Liliane Rovère

1933 Acteur

Liliane Rovère (1933) is acteur.
Er zijn 23 films gevonden.

Coup d'éclat

2011 | Thriller

Frankrijk 2011. Thriller van José Alcala. Met o.a. Catherine Frot, Karim Seghair, Marie Raynal, Tchéky Karyo en Nicolas Giraud.

In Sète, kustplaats in de Hérault aan de Mediterranée, bestaat de dagtaak van koele rechercheur Fabienne Bourrier voornamelijk uit het opsporen van illegalen en deze uitzetten. De zaak van een vermoorde prostituee brengt in haar grijze, slaafse bureaucratenbestaan de schokgolf van een dieptebom teweeg. Dit uitgangspunt geeft de als comédienne geroemde Frot de kans om een heel ander register open te trekken. Ze doet dat met verve in deze sociaal-realistische policier waarin duidelijk het engagement van scenarist-regisseur Alcala doorklinkt.

Vilaine

2008 | Komedie

Frankrijk 2008. Komedie van Jean-Patrick Benes en Allan Mauduit. Met o.a. Marilou Berry, Frédérique Bel, Pierre-François Martin-Laval en Liliane Rovère.

Wat doe je wanneer je lijdt aan chronische aardigheid en iedereen, van familie tot werkgever, daar even hardnekkig misbruik van maakt? Dan kom je, zoals Mélanie in Vilaine, op een mooie kwade dag tot het inzicht dat ieder aardigheidsreservoir een bodem heeft. 'Vanaf nu wordt teruggeschoten', staat het deze door Berry (Comme une image) vertolkte Doris Goedbloed in het van rancune vertrokken gezicht geschreven. Zwartkomische wraakfarce in het genre van-dik-hout-zaagt-men-dunne-plankjes waarvoor je een fles Frans rood/wit/rosé teveel op moet hebben. Let op karakterspeelster par excellence Liliane Rovère als Mélanies oma.

Laissez-Passer

2002 | Oorlogsfilm

Spanje/Duitsland/Frankrijk 2002. Oorlogsfilm van Bertrand Tavernier. Met o.a. Jacques Gamblin, Denis Podalydès, Christian Berkel, Marie Gillain en Charlotte Kady.

Film over het dagelijks leven van filmmakers in het door Duitsland bezette Parijs tijdens de tweede wereldoorlog. Mensen vragen zich af of het in het hol van leeuw mogelijk is om op dezelfde voet verder te gaan. Men zit immers toch al in het hol, maar willen de filmmakers wel onder de Duitsers werken? Op verschillende niveaus worden belangrijke kwesties aan de kaak gesteld.

La fille de son père

2001 | Drama

Frankrijk 2001. Drama van Jacques Deschamps. Met o.a. Natacha Régnier, François Berléand, Fanny Cottençon, Frédéric Pierrot en Circé Lethem.

Om zich te wreken op zijn overspelige vrouw introduceert Henri (François Berléand) zijn buitenechtelijke achttienjarige dochter Anna (Natacha Régnier), een nietsvermoedend meisje dat haar vader nooit heeft gekend. Hoewel de twee biologisch niets met elkaar te maken hebben ontstaat gaandeweg een intieme vader-dochter relatie met alle man-vrouw spanning van dien. Een interessante film over liefde, jaloezie en wraak. De makers werden geïnspireerd door het boek Njetotsjka Njezwanowa van Dostojewski.

Passionnément

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Bruno Nuytten. Met o.a. Gérard Lanvin, Charlotte Gainsbourg, Eric Ruf, Liliane Rovère en Tania Da Costa.

