Jimi Hendrix

Acteur, Componist

Jimi Hendrix is acteur en componist.
Er zijn 16 films gevonden.

Daydream Believers: The Monkees Story

2000 | Biografie, Muziek

Verenigde Staten 2000. Biografie van Neill Fearnley. Met o.a. George Stanchev, Aaron Lohr, Jeff Geddis, L.B. Fisher en Colin Ferguson.

In 1965 werkten scenarioschrijver/regisseur/producent Bob Rafelson en Bert Schneider samen om een sitcom voor de Amerikaanse markt te produceren naar aanleiding van het Britse popfenoneem The Beatles en hun succesvolle film A HARD DAY`S NIGHT die het jaar daarvoor was uitgekomen en geregisseerd was door Richard Lester. Zanger-gitaristen Davy Jones (Stanchev) en Mike Nesmith (Geddis), bassist-zanger-keyboardspeler Peter Tork (Fisher) en Mickey Dolenz (Lohr) werden gecast en gecontracteerd. Nadat de pilot de lucht ingegaan was en de kijkcijfers bij de doelgroep hoog waren, besloot NBC de serie het jaar daarop uit te zenden. Omdat de serie september van dat jaar niet leek te halen, besloot men Don Kirshner (Langham) aan te trekken, die o.a. de songs liet schrijven door Neil Diamond en Carole King. Ondanks de aarzelende start in september klonk het `No, No, No` uit `Train to Clarksville` als het `Yeah, Yeah, Yeah` van The Beatles en bereikte de eerste plaats op de hitparade. Er volgden steeds meer hits, vooral uit de pen van Neil Diamond (`I am A Believer`). Dan komt Mike Nesmith eind jaren 1960 met idiote idee[KA3]en, de makers worden onverschillig en het is gedaan met de serie, maar The Monkees als popgroep bleven platen uitbrengen tot in de jaren 1990! Deze formuleachtige biopic heeft niet zo verschrikkelijk veel te bieden, nauwelijks achtergronden, roddels, hoogtepunten of dieptepunten en introduceert Van Foreman (Ferguson) als de man die het allemaal met Kirshner bedacht. De personages in het oppervlakkige scenario van Ron McGee naar het boek van Harold Bronson Hey We're the Monkees zijn eendimensionaal. Hij laat The Beatles grappige uitspraken doen, zoals John Lennon die tegen Mike Nesmith zegt dat hij nog nooit een aflevering heeft overgeslagen en Paul McCartney merkt op dat je The Monkees niet al te serieus moet nemen. De hoofdrollen lijken echter wonderwel op het oorspronkelijke kwartet. Het camerawerk is van David A. Makin.

Tremolo Americana

1999 |

Duitsland 1999. Collier Schorr. Met o.a. Karin Kis en Michelle Muller.

In 1965 werkten scenarioschrijver/regisseur/producent Bob Rafelson en Bert Schneider samen om een sitcom voor de Amerikaanse markt te produceren naar aanleiding van het Britse popfenoneem The Beatles en hun succesvolle film A HARD DAY`S NIGHT die het jaar daarvoor was uitgekomen en geregisseerd was door Richard Lester. Zanger-gitaristen Davy Jones (Stanchev) en Mike Nesmith (Geddis), bassist-zanger-keyboardspeler Peter Tork (Fisher) en Mickey Dolenz (Lohr) werden gecast en gecontracteerd. Nadat de pilot de lucht ingegaan was en de kijkcijfers bij de doelgroep hoog waren, besloot NBC de serie het jaar daarop uit te zenden. Omdat de serie september van dat jaar niet leek te halen, besloot men Don Kirshner (Langham) aan te trekken, die o.a. de songs liet schrijven door Neil Diamond en Carole King. Ondanks de aarzelende start in september klonk het `No, No, No` uit `Train to Clarksville` als het `Yeah, Yeah, Yeah` van The Beatles en bereikte de eerste plaats op de hitparade. Er volgden steeds meer hits, vooral uit de pen van Neil Diamond (`I am A Believer`). Dan komt Mike Nesmith eind jaren 1960 met idiote idee[KA3]en, de makers worden onverschillig en het is gedaan met de serie, maar The Monkees als popgroep bleven platen uitbrengen tot in de jaren 1990! Deze formuleachtige biopic heeft niet zo verschrikkelijk veel te bieden, nauwelijks achtergronden, roddels, hoogtepunten of dieptepunten en introduceert Van Foreman (Ferguson) als de man die het allemaal met Kirshner bedacht. De personages in het oppervlakkige scenario van Ron McGee naar het boek van Harold Bronson Hey We're the Monkees zijn eendimensionaal. Hij laat The Beatles grappige uitspraken doen, zoals John Lennon die tegen Mike Nesmith zegt dat hij nog nooit een aflevering heeft overgeslagen en Paul McCartney merkt op dat je The Monkees niet al te serieus moet nemen. De hoofdrollen lijken echter wonderwel op het oorspronkelijke kwartet. Het camerawerk is van David A. Makin.

