Marianne Denicourt

1966 Acteur, Componist

Marianne Denicourt (1966) is acteur en componist.
Er zijn 27 films gevonden.

Une folle envie

2011 | Komedie

Frankrijk 2011. Komedie van Bernard Jeanjean. Met o.a. Clovis Cornillac, Olivia Bonamy, Marianne Denicourt en François Vincentelli.

Het koppel Yann en Rose wil graag een baby, maar ook na veelvuldig enthousiast en vlijtig copuleren vlot het niet. Dus gaan de twee aspirant ouders op zoek naar alternatieven: Kamasutra-standjes, swingen, K.I. et cetera. Ervaringsdeskundigen biedt deze romantische kinderwenskomedie wellicht een roerend filmavondje met een lach en een traan. Ondanks de veelzijdige Cornillac (met hip hoornbrilmontuur) en de frisse Bonamy ziet de rest van de wereld echter vooral een gewild leuke charmeerpoging. Regisseur Jeanjean en coscenariste Martine Fontaine putten voor hun filmkindje inspiratie uit hun gezamenlijke leven.

Me Without You

2001 | Komedie, Drama

Verenigd Koninkrijk/Duitsland 2001. Komedie van Sandra Goldbacher. Met o.a. Michelle Williams, Anna Friel, Kyle MacLachlan, Oliver Milburn en Trudie Styler.

Prima coming of age drama over twee Engelse vriendinnen, de uitbundige Marina (Friel) en de verlegen Holly (Williams, bekend van Dawson's Creek, met geloofwaardige Britse tongval), die elkaar als kind leren kennen in de jaren zeventig. De film volgt het stel terwijl ze samen studeren, romances aangaan, ruzies krijgen en zich ten slotte proberen te settelen. Hoewel niet vrij van clichés (het 'herinneringendoosje' dat ze als jonge meisjes begraven en twintig jaar later weer opspitten) is Me Without You veel geloofwaardiger dan menige 'meidenfilm', met leuke verwijzingen naar het veranderende tijdsbeeld en een aanstekelijke punk- en new-wavesoundtrack.

Sade

2000 | Historische film, Biografie, Drama

Frankrijk 2000. Historische film van Benoît Jacquot. Met o.a. Daniel Auteuil, Marianne Denicourt, Jeanne Balibar, Isild Le Besco en Jean-Pierre Cassel.

Verfilming van het beroemde verhaal van Marquis de Sade door Benoit Jacquot, Filmmaker in Focus tijdens het Rotterdams Filmfestival 2005. Daniel Auteuil schittert iin de hoofdrol.

À mort la mort !

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Romain Goupil. Met o.a. Romain Goupil, Marianne Denicourt, Anne Alvaro, Christine Murillo en Dominique Frot.

In 1982 werd regisseur Goupil beloond met de Gouden Camera op het filmfestival van Cannes voor zijn film MOURIR [KA2]A TRENTE ANS over een lid van de meibeweging van 1968 die later zelfmoord pleegde. In dit soortement vervolg speelt hij de rijke 47-jarige uitgever Thomas, die zijn tijd verdeelt tussen zijn demonstrerende kameraden van toen die inmiddels gevallen zijn en in ziekenhuizen en/of op kerkhoven liggen, zijn aantrekkelijke ma[KA4]itresse Florence (Alvaro) en zijn begrijpende, lieve en charmante vrouw Hermeline (Denicourt). Je moet die turbulente tijd hebben meegemaakt en op de Parijse barricaden hebben gestaan om de film te waarderen en de keur aan soixantehuitards te herkennen. Een buitenstaander komt niet verder dan Daniel Cohn- Bendit, Rote Danny, Europees parlementslid en lid van de gemeenteraad van Frankfort, of een krantenlezer die Le Monde inkijkt, herkent misschien de querulante, weinig sympathieke en vooral arrogante Edwy Plenel, tegenwoordig hoofdredacteur en ooit de journalist wiens telefoon door eerste minister Eduard Balladur werd afgetapt. Verder is de film een en al navelstaarderij, veel oppervlakkig gepraat over politiek, zelfmoord, AIDS, en drugsgebruik. Flink wat bloot valt er wel te zien omdat het nu eenmaal bij de cultuur van die tijd paste: de seksuele bevrijding. De film begint veelbelovend op een kerkhof, maar we krijgen algauw door dat Thomas een oninteressante lul is. Het scenario is van regisseur-hoofdrol Goupil naar zijn gelijknamige roman. Het camerawerk is van William Lubtchansky.

