Franck-Olivier Bonnet

Acteur

Franck-Olivier Bonnet is acteur.
Er zijn 9 films gevonden.

Quand on sera grand

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Renaud Cohen. Met o.a. Mathieu Demy, Amira Casar, Maurice Bénichou, Louise Bénazéraf en Marie Payen.

Simon (Demy), begin dertig, schrijft voor een vakblad voor de tabaksindustrie (een gedoemde markt in Europa). Zijn vriendin Christine (El Zein) lijkt niet in verwachting te raken en dat maakt Simon onrustig. Hij wil nakomelingen voor het te laat is. Zijn vrienden Fabrice (Boisselier), Roche (Bonicatto) en L[KA1]ea (Payen) lijken meer geluk te hebben. Simon is gesteld op zijn grootmoeder (B[KA1]en[KA1]ezaref), maar zij raakt de kluts kwijt en sterft, tot Simons grote verdriet. Alleenstaand buurvrouwtje Claire (Casar) is in verwachting, maar is niet blij. Simon begrijpt niet goed waarom; ze zou toch alle redenen moeten hebben om gelukkig te zijn? Zijn joodse vader Isaac (Bénichou) is psychiater, maar ze hebben een relatie die op rivaliteit gebaseerd is. Simon heeft het voordeel van de jeugd. Cohen's eersteling is een Woody Allen-achtige comedy, die Woody allang niet meer maakt, met een Frans sausje. Toch is het vermakelijk en aardig gedaan, mede dankzij de behoorlijke spelprestaties. Het scenario van regisseur Cohen en Eric Veniard is redelijk ondiep, maar er valt soms best te lachen. Liep twee weken in de Franse bioscoop en moest genoegen nemen met minder dan vijftigduizend bezoekers - dat is weinig; zouden de Fransen dan toch massaal anti-semiet zijn? Wij houden het er eerder op dat ze de rolprent niet begrijpen of onderschatten. Het camerawerk is van Pierre Milon.

La Taule

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Alain Robak. Met o.a. Claude Brasseur, Olivier Martinez, Bernard Le Coq, Saïd Taghmaoui en Gilbert Melki.

Een gevangene (Martinez), die sedert zijn plaatsing in het huis van bewaring niet meer gesproken heeft, wordt de Stomme genoemd. Hij deelt zijn cel met een andere gevangene die op een nacht ontsnapt. Hoewel de directeur (Le Coq) zich niet afvraagt, waarom de Stomme niet is gevlucht, wil hij precies weten wat er gebeurd is. De Stomme geeft geen draad. De hoofdcipier (Brasseur), die kort voor zijn pensionering staat en minachting koestert voor zijn baas, meent dat hij dit varkentje moeiteloos kan wassen en stopt hem in een cel met andere ingeslotenen. Hieronder bevinden zich de Onschuldige (Taghmaoui), een computergenie die zegt dat hij bij vergissing in de bajes zit, de Onverschillige (Ortega), een recidivist die aan boybuilding doet, de Zigeuner (Maaskri), een engerd en de Grijze Muis (Duperial), een kruimeldief. De hoofdcipier heeft allerlei pesterijen in petto, die vari[KA3]eren van controles, alarm, collectieve straffen, isolement, enz. Ondertussen probeert een arrogante inspecteur van politie (Melki) op zijn eigen manier achter de waarheid te komen. De gevangenen laten zich niet kisten en bedenken van alles en nog wat om de directie en de politie te slim af te zijn. Een en ander culmineert tot een hoogtepunt als de gevangenis geïnpecteerd wordt door de dienst voor het gevangeniswezen, die zich op het totaal verkeerde moment had aangekondigd. Hoewel veel grappen en grollen niet direct origineel zijn, bestaat de rolbezetting uit puike karakterspelers, die de kijker toch flink aan het lachen brengen. Het scenario van Philippe Eineck en Jean-Marc Parisis met dialogen van Laurent Baffie, bevat enige zwakke punten; er wordt nooit uitgelegd waarom de ontsnapping plaatsvond en waarom de Stomme niet mee is gegaan bijvoorbeeld, maar het kat-en-muisspel tussen de gevangenen en directie werkt en de oproer is aardig gedaan. Het camerawerk is van Bernard Déchet. Gewoon pretentieloze ontspanning.

Ça n'empêche pas les sentiments

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Jean-Pierre Jackson. Met o.a. Philippe Chevallier, Régis Laspalès, Cécile Bois, Jackie Berroyer en Luis Rego.