Pop Galerie: Jimi Hendrix

1998 | Documentaire, Biografie, Muziek

Duitsland 1998. Documentaire van Rudi Dolezal en Hannes Rossacher. Met o.a. Lenny Kravitz, Little Richard, Brian May, Janie Hendrix en Al Henrix.

Op 18 september 1970 stierf onder nooit opgehelderde omstandigheden de 27-jarige Jimi Hendrix. Ondanks het feit dat zijn carrière amper zes jaar duurde was zijn invloed op de popscène immens groot. Johnny Allen Hendrix werd op 27 november 1942 geboren in Seattle. In 1945 veranderde zijn vader Al zijn naam in James Marshall en dit werd later Jimi. Als kind droomde hij reeds van een carrière in de muziek. Samen met enkele vrienden speelde hij diverse muziekinstrumenten. Hij heeft nooit muziekles gekregen. Reeds tijdens zijn legerdienst begon hij op te treden in plaatselijke clubs. Terug burger trok hij midden jaren 1960 naar Greenwich Village waar hij begon te experimenteren met muziek. Samen met bassist Noel Redding en drummer Mitch Mitchell vormde hij 'The Jimi Hendrix Experience'. De manager van The Annimals nam hen onder zijn hoede en vanaf dan ging het pijlsnel de hoogte in. Een goed gestoffeerde documentaire die ons de mens Hendrix even goed leert kennen als de musicus. Als gidsen fungeren zijn vader Al, zijn stiefdochter Janie en zijn bassist Redding. De vele archiefopnamen, gesprekken met zijn vrienden en live uitvoeringen van zijn bekendste songs maken deze documentaire een kleinood voor de fans. Thorsten Simon schreef het scenario. Ivo Kaloper stond in voor de research en Sigi Stütz monteerde. Nieuwe filmbeelden zijn van Knut Sodemann.

Paul Auster Confidential

1998 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1998. Documentaire van Guy Seligmann. Met o.a. John Philip Sousa, François Couperin, Paul Auster en Siri Hustvedt.

Een lang gesprek met een van de belangrijkste Amerikaanse schrijvers van de jaren 1990, Paul Auster en zijn vrouw Siri Hustvedt, die zelf vooral bekend werd door het boek [KL]Yonder[KLE], dat handelt over haar huwelijk met Paul. Als bezetene van baseball schreef Paul een boek over Jackie Robinson, de eerste kleurling die voor de National League werd geselecteerd. De figuur van Robinson brengt hij trouwens terug tot leven in zijn filmregiedebuut BLUE IN THE FACE (1995). Voor zijn co-regisseur Wayne Wang schreef hij tevens het scenario voor SMOKE (1995). In 1998 maakte hij zijn eerste film als alleenstaand regisseur, LULU ON THE BRIDGE. Paul leest fragmenten voor uit zijn werk, wandelt met de makers van deze documentaire door New York, de stad die zijn muze is. Hij praat over baseball, zijn huwelijk, zijn films, zijn geloof (niet praktizerend joods), de holocaust, literatuur, 1968 en het ontstaanproces van LULU ON THE BRIDGE. Hij toont zich een charismatische persoonlijkheid, een intelligent schrijver en een uitstekend verteller, zodat ondanks de lengte de film geen ogenblik verveelt. Seligmann schreef het scenario samen met Gérard De Cortanze. Fotografie is van Christian Jacks en Jean-Pierre Caussidéry.

