen op de wereld. Op een dag ontmoet zij de galante Poupaud. Maar aangespoord door een oom van deze laatste wijst zij de jongeman af en zoekt rust in een klooster. Milhaud betaalt ongevraagd de onkosten die Ledoyen maakt. Zij is de moeder van Poupaud en heeft duidelijk voor haar zoon een betere `partij` op het oog. Toch moet zij zich neerleggen bij de relatie van haar zoon met het weesmeisje. Maar wanneer in mondaine kringen het nieuws de ronde doet dat Ledoyen het kind zou zijn van onbekende ouders, wordt weer alles in het werk gesteld om haar van Poupaud weg te houden. Gebaseerd op de gelijknamige roman (1731-1741) van Marivaux waarin een gravin in een reeks brieven haar leven verhaalt: hoe zij als vondelinge haar edele afkomst ontdekt. Mooie dialogen, mooie, getalenteerde jonge acteurs maar ontzettend sentimenteel met veel aandacht voor costumes, decors, fotografie (van Erwin Sanders) en muziek van Pergolesi.

À la belle étoile

1993 | Romantiek, Komedie

Zwitserland/Frankrijk 1993. Romantiek van Antoine Desrosières. Met o.a. Mathieu Demy, Julie Gayet, Aurélia Thierrée, Chiara Mastroianni en Camila Mora.

Debutant-regisseur Desrosi[KA2]eres, slechts 22 jaar oud, maakt een forse knipoog naar Truffaut`s ANTOINE DOINEL-reeks met de zeventien-jarige Demy, die in de bonen raakt van Thierr[KA1]ee. Mastroianni, vriendin van zijn beste vriend helpt hem bij de voorgenomen verovering, maar Mora probeert op allerlei wijze de plannen te dwarsbomen. Gayet speelt een Poolse koorddanseres. De film, die zo`n beetje een onderonsje is van de Gallische film-incrowd (Demy is de zoon van Agn[KA2]es Varda en Jacques Demy, Mastroianni de dochter van Catherine Deneuve en Marcello, Moullet is criticus en regisseur, etc., etc.) begint voortvarend, maar dooft als een nachtkaars uit. Toch is het goed gedaan, soms wat overdreven (drie zelfmoorden!) en dus veelbelovend. Regisseur Desrosières, die het scenario schreef, speelt een klein rolletje als lyceum-nerd en is een van de zelfmoordenaars. Het camerawerk is van Georges Le Chaptois.

Ferbac et le festin de Miséricorde

1993 | Mysterie

Frankrijk/Luxemburg 1993. Mysterie van Christian Faure. Met o.a. Jean-Claude Brialy, Alain Meneust, Cathérine Hiegel, Jean-Paul Roussillon en Gérard Séty.

Als oud-leerling wordt Ferbac (Brially) uitgenodigd om als peetvader op te treden bij het doopritueel van de aspirant koks van de kloosterschool van Misericorde. Het hoogtepunt van deze ceremonie is een uitgebreid eetfestijn voor de ouders en de leerkrachten. Er gebeuren natuurlijk mysterieuze zaken waarvoor Ferbac al zijn spitsvondigheid nodig heeft om ze op te lossen. Vermakelijke detectivefilm met een steeds binnensmonds lachende Brially voor wie dit personage een kolfje naar zijn hand is. Bovendien is hij steeds omringd door beeldschone vrouwen, zodat zijn talenten als charmeur eveneens van pas komen. Zoals steeds in deze reeks hangt er over het verhaal een macaber sausje. Het scenario is van Alain Demouzon en Michel Friedman en voor de fotografie stond Jean-Bernard Aurouet borg.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Julie Gayet op televisie komt.

Reageer