Derde film van ex-cameraman Nuytten (LES VALSEUSES) in twaalf jaar. De rolprent begint met een grote knal: twee auto`s klappen bij het ochtendgloren op een landweg tegen elkaar. Daarna vraagt de kijker zich bijna drie kwartier lang af waarom dat was. We hebben inmiddels wel kennis gemaakt met de achttien-jarige Faustine (Bejo) en Lo[KA3]ic (Ruf), die haar vertelt wat er tien jaar geleden is gebeurd rond die fatale gebeurtenis op de veertiende juli met haar vader Bernard (Lanvin). Via flashbacks zien we de vijftien-jarige Alice (Gainsbourg) die op het eilandje Porquerolles neerstrijkt in het hotel van haar moeder en hoort dat Bernard terug is. Het blijkt dat Bernard in Brazilië was. Alice en Bernard worden verliefd op elkaar, maar weten dat het een onmogelijke liefde is. Loïc probeert aan Faustine uit te leggen dat Bernard naar een mysterieuze afspraak is gegaan op de morgen van het ongeluk. In de laatste fragmenten wordt uit de doeken gedaan hoe en waarom het ongeluk is ontstaan, en begrijpen we dat Bernard voor Alice de grote liefde is geweest. Het scenario van regisseur Nuytten en Tatiana Vialle, is wat de eerste helft van de film betreft opzettelijk ondoorzichtig en laat de toeschouwer flink puzzelen totdat die zijn aandacht verliest. Het spel van Lanvin, Gainsbourg, Ruf en Bejo is mooi, maar het maakt helaas geen boeiende film. Alleen romantische zielen dwepen met dit verhaal dat opzettelijk tragisch is gemaakt. De springerige montage maakt de film een tamelijk onrustige kijkervaring. Het camerawerk is van Eric Gautier. Ook bekend als J'AI DANSÉ AVEC L'AMOUR.

La captive

2000 | Drama

Frankrijk/België 2000. Drama van Chantal Akerman. Met o.a. Stanislas Merhar, Sylvie Testud, Olivia Bonamy, Françoise Bertin en Ellizzette Duvall.

Losjes gebaseerd op La prisonnière (in: A la recherche du temps perdu) van Marcel Proust. Vruchtbaar materiaal voor regisseur Akerman (A couch in New York) die haar werk focust op de complexiteit van seksualiteit. Scribent Simon (Stanislas Merhar) is geobsedeerd door Ariane (Sylvie Testud). Zijn obsessie vertaalt zich in haar virtuele gevangenschap: hij volgt haar overal, fysiek en psychisch. Een tragische vertelling over liefde en verlangen. Rijk doorspekt met evergreens van Rachmaninov en Schubert.

Harry, un ami qui vous veut du bien

2000 | Thriller, Drama, Mysterie

Frankrijk 2000. Thriller van Dominik Moll. Met o.a. Laurent Lucas, Sergi López, Mathilde Seigner, Sophie Guillemin en Liliane Rovère.

Michel komt een man tegen die hem onmiddellijk van school herkent. Andersom herkent Michel deze Harry helemaal niet. Even later maken Harry en zijn vriendin deel uit van Michels gezin dat vakantie viert in een zomerhuis. Als kijker voel je je nekharen tegen die tijd absoluut overeind staan: Harry geeft zomaar een gloednieuwe auto kado en begint ongepast persoonlijke gesprekken. Wie is die man?? En hoe kom je van hem af?! Fraai gedoseerd mysterie met uitstekende acteurs. Om ademloos naar te kijken.

Voyages

1999 | Oorlogsfilm

Polen/Frankrijk 1999. Oorlogsfilm van Emmanuel Finkiel. Met o.a. Shulamit Adar, Liliane Rovère, Esther Gorintin, Nathan Cogan en Moscu Alcalay.