Ben Harper And The Innocent Criminals

1997 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1997. Documentaire van Michel Viotte. Met o.a. Ben Harper, David Leach, Juan Nelson en Dean Butterworth.

Een portret van de Amerikaanse zanger/componist Ben Harper, die sterk beïnvloed werd door Jimi Hendrix. Hij gaat in zijn songs op zoek naar de wortels van de soulmusic. Wat hij brengt is een mengeling van gospel en blues, aangevuld met elementen van soul, funk, rap en reggeae. Hij blijft eigenzinnig zijn eigen ingeslagen weg volgen, ook al moest hij in Amerika vechten voor erkenning. Zo werd Harper met zijn groep The Innocent Criminals eerst bekend in Europa - en vooral dan in Frankrijk - alvorens hij in zijn geboorteland doorbrak. Deze documentaire geeft een goed beeld van deze artist die bijzonder veel belang hecht aan de teksten van zijn liedjes. Regisseur Viotte schreef zelf ook het scenario. Montage is van Bénédicte Mallet. Michel Viotte en Boris Carété stonden achter de camera.

Apollo 11

1996 | Drama

Verenigde Staten 1996. Drama van Norberto Barba. Met o.a. Xander Berkeley, Jim Metzler, Jeffrey Nordling, Jane Kaczmarek en Wendie Malick.

Het is 20 juli 1969 en de mens landt voor het eerst op de maan. De hele wereld kijkt toe en is getuige van deze historische vlucht. De astronauten op deze reis zijn zeer intelligent en drie van de beste piloten: Buzz Aldrin, Neil Amstrong en Michael Collins. Voor deze vlucht ondergingen ze een zeer zware training met een bijna onmogelijk tijdsschema. De race naar de maan moest gewonnen worden van Rusland! Een ultieme, emotionele uitdaging die het uiterste vroeg van hen en hun omgeving

Message To Love

1995 | Documentaire, Muziek

Verenigd Koninkrijk 1995. Documentaire van Murray Lerner. Met o.a. The Who, Free, Tini Tim, Taste en John Sebastian.

Documentaire over het laatste (1970) van een drietal legendarische muziekfestivals op het eiland Wight, gemaakt omdat het inmiddels 25 jaar geleden was. Van 26 tot 30 augustus 1970 stroomden meer dan een half miljoen popmuziekfans samen op de East Afton Farm, waar het niet altijd even vredig toe ging. De vulgaire, opruiende taal van M.C. Rikki was steeds te horen tussen de optredens van bijna alle popzangers en popgroepen, die op dat moment in waren, w.o. The Who, Donovan, John Sebastian, Leonard Cohen, Ten Years After, Moody Blues, Jethro Tull. Jimi Hendrix trad hier voor de laatste maal op, evenals Jim Morrison, die met The Doors een ijzingwekkende versie bracht van `The End`. Er waren schermutselingen met de politie, omdat jongeren die het festival gratis wilden bijwonen op de omzomende heuvelrug kampeerden en vandaar het evenement volgden. Er gebeurde on stage genoeg: Kris Kristofferson liep woedend middenin `Me And Bobbie McGee` weg omdat hij vond dat er teveel lawaai was; Joni Mitchells optreden werd onderbroken door een ruige fan, enz. Regisseur Lerner levert geen commentaar, maar compenseert dit met uitspraken van eilandbewoners en festivalgangers. Een uitstekend beeld van een vervlogen tijdperk (voor de liefhebbers). De montage is van Einar Westerlund en Stan Warnow. Het scenario is van regisseur Lerner, die tevens de film produceerde. Het camerawerk is van Andy Carchrae, Jack Hazan, Nic Knowland, Norman Langley, Murray Lerner, Richard Stanley, Charles Stewart en Mike Whittaker. Stereo en Dolby Digital.