Une pour toutes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Claude Lelouch. Met o.a. Jean-Pierre Marielle, Anne Parillaud, Alessandra Martines, Marianne Denicourt en Alice Evans.

Op nieuwjaarsdag van het jaar 2000 neemt de strijdbare stewardess van een Concorde, Olivia Colbert (Bonamy), het initiatief om een theatertroep te vormen. De première van het stuk vindt plaats tussen Parijs en New York aan boord van de supersonische straalvliegtuig. Dé gelegenheid voor regisseur Lelouch om veteranen en artiesten op te laten draven en in een afgesloten ruimte te filmen. Het resultaat is statisch en de film duurt te lang. Hij was net zo gedoemd als de onfortuinlijke Concordevlucht, die vlakbij het vliegveld van Parijs een half jaar later neerstortte. Door dit ongelukkige incident raakte de supersnel film in de vergetelheid. Het langdradige scenario voor dit onfortuinlijke gebeuren is van regisseur Lelouch, Pierre Leroux en Pierre Uytterhoeven naar een verhaal van Lelouch. Het camerawerk is van Lelouch en Philippe Vene.

Le plus beau pays du monde

1999 | Komedie, Oorlogsfilm

Zwitserland/Frankrijk/Duitsland 1999. Komedie van Marcel Bluwal. Met o.a. Claude Brasseur, Marianne Denicourt, Jean-Claude Adelin, Jacques Bonnaffé en Didier Bezace.

In 1942 draaide Louis Cuny ten tijde van de Vichy-regering de film MERMOZ over de Franse legendarische vlieger Mermoz, bijgenaamd l`Archange, die de luchtpost in Zuid-Amerika op touw zette en als eerste over de hoogste piek van de Andes vloog. Toen de film, die geheel in een studio werd opgenomen zijn voltooiing naderde, pakte de Gestapo de hoofdrolspeler Robert Hughes-Lambert op. Hij kwam in het doorgangskamp Drancy terecht. Hij overleed op 7 maart 1945 in het concentratiekamp Flossenburg. De redenen waarom hij werd opgepakt zijn obscuur, hoewel er vermoedens zijn dat homoseksualiteit in het spel was. Regisseur Cuny zat met de handen in het haar, want Hughes-Lambert zat zo`n beetje in iedere sc[KA2]ene. Hij moest hem vervangen voor de laatste sc[KA2]ene`s door Henry Vidal en Cuny zond geluidstechnici naar Drancy die de dialogen met microfoons door het prikkeldraad opnamen van Hughes- Lambert. Een weinig bekende, waargebeurde droevige geschiedenis uit het schaamteloze tijdperk van de met Duitse nazibezetter collaborerende Franse Vichy-regering tijdens WO II (1939-44). Regisseur Bluwal, die van joodse afkomst is, en 74 jaar oud is, kende de gebeurtenis en besloot nadat hij in 1964 zijn laatste film had gedraaid, hierover een speelfilm te maken. Na de Franse capitulatie in 1940 mochten joden niet meer aan het maken van films meewerken, en moesten would-be producenten genoegen nemen met mindere talenten. Kolonel Valogne (Lhermitte) van de Nationale Revolutionaire Beweging (een soort NSB) heeft de juiste connecties en laat een avontuurlijke, vaderlandse heldengeschiedenis die de bezetter niet zou kunnen schaden, produceren door ambitieuze Couperin (Bannaf[KA1]e). Als regisseur trekt hij de middelmatige documentairemaker Vignault (Bezace) die weinig ervaring heeft, aan. Aanvankelijk verloopt de productie met de talentloze Lambert (Adelin) naar omstandigheden voorspoedig, maar twee dagen voordat de film klaar is, krijgen ze het verzoek van een medewerker van het Bureau voor Joodse Zaken die tevens filmcriticus is, om twee personages, w.o. de legendarische Antoine de Saint-Exupéry, te schrappen, omdat ze jodenvrienden zijn. De Saint-Exupéry wordt omgezet in een dichter en de film wordt clandestien na spertijd afgemaakt. Lambert blijkt wél over talent te beschikken, maar plotseling verdwijnt hij. Hij wordt teruggevonden in Drancy en nu moet de film gered worden - niet Lambert... Helaas is Bluwal toch een beetje zijn soepelheid kwijt om er een flitsende rolprent van te maken, die beantwoordt aan de verwachtingen van het publiek van het jaar 2000. Dat is jammer, want hij geeft ons te weinig bitterzoet materiaal over een meer dan twijfelachtige periode in Frankrijks culturele geschiedenis van het kaliber van LE DERNIER MÉTRO van François Truffaut dat inmiddels alweer dateert van 1980. De film die aan de lange kant is, ademt de geest van een sitcom uit en bevat geslaagde korte schetsen. Alle personages, behalve Lambert zijn bedacht. Het spel van de rolverdeling is heel goed, en vooral Lhermitte is geknipt voor zijn rol. Het camerawerk is van Philippe Pavans de Ceccatty.