Debuterend regisseur Finkiel die ook het scenario schreef, leerde het vak o.a. als assistent-regisseur van Krzysztof Kie[KA1]slowski. Hij heeft een drieluik gemaakt die over overlevenden van de holocaust gaat. Verwacht geen drama in de trant van SCHINDLER`S LIST van Steven Spielberg of LA VITA [KA2]E BELLA van Roberto Benigni of een documentair werk in de trant van SHOAH van Claude Lanzmann of LE CHAGRIN ET LA PITI[KA1]E van Marcel Oph[KA3]uls. Het zijn drie gebeurtenissen, die aan het einde min of meer in elkaar overvloeien. De film begint met een bus die bejaarde joodse toeristen vervoert in Polen op een soort bedevaart met als einddoel een bezoek aan het concentratiekamp Auschwitz. Voordat de bus zijn bestemming bereikt krijgt hij pech en hebben we kennis gemaakt met Rivka (Adar), een vrouw die kibbelt met haar man. Het gaat niet om huwelijksproblemen, maar het is de confrontatie met het verleden die ze moeilijk aankan. Het tweede deel speelt in Parijs, waar Regine (Rovere) opgebeld wordt door een man die uit Litauen afkomstig is en zegt dat hij haar vader is. Regine heeft altijd gedacht dat hij in een kamp om het leven gekomen was, maar na de bevrijding in 1945 is hij vast komen te zitten achter het IJzeren Gordijn, hertrouwd en na de verdwijning van het communisme eindelijk terugegaan naar Parijs. Regine beseft dat vijftig jaar een bijna onoverbrugbare verwijdering heeft veroorzaakt en twijfelt of de voor haar onbekende wel haar vader is. Ze haalt hem evenwel naar binnen. In het laatste deel, dat het sterkste is, zien we Vera (Gorintin), een bejaarde, alleenstaande joodse vrouw, die met haar buren uit Rusland naar Isra[KA3]el is ge[KA3]emigreerd, en in Tel Aviv een nicht zoekt. Die vindt zij tenslotte in een bejaardentehuis. Ze kan natuurlijk niet blijven en verdwaalt in de stad, waar vrijwel niemand jiddisch spreekt. Rivka (uit de eerste episode) ziet haar en haalt haar naar binnen om tot rust te komen. Het kenmerkende van deze film, die bezet is met een lovenswaardige rolverdeling amateurspelers, is het gevoelige drama, dat inzicht geeft in wat er moet omgaan in de hoofden van de mensen die op een of andere manier proberen vrede te sluiten met de holocaust. Het getuigt van groot psychologisch inzicht en is absoluut vrij van vals sentiment of aangezet spel. Het camerawerk is van Hans Meier die in Polen en Frankrijk draaide en Jean-Claude Larrieu die in Israël draaide. Een van de belangrijkere films over het onderwerp. Bekroond met veel prijzen, o.a. de Prix de la Jeunesse op het festival van Cannes.

Le bleu des villes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Stéphane Brizé. Met o.a. Florence Vignon, Mathilde Seigner, Antoine Chappey, Philippe Duquesne en Clotilde Mollet.

De dertig-jarige Solange (Vignon) is parkeerwacht in een tamelijk troosteloos lijkend Tours, de hoofdstad van het departement Indre-et-Loire. Ze deelt boetes uit en moet onheuse bejegingen van geverbaliseerde automobilisten slikken. Haar man Patrick (Chappey) legt overledenen in het mortuarium van het ziekenhuis af en schildert ze op voor de begrafenis. Al zijn vrije tijd besteedt Patrick aan het eigenhandig bouwen van hun bescheiden droom, een eensgezinshuisje. Ondertussen doodt Solange de tijd door een videocamera op een stoel te zetten en de laatste hits in te zingen. Haar stem is niet onaardig, maar over een carri[KA2]ere durft ze niet na te denken. Haar oude schoolvriendin van het lyc[KA1]ee, Myl[KA2]ene (Seigner), presenteert op de tv het weer. Door haar aardige snuitje, haar charmante manieren en haar welluidende babbel is zij een personality in Frankrijk geworden. Ze heeft een boek met haar jeugdherinneringen geschreven en komt het presenteren in haar geboortestad. Zo ontmoeten Solange en Mylène elkaar weer opnieuw en halen over een etentje de vriendschapsbanden weer aan. Dit resulteert erin dat Solange mee gaat naar Parijs om haar droom van een zangcarrière te verwezenlijken. Het wordt niks en op een weinig tactische wijze maakt Mylène Solange duidelijk dat ze geen talent heeft. Solange wordt wanhopig en in haar vertwijfeling doet ze een zelfmoordpoging, maar ze keert weer heelhuids terug in de open armen van Patrick. Het scenario van debuterend regisseur Brizé en medehoofdrol Vignon is tamelijk rechtlijnig, maar het is gekruid met heerlijke, spottende Franse humor. Daarbij komt het voortreffelijke spel van de zeer geloofwaardige hoofdrollen, vooral van Solange die met haar gebaren en gezichtsuitdrukkingen de kijker laat zien wat ze voelt. Het camerawerk is van Jean-Claude Larrieu. Een fijne film die je moet meepakken als hij op de thuisbuis komt.

