Rémy Roubakha

Acteur

Rémy Roubakha is acteur.
Er zijn 29 films gevonden.

Les rois mages

2002 | Komedie

Frankrijk 2002. Komedie van Didier Bourdon en Bernard Campan. Met o.a. Didier Bourdon, Bernard Campan, Pascal Légitimus, Virginie de Clausade en Walid Afkir.

Als de Drie Koningen, Melchior (Campan), Balthazar (Bourdon) en Kasper (Legitimus), de ster van Bethlehem volgen om bij het kindeke Jezus te komen, worden ze getroffen door een vreemd verschijnsel. Ze maken een tijdreis en ploffen rond 2000 neer in het hectische centrum van Parijs. In het chique hotel Ritz vragen ze aan de receptie (Dell) om verlening van `gastvrijheid`. Ze gaan eten bij MacDonald`s, maken kennis met auto`s, vliegtuigen, mobiele telefoons enz., gluren in peepshows en sluiten vriendschap met een drugsdealer (Jefry). Guillaume (H[KA1]emon), een kind, laat hen zien aan de hand van de platen in een boek, dat zij niet in hun missie geslaagd zijn. Jezus (Roubakha) is inmiddels een grote en dikke man. In feite is de film een reeks van satirische schetsen, die vooral in eigen land aansloegen. Daarbuiten wordt deze humor soms ten onrechte minder gewaardeerd. De rolprent trok in Frankrijk bijna twee miljoen bioscoopbezoekers. Afkir als Jo is de moderne Jozef, Roussel als Macha is Maria en Brosset als Hoeder, directeur van omroep One is de moderne Herodes. Producent Claude Berri is eventjes te zien als voorbijganger op straat. Het scenario is van beide regisseurs/medehoofdrollen Bourson en Campan en Olivier Rabourdin. Het camerawerk is van Bernard Déchet.

Origine contrôlée

2001 | Komedie, Drama

Frankrijk 2001. Komedie van Ahmed Bouchaala, Zakia Tahri en Ahmed Bouchaala. Met o.a. Patrick Ligardes, Atmen Kelif, Ronit Elkabetz, Abder El Kabir en Alexia Stresi.

De werkloze Patrick Morel (Ligardes) keert na een gemaskerd bal als vrouw verkleed terug naar huis. Onderweg wordt hij aangehouden door de politie en moet zijn papieren tonen. Tot zijn niet geringe verrassing wordt hij in de kraag gevat als Ali Berrada, een illegale immigrant uit Algerije, die op een lijst staat om uitgewezen te worden. De echte Berrada had tijdens het feestgedruis de papieren verwisseld. De ambtenaren zijn onverbiddellijk en Patrick wordt ingesloten. In de cel ontmoet hij de Algerijnse Sonia (Elkabetz) en gauwdief Youssef (Kelif), die eveneens uitgewezen zullen worden. Onderweg naar het vertrekpunt ontsnappen ze met hun drieën en proberen in de provincie te overleven. Een pijnlijk grappige satire over vooroordeel en misverstanden, die waar gebeurd zouden kunnen zijn. Helaas is het scenario van regisseur Ahmed Bouchaala en regisseuse Zakia Bouchaala, Fred Rubio niet helemaal origineel. Bruno Dega zorgde voor de puntige dialogen. Het spel is naturel en geloofwaardig. Het camerawerk is van Yves Capes. Opgenomen in de serie Das kleine Fernsehspiel in de reeks Toleranz.

J'ai faim !!!

2001 | Romantiek

Frankrijk 2001. Romantiek van Florence Quentin. Met o.a. Catherine Jacob, Michèle Laroque, Garance Clavel, Isabelle Chandelier en Alessandra Martines.

De ijdele Barnab[KA1]e (Le Bolloc`h) heeft Lily (Jacob) in de steek gelaten voor de slanke den Ana[KA3]is (Martines). Lily is de veertig al gepasseerd en heeft geen jongemeisjesfiguur meer. Zij wil Barnab[KA1]e heroveren door te vermageren om haar rivale te evenaren. Haar vriendinnen Yolande (Clavel), Corinne (Candelier) en Arlette (Laroque) helpen haar een handje. Ze vervangen haar op het werk, plegen bedreigende telefoontjes en proberen Barnabé terug te lokken met zoete praat. De vermageringskuur valt niet mee, vooral als de diëtist zelf ook wel een paar pondjes mag verliezen. Het regiedebuut van scenarioschrijfster Quentin, die uiteraard haar eigen scenario schreef, is mager uitgevallen. Haar regie is schools en stijf, terwijl ze het komische talent van haar hoofdrol Jacob onvoldoende uitbuit. De overige rolverdeling doet zonder meer zijn best. De film is te episodisch en slechts sporadisch grappig. Quentin die o.a. hoog gescoord heeft met LA VIE EST UNE FLEUVE TRANQUILLE en LE BONHEUR EST DANS LE PRÉ kan beter achter haar computer blijven zitten dan achter de camera te staan. Het camerawerk van Bruno de Keyzer is overigens tiptop; hij heeft goed gebruik gemaakt van de Parijse locaties. Je honger zal deze film niet stillen.