L'homme de ma vie

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Stéphane Kurc. Met o.a. Patrick Chesnais, Bruno Solo, Marianne Denicourt, Valérie Bonneton en François Berléand.

Fondsdirecteur van een uitgeverij Simon (Solo) houdt zichzelf goed in evenwicht dankzij zijn psychiater Charles (Chesnais), maar als die op een dag verklaart dat hij genezen is, slaat hij uit het lood. Simon beseft dat hij niet meer zonder Charles kan, maar Charles wil van hem af, omdat hij denkt dat Simon zijn huwelijk in gevaar brengt. Charles' vrouw is actrice en in verwachting; ze wil het kind niet en is bereid Charles te verlaten. Op de uitgeverij komt een manuscript binnen. Als Simon het leest herkent hij zichzelf. Simon zou het willen verbranden, maar zijn partner staat erop dat hij het uitgeeft. Het komt tot een handgemeen tussen Simon en Charles, waarbij Charles gewond raakt, waarna Simon hem verzorgt. Nu denkt Charles' moeder dat hij homo is, omdat haar schoondochter weg is. Het begint Charles te dagen wie de auteur van het manuscript is: zijn mentor met wie hij al zijn gevallen bespreekt. Wie er voor gaat zitten en moeite doet om de dialogen te volgen kan zich kostelijk amuseren. Bovendien is Chesnais geknipt voor zijn rol wat het plezier verhoogt. De overige rollen zijn ook niet slecht. Het scenario is van Corinne Atlas, Christian Biegalski, Pierre Geller en regisseur Kurc. Het camerawerk is van Michel Cénet.

Feuerreiter

1999 | Romantiek, Historische film, Biografie

Duitsland 1999. Romantiek van Nina Grosse. Met o.a. Martin Feifel, Marianne Denicourt, Ulrich Matthes, Ulrich Mühe en Nina Hoss.

De Duitse dichter Friedrich H[KA3]olderlin (Feifel), die een tijdgenoot van Goethe, Friedrich von Schelling en Georg Wilhelm Friedrich Hegel was, leefde van 1770 tot 1843. Hij werd bekend om zijn werken [KL]Hyperion[KLE] en [KL]Der Tod des Empedokles[KLE] die in 1799 voltooid werden. Op 25-jarige leeftijd introduceert baron Isaac von Sinclair (Matthes) hem na zijn studie theologie in Frankfurt bij de rijke bankier Jacob Gontard als huisleraar voor diens vier kinderen. Von Sinclair deed dit niet uit naastenliefde; hij wilde de jonge dichter zo dicht mogelijk bij hem in de buurt hebben. H[KA3]olderlin wordt verliefd op Susette (Denicourt), Gontards knappe echtgenote. De liefde is wederzijds en in Hölderlin's dichtwerk duikt zij op als Diotima. Von Sinclair wordt jaloers als hij achter hun verhouding komt en licht Gontard in, die Hölderlin daarop ontslaat. Hölderlin vindt troost bij Von Sinclair, die hem een baan bezorgt bij de Duitse consul in Bordeaux. In 1802, dus zeven jaar na Hölderlin's eerste ontmoeting met Susette, ontvangt hij een brief van Von Sinclair, die hem bericht dat zij op sterven ligt. Als Hölderlin in 1803 in Frankfurt aankomt, is zij al dood en wordt hij enkele jaren later geleidelijk aan krankzinnig en moet vanaf 1806 verpleegd worden. Hij leeft echter nog 37 jaar. De film gaat grotendeels over de liefdesrelatie tussen Hölderlin en Sussette en de verhouding tussen hem en Von Sinclair. Op de theorie dat Hölderlin zijn ziektebeeld gesimuleerd zou hebben, gaat deze biopic niet in. De seksscène's zijn in beide relaties duidelijk genoeg, maar in het scenario van Susanne Schneider proeft men het verwijt dat noch Susette noch Hölderlin de guts hadden hun liefde door te zetten. Zowel Feifel als Denicourt zetten mooie rollen weg, waarbij Denicourt ondanks haar kortere optreden wellicht net even iets meer triomfeert. Matthes is zeer goed en hij kreeg de Beierse filmprijs in 1999. Mooi zijn vooral de decors, eerst in Duitsland, daarna wegens geldgebrek in Polen, de prachtige kostuums van Ulla Gothe en het schitterende camerawerk van Egon Werdin. Tegen de film is het lome tempo en de veel te lange speelduur, waardoor hij beperkt blijft tot de liefhebbers van literaire romantische verhalen.