Peut-être

1998 | Sciencefiction, Komedie

Frankrijk 1998. Sciencefiction van Cédric Klapisch. Met o.a. Jean-Paul Belmondo, Romain Duris, Géraldine Pailhas, Julie Depardieu en Emmanuelle Devos.

Portret van de Franse natie, een toekomstige welteverstaan. Tijdens een millenniumfeestje belandt de 25-jarige Arthur (Romain Duris) in het jaar 2070 waar zijn toekomstige familie - waaronder Belmondo als zoon Ako - hem smeekt om hen te verwekken. Een prachtig werk met dito beelden van een Parijs waar de bistrostoeltjes tot de zitting in het zand zakken en alleen de toppen van de hoogste monumenten resteren. Een verkwikkende film, met dito muziek van oa Fat Boy Slim. (VM/VPRO Gids)

Le sujet

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Christian Rouaud. Met o.a. Liliane Rovère, Eric Elmosnino, Maria Pitarresi, Jean-Claude Leguay en Martine Audrain.

Antoine (Elmosnino), een jonge filmregisseur, is op zoek naar een vrouw die het onderwerp moet worden van zijn volgende film. In een caf[KA1]e ontmoet hij haar in de persoon van Stella (Rovere), een zestigjarige vrouw met een rijk maar triest verleden. Ze verwacht niets meer van het leven en aanvankelijk stelt ze zich erg arrogant op. Langzaam maar zeker wint hij haar vertrouwen. De vrouw fascineert hem. Hij wil alles over haar te weten komen. Zo krijgt hij een heel ander beeld van deze eenvoudige volksvrouw. Indrukwekkende korte film die aantoont dat de façade niet steeds toont wie een mens eigenlijk is. Het einde van de film is onvoorspelbaar, maar des te aangrijpender. Rouaud, die tevens het scenario schreef, reveleerde zich met deze meermaals bekroonde korte film als een beloftevol talent voor de toekomst. Pierre Milon stond achter de camera.

Les grandes personnes

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Daniel Moosmann. Met o.a. Caroline Tresca, Marc Duret, Bernard Crombey, Liliane Rovère en Sonia Vollereaux.

Lou (Tresca) en haar vriend Bertrand (Crombey) zijn uit elkaar. Lou denkt dat ze het nu wel alleen kan. Ze stort zich volledig in haar beroep, dat tevens haar hobby is. Ze mist slechts [KA1]e[KA1]en klein ding om echt gelukkig te zijn: een baby, maar dan voor haar alleen. Ze plaatst een advertentie in een huis-aan-huisblad voor een geschikte vader. Na heel wat interviews blijkt antiquair Antoine (Duret) de gelukkige. Hij komt een week per maand bij haar hokken als ze haar ovulatie heeft; net zo lang tot de zaak rond is. Maar dan staat Bertrand ineens voor de deur. Een komedie die het B.O.M-schap (Bewust Ongehuwde Moeder) op de korrel neemt. De grappen zijn langs de flauwe kant en de situaties voorspelbaar. Alleen Tresca slaagt erin om stralend over te komen. Olivier Dutaillis baseerde het scenario op zijn toneelstuk en schreef dat samen met Pierre Aknine. De camera werd gehanteerd door Jean-Claude Saillier.