Sur un air d'autoroute

2000 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 2000. Komedie van Thierry Boscheron. Met o.a. Sacha Bourdo, Aure Atika, Philippe Nahon, Marc Berman en Marie-France Pisier.

Jeff (Bourdo) heeft een baantje als papierprikker aan de Franse p[KA1]eage en hij hoopt daarmee dichter in de buurt te zijn van zijn ex-vriendin P[KA1]erinne (Atika), die in een tolhuisje zit, om haar hartje opnieuw te winnen. Als hij langs de kant van de snelweg aan het opruimen is, wordt er een muziekschijf uit een voorbijrijdende auto geworpen waardoor zijn oor wordt afgesneden. Jeff krijgt een vreemde sensatie: hij hoort muziek en allerlei andere geluiden op een afstand. Hij laat zich leiden door wat hij hoort en maakt een avontuurlijke tocht door het land, waarbij hij zelfs eventjes van Frankrijk in Zwitserland belandt. Dr. Rouget (Pisier), een wat curieuze verschijning, probeert hem in de finale een oor aan te naaien. De film is een aaneenschakeling van grappige en minder grappige schetsen, voldoende voor een goede moyen-m[KA1]etrage, onvoldoende voor een avondvullende speelfilm, die tenslotte onderuit gehaald wordt door het scenario van Philippe Donzelot, Philippe Charazenc, Xavier Mathieu en regisseur Boscheron, naar diens idee. De titel is een woordspeling op een melodie (air) en een parkeerplaats aan de Franse autoroute. Het camerawerk van Jérôme Israel is opgenomen met een digitale camera en ziet er tiptop uit.

Selon Matthieu

2000 | Drama, Actiefilm

Frankrijk 2000. Drama van Xavier Beauvois. Met o.a. Nathalie Baye, Benoît Magimel, Antoine Chappey, Fred Ulysse en Jean-Marie Winling.

Francis (Ulysse) en zijn zoons [KA1]Eric (Chappey) en Matthieu (Magimel) werken in dezelfde fabriek in Normandi[KA3]e. Francis rookt een sigaret tijdens het werk en wordt daarom ontslagen. Matthieu is ontsteld dat zijn vader om zo`n futiliteit de zak heeft gekregen, dat hij met [KA1]Eric een staking wil organiseren. [KA1]Eric is pas getrouwd en wil geen risico`s nemen. Ook lukt het Matthieu niet om de arbeiders te mobiliseren. Als Francis de weg oversteekt om zijn werkloosheidsuitkering op te halen wordt hij aangereden door een auto en sterft. Matthieu wil zijn vader wreken en vindt daarvoor een slachtoffer: Claire (Baye), de vrouw van de fabrieksdirecteur, die speelzucht heeft. Hij 'ontmoet' haar aan de speeltafel en knoopt een intieme relatie met haar aan om haar later te ontmaskeren, maar Claire ontdekt wie hij is en wat hij wil. Nu stort de hemel boven Matthieu in. De derde film van Beauvois begint intrigerend ondanks de trage ontwikkeling van het verhaal, maar het scenario van regisseur Beauvois, Cédric Anger en Catherine Breillat is veel te intelectualistisch, bevat te weinig dramatiek om de kijker de boeien en de scènes worden afgeraffeld zonder dat ze voldoening schenken. Baye speelt best goed, maar haar personage is onsympathiek zodat ze de kijker tenslotte koudlaat. Magimel doet enorm zijn best om van de complexe Matthieu een interessant personage te maken, maar dat ontspoort door het ongelukkig gekozen plan om wraak te nemen. De titel is veel te pretentieus en sociale drama's uit het noorden van Frankrijk zijn zo langzamerhand wel bekend. Het camerawerk van Caroline Champetier ziet er mooi uit. Panavision widescreen, Dolby Digital.

Deuxième vie

2000 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 2000. Komedie van Patrick Braoudé. Met o.a. Isabelle Candelier, Patrick Braoudé, Daniel Russo, Gad Elmaleh en Elie Semoun.

De dertig-jarige Vincent (Braoudé) is in 1982 een overjarige hippie, die ondanks zijn idealen en grote woorden, nooit iets doet, bang is voor zijn eigen schaduw en ademhalen een grote inspanning vindt. Hij krijgt een verkeersongeluk en wordt zestien jaar verder in de toekomst gekatapulteerd. Hij slaat om als een blad aan een boom en ontpopt zich als een slagvaardige, kapitalistisch ingestelde ondernemer zonder scrupules. Hij belandt aan de top op het moment dat Frankrijk in 1998 wereldkampioen voetballen wordt. Je krijgt de indruk dat de rollen niet goed weten wat ze moeten doen, inclusief hoofdrol- regisseur Braoudé, die samen met Francis Palluau het scenario pleegde. De Medeiros is een capabele actrice, maar haar rol is veel te klein en Lhermitte doet duidelijk mee voor het geld en niet voor zijn carrière. Wie de film leuk vindt, mag opstaan en het zeggen. Het camerawerk is van Philippe Pavans de Ceccatty. Ook bekend als LE 11ÈME COMMANDEMENT en MON FUTUR ET MOI.