Balzac

1999 | Drama, Historische film

Frankrijk/Duitsland/Italië 1999. Drama van Josée Dayan. Met o.a. Gérard Depardieu, Jeanne Moreau, Fanny Ardant, Virna Lisi en Katja Riemann.

Prestigieuze en door de Académie Balzac hemelhooggeprezen biopic van Balzac concentreert zich vooral op zijn literaire activiteiten en de vrouwen in zijn leven. De schrijver van 'Eugénie Grandet', 'Le Père Goriot' en 'Le Colonel Chabert' die is begonnen als een mislukte zakenman, houdt van het leven, van luxe, van mooie kleren, en vooral van vrouwen. De 'lastigste' vrouw in zijn leven, is zijn moeder Charlotte-Laure (Jeanne Moreau). Zij beschouwt haar zoon als een nietsnut, een dromer en een mislukkeling. Balzacs eerste liefde, in 1820, is Madame de Berny (gespeeld door de Italiaanse actrice Virna Lisa), die 20 jaar ouder is dan hij. Zij is een soort moederfiguur die hem volop steunt in zijn literaire ambities. Balzac flirt ondertussen ook met de jonge Laure d'Abrantès (Katja Riemann). Maar zijn grote liefde was de getrouwde Poolse gravin Evelyne Hanska (Fanny Ardant). Het scenario van Balzac werd geschreven door Didier Decoin, die eerder tekende voor Le Comte de Monte Cristo en Les Misérables, tv-series waarin hoofdrolspeler Gérard Depardieu ook acte de présence gaf.

The Lost Son

1998 | Drama, Thriller

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 1998. Drama van Chris Menges. Met o.a. Daniel Auteuil, Katrin Cartlidge, Marianne Denicourt, Nastassja Kinski en Ciarán Hinds.

Ex-politieman Xavier Lombard werkt als privé-detective in London. Op een dag krijgt hij -zo denkt hij- een gemakkelijk klusje toegeschoven: hij moet Leon Spitz, de verdwenen zwager van een ex-collega, opsporen. Hij ontmoet Emily, Leons vriendin, van wie hij hoort dat Leon een bende op het spoor is die seks met kinderen aanbiedt aan pedofielen. Hij doet zich voor als geïnteresseerde en krijgt een aanbieding. Hij weet het slachtoffer te bevrijden en komt tevens achter de opdrachtgever. Hiermee is de zaak echter nog lang niet opgelost

Der Feuerreiter

1997 |

Polen/Duitsland 1997. Nina Grosse. Met o.a. Ulrich Matthes, Marianne Denicourt en Martin Feifel.

Frankfurt, 1796. De begaafde dichter Hölderlin trekt naar Frankrijk om er als leraar voor de bankiersfamilie Gontard te werken. Hölderlin word door baron Von Sinclair, die heimelijk verliefd is op de dichter, naar Frankfurt gehaald zodat hij in zijn buurt kan zijn. Als de dichter verliefd wordt op Susette Gontard probeert Von Sinclair hier een stokje voor te steken

Le bel été 1914

1996 | Historische film

Frankrijk 1996. Historische film van Christian de Chalonge. Met o.a. Claude Rich, Maria Pacôme, Hippolyte Girardot, Judith Henry en Marianne Denicourt.