L'avocate : Linge sale en famille

1995 | Misdaad, Drama

Frankrijk 1995. Misdaad van Philippe Lefebvre. Met o.a. Corinne Dacla, Nathalie Cardone, Bernard Freyd, François Marthouret en Agnès Regolo.

Voor het assisenhof van Bouches-du-Rh[KA4]one verdedigt advocate haar cli[KA3]ent Dacla Cardone. De jonge vrouw wordt ervan beschuldigd met voorbedachte rade een oude rijke man vergiftigd te hebben met de medeplichtigheid van diens zoon. Dacla gelooft in de onschuld van haar cli[KA3]ente, temeer wanneer eensklaps Odent verschijnt, de schoonzoon, die het spel van de gerechtigheid komt meespelen. De Franse Perry Mason is weer in volle actie. Alle routine- gegevens worden mooi gemanipuleerd om uiteindelijk tot de `verhelderende` waarheid te komen. Het wordt allemaal mooi voorgesteld, maar je hebt het al zo dikwijls (veel beter) gezien en iets origineel moet je niet verwachten in dit scenario van Jean-Claude Sussfeld, Aude Blanchard en Lefèbvre. Fotografie van Gérard Vigneron. Formaat 16/9.

Navarro : Le choix de Navarro

1994 | Misdaad, Familiefilm

Frankrijk/Zwitserland 1994. Misdaad van Nicolas Ribowski. Met o.a. Roger Hanin, Christian Rauth, Daniel Rialet, Jacques Martial en Jean-Claude Caron.

Mooie sloerie wordt dood aangetroffen nabij een leegstaand pand dat door zigeuners is `ingenomen`. Navarro (Hanin) leidt het onderzoek. Het hoertje had een vriendje, de gitan Nino (Negret), die stapel op haar was en die vastbesloten is het recht in eigen handen te nemen. Navarro komt erachter dat een bende neo-nazi's de buurt en de zigeuners terroriseren. Ongewone Navarro-episode, geschreven door Noël Sissini, waarin Navarro en de kijkers kennismaken met het lot van zelden begrepen zigeuners. Plot blijft spannend tot laatste beeld. Indrukwekkend spel van Negret. Tito Topin bedacht het personage van Navarro. Aflevering van het seizoen, nummer van 104.

Les danseurs du Mozambique

1993 | Mysterie, Komedie

Frankrijk/Canada 1993. Mysterie van Philippe Lefebvre. Met o.a. Erin Gray, Thierry Lhermitte, Jacques François, Marc De Jonge en Anne Letourneau.

Gray, een bekende Engelse schrijfster van politieromans, brengt enkele dagen door in Frankrijk. Ze is op zoek naar rust en anonimiteit en wil haar jongste roman afwerken. Van die rust komt echter niet veel terecht, daarvoor zorgt een aantal vreemde, luidruchtige gasten. Onder hen Lhermitte, eigenaar van een van de twee beeldjes, 'de dansers van Mozambique' genoemd. Hij vertelt haar de legende dat de beeldjes slechts geluk brengen als ze bij elkaar zijn. Eenmaal gescheiden zijn ze verantwoordelijk voor dood en tegenslag. Het tweede beeldje zal in het hotel openbaar verkocht worden en Lhermitte wil het kost wat kost bemachtigen. Lauwe komedie die begint als een spirituele satire met snedige dialogen en eindigt in een banale boulevard-komedie zonder stijl. Aan het scenario werkten Lefèbvre, Lionel E. Siegel, Donald Martin, Richard Oleksiak en Guy Mullally. François Lartigue stond in voor de fotografie. Gefilmd in 1991.

La fille de l'air

1992 | Romantiek, Drama, Thriller

Frankrijk 1992. Romantiek van Maroun Bagdadi. Met o.a. Béatrice Dalle, Thierry Fortineau, Hippolyte Girardot, Jean-Claude Dreyfus en Roland Bertin.