Le schpountz

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Gérard Oury. Met o.a. Smaïn, Sabine Azéma, Ticki Holgado, Martin Lamotte en Jean-Jérôme Esposito.

'Eigentijdse' versie van de gelijknamige succesfilm uit 1937 met Fernandel van Marcel Pagnol. De populaire artiest Smaïn in de rol van Irénée, de naïeveling die in zijn dorpje kennis maakt met een filmploeg en die hem voor de grap een vals, vet contract geeft voor een groot project dat in Parijs gedraaid zou worden. Kluchtenkoning Oury, die het scenario met Albert Algoud naar de roman van Marcel Pagnol schreef, heeft de oorspronkelijke tragikomedie beschouwd als een evergreen, die alleen maar in een nieuw jasje gestoken hoefde te worden en aangepast aan de tijd, waarin wij leven. Hij heeft echter vergeten dat zulke lachstukken niet meer gevraagd zijn, ook al speelt Smaïn de hoofdrol. Het camerawerk is van François Lartigue. Schpountz is iemand die je erop uitstuurt om een vierkante gatenboor te halen.

La Taule

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Alain Robak. Met o.a. Claude Brasseur, Olivier Martinez, Bernard Le Coq, Saïd Taghmaoui en Gilbert Melki.

Een gevangene (Martinez), die sedert zijn plaatsing in het huis van bewaring niet meer gesproken heeft, wordt de Stomme genoemd. Hij deelt zijn cel met een andere gevangene die op een nacht ontsnapt. Hoewel de directeur (Le Coq) zich niet afvraagt, waarom de Stomme niet is gevlucht, wil hij precies weten wat er gebeurd is. De Stomme geeft geen draad. De hoofdcipier (Brasseur), die kort voor zijn pensionering staat en minachting koestert voor zijn baas, meent dat hij dit varkentje moeiteloos kan wassen en stopt hem in een cel met andere ingeslotenen. Hieronder bevinden zich de Onschuldige (Taghmaoui), een computergenie die zegt dat hij bij vergissing in de bajes zit, de Onverschillige (Ortega), een recidivist die aan boybuilding doet, de Zigeuner (Maaskri), een engerd en de Grijze Muis (Duperial), een kruimeldief. De hoofdcipier heeft allerlei pesterijen in petto, die vari[KA3]eren van controles, alarm, collectieve straffen, isolement, enz. Ondertussen probeert een arrogante inspecteur van politie (Melki) op zijn eigen manier achter de waarheid te komen. De gevangenen laten zich niet kisten en bedenken van alles en nog wat om de directie en de politie te slim af te zijn. Een en ander culmineert tot een hoogtepunt als de gevangenis geïnpecteerd wordt door de dienst voor het gevangeniswezen, die zich op het totaal verkeerde moment had aangekondigd. Hoewel veel grappen en grollen niet direct origineel zijn, bestaat de rolbezetting uit puike karakterspelers, die de kijker toch flink aan het lachen brengen. Het scenario van Philippe Eineck en Jean-Marc Parisis met dialogen van Laurent Baffie, bevat enige zwakke punten; er wordt nooit uitgelegd waarom de ontsnapping plaatsvond en waarom de Stomme niet mee is gegaan bijvoorbeeld, maar het kat-en-muisspel tussen de gevangenen en directie werkt en de oproer is aardig gedaan. Het camerawerk is van Bernard Déchet. Gewoon pretentieloze ontspanning.

Crimes en série : Histoires d'amour

1999 | Misdaad

België/Frankrijk 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, Clémence Boué, Christian Hecq en Jean-Pierre Cassel.

Alles begint met het lijk van een man die blijkbaar zelfmoord pleegde door uit een venster te springen. Het gaat hier om een oude vriend van politieluitenant Pierre Denard (Back) en die is er rotsvast van overtuigd dat het niet om een zelfmoord gaat. Zijn baas en vriend Thomas Berthier (Légitimus) stemt in met een autopsie en hieruit blijkt dat het lijk enkele beenderen mist. Er werden eerder gelijksoortige moorden gepleegd en telkens bleek er een verband te bestaan tussen het slachtoffer en een ziekenhuis in Parijs. Berthier en Denard gaan op onderzoek uit. De zoveelste maniakale filmmoordenaar, geënt op de figuur van Hannibal Lector. Onderhavige psychopaat heeft als hobby het gedeeltelijk ontbenen van zijn slachtoffers. Niet enkel een serie-moordenaar, maar ook een serie-verhaal, dat wel op bepaalde momenten spannend is, maar dat blijk geeft van weinig originaliteit. Je hebt het allemaal al zo dikwijls gezien. Matt Alexander, Yann Le Nivet en regisseur Dewolf baseerden het scenario op een idee van Michel Munz en Gérard Bitton. Het is bedoeld als pilot voor een nieuwe serie. Fotografie is van Thierry Jault.

Une femme d'honneur : Brûlé vif

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Bernard Uzan. Met o.a. Corinne Touzet, Romaric Perche, Delphine Rich, Olivia Brunaux en Yves Beneyton.

Mysterieuze branden in de streek zaaien paniek onder de bevolking. Volgens commissaris Isabelle Florent (Touzet) is dit het werk van een pyromaan. Van Sandra (Rich), kapitein van de brandweereenheid, krijgt ze de melding dat een van haar manschappen de dood vond in een brand van zijn eigen huis. Volgens de buren leidt het geen twijfel dat dit het werk is van de pyromaan. Een autopsie toont echter aan dat het slachtoffer met een kogel gedood werd alvorens iemand hem verkoolde. Als Isabelle de vermeende pyromaan kan arresteren blijft deze ontkennen iets met de moord te maken te hebben. Weinig originele policier met de sympathieke Isabelle Florent. De goed gemaakte actiescènes vijzelen het versleten scenario van Francis Nief, Fabien Suarez en Eric Kristy wat omhoog, maar het blijft consumptiemateriaal dat vlugger vergeten dan gezien is. Jean- Pierre Aliphat stond in voor de fotografie.

Quai N[KA15]o 1 : Jeu de massacre

1998 | Misdaad

België/Frankrijk 1998. Misdaad van Patrick Jamain. Met o.a. Sophie Duez, Olivier Marchal, Raoul Billerey, François-Régis Marchasson en Ann-Gisel Glass.

In ondergondse gangen van het Gare du Nord wordt spoorwegbeambte vermoord met het wapen van commissaris Marie Saint Georges (Duez). Onderzoek wordt uitgevoerd door politie- van-de-politie, het IGPN, onder leiding van commissaris Mich[KA2]ele Harris (Glass), die het echt gemunt heeft op Marie. Zij stapelt verdenkingen tegen Marie op. Marie heeft meteen in de smiezen dat zij zelf haar onschuld moet kunnen bewijzen. En dat doet ze uiteraard, zij het met veel moeite. Alles heeft te maken met diefstal van een Van Gogh in Amsterdam en de internationale crimineel Kali (Tribes) die met TGV vanuit Amsterdam in Parijs arriveert. Scenario van Francis Nief, Fabien Suarez en Didier Cohen. Vertrouwde spoorweg-politietoestanden, langzaam, drentelig opgebouwd. Ondermaats, mede door overdosering ongeloofwaardige elementen.

Marie Fransson : Un silence si lourd

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Jean-Pierre Prévost. Met o.a. Alicia Alonso, Pascale Roberts, Alberto Gimignani, Emmanuelle Meyssignac en François Toumarkine.

De 34-jarige Marie Fransson (Alonso) is, sinds de dood van haar man, een alleenstaande moeder met een acht-jarig zoontje, Thomas (Gauzy). Ze werkt als thuisverpleegster. Op een dag is ze bij Mireille Bouvier (De la Rochefoucauld), aan wie ze een inspuiting moet toedienen, getuige als het zoontje van haar patiënte geld steelt uit de brieventas van zijn vader. Ze ontdekt dat de jongen op school door enkele nozems afgeperst wordt. Deze schrikken er niet voor terug om de jongen af te ranselen. Ze besluit hier een einde aan te stellen, zeker nadat de jongen bijna onder een auto terecht gekomen is. De start van een nieuwe Franse tv-reeks rond een thuisverpleegster. Al is de film best onderhoudend toch slaagt hij er niet helemaal in om te overtuigen. Scenariste Claire Woloniewicz, die het personage tevens bedacht, tracht de kijker te doen inleven in het fysiek zware leven van deze dienstverleners, die tevens de sociale toestand van hun patiënten trachten te analyseren. Achter de camera stond Jean-Pierre Plichon.

Doggy Bag

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Frédéric Comtet. Met o.a. Michèle Laroque, Didier Bourdon, Line Renaud, Étienne Chatiliez en Muriel Robin.

Jeanne (Laroque) kwam voor haar moeder altijd op de tweede plaats, want de eerste werd ingenomen door de hond. Ze bedenkt wat ze zal doen als het beest doodgaat. Ze zal hem dan in het holst van de nacht begraven. Als het zo ver is ontmoet ze William (Bourdon), die haar vertelt dat een hondenkadaver veel geld waard is, maar in het Chinese restaurant legt de bazin (Robin) uit dat men alleen levende viervoeters koopt... Vervolgens gaat Jeanne William een honds verhaal vertellen. De film is een beschrijving van stukje Parijse subcultuur gezien door de ogen van iemand die rond de veertig is en in een midlifecrisis zit. Het gaat over angsten, onzekerheden, zenuwtoestanden, enz. Het scenario van debuterend regisseur Comtet en hoofdrol Laroque is vrijelijk geïnspireerd op de roman Cold Dog Soup van Stephen Dobyns. De held in het oorspronkelijke boek is een man, hier een vrouw en het verhaal speelt zich niet in New York, maar in de Franse hoofdstad af. Het resultaat is een bijzondere vorm van humor die lang niet iedereen begrijpt, waardoor de verveling snel toeslaat. De personages zijn niet onsympathiek, maar ze zijn tamelijk dom en hebben niet in de gaten wat er allemaal rondom hen gebeurt. Kortom voer voor psychologen. Het camerawerk is van Olivier Guéneau.

Cuisine américaine

1998 | Komedie

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 1998. Komedie van Jean-Yves Pitoun en Jean-Yves Pitoun. Met o.a. Irène Jacob, Jason Lee, Eddy Mitchell, Isabelle Petit-Jacques en Sylvie Loeillet.

Loren Collins (Lee) is kok bij de Amerikaanse marine, maar hij wordt ontslagen. Hij droomt ervan het culinaire genie van de Franse topkok Louis Boyer (gespeeld door de rocker Mitchell!) te evenaren of te overtreffen. In Frankrijk wordt Collins in dienst genomen bij het vier sterren restaurant van Boyer door diens zus Carole (Petit-Jacques). Collins` doorzettingsvermogen en vooral zijn passie voor het koken doen de rest. Wanneer ma[KA4]itre Louis voor een spoedoperatie wegens een tumor in het ziekenhuis moet worden opgenomen en er uitgerekend een belastingcontrole dreigt, redt Collins de zaak met zijn wunderbare Amerikaanse hamburgers (zie de titel)! Hij mag als beloning met Louis` schone dochter Gabrielle (Jacob) trouwen. Het zou een ideale film geweest zijn voor Bourvil en De Fun[KA2]es (die iets dergelijks deden), maar zij zijn er (helaas) niet meer om de boel flink op stelten te zetten. Het trio hoofdrolspelers doet zijn best. Het scenario van debuterend regisseur Pitoun is een en al cliché, maar het is een dekmantel om eens een kijkje te nemen in het heiligdom van de Franse haute-cuisine en de liefde- haat verhouding tussen Amerika en Frankrijk breed gemeten op je bord te krijgen. Een THE COOK, THE THIEF, HIS WIFE & HER LOVER van Peter Greenaway uit 1989 is het niet geworden maar dat is geen ramp, want die wordt alleen maar door fijnproevers gewaardeerd. Het camerawerk is van Jean-Marie Dreujou. Dolby.

Une semaine au salon

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Dominique Baron. Met o.a. Etienne Chicot, Bernard Crombey, Julie Jezequel, Julien Cafaro en Franck Jazedé.

Ondanks hevige rugklachten moet varkenskweker Gilbert Veliart (Chicot) voor een week naar het landbouwsalon in Parijs. Hij schrijft zijn beesten regelmatig in voor wedstrijden en deze op het Parijse salon is wel zowat de belangrijkste. Zijn vrouw is dood en zijn kinderen zijn het huis uit, dus moet hij zijn boerderij wel overlaten in de handen van een stagiaire. Juist op het moment dat hij aankomt zijn er acties tegen de 'rilettes' en vermits dat een van zijn belangrijkste producten is verzet hij zich tegen de negatieve publiciteit. Hij maakt van de gelegenheid ook gebruik om zijn dochter, schoonzoon en kleinkinderen te gaan bezoeken en al zijn ze bezorgd om de gezondheidstoestand van papa, toch lijken ze het idee dat hij zich binnen een afzienbare toekomst bij hen zal vestigen niet toe te juichen. De belangrijkste stunt van deze film is het feit dat hij gedraaid werd op het landbouwsalon zelf, met als gevolg dat de duizenden figuranten zich er niet steeds bewust waren dat ze in een film 'meespeelden'. Het verhaal is eerder doorzichtig en weinig origineel en loopt verloren in eindeloze dialogen. Agnès en Claire Aziza schreven het scenario. Fotografie van Hugues De Haeck.

Un taxi dans la nuit

1997 | Thriller

Frankrijk/Italië 1997. Thriller van Alain-Michel Blanc. Met o.a. Fabienne Babe, Remo Girone, Jean-Yves Berteloot, Jean-Pierre Malo en Patrick Raynal.

Herv[KA1]e Lambert (Berteloot) baat een kleine garage uit. Sinds er in het stadje een mega-garage geopend werd gaan de zaken slecht en zitten er spanningen in zijn huwelijk met Anne (Babe), die als nachtelijke taxi-chauffeur het gezinsbudget in evenwicht houdt. Op een avond rijdt hij kwaad weg. Wat later staat de politie voor de deur. Hervé werd bij een ongeval gedood. Anne hecht geen geloof aan de vaststelling dat het ongeval veroorzaakt werd door drank en vermoeidheid en gaat zelf op onderzoek uit. Zo komt ze op het spoor van een bende die handelt in nagemaakte hulpstukken van slechte kwaliteit. Een boeiend bezoekje aan de auto-mafia die handelt in levensgevaarlijke auto- onderdelen. Deze toestand is spijtig genoeg geënt op de werkelijkheid en de film wil een waarschuwing zijn tegen deze onfrisse praktijken. De acteurs zijn uitstekend en het scenario van Alain Page, naar een verhaal van Blanc, zit goed in elkaar. Achter de camera stond Jean-Claude Saillier.

Un printemps de chien

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Alain Tasma. Met o.a. Stéphane Audran, Jean-Pierre Cassel, Cérise, Thomas Chabrol en Jonathan Demurger.