Regisseur De Chalonge heeft een deel van de roman van Louis Aragon [KL]Les voyageurs de l`imp[KA1]eriale[KLE] verfilmd en wel de laatste vakantie van de familie Mercadier, vader Pierre (Girardot), moeder Paulette (Henry) en hun zoon Gabriel (Stevenin) op het kasteel van hun oom, de Graaf de Sainteville (Rich). Ze ontdekken dat hun berooide familielid een deel van het verblijf verhuurd heeft aan een bourgeoisie gezin uit Lyon dat bestaat uit vader Ernest (Torreton), moeder Blanche (Denicourt) en hun twee dochters Suzanne (Maraval) en Yvonne (De Boever). Tijdens die vakantie vlak voor het uitbreken van WO II (1914-18) bespieden de gezinnen elkaar, doen elkaar na en zijn soms naijverig. De kinderen zien het door hun eigen bril en beginnen aarzelend aan de eerste ervaringen, die hen naar de volwassenheid zal voeren. Traag, landerig drama en de zoveelste film die lijkt op [KL]Oom Wanja[KLE] van Anton Tsjechov. Rich is natuurlijk een uitstekend acteur, maar bijna twee uur is wel veel. Dominique Garnier schreef samen met regisseur De Chalonge het scenario en de fotografie voor deze nogal conventionele film (de Fransen noemen de aanpak 'classique') is van Patrick Blossier. Voor liefhebbers.

Le bel été

1996 |

Frankrijk 1996. Christian de Chalonge. Met o.a. Hippolyte Girardot, Maria Pacôme, Claude Rich, Marianne Denicourt en Judith Henry.

Regisseur De Chalonge heeft een deel van de roman van Louis Aragon [KL]Les voyageurs de l`imp[KA1]eriale[KLE] verfilmd en wel de laatste vakantie van de familie Mercadier, vader Pierre (Girardot), moeder Paulette (Henry) en hun zoon Gabriel (Stevenin) op het kasteel van hun oom, de Graaf de Sainteville (Rich). Ze ontdekken dat hun berooide familielid een deel van het verblijf verhuurd heeft aan een bourgeoisie gezin uit Lyon dat bestaat uit vader Ernest (Torreton), moeder Blanche (Denicourt) en hun twee dochters Suzanne (Maraval) en Yvonne (De Boever). Tijdens die vakantie vlak voor het uitbreken van WO II (1914-18) bespieden de gezinnen elkaar, doen elkaar na en zijn soms naijverig. De kinderen zien het door hun eigen bril en beginnen aarzelend aan de eerste ervaringen, die hen naar de volwassenheid zal voeren. Traag, landerig drama en de zoveelste film die lijkt op [KL]Oom Wanja[KLE] van Anton Tsjechov. Rich is natuurlijk een uitstekend acteur, maar bijna twee uur is wel veel. Dominique Garnier schreef samen met regisseur De Chalonge het scenario en de fotografie voor deze nogal conventionele film (de Fransen noemen de aanpak 'classique') is van Patrick Blossier. Voor liefhebbers.

Haut bas fragile

1995 | Musical, Komedie

Frankrijk 1995. Musical van Jacques Rivette. Met o.a. Marianne Denicourt, Nathalie Richard, André Marcon, Bruno Todeschini en Wilfred Benaiche.

Deze musical is veel te lang: bijna drie uur. Het verhaaltje is bijzaak, flutterig en soms moeilijk te volgen. De individuele zang met bij behorende danspasjes niet goed genoeg. Positief zijn de choreografie en het spel van de drie jonge hoofdrollen.

Doomsday Gun

1994 | Thriller, Actiefilm

Verenigde Staten 1994. Thriller van Robert Young. Met o.a. Frank Langella, Alan Arkin, Kevin Spacey, Michael Kitchen en Francesca Annis.

Realistische politieke thriller dat het beangstigende verhaal vertelt over hoe Amerika in het geheim Irak bewapende. Gerald Bull is een wapenexpert met grootheidswaanzin. Hij wil een superkanon bouwen, dat in staat is granaten op duizenden kilometers afstand af te schieten.

Pas si grand que ça !

1993 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk/Zwitserland 1993. Komedie van Bruno Herbulot. Met o.a. Marianne Denicourt, Christophe Odent, Clément van den Bergh, Katia Douvalian en Marie Matheron.