Een doorsnee-moeder haalt met een helikopter haar man, een gangster die meer dan dertig jaar moet uitzitten voor een reeks gewelddadige overvallen op supermarkten, op van het dak van de Santé-gevangenis in Parijs. Dit waar gebeurde verhaal over een gewone vrouw die na deze ongewone daad een volksheldin wordt, sprak de Franse cineast van Libanese komaf kennelijk aan. Hij heeft deze rol aan Dalle toevertrouwd, die haar sexy gedrag even laat voor wat het is om te tonen, dat ze ook intens gevoelig spel aan kan. Wat betreft Fortineau, hij geeft uitstekend de tragiek van het opgesloten zitten weer. De film werd gemaakt in reportage-vorm en kenmerkt zich door een nuchtere regie. Blijft spannend tot aan het eind, al is dat bij iedereen bekend. Scenario van Bagdadi en Florence Quentin. Camerawerk van Thierry Arbogast.

Renseignements généraux: Jeux dangereux

1990 | Misdaad

Frankrijk 1990. Misdaad van Philippe Lefebvre. Met o.a. Victor Lanoux, Anny Duperey, Sady Rebbot, Catherine Rich en Jean-Jacques Moreau.

Uit de serie Renseignements généraux met deze keer als mede-scenarioschrijver Victor Lanoux. Een somber verhaal over onenigheid in spelerskringen, inclusief sleutelmoord en bloedwraak. Op het visuele vlak schommelt de film heen en weer tussen de film noir en de niet minder zwarte humor. Degelijk geregisseerd en goede acteurs, die deze zeer ingewikkeld gemaakte geschiedenis bijna geloofwaardig weten te maken.

Does This Mean We're Married?

1990 | Romantiek, Komedie

Verenigde Staten/Frankrijk 1990. Romantiek van Carol Wiseman. Met o.a. Patsy Kensit, Stéphane Freiss, Mouss Diouf, Anne-Marie Pisani en Joseph Mimo.

Kensit is Amerikaanse, platzak, woont in Parijs en droomt van een toekomst als actrice. Er is maar één probleem: haar visum loopt af en dientengevolge moet ze terug naar huis. Ze knoeit met haar credit card om voldoende geld bij elkaar te krijgen om een papieren huwelijk aan te gaan zodat ze in het land mag blijven. Ze trouwt met de ambitieuze musicus Freiss, die ook een centje gebruiken kan. Na het huwelijk wil ze hem niet meer zien, maar het lot beslist er anders over. Schaamteloze imitatie van GREEN CARD, met dat verschil dat Wiseman geen Peter Weir is en dat het scenario van Grant Morris en Nancy Heikin-Pepin niet half zo geestig en ontroerend is als voorgaande. Kensit is de enige die de film levendig houdt, de rest speelt ondermaats. Wel geeft de film een betrekkelijk goed beeld van de mengelmoes aan rassen vertegenwoordigd in Parijs. Mooie fotografie van Yves Dahan.

Autour de minuit

1986 | Muziek, Biografie, Drama

Verenigde Staten/Frankrijk 1986. Muziek van Bertrand Tavernier. Met o.a. Dexter Gordon, François Cluzet, Gabrielle Haker, Sandra Reaves-Phillips en Lonette McKee.

Tavernier heeft als eigenschap zich keer op keer te vernieuwen. Voor deze film laat hij zich inspireren door het leven van de jazzrecensent Francis Paudras en zijn vriend Bud Powell. Puur impressionistische mengeling van fictie en werkelijkheid, zonder intrige, over het leven van zwarte muzikanten die in Parijs en New York wonen. Met een volledige vrijheid van opbouw en een zeldzame beheersing van het tijdselement in de film. Ook de kunst van de tijdelijke overschakeling binnen een opname zelf en het maken van fantasiebeelden wordt verstaan. Ondanks de overvloedige muziek is er een tragische toon. Via de jazz kunnen de personages spreken en hun gevoelens uiten. Beslist een artistiek hoogstandje.

Comment passer son permis de conduire

1979 | Komedie

Frankrijk 1979. Komedie van Roger Derouillat. Met o.a. Claude Legros, Liliane Rovère, Stèphanie Loïk, Corine Brodbeck en Jacques Ramade.

Monsterlijke Franse komedie met de onuitstaanbare Legros als een rijschool-instructeur die door een vergissing van de kliniek in de waan verkeert dat hij nog slechts een maand te leven heeft. Hij gooit alle remmen los, besluit uitgebreid van het leven te genieten en moedigt zijn leerlingen aan zoveel mogelijk politie-agenten omver te rijden. Het slaat allemaal nergens op en is, uiteraard, niét leuk.

Buffet froid

1979 | Thriller, Komedie

Frankrijk 1979. Thriller van Bertrand Blier. Met o.a. Gérard Depardieu, Jean Carmet, Bernard Blier, Denise Gence en Carole Bouquet.

'Ik ben de autodidact van de glimlach,' aldus cineast Bertrand Blier. Voeg vóór glimlach 'sarcastische' in en ziedaar het karakter van vrijwel alle inktzwarte Blier-komedies met hun hatelijk-aimabele personages en bizarre plotwendingen. Het surreële Buffet froid (César Beste Scenario '80) volgt drie toevallig samenkomende mannen (een werkloze, een eigenmachtig executerende politiecommissaris en een zwaarmoedige wurger van vrouwen) die tegen het decor van de Parijse designerbanlieue La Défense een onzalig moordtraject afleggen. Tijd en realiteit zijn even verknipt als het drietal en hun woordenwisselingen. De metropassagier met het mes in zijn buik is Michel Serrault.

Monsieur Albert

1976 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1976. Drama van Jacques Renard. Met o.a. Philippe Noiret, Dominique Labourier, Patrick Chesnais, Suzanne Flon en Catherine Lachens.

Een kleine oplichter heeft zich ge[KA3]installeerd in een noordelijk mijnplaatsje. Hij dringt zich tussen een mede- oudstrijder uit Algerije en een ongehuwde moeder in. Het besef van zijn eigen middelmatigheid na de zoveelste mislukking maakt hem tijdens een carnavalsoptocht tot moordenaar. Een zowel door het milieu als de personages ongewoon regiedebuut waarin Noirets goedmoedige imago in het absolute tegendeel wordt omgekeerd (zodat het publiek afknapte of wegbleef). Niettemin is hij verontrustend overtuigend, terwijl ook de andere acteurs zich authentiek integreren in de plaatselijke bevolking. Niet geheel evenwichtig in de combinatie van volkse vrolijkheid als verpakking van uitzichtloze verveling met morsige kleine privédrama's. Toch opmerkelijk omdat in de film níét op de personages wordt neergekeken.

Andréa

1975 | Erotiek, Komedie

Frankrijk 1975. Erotiek van Henri Glaeser. Met o.a. Odette Laurent, Marie-Christine Descouard, Jacques Zolty, Jean-Marc Dupuich en Michèle Moretti.

Een ongeloofwaardige geschiedenis waarin een Parijse psychopate, die aan hallucinaties lijdt, van haar echtgenoot het advies krijgt op huwelijksreis te gaan en dan lichamelijk contact met andere partners te hebben teneinde te genezen!!! Zij geeft zich inderdaad over aan deze bezigheden, in het Turkse Anatoli[KA3]e. Deze humoristische `porno` (?) is in feite een weinig verhullende toeristische reis met partners die nauwelijks kunnen geloven dat ze het allemaal echt meemaken maar het best leuk vinden om zo op kosten van de prinses mee te gaan. Een vreemde regisseur die in staat is tot het allerergste (ANDREA, LA MAIN) en het hele goede (UNE LARME DANS L'OCÉAN). Ook bekend als TOUS À POIL.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Liliane Rovère op televisie komt.

Reageer