Na veertig jaar te hebben samengewoond besluiten Michel (Cassel) en Genevi[KA2]eve (Audran) dan toch maar om in het huwelijkbootje te stappen. Toeval wil echter dat Michel, op weg naar de plechtigheid, een gewonde hond vindt aan de rand van de weg. Voor hem is het belangrijker de hond naar een dierenarts te brengen dan te verschijnen voor de burgemeester. Geneviève denkt er echter anders over en het komt tot een hoogoplopende ruzie. Uiteindelijk besluiten ze uit elkaar te gaan, Michel met zijn tweedehands autozaak, Geneviève met haar vertalingen. Toch hebben ze beiden het gevoel dat ze iets missen in hun leven. Sentimentele prent over liefde op latere leeftijd. Het vlotte spel van Audran en Cassel kan verhinderen dat de film uit de hand loopt. Hun dialogen zijn erg geestig en ze komen spontaan uit hun mond. Leuke ontspanningsfilm zonder verdere pretenties, geschreven door Isabelle Mergault en Thierry Bourcy. Antoine Roche stond achter de camera.

Qui mange qui ?

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Dominique Tabuteau. Met o.a. Catherine Jacob, Roger Mirmont, Julien Guiomar, Ludwig Stanislas Loison-Robert en Anna Gaylor.

Rose (Jacob) is controleur van de eetwareninspectie. Haar relatie is juist afgesprongen en ze gaat medogenloos te werk in haar nazicht op hygi[KA3]ene van restaurants en winkels. In het restaurant van Martial (Mirmont) gaat ze zo hatelijk te werk dat deze zijn hoop op het verkrijgen van een ster wel kan laten varen. Martials oom Ren[KA1]e (Guiomar) is een ouwe bajesklant en hij weet van aanpakken. Hij drogeert Rose en deponeert haar op een vuilnisbelt. Op slag is ze haar geloofwaardigheid kwijt. Rose is woedend. Romantische komedie waarin veel te veel getaterd wordt. De film bevat alle denkbare clich[KA1]es, bij elkaar geraapt om een niet-denkend publiek te verstrooien. Wat tederheid, wat humor, wat liefde, gekruid met een vleugje suspense en een paar tranen van ontroering. Dit alles gemixt tot een gemakkelijk drinkbare cocktail door scenaristen Natalie Carter en Dominique Roulet, naar een origineel (?) gegeven van Catherine Jacob. Fotografie is van Vincent Jeannot.

Mer calme... mort agitée

1997 | Mysterie, Drama

Frankrijk 1997. Mysterie van Charles Nemes. Met o.a. Patrick Fierry, Nadine Spinoza, Cachou, Paul Barge en Jean-Pierre Bagot.

Een dorpje aan de Middellandse Zee buiten seizoen. Laurent (Fierry) en zijn vrouw (Cachou) genieten van de zon en liggen met hun zeilboot voor de kust. Laurent gaat aan wal en wanneer hij korte tijd later terugkeert is Catherine spoorloos verdwenen. Hij vreest dat ze overboord gevallen is en verwittigt meteen de politie. Ook al is er niets dat het tegendeel bewijst toch gelooft de plaatselijke bevolking niet in een ongeval. Eens een geruchtenmolen op gang is er geen stoppen meer aan en is de betrokken persoon zelfs niet meer veilig. Dat is het wat dit drama duidelijk wil maken, alsof we dat nog niet wisten. Verder is het veel gepraat en weinig handeling, met een filmploeg die kon genieten van een lekkere betaalde vakantie in een schilderachtig decor. Een scenario zonder veel betekenis geschreven door Pierre Courrège, Bernard Rosselli en Claude- Michel Rome. Fotografie is van Etienne Fauduet.

Les Bœuf-carottes : La manière forte

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Pierre Roitfeld. Met o.a. Jean Rochefort, Philippe Caroit, Manuel Gélin, Tomer Sisley en Ingrid Chauvin.

Nachtelijke hold-up in hifi-winkel in Champs-sur-Bi[KA2]evre. Uitbater Froment (Roubakha) telefoneert naar politie, maar wacht tevergeefs op hulp. Daags nadien worden commissaris Venturi (Rochefort) en inspecteur Kaan (Caroit) geconfronteerd met klacht van plaatselijke middenstandsvereniging tegen lakse en ineffici[KA3]ente houding van de politie. De daders blijven intussen spoorloos. Slechts met hulp van inspecteur Jeunet (Gélin), die een basketploegje leidt in de buurt en de jongeren van deze 'moeilijke' Parijse voorstad door en door kent, zal onderzoek met succes kunnen afgerond worden. Eens te meer dienen probleemvoorstad en jeugdmisdadigheid als achtergrond voor policier, geschreven door Eric Kristy en Joël Houssin. Donker onderwerp wordt gelukkig wat opgevrolijkt door pikante dialogen en enkele gekke situaties. Humor en charme van Rochefort stelen de show.

Julie Lescaut : Abus de pouvoir

1997 | Misdaad

Frankrijk/Zwitserland 1997. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jean-Paul Rouve.

De zaken gaan weer goed zoals steeds op het politiebureau van Julie Lescaut (Genest). Ze zit volop in het onderzoek naar de dood van een loodgietersgast die vroeger deel uitmaakte van een straatbende. Gelijktijdig heeft Kaplan (Marx) de handen vol met een sadist die zijn vrouw mishandelt. N`Guma (Diouf) lijdt onder een depressie en Motta (Desseaux) maakt de ene fout na de andere omdat hij meer bezig is met zijn zieke moeder dan met zijn werk. Commissaris Val[KA1]erie Koster (Magnet) heeft uitgerekend dit ogenblik uitgekozen om Lescauts rangen te vervoegen, samen met twee van haar inspecteurs, om een studie te maken over de criminaliteit in de voorsteden. De botsing tussen twee vrouwen die best hun mannetje kunnen staan. Een redelijk geslaagde poging om eens iets anders dan de traditionele moordzaak met ingebouwde oplossing te brengen in een politieserie. De karaktertekeningen zijn echter uiterst zwak en de verwikkelingen niet erg interessant. Julie Lescauts geestelijke vader Alexis Lecaye schreef het scenario dat in beeld gebracht werd door Jean-Pierre Aliphat. Aflevering 2 van het zesde seizoen, nummer 22 van 72. Stereo.

Bob Million

1997 | Komedie

Canada/Frankrijk 1997. Komedie van Michaël Perrotta. Met o.a. Bernadette Lafont, Yves Jacques, Madeleine Barbulée, Catherine Allégret en Lucie Phan.

In een Frans provinciestadje leeft de tachtig-jarige Marie- Louise Lepoust[KA1]e (Barbul[KA1]ee). De oude dame is verslaafd aan tv-spelletjes. Op het ogenblik dat de populaire Canadese presentator Bob Million (Jacques) zich met zijn spelletje Le jack pot de la planète bij haar aanbiedt sterft ze echter. Haar erfgenamen krijgen nu de kans om een miljoen dollar te winnen, maar dan moeten ze wel binnen de twee uur alle familieleden, afgedrukt op een trouwfoto, bijeen zien te brengen. Een bijtende satire op de domme tv-spelletjes waarbij men zelfs geen eerbied kan opbrengen voor een dode. Alles is goed zolang er maar voldoende kijkcijfers zijn en de show verder kan gaan. De film is echter lang niet cynisch genoeg. Hij werd dan ook voor tv geproduceerd en welke tv-zender leeft er niet van idiote spelletjes? Vincent Solignac bedacht het verhaal, en schreef het scenario samen met Perrotta. Paco Wiser stond achter de camera. Stereo.

La guerre des moutons

1996 | Komedie

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 1996. Komedie van Rémy Burkel. Met o.a. Luc Thuillier, Rufus, Philippe Clay, Anne Roussel en Brigitte Bemol.

De Franse schapenfokkers, onder leiding van de vijfendertigjarige Jean Vivier (Thuillier), nemen het niet langer dat de Britten schapen invoeren die veel goedkoper op de markt aangeboden worden dan de Franse. Uiteindelijk komt het tot geweld. De boeren houden een Britse camion tegen, laten de dieren vrij en branden de wagen uit. De Britten zijn niet van plan om dit alles met lede ogen te aanzien. Op komische wijze wordt hier de internationale vrije handel op de korrel genomen in wat lijkt op een hedendaagse Franse western. Goed spel van de hoofdacteurs in een film die eigenlijk meer belooft dan aflevert. Scenario van Brian McGill, Burkel en Jean-Marc Auclair, naar een idee van David Stacey en Joseph Goding. Achter de camera nam Dominique Bouilleret plaats.

Les cinq dernières minutes : Deuil à Cognac

1995 | Misdaad

Frankrijk 1995. Misdaad van Jean-Jacques Kahn. Met o.a. Pierre Santini, Pierre Hoden, Nicole Courcel, François Chaumette en Philippe Morier-Genoud.

Commissaris Massard (Santini) wil eens een rustig avondje doorbrengen met een goede vriend die burgemeester van Cognac is. Zoals dat meestal gaat met politiemannen in hun vrije tijd, maakt een telefoontje een einde aan de voorgenomen rust. De eigenaar van de cognac-kelders van Vayrac is vermoord. Het is algemeen bekend dat het slachtoffer en keldermeester die zijn stiefvader opvolgde, steeds weigerde om de wijngaarden aan de bekende cognac-huizen te verkopen. Dat zou een motief kunnen zijn, maar verder staat commissaris Massard voor een raadsel. Een ontspannende policier waarin niets sensationeel gebeurt, maar die toch doorlopend blijft boeien met een interessante intrige, met de nodige onverwachte wendingen. Het scenario werd geschreven door France Bourgeois, Laurence Fructus en Pierre Pauquet. Fotografie is van Serge Palatsi. Om van te genieten bij een goed glas cognac.

The Young Indiana Jones Chronicles: Verdun, September 1916

1992 | Oorlogsfilm, Avonturenfilm

Verenigde Staten 1992. Oorlogsfilm van René Manzor. Met o.a. Sean Patrick Flanery, Ronny Coutteure, George Hall, Bernard Fresson en Jean Rougerie.