Sinds hij gescheiden is van Camilla (Denicourt) mag Bruno (Odent) zijn zoontje Lucas (Van den Bergh) nog maar om de twee weken zien. Daar is hij niet mee akkoord. Tot groot genoegen van Lucas wint hij het vertrouwen van het kindermeisje Nina (Douvalian), zodat hij de dag, als Camilla werkt, met de jongen kan doorbrengen. Dit gaat goed tot Camilla zich zorgen begint te maken: Lucas zeurt niet meer over het feit dat hij zijn vader zo weinig mag zien. Ze neemt contact op met Bruno. Zwak relaas van de verhouding van een kind met zijn gescheiden ouders. Er zit veel meer in het scenario van Emmanuelle de Riedmatten, naar een idee van Francis Reusser, dan er door de regisseur uit gehaald werd. In zijn drang om het geheel licht verteerbaar te maken voor kinderen gaat hij veel te oppervlakkig te werk zodat hij naast zijn doel schiet. Achter de camera nam Guillaume Schiffman plaats.

Pas si grand que ca!

1993 |

Frankrijk 1993. Bruno Herbulot. Met o.a. Christophe Odent, Katia Douvalian en Marianne Denicourt.

Sinds hij gescheiden is van Camilla (Denicourt) mag Bruno (Odent) zijn zoontje Lucas (Van den Bergh) nog maar om de twee weken zien. Daar is hij niet mee akkoord. Tot groot genoegen van Lucas wint hij het vertrouwen van het kindermeisje Nina (Douvalian), zodat hij de dag, als Camilla werkt, met de jongen kan doorbrengen. Dit gaat goed tot Camilla zich zorgen begint te maken: Lucas zeurt niet meer over het feit dat hij zijn vader zo weinig mag zien. Ze neemt contact op met Bruno. Zwak relaas van de verhouding van een kind met zijn gescheiden ouders. Er zit veel meer in het scenario van Emmanuelle de Riedmatten, naar een idee van Francis Reusser, dan er door de regisseur uit gehaald werd. In zijn drang om het geheel licht verteerbaar te maken voor kinderen gaat hij veel te oppervlakkig te werk zodat hij naast zijn doel schiet. Achter de camera nam Guillaume Schiffman plaats.

Ferbac et le festin de Miséricorde

1993 | Mysterie

Frankrijk/Luxemburg 1993. Mysterie van Christian Faure. Met o.a. Jean-Claude Brialy, Alain Meneust, Cathérine Hiegel, Jean-Paul Roussillon en Gérard Séty.

Als oud-leerling wordt Ferbac (Brially) uitgenodigd om als peetvader op te treden bij het doopritueel van de aspirant koks van de kloosterschool van Misericorde. Het hoogtepunt van deze ceremonie is een uitgebreid eetfestijn voor de ouders en de leerkrachten. Er gebeuren natuurlijk mysterieuze zaken waarvoor Ferbac al zijn spitsvondigheid nodig heeft om ze op te lossen. Vermakelijke detectivefilm met een steeds binnensmonds lachende Brially voor wie dit personage een kolfje naar zijn hand is. Bovendien is hij steeds omringd door beeldschone vrouwen, zodat zijn talenten als charmeur eveneens van pas komen. Zoals steeds in deze reeks hangt er over het verhaal een macaber sausje. Het scenario is van Alain Demouzon en Michel Friedman en voor de fotografie stond Jean-Bernard Aurouet borg.

La sentinelle

1992 | Thriller

Frankrijk 1992. Thriller van Arnaud Desplechin. Met o.a. Emmanuel Salinger, Thibault de Montalembert, Jean-Louis Richard, Valérie Dréville en Marianne Denicourt.

In het stervensuur van de Koude Oorlog wordt aankomend student forensische pathologie Mathias opgescheept met een gemummificeerd mensenhoofd. Terwijl hij de identiteit van de eigenaar tracht te achterhalen blijken schimmige organisaties geïnteresseerd in Mathias en zijn nieuwe artefact. Bizar thrillerverhaal wordt door debuterend regisseur Desplechin vervormd tot diffuus portret van een solitaire figuur met obsessie voor het verleden. Evenals Bring me the Head of Alfredo Garcia, die andere film met een levenloze kop in de hoofdrol, contra-mainstream, morbide en fascinerend. Bijrol Emmanuelle Devos, César 1993 voor Salinger.