Woodstock: The 25th Anniversary TV Series

1994 | Documentaire, Muziek

Verenigde Staten 1994. Documentaire van Michael Lang. Met o.a. Richie Havens, Country Joe, Sebastian, Incredible String Band en Bert Sommer.

25 jaar later praatte Michael Lang d.m.v. interviews en als commentaarstem bij de fragmenten van historische opnames een documentaire aan elkaar over het Grootste Popgebeuren Aller Tijden. Heel keurig in chronologische volgorde. Onbekend gebleven opnames tussen en achter de coulissen maken het voor liefhebbers en vorsers een interessante toevoeging aan hun muziekcollectie. Artie Kornfield was medeproducent. Bij de dertigste viering in 1999 stak de uitgebuite en teleurgestelde jeugd (dure plaatsen, woekerprijzen voor versnaperingen, onsympathieke ordediensten die bestonden uit schnabbelende smerissen, etc. etc.) de boel in de fik en maakte (hopelijk) een eind aan dit gebeuren, want het moet een mooie herinnering blijven en geen verachtelijke commerciële exploitatie van naïeve suckers door uitgekookte handige Harry's. Weg, Woodstock!

The Big Pink

1994 | Documentaire, Avonturenfilm

Duitsland 1994. Documentaire van Kolin Schult. Met o.a. Monica Neven DuMont, Adrian Neven DuMont, Frank Simmersbach, Ekke Wintschnick en Patrick Simmersbach.

Van kinds af aan was de in Amerika geboren Monica Neven DuMont met een Duitse vader een globetrotter. Met haar moeder woonde ze bijna overal in Europa tot ze op haar zestiende op een kostschool in Beieren werd ondergebracht. De niet onknappe Monica trouwt in 1962 met Franz, een chemicus en krijgt drie kinderen. Ze wordt in 1967 verliefd op de vriend van de familie, architect Adrian. In dat jaar gaat ze met hem naar San Francisco, het hippie-mekka, waar Franz zich later bij hen voegt omdat hij een beurs voor Berkeley heeft gekregen. Een tolerante en gelukkige ménage à trois vormt zich. Vervolgens zwerft Monica twee jaar over de wereld en ontmoet in Thailand Ekki. Uit die verbintenis komen twee kinderen en op een eilandje voor de kust van Senegal wordt er nog een kind geadopteerd. Nu heeft ze echter besloten Afrika te verlaten om zich in Pakistan te vestigen, waar Adrian scholen gaat bouwen. Haar kinderen zijn intussen op hun beurt over de wereld uitgezwermd. Franz ging in 1980 terug naar Europa en Ekki ging twee jaar later definitief naar Californië. Haar hele leven lang houdt ze reeds een filmdagboek bij en uit de opnamen, die ze samen met Thomas Sewell op Super-8 maakte werd het grootste deel van deze documentaire opgebouwd. Ondertussen leveren zijzelf, haar man en kinderen, evenals enkele personen die intieme kennissen zijn, commentaar bij de beelden. Het portret van een aantrekkelijke vrouw met een ruim hart die zich aan niemand en niets wilde binden en niet van plan is dit in de toekomst te doen. Schult schreef het scenario met tekst die gesproken wordt door Gerd Krebber. Het nieuwe beeldmateriaal is van Schult, Max Rheinländer en Kent Boydt.

Paix et amour

1994 | Drama, Familiefilm

Frankrijk 1994. Drama van Laurence Ferreira Barbosa. Met o.a. Gil Novio, Emmanuel Mari, Yvonne Kérouédan, Marianne Papasseudi en David Rossi.

Nice 1975. Twee jonge studenten, Novio en Mari, dromen van de revolutie en de vrijheid. Mari is bezeten van beroemde revolutionairen en wil graag in actie treden. Novio heeft alleen belangstelling voor de filosofie, maar hij laat zich meesleuren door zijn vriend. Ze passen hun revolutionaire theorieën in de praktijk toe en stellen zich buiten de wet. Hun spelletje gaat verder tot de een de ander verraadt. De terrorististische aanslagen van rond 1970 werkten op de fantasie van vele jongeren, die ervan droomden de wereld te veranderen. Sommigen namen er actief aan deel. De personages werden boeiend getekend door Stéphane Touitou en Barbosa en knap in beeld gebracht door Antoine Héberlé.