In 1916 woedt WO I in alle hevigheid. Indy (Flanery) is als korporaal Henry Defense motorordonnance in het Belgische leger. De arrogante Franse generaal Joffre (Fresson) werpt de Belgen als kanonnenvoer in de strijd bij de slag om Verdun omdat ze `minderwaardige` soldaten zijn. De aanval ontaardt in een ware slachtpartij, waarbij duizenden doden vallen en kolonel Brac (Lalanne) de aftocht moet blazen, wat niet in goede aarde valt bij Joffre. Henry`s vriend R[KA1]emy (Coutteure) raakte gewond en belandt in een veldhospitaal. Omdat hij Duits spreekt, krijgt Henry een gevaarlijke opdracht te vervullen. Hij moet achter de linies spioneren en komt erachter dat de Duitsers twee superkannonen, Dikke Bertha's, gaan inzetten. Een episodische aflevering met de nodige onderwerpen, maar er wordt nergens diep op ingegaan of afgehandeld. De oorlogsscènes werden indrukwekkend in beeld gebracht en de ritten van Indy op de motor van het ene kampement naar het andere zijn wel spannend. Jonathan Hensleigh baseerde het scenario op een verhaal van George Lucas. Fotografie van David Tattersall. Uitgebracht op video met de titel DEMONS OF DECEPTION - 1916, waarin opgenomen het volgende avontuur PARIS, OCTOBER 1916 Dolby Surround.

La rose noire

1992 | Drama

Frankrijk 1992. Drama van Jean Sagols. Met o.a. Elisa Servier, Gérard Klein, Alain Doutey, Rémy Roubakha en Gérard Lebrun.

Lily Lagarde (Servier) heeft zich diep in de schulden gestoken om de zwarte roos, geteeld door haar inmiddels overleden vader, te perfectioneren. Nu wordt ze belaagd door schuldeisers en door haar notaris die haar ertoe wil aanzetten de roos te verkopen. Paul (Doutey), een bankier van twijfelachtig allooi, tracht haar ook te overtuigen om het kleinood van de hand te doen. Dan maakt Lily kennis met Arthur (Klein), een geniale computertechnicus. Zwak melodrama met veel dialogen en weinig actie. De geforceerde verhaaltrant roept slechts een emotie op: verveling. Het amper gestructureerde scenario werd geschreven door Jean-Bernard Pouy, Christian Biegalski, Claire Alexandrakis en Jean-Jacques Gaffie, gebaseerd op een verhaal van Jean-Michel Nakache. Achter de camera nam Yves Dahan plaats.

Le Lyonnais: Morphée aux enfers

1991 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1991. Misdaad van Claude Grinberg. Met o.a. Kader Boukhanef, Pierre Santini, Valérie Mairesse, Nathalie Mann en Bernard Freyd.

Vijfde deel van de serie [KL]Le Lyonnais[KLE]. Aan het plot werkten maar liefst drie scenarioschrijvers mee! Centraal staan de teleurstellingen van inspecteur Morph[KA1]ee (Santini), die wordt meesgesleept in een complot, hegeen zijn schorsing en zelfs zijn opsluiting tot gevolg heeft. Zijn vriend S[KA1]elin (Boukhanev) gaat met het onderzoek door in pistooltrekkend Frankrijk, en weet uiteindelijk de onschuld van zijn vriend aan te tonen. Hij komt erachter wie werkelijk de prostituée heeft vermoord. Yves Boisset gaat van deze serie een film maken. Er is niet bezuinigd op de middelen : twee componisten die speciaal de muziek voor hun rekening namen is uniek voor tv! Efficiënt en degelijk werk, en bovendien niet helemaal uit de lucht gegrepen, want enerzijds is Lyon de meest criminele stad van Frankrijk en anderzijds is de keuze van een Noordafrikaanse acteur in de rol van bestrijder van het onrecht gedaan om als voorbeeld te dienen voor de omvangrijke bevolking uit de Maghreb-landen in Lyon. Q.E.D. Gezien de omstandigheden best

Truck

1990 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1990. Komedie van Philippe Roussel. Met o.a. Philippe Léotard, Véronique Genest, Régis Royer, Kathie Kriegel en Françoise Thyrion.

Verhaal met heel weinig personages, waarin de gevoelsband tussen een vrachtwagenchauffeur - zie ook de (slechte) titel van deze film - die naar voormalig Joegoslavië rijdt en een jong rondtrekkend meisje aan de orde komt. Het vervelende is dat Léotard de andere acteurs naar de achtergrond drukt, en dat het scenario 'slipt op de zijwegen'. Aan het eigenlijke onderwerp wordt voorbijgegaan. Scenario van de regisseur, camerawerk van Jean-Paul Meurisse.

Agathe

1990 | Misdaad

Frankrijk 1990. Misdaad van Jean-Pierre Prévost. Met o.a. Thérèse Liotard, Catriona McColl, Laura Favali, Simon de La Brosse en Rémy Roubakha.

Een rijke erfgename, die zich als een verwend kind gedraagt, heeft slechts een intieme vriendin en dat is haar gezelschapsdame, met als gevolg dat zij een alles overheersende en bezitterige aanhankelijkheid voor haar ten toon spreidt, hetgeen leidt tot een crime passionnel, als de tuinman op haar verliefd wordt. Dit verhaal, geschreven door de film- en televisieregisseur zelf, is best spannend, en de karakters en hun gedrag leveren daar een flinke bijdrage in. De goede acteerprestaties zijn bovendien mooi meegenomen. Hoe het ook mogelijk is interessante tv-films te maken met een klein budget.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Rémy Roubakha op televisie komt.

Reageer