Patrice Juiff

Acteur

Patrice Juiff is acteur.
Er zijn 7 films gevonden.

Le nouveau monde

2008 | Drama

Frankrijk 2008. Drama van Étienne Dhaene. Met o.a. Natalia Dontcheva, Vanessa Larré, Grégory Fitoussi, Patrice Juiff en Andréa Ferréol.

Frisse tv-film over twee fotogenieke lesbiennes in Parijs (Dontcheva en Larré) die na lang wikken en wegen besluiten een kind te nemen. Adoptie en kunstmatige inseminatie zijn niet mogelijk, dus kiest het stel voor een spermadonor. Maar het bronmateriaal blijkt weerbarstig, net als de collega's, vrienden en familie. Integer drama over de weifeling van de moeders en van hun entourage, zonder dat de film verzandt in zeurderige maatschappijanalyse of langdradige karakterontwikkeling. Gewoon, de alledaagse problemen van een opmerkelijk paar.

Merci pour le geste

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Claude Faraldo. Met o.a. Jacques Hansen, Marie Rousseau, Agathe De la Boulaye, Erick Deshors en Françoise Arnoul.

Dit zou een Dogma 95 film kunnen zijn, ware het niet dat de muziek van Sergio Tomassi er dan niet bij mag horen. Het is een uit de hand geschoten rolprent met een digitale camera. Tot op zekere hoogte doet de ge[KA3]improviseerde aanpak denken aan docudrama, maar tegen het afgezaagde einde wordt de film toch te onwerkelijk. De boodschap in het scenario van regisseur Faraldo is duidelijk: een dakloze, de 55-jarige Michel (Hansen) die ooit getrouwd was en een dochter heeft, is ook een mens, maar niemand wil dat inzien. Totdat hij optrekt met een zwerfhond en dan krijgt alles een andere dimensie. Ook de politie begint zich voor hem te interesseren omdat ze het beest naar het asiel willen brengen, maar dan geeft Michel zijn ex-vriendin Betty (Rousseau) op als de eigenaresse. Betty is inmiddels getrouwd met een saaie, Parijse gemeenteambtenaar en is verrukt om Michel weer te zien, maar dit draait uit op een regelrechte ramp. Het camerawerk is van Yves Lafaye. Lang niet ieders kopje thee.

Meilleur espoir féminin

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Gérard Jugnot. Met o.a. Gérard Jugnot, Bérénice Béjo, Antoine Duléry, Sabine Haudepin en Mohamed Hicham.

Yvon Rance (Jugnot) is kapper in Bretagne. Hij is een vakman in hart en nieren en heeft maar [KA1]en[KA1]en wens: dat zijn dochter Laetitia (Bejo) haar eigen zaak opent in Quimper of Laval. Laetitia koestert hele andere ambities. Ze heeft een aardig snuitje en doet een auditie bij regisseur St[KA1]ephane (Duléry) in Parijs. Als pappa Yvon daar achter komt, breekt de hel los. Als Laetitia met zelfmoord dreigt, stemt Yvon toe, maar hij wil haar gage onderhandelen. Hij valt bijna flauw als hij ontdekt dat Laetitia in een paar weken net zoveel verdient als hij in één jaar. Op de set wordt hij te lastig en wordt hij snel weg gebonjourd. Eenmaal terug op honk ontdekt hij dat de sensatiepers Laetitia de achternaam France heeft gegegevn. Nu wordt het de hoogste tijd om in actie te komen. Als gebruikelijk zijn de films van Jugnot heel kluchtig en daar moet je van houden, want het scenario dat hij met Isabelle Mergault schreef, graaft niet erg diep. Bejo is een openbaring en een talent om in de gaten te houden en zij heeft grotendeels de waardering voor deze film bij elkaar verdiend. De bijrollen die door vijftig karakterspelers worden bezet, hebben bijgedragen tot deze waardering. Het camerawerk is van Pascal Gennesseaux.

Le temps retrouvé

1999 | Drama

Frankrijk/Italië 1999. Drama van Raoul Ruiz. Met o.a. Catherine Deneuve, Marcello Mazzarella, John Malkovich, Pascal Greggory en Marie-France Pisier.

Deze derde verfilming van [KL]La Recherche du temps perdu[KLE] van Marcel Proust - de verteller (Mazzarella) - is een kaleidoscoop van portretten en momentopnames van bepaalde tijdperken. Op zijn doodsbed voltooit de grote schrijver zijn literaire werk nadat hij zich heeft laten overbrengen naar Gilberte (B[KA1]eart), zijn jeugdliefde. Ze is de dochter van Odette de Cr[KA1]ecy (Deneuve) en getrouwd met een goede vriend van Marcel, Saint Loup (Greggory). Hij luistert geduldig naar haar bekentenissen over het leven met Saint Loup op het Ch[KA4]ateau de Guermantes, het veelvuldige huwelijksbedrog van haar echtgenoot, en haar herinneringen aan de salons, de ontmoetingen met Albertine (Mastroianni), Rachel (Zylberstein) en de Prins de Foix (Poupaud). Het is een universum dat gevuld wordt door vervlogen tijden, waarin Charles Swann (Malkovich) zijn rolmodel in zijn jeugd was, een tijd die eeuwen geleden schijnt te zijn, nu Proust aan het einde van zijn leven is. Met hun scenario zijn regisseur Ruiz en Gilles Taurand een uitdaging aangegaan om de wereld van Proust op te roepen: enerzijds een droomwereld, anderzijds het combineren van personages en tijdperken, gekenmerkt door voorwerpen, geuren, dialogen, decors, op een bodemloze manier, die de wereld van Proust is. Mazzarella is goed gecast, zo goed dat hij de grote schrijver zelf geweest zou kunnen zijn. Hierdoor zijn de effecten van deze zedenstudie des te sterker en intelligenter. De complexe montage van Denise de Casabianca completeert dit geheel op een perfecte wijze. De decors van Bruno Beauge en het camerawerk van Ricardo Aronovich zijn prachtig en passen geheel bij het doel dat regisseur Ruiz zich over zijn onderwerp stelde. Ruiz heeft zich aan de oorspronkelijke teksten gehouden zonder letterlijk te zijn, maar hij heeft de geest gerespecteerd en af en toe een vleugje humor toegediend.

