Pascal Légitimus

1959 Regisseur, Acteur, Scenarist, Producer, Componist

Pascal Légitimus (1959) is regisseur, acteur, scenarist, producer en componist.
Er zijn 28 films gevonden.

Rose et le soldat

2015 | Drama

Frankrijk 2015. Drama van Jean-Claude Flamand-Barny. Met o.a. Zita Hanrot, Fred Testot, Josef Mattes, Jocelyne Beroard en Pascal Légitimus.

Martinique 1942. Terwijl het Franse Antillen-eiland wordt bestuurd door Vichy-admiraal Robert, zit de jonge lerares Rose met een beroepsverbod. Om zich tenminste als spionne nuttig te maken, neemt ze een baantje als huishoudster bij een gewonde nazi-officier. Wanneer een Franse marineman in beeld verschijnt, wordt de situatie allengs ingewikkelder. Kleinschalige televisiefilm dramatiseert op toegankelijke wijze een vergeten overzeese episode uit WO II-Frankrijk. Regisseur Flamand-Barny, geboren in Guadeloupe, begon bij Mathieu Kassovitz en Jacques Audiard en draaide clips voor Franse urban en Caraïbische artiesten.

J'ai pensé à vous tous les jours

2008 | Jeugdfilm, Drama

Frankrijk 2008. Jeugdfilm van Jérôme Foulon. Met o.a. Vincent Valladon, Julien Frison, Pascal Légitimus, Delphine Rich en Zinedine Soualem.

Verfilming van het gelijknamige jeugdboek uit 2002 van Loupérigot (pseudoniem van Virginie Lou en Joseph Périgot). Twee broers die al vroeg van elkaar zijn gescheiden, vinden elkaar terug. Initiatiefnemer-uit-nood is puber Cédric (Valladon), bijgenaamd 'Ze Quick', kind van de staatsopvang: nadat hij van zijn leraar te horen heeft gekregen dat hij een broer heeft, wil hij deze ontmoeten. Maar Mathieu (Frison), bijgenaamd 'P'tit M', woont in een 'dure' banlieue en heeft een heel ander leven. En: wie was hun moeder eigenlijk? Ondanks lastig thema sympathieke jeugdfilm.

Qui va à la chasse

2007 | Komedie

Frankrijk/Zwitserland/België 2007. Komedie van Olivier Laubacher. Met o.a. Bernard Le Coq, Françoise Lepine en Christian Hecq.

'Qui va à la chasse, perd sa place' is het Franse equivalent van het Nederlandse spreekwoord 'Opgestaan, plaats vergaan'. In deze genietbare komedie staat de hautaine tandarts Daniel Valmer (Le Coq) desondanks even zijn praktijk af. Daniel heeft namelijk na een jachtongelukje zijn rechterarm in een mitella en moet ad hoc een interim vinden. Voilà Christian (Hecq): kaal eihoofd, houtje-touwtjejas, raar loopje, woordzuinig en verder ook een behoorlijk zeldzaam exemplaar van de homo sapiens. Hecq maakt van de onwaarschijnlijke plaatsvervanger een kolderiek type dat gebitsmid Valmer en echtgenote de broodnodige zelfreflectie bezorgt.

Du goût et des couleurs

2006 | Drama, Komedie

Frankrijk 2006. Drama van Michaëla Watteaux. Met o.a. Sophie Broustal, François-Régis Marchasson, Pascal Légitimus, Julie Bataille en Jean Dell.

Wie slaat nu het aanbod af om chef te worden van een comptoir voor wijn en gedistilleerd? Juliette (Broustal), al enige tijd werkloos, in elk geval niet, al betekent haar 'ja, ik wil' dat zij met man en kroost van Parijs naar de landelijke Bourgogne moet verkassen. En daar begint het dubbelzinnig getitelde Du goût et des couleurs pas echt: echtgenoot en leraar Frans Olivier (co-scenarist Légitimus) heeft een koffiekleurtje en dat zorgt voor stekelige obstakels. Bekend gegeven in typisch Frans decor lijdt helaas onder nogal stereotiepe afschildering van zowel de stads- als plattelandsbevolking.

Saint-Jacques... La Mecque

2005 | Drama, Komedie

Frankrijk 2005. Drama van Coline Serreau. Met o.a. Muriel Robin, Artus de Penguern, Jean-Pierre Darroussin, Pascal Légitimus en Marie Bunel.

Twee broers en een zus die elkaar liever kwijt dan rijk zijn moeten van Puy-en-Velay naar Santiago de Compostella wandelen om de erfenis van wijlen hun moeder te toucheren. In deze sympathieke road movie-te-voet verwerkte de scenarist/regisseur van Trois hommes et un couffin weer een aantal van haar vaste thema's (vrouwenemancipatie, multicultiverbroedering). Behalve snedige dialogen en inventieve droomscènes verlenen de warme beelden van Jean-François Robin de koddige pelgrimage een meerwaarde. Darroussin munt uit in zijn klaplopersrol.

Un homme presque idéal

2003 | Komedie

Frankrijk 2003. Komedie van Christiane Lehérissey. Met o.a. Stéphanie Lagarde, Pascal Légitimus en Pascale Roberts.

Met Nederlandse ondertiteling

Les rois mages

2002 | Komedie

Frankrijk 2002. Komedie van Didier Bourdon en Bernard Campan. Met o.a. Didier Bourdon, Bernard Campan, Pascal Légitimus, Virginie de Clausade en Walid Afkir.

Als de Drie Koningen, Melchior (Campan), Balthazar (Bourdon) en Kasper (Legitimus), de ster van Bethlehem volgen om bij het kindeke Jezus te komen, worden ze getroffen door een vreemd verschijnsel. Ze maken een tijdreis en ploffen rond 2000 neer in het hectische centrum van Parijs. In het chique hotel Ritz vragen ze aan de receptie (Dell) om verlening van `gastvrijheid`. Ze gaan eten bij MacDonald`s, maken kennis met auto`s, vliegtuigen, mobiele telefoons enz., gluren in peepshows en sluiten vriendschap met een drugsdealer (Jefry). Guillaume (H[KA1]emon), een kind, laat hen zien aan de hand van de platen in een boek, dat zij niet in hun missie geslaagd zijn. Jezus (Roubakha) is inmiddels een grote en dikke man. In feite is de film een reeks van satirische schetsen, die vooral in eigen land aansloegen. Daarbuiten wordt deze humor soms ten onrechte minder gewaardeerd. De rolprent trok in Frankrijk bijna twee miljoen bioscoopbezoekers. Afkir als Jo is de moderne Jozef, Roussel als Macha is Maria en Brosset als Hoeder, directeur van omroep One is de moderne Herodes. Producent Claude Berri is eventjes te zien als voorbijganger op straat. Het scenario is van beide regisseurs/medehoofdrollen Bourson en Campan en Olivier Rabourdin. Het camerawerk is van Bernard Déchet.

Antilles-sur-Seine

2001 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 2001. Komedie van Pascal Légitimus. Met o.a. Med Hondo, Chantal Lauby, Thierry Desroses, Edouard Montoute en Pierre-Olivier Mornas.

Horace Sainte Rose (Hondo) is burgemeester van Marie Galante, het hoofdstadje van het gelijknamige, nietige eilandje dat tot de Franse Antillen behoort. Hij is getrouwd met Lucia (Moutoussamy) en heeft twee zoons; Manuel (Desroses) is dokter en Freddy (Montoute) is kunstenaar. Lucia vertrekt naar Parijs, waar ze prompt gekidnapt wordt door Cic[KA1]eron (Jacques Martial) en Tib[KA2]ere (Jean-Michel Martial). Na twee dagen krijgt Horace de boodschap: zijn vrouw in ruil voor een goed gelegen terrein, waarop een appartementen- en hotelcomplex gebouwd zal worden. Horace vertrekt met zijn zoons naar Parijs en neemt contact op met Gertrude Boisec (Mathieu) van de RG (de algemene inlichtingendienst). Het spoor leidt naar de Antilliaanse gemeenschap in Parijs. Onverwachte hulp komt van een blanke smeris Herman (Lauby) en uiteindelijk blijken de boosdoeners een blanke vrouw, Elizabeth Sauveur (Vincent) met haar zoon Mathias (Maurel) te zijn. Een komisch en bont portret van een overzeese bevolkingsgroep in de Franse hoofdstad, aardig gespeeld en regisseur L[KA1]egitimus, die tevens het scenario schreef, speelt vier rolletjes, w.o. twee vrouwen (Madