Philippe Dusigne is acteur.
Er zijn 3 films gevonden.

Le nid tombé de l'oiseau

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Alain Schwarzstein. Met o.a. Michèle Laroque, Rufus, Jean-Marie Winling, Elisabeth Margoni en Catherine Alcover.

Na een ongeluk met haar mobylette ligt Julie Savigneau (Regnier) die nog maar pas achttien is, in het ziekenhuis. Ze is in coma. Er is een complicatie. Julie blijkt al vijf maanden zwanger en de foetus is in prima gezondheid, terwijl de moeder een maand later klinisch dood verklaard wordt na een fatale hartaanval. De zwangerschap is dan al zes maanden, twee weken en vijf dagen gevorderd. De specialisten, ouders en de vader komen met elkaar in botsing. Er is onenigheid tussen partijen die menen dat het kind gered moet worden, terwijl de anderen vinden dat een kind niet geboren kan worden uit een moeder die overleden is. De vader Thomas Perrot (Bayle) is 24 en studeert voor architect; hij bevond zich ten tijde van het ongeluk in het buitenland. Er worden heel wat prangende vragen gesteld in dit indringende, ethische drama. Is ongeboren leven onaantastbaar? Moet een ongeboren kind met zijn moeder sterven of heeft het recht op het leven, waardoor de moeder kunstmatig in leven gehouden wordt tot het zo ver is dat het geboren kan worden? Het scenario van Chantal Renaud en Michel Boisrond, naar een verhaal van Boisrond, is gebaseerd op een ware gebeurtenis, die (in 1988) ook de pers haalde - ook bij ons. De film is iets te gedramatiseerd en te geromantiseerd, maar Rufus en Margoni zijn uitstekend als Emile en Mariette, de ouders van Julie. Anne Khripounoff stond achter de camera. Formaat 16:9.

Sa dernière lettre

1994 | Drama

Zwitserland/Nederland/Frankrijk/België 1994. Drama van Serge Meynard en Serge Maynard. Met o.a. Marc Jolivet, Jean-Baptiste Begny, Anaïs Jeanneret, Catherine Frot en Martine Sarcey.

De tien-jarige Begny gedraagt zich vijandig tegenover zijn vader Jolivet sinds die zijn moeder Frot verliet voor de jongere Jeanneret. Frot heeft de scheiding nooit kunnen verwerken en pleegt uiteindelijk zelfmoord. Ze laat een brief achter voor haar zoon, waarin ze de redenen van haar daad verklaart, maar de jongen beschuldigt zijn vader van moord. Hij beweert dat hij zijn moeder uit het venster heeft geduwd. Jolivet weigert zich te verdedigen, en dat brengt de jongen in de war. Een onzinnige wraakactie van een jongen wiens leven verscheurd is door de scheiding van zijn ouders. Scenarioschrijvers Natalie Carter en Meynard hebben dit gegeven op zeer gevoelige wijze behandeld, en de jonge Begny steelt probleemloos de show, al leveren ook de volwassen acteurs een aanvaardbare prestatie. Een film die tot nadenken stemt. Sobere beelden van Michel Amathieu.

Le cri de la chouette

1986 | Komedie, Drama

Frankrijk 1986. Komedie van Yves-André Hubert. Met o.a. Alice Sapritch, Jacques Rosny, Nada Strancar, Aurelle Doazan en Philippe Dusigne.

Een bewerking van de roman van Herv[KA1]e Bazin, eigenlijk een vervolg op VIP[KA2]ERE AU POING (1971) van Pierre Cardinal - waardoor Bazin bij het grote publiek bekend werd - daar die vreselijke Folcoche (Sapritche, die nu op de aftiteling staat als Mme Rezeau) er vijftien jaar later ook weer in voorkomt. Deze haalt het niet bij de vorige versie, of het nu om de wreedheid, psychologische diepgang of het originele taalgebruik gaat. De sfeer is echter goed weergegeven en hoewel Sapritch zich zoals altijd ontzettend aanstelt, past deze rol van feeks haar perfect. Dit gezegd hebbende moet er nog aan toegevoegd worden dat de tv- regisseur Yves-Andr[KA1]e Hubert minder goed is dan de filmregisseur Jean-Loup Hubert (ANNÉE PROCHAINE... SI TOUT VA BIEN, LA SMALA, LE GRAND CHEMIN enz.). Het scenario is van Jean-Louis Curtis. Het camerawerk is van Gilbert Perrot-Minnot.