F[KA1]elix (Chevallier) heeft de deurwaarder, die door zijn vrouw is gestuurd, op zijn hielen. Samen met Raoul (Laspal[KA2]es), die net van zijn vrouw af is, zitten ze in de wijnhandel. Ze hebben Bretagne als verkoopgebied. De zaken willen niet vlotten en hun baas Damberlot (Maddedu) overweegt hen aan de dijk te zetten. Ze hebben geluk, want op dat moment ontmoeten ze [KA1]Eliane (Bois) en de verkopen gaan met sprongen omhoog. Het trio krijgt echter algauw onenigheid. Damberlot reist ze achterna en ontslaat ze in de populaire badplaats La Baule, zodat hij zich aan de zijde van [KA1]Eliane kan scharen. Raoul en F[KA1]elix houden zich nu bezig met het begrafeniswezen en gaan weer de weg op. Uiteraard ontmoeten ze [KA1]Eliane weer, die Damberlot had laten barsten. Ze maken het onderling weer goed en storten zich in verdere en nieuwe avonturen. Het komische duo Chevalier- Laspal[KA2]es heeft samen met regisseur Jackson en Jean-Jacques Peroni het scenario geschreven en zij zijn de drijvende krachten achter deze satire. De dialogen zijn snerpend en dat is het werk van de provocerende Jackson, die heel lang in Frankrijk de distributeur van Russ Meyer was, de ongekroonde koning van de Amerikaanse seksfilm uit de jaren 1960-70. Hij buit heel handig de clich[KA1]es uit en wordt daarbij flink geholpen door de uitstekende bijrollen. Helaas zijn de personages net een beetje teveel d[KA1]ej[KA2]a vu, vooral in dit soort Franse kluchten, zodat je je niet echt kapot lacht. Het camerawerk is van Nara Keo Kosal, die in Vannes in Bretagne in een hele grote montagehal voor auto`s (vijfduizend vierkante meter) de gehele film draaide.

Cuisine américaine

1998 | Komedie

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 1998. Komedie van Jean-Yves Pitoun en Jean-Yves Pitoun. Met o.a. Irène Jacob, Jason Lee, Eddy Mitchell, Isabelle Petit-Jacques en Sylvie Loeillet.

Loren Collins (Lee) is kok bij de Amerikaanse marine, maar hij wordt ontslagen. Hij droomt ervan het culinaire genie van de Franse topkok Louis Boyer (gespeeld door de rocker Mitchell!) te evenaren of te overtreffen. In Frankrijk wordt Collins in dienst genomen bij het vier sterren restaurant van Boyer door diens zus Carole (Petit-Jacques). Collins` doorzettingsvermogen en vooral zijn passie voor het koken doen de rest. Wanneer ma[KA4]itre Louis voor een spoedoperatie wegens een tumor in het ziekenhuis moet worden opgenomen en er uitgerekend een belastingcontrole dreigt, redt Collins de zaak met zijn wunderbare Amerikaanse hamburgers (zie de titel)! Hij mag als beloning met Louis` schone dochter Gabrielle (Jacob) trouwen. Het zou een ideale film geweest zijn voor Bourvil en De Fun[KA2]es (die iets dergelijks deden), maar zij zijn er (helaas) niet meer om de boel flink op stelten te zetten. Het trio hoofdrolspelers doet zijn best. Het scenario van debuterend regisseur Pitoun is een en al cliché, maar het is een dekmantel om eens een kijkje te nemen in het heiligdom van de Franse haute-cuisine en de liefde- haat verhouding tussen Amerika en Frankrijk breed gemeten op je bord te krijgen. Een THE COOK, THE THIEF, HIS WIFE & HER LOVER van Peter Greenaway uit 1989 is het niet geworden maar dat is geen ramp, want die wordt alleen maar door fijnproevers gewaardeerd. Het camerawerk is van Jean-Marie Dreujou. Dolby.

Lettre ouverte à Lili

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Jean-Luc Trotignon. Met o.a. Pascale Rocard, Micheline Boudet, Pierre Tornade, Victor Garrivier en Pier Paolo Capponi.