L'amoureuse

1992 | Romantiek, Komedie, Drama

Frankrijk 1992. Romantiek van Jacques Doillon. Met o.a. Charlotte Gainsbourg, Ivan Attal, Thomas Langmann, Stéphanie Cotta en Thierry Maricot.

Kind-vrouwtje Gainsbourg woont samen met Langmann. Als die een week weg is, ontmoet ze Canadese filmer Attal, die verschrikkelijk verliefd op haar wordt. Zij weerstaat echter zijn charme uit trouw aan Langmann en door te zeggen dat ze besloten hadden een kind te krijgen. Als Langmann teruggekeerd is, wordt hij evenwel verschrikkelijk jaloers - op niks. Om iedereen te vriend te houden, vrijt Gainsbourg tenslotte met beiden en dan wordt ze zwanger - en de vraag is van wie. Verhaaltje van niks over het klassieke triootje, dat bij de première aan de pers onjuist geafficheerd werd als de JULES ET JIM van de jaren negentig. Hoewel het spel van de drie hoofdrollen zeer goed is, wordt de niet-Franse kijker gallisch van de o.d. aan dialoog. En: hoe aantrekklijk is Charlotte met haar kortgeknipte bolletje nu wel? Regisseur Doillon schreef zijn eigen scenario en de fotografie was in handen Christophe Pollock.

Pierre qui roule

1991 | Komedie

Frankrijk 1991. Komedie van Marion Vernoux. Met o.a. Marianne Denicourt, Benoît Régent, Philippe Fretun, Serge Riaboukine en Fatbia Cheriguene.

De jonge Denicourt besluit na een jaar niet langer te treuren om de dood van haar man en weer in het leven te stappen. In een metrostation ontmoet ze de nette Régent, en ze dringt zich aan hem op. Ze gooit het geordende leventje van deze brave echtgenoot en vader duchtig overhoop, en wat hij ook onderneemt, of hij het nu tactisch of bruut aanpakt, ze laat niet meer los. FATAL ATTRACTION op z'n Frans en bekeken door een vrouw. Soms leuk, soms spannend. Romantiek en frivole perversiteit wisselen elkaar af. De twee hoofdpersonen schitteren in hun rol, ook al kan Vernoux haar scenario niet tot het einde toe hard maken. Knappe beelden van Parijs en een ludiek mozaïek van nevenpersonages maken de film toch de moeite waard. Pierre Boffety hanteerde de camera.

La vie des morts

1991 | Drama

Frankrijk 1991. Drama van Arnaud Desplechin. Met o.a. Marianne Denicourt, Thibault de Montalembert, Roch Leibovici, Suzel Goffre en Laurence Côte.

In het Noorden van Frankrijk vindt een familiereünie plaats omdat een wat oudere jongen een zelfmoordpoging heeft gedaan en in levensgevaar verkeert. Neven, nichten en jong en oud houden de wacht en reconstrueren beetje bij beetje het voor hen intussen zo ondoorgrondelijke karakter van de jongeman. De regisseur brengt die uren zeer dramatisch in beeld en creëert een gespannen sfeer met behulp van een zeer originele enscenering die ons soms doet denken aan de intimistische drama's van Ingmar Bergman. Hoewel de film niet echt avondvullend is, zou het toch jammer zijn hem buiten beschouwing te laten omdat er meer dan genoeg expressie en suggestie van uit gaat. Camerawerk van Éric Gautier.

La belle noiseuse

1991 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1991. Drama van Jacques Rivette. Met o.a. Michel Piccoli, Jane Birkin, Emmanuelle Béart, Marianne Denicourt en David Bursztein.

Regisseur Rivette, Pascal Bonitzer en Christine Laurent bewerkten vrijelijk het korte verhaal van Honoré de Balzac Le chef-d'oeuvre inconnu. Schilder Piccoli heeft in zijn atelier een onvoltooid naakt van zijn zachtsprekende vrouw Birkin staan, waaraan hij vijftien jaar geleden begonnen was. Hij schildert het werk nu af met behulp van de mooie Béart, die niet erg op haar gemak lijkt te zijn in d'r blootje, maar toch de voornaamste attractie vormt. Voor het overige is het een trage beweging waar geen einde aan lijkt te komen. Wordt ook uitgezonden in een 'korte' versie van 125m en is met die lengte ook nog even in de zalen te zien geweest. De 'hand' van schilder Piccoli behoort toe aan kunstenaar Bernard Dufour. Achter de camera stond William Lubtchansky.