Immortal Sins

1992 | Horror

Spanje/Verenigde Staten 1992. Horror van Herve Hachuel. Met o.a. Cliff De Young, Maryam d'Abo, Shari Shattuck, Tony Isbert en Paloma Lorena.

Een echtpaar uit New York erft het voorouderlijk kasteel van de echtgenoot in Altamira in Spanje. Natuurlijk rust er een middeleeuwse vloek op de familie: de door hen op de brandstapel gegooide heks keert terug in de gedaante van een verleidelijke blondine die het op het leven van de man gemunt heeft (en daartoe een paar duizend keer met hem naar bed gaat). Aangezien beide hoofdrolspeelsters verleidelijke blondines zijn, vraag je je af hoe producent Roger Corman tot de keus heeft kunnen komen wie de heks zou spelen. Het sfeervolle camerawerk van Alfredo Mayo weet goed de dreiging te vangen die van Spaanse kastelen en forten uitgaat. Het scenario is van Tom Cleaver en Beverly Gray.

Janis

1975 | Biografie, Documentaire

Verenigde Staten 1975. Biografie van Howard Alk, Seaton Findley en Seaton Findlay. Met o.a. Janis Joplin, Kris Kristofferson en Jimi Hendrix.

Deze documentaire over Janis Joplin werd met medewerking van haar familie gemaakt en gaat daarom voorbij aan de schaduwkantjes van de zangeres. Binnen deze grenzen goed, met een vijftien-tal liedjes.

Woodstock

1970 | Muziek

Verenigde Staten 1970. Muziek van Michael Wadleigh. Met o.a. Joan Baez, Canned Heat, Richie Havens, Crosby, Stills and Nash en Arlo Guthrie.

Een registratie van het legendarische concert dat midden augustus 1969 de beste rockzangers en -groepen bijeenbracht op de grazige weiden van Bethel, ten noorden van New York. Het succes overtrof de stoutste verwachtingen. In de loop van drie dagen werd Woodstock bezocht door meer dan vierhonderd duizend jongeren, in het kader van 'love and peace'. Het werd het grootste evenement uit de hippie-geschiedenis.

Popcorn

1970 | Muziek

Verenigde Staten 1970. Muziek van Peter Clifton. Met o.a. Mick Jagger, Jimi Hendrix, Rolling Stones, Otis Redding en < Bee-Gees.

Laat u niet om de tuin leiden door al het talent. De meesten lijken hun slechtste beentje voor te zetten in deze concertfilm.

Rainbow Bridge

1969 | Muziek, Documentaire

Verenigde Staten 1969. Muziek van Chuck Wein. Met o.a. Pat Hartley, Jimi Hendrix, Mitch Mitchell en Billy Cox.

De grote gitarist Jimi Hendrix vormt de aanleiding voor een uitstapje naar de V.S., en wel naar het hippietijdperk. Heeft veel weg van een documentaire met amateurs in de rol van zichzelf en veel licht, kleur en verplichte psychedelische effecten. Alleen het laatste halfuur is van enig belang, wanneer de Meester op de zes snaren tijdens een concert met zijn groep, the Experience, in eigen persoon verschijnt. Een goede gelegenheid om deze legendarische musicus opnieuw te ontdekken. Na afloop is niet geheel duidelijk wat de bedoelingen van de filmer nu precies waren. Wie weet een WOODSTOCK in het klein, met veel overbodige woorden.

Monterey Pop

1969 | Muziek

Verenigde Staten 1969. Muziek van James Desmond, Barry Feinstein, D.A. Pennebaker, Albert Maysles en Roger Murphy. Met o.a. Otis Redding, Mamas and Papas, Jimi Hendrix, The Who en Janis Joplin.

De eerste popfestivalfilm, opgenomen in Monterey in 1967, en nog steeds een van de allerbeste. Janis Joplins uitvoering van 'Ball and Chain' en Jimi Hendrix' 'Wild Thing' behoren tot de hoogtepunten.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jimi Hendrix op televisie komt.

Reageer