De dertig-jarige Valentine (Rocard) krijgt haar eerste baan als beheerster van een postkantoor in het dorpje Marsanne in de Drôme. Ze vindt een koffer vol onbestelbare brieven, achtergelaten door haar voorganger. Ze wordt vooral gefascineerd door een brief uit juni 1947, waarin iemand een vurige liefdesverklaring neerpende en een afspraak maakte met een zekere Lili. Ze gaat op zoek naar die Lili. Haar leven zou misschien een heel andere wending gemomen hebben, als de brief destijds zijn bestemming bereikt had. Een grappige, maar tegelijkertijd ontroerende film over hoe het lot van een mens verandert door een brief die haast een halve eeuw te laat aankomt. Het idee is geestig maar de uitwerking is niet steeds even vlot. Het scenario is van Trotignon, Sylvie Chauvet en Pierre Guiho. Aan de camera nam Jean Monsigny plaats. Formaat 16/9.

La guerre des poux

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Jean-Luc Trotignon. Met o.a. Elisa Servier, Thierry Heckendorn, Julien Pellerin, Mélanie Morceau en Cyrille Delannoy.

Dat kinderen luizen meebrengen van school is een alledaagse kwaal die vlug verholpen is. Maar wanneer de drie kinderen van de familie Maraud met luizen thuiskomen is dit het begin van een ware nachtmerrie. Martine (Servier), moeder van de drie bengels, weet niet wat ze eraan moet doen. Niets is eenvoudiger om de weinig eisende kijker aan het lachen te brengen dan het ongeluk of de tegenslag van een ander. Dat is het wat deze film te bieden heeft, niets meer. Bovendien wordt het flauw en inspiratieloos gebracht. Kijk liever wat een andere zender te bieden heeft. Veel slechter kan het niet zijn. Geschreven door Trotignon, Nathalie Blanchard en Pierre Guiho. Gérard Vigneron stond achter de camera. Formaat 16/9.

Maestro

1986 | Komedie, Sciencefiction

Frankrijk 1986. Komedie van Serge Korber. Met o.a. Alain Doutey, Sophie Barjac, Claude Villers, Joëlle Guillaud en Jean Gaven.

Een beroemde dirigent wordt ontvoerd door een groep die naar regionale autonomie streeft, na een concert voor de vrede te hebben gegeven, tegelijk met een al even energieke als onhandige celliste. Ze beleven allerlei avonturen, terwijl de politie en de geheime dienst op een dwaalspoor worden gebracht. Het eindigt allemaal in 2027, wanneer de dirigent de Nobelprijs voor de Vrede krijgt. Na heel wat jaren in de `porno`-hel te hebben verkeerd, komt deze cineast (op het tv-scherm) terug bij zijn eerste liefde: de lichte komedie, vol grappen en bedekte toespelingen. Zijn celliste (Barjac) heet bijvoorbeeld Selavy. Niet steeds even gelijkmatig van kwaliteit, maar leuk.

Tout le monde peut se tromper

1981 | Komedie, Drama

Frankrijk 1981. Komedie van Jean Couturier. Met o.a. Fanny Cottençon, Francis Perrin, Bernard Le Coq, Christophe Bourseiller en Daniel Desmars.

In deze zwarte komedie volgt de ene begrafenis op de andere, want iedereen is het mikpunt van vergissingen. Enkele innemende scènes verdrinken in groots effectbejag. Afgezaagde grappen en een uitzonderlijk klungelige enscenering. De acteurs doen erg hun best, maar Cottençon in de hoofdrol is onvoorstelbaar beroerd. Onbeduidend. Scenario van Marianne Lewis-Schreiber.

La guerre du feu

1981 | Avonturenfilm

Canada/Frankrijk/Verenigde Staten 1981. Avonturenfilm van Jean-Jacques Annaud. Met o.a. Everett McGill, Rae Dawn Chong, Ron Perlman, Nicholas Kadi en Gary Schwartz.

Fascinerende rolprent over drie prehistorische Ulam krijgers die op zoek gaan naar vuur nadat een horde Neanderthalers hun vuurbron heeft gedoofd. Deze volstrekt unieke film, die op subtiele wijze de overgang verbeeldt van beest naar mens, heeft niet alleen een imponerende en overtuigende buitenkant, maar weet vrijwel zonder dialoog ook humor en ontroering over te brengen en steeds parodie te vermijden. Gebaren en lichaamstaal werden bedacht door Desmond Morris en het vocabulaire door Anthony Burgess. Een Oscar voor de beste grime (met name de maskers).

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Franck-Olivier Bonnet op televisie komt.

Reageer