Vanille fraise

1990 | Komedie, Actiefilm

Frankrijk/Italië 1990. Komedie van Gérard Oury. Met o.a. Pierre Arditi, Jacques Perrin, Riccardo Cucciolla, Giuseppe Cederna en Pino Quartullo.

Een rustig en tevreden stelletje, dat een kleine porceleinfabriek beheert, krijgt een gevaarlijke opdracht toevertrouwd, gericht tegen een bende terroristen. Ze moeten een schip - THE MALTESE FALCON (!) - dat geladen is met raketten, laten zinken. Zoals altijd komt G[KA1]erard Oury met een boertige klucht maar hij gaat deze keer de mist in met de bijzaken. Een ongeloofwaardig scenario (van hemzelf en Danièle Thompson) met een mengsel van potsierlijkheid en geweld als een parodie op de stijl van James Bond en vrijzinnige variaties op de eeuwige driehoeksrelatie. Het einde van het liedje is een smakeloze film van weinig niveau. Het is jammer dat er zulke prima acteurs meedoen. Achter de camera stond Luciano Tovoli.

Navarro : Le collectionneur

1990 | Misdaad

Frankrijk 1990. Misdaad van Patrick Jamain. Met o.a. Roger Hanin, Sam Karmann, Jacques Martial, Christian Rauth en Daniel Rialet.

Twee maanden al zit Navarro (Hanin) een seriemoordenaar op de hielen, die het gemunt heeft op bruinharige ongehuwde vrouwtjes, die hij wurgt en hen systematisch met rode verf beschildert. Hij heeft er al acht slachtoffers opzitten wanneer hij op de charmante Denicourt valt, die ontsnapt. Verdachten worden gearresteerd en zij herkent formeel Polet als haar aanrander. Maar die moet worden vrijgelaten omdat iemand anders tijdens zijn opsluiting op identieke wijze toeslaat. Bovendien blijkt dat Denicourt eerder en vaker onder psychiatrische behandeling was. Ritmisch, oplaaiend, andere wendingen aannemend en met hier en daar een vleugje humor. Een Navarro op zijn best. Scenario van Paul Lucas, dialogen van Tito Topin.

Hamlet

1989 | Drama

Frankrijk 1989. Drama van Pierre Cavassilas. Met o.a. Gérard Desartha, Nada Stancar, Wladimir Yordanoff, Bernard Ballet en Marianne Denicourt.

De klassieke tragedie van Shakespeare opnieuw bewerkt voor met een spelregie van Patrice Ch[KA1]ereau, zelf filmregisseur. Een weelderige en persoonlijke versie waarin vrijheden lijken te zijn veroorloofd met betrekking tot het origineel. De vertaling uit het Engels is van de dichter Yves Bonnefoy en de schitterende decors zijn van Richarde Peduzzi. De camera maakt prima gebruik van de ruimte en wel zodanig dat het filmische aspect niet te kort gedaan wordt en (tenminste deels) ontsnapt aan de nadelen van 'gefilmd theater'.

La lectrice

1988 | Komedie

Frankrijk 1988. Komedie van Michel Deville. Met o.a. Miou-Miou, Patrick Chesnais, Pierre Dux, Simon Eine en Jean-Luc Bideau.

Een bewerking door Rosalinde en Michel Deville van de romans [KL]La lectrice[KLE] en [KL]Un fantasme de Bella B. et autres r[KA1]ecits[KLE] van Raymond Jean. Een beeldschone stijloefening met een verwarrend thema: lezen is geen spel en er bestaat geen onschuldige lectuur. Een moralistisch werk dat irritant had kunnen zijn maar erg boeiend is. Hoewel er in de film veel gelezen wordt (Marx, Lenin, Duras, Maupassant en Sade), draait alles om de blikken, gebaren en stemintonaties. Een bijzonder subtiele film met opmerkelijke acteerprestaties en dromerig camerawerk, in blauw- en grijstinten, van Dominique Le Rigoleur.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Marianne Denicourt op televisie komt.

Reageer