Maximum vital

1998 | Drama

Frankrijk/België 1998. Drama van François Rossini. Met o.a. Pierre Kreitmann, Fabienne Babe, Daniel Briquet, Camille Japy en Claudine Baschet.

De ouders van de twaalfjarige J[KA1]er[KA1]emie (Kreitmann), Lucie (Japy) en Paul (Briquet), leven al enkele jaren gescheiden. De jongen woont bij zijn moeder in een flat in Belleville, maar gaat geregeld logeren bij zijn vader, die hertrouwd is met Claire (Babe) en die nog twee andere kinderen hebben. De jongen is dolgraag bij zijn vader, die bezeten is van vliegtuigen en waar hij allerlei drieste avonturen beleeft, maar geniet evenveel van de kalmte bij zijn moeder. De vakantie is haast ten einde en Jérémie ziet al met tegenzin de tijd naderen dat hij terug naar het college moet. Maar dan wordt zijn vader getroffen door een hersenbloeding en komt in coma te liggen. Gevoelig portret van een jongen van gescheiden ouders, die eensklaps geconfronteerd wordt met de ziekte van zijn vader, die hem voor het eerst bewust maakt van zijn eigen sterfelijkheid. Sentimentaliteit kon niet steeds vermeden worden, maar dank zij de ontroerende vertolking van de jonge Kreitmann blijf je toch geboeid kijken, met natte ogen en een krop in de keel. Regisseur Rossini schreef zelf het scenario. Voor de fotografie werd beroep gedaan op Norbert Marfaing-Sintes. Stereo.

Baldi et Radio Trottoir

1998 | Komedie

België/Frankrijk 1998. Komedie van Claude D'Anna. Met o.a. Charles Aznavour, Martin Lamotte, Olivier Saladin, Denis Sylvain en Sekkou Sall.

Al geruime tijd zit clochard Baldi (Aznavour) met een nieuw idee in zijn hoofd: hij wil een radiostation oprichten om zijn vrienden van de straat te ondersteunen. Zo kan hij hen bv. melden waar ze onderdak kunnen vinden op gure avonden, of waar ze terecht kunnen als ze ziek zijn, enz. Maar de uitwerking van het plan loopt niet van een leien dakje. Dus doen ze beroep op Marco Tout-Court (Lamotte), een aan lager wal geraakte zanger die wat ondervinding heeft met het medium. Dan moeten ze nog een frequentie vinden. Baldi en zijn vrienden vinden er niets beter op dan een golflengte van het Franse leger in te pikken. De moeilijkheden laten dan ook niet lang op zich wachten. De legeroverheid is niet erg opgezet met de piraten en bovendien denkt Marco in de eerste plaats aan zichzelf. Hij wil de radio gebruiken om terug gratie te vinden bij het publiek. Als clochard vraagt Aznavour in deze aflevering aandacht voor de daklozen en minder begoeden, op het moment dat de winter voor de deur staat en de grauwe schim van kou en honger op de loer ligt. Een film die de sukkels van onze maatschappij een warm hart toedraagt. Alleen hebben de 'sukkels' in de film het nog niet zo slecht. D'Anna en Laure Bonin schreven het sympathieke scenario. Achter de camera stond Jorge Lechaptois.

Lise ou l'affabulatrice

1994 | Komedie, Romantiek, Oorlogsfilm

Frankrijk 1994. Komedie van Marcel Bluwal. Met o.a. Florence Darel, Danièle Lebrun, Gisèle Casadesus, Eric Dufay en Sophie Artur.

Wenen 1938. Lise (Darel) is achttien jaar en heeft joodse grootouders. Kort voor de Anschluss gaat ze naar Parijs, waar ze werk vindt als verkoopster in een kledingzaak. Om zich te beschermen tegen toenaderingspogingen van mannen uit haar omgeving verzint ze een fictieve minnaar, een luchtmachtkapitein. Wat begint als een leugentje om bestwil, heeft weldra een verregaande invloed op haar leven. Een lieve, sympathieke, sentimentele dramatische komedie met een schitterende rol van Darel, die moeiteloos de hele film domineert. Mooie decors, fraaie kleding en een sterke sfeer. Het scenario is van regisseur Bluwal en Béatrice Rubinstein naar haar autobiografie. Het camerawerk is van Jean Monsigny. 16/9.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Patrice Juiff op televisie komt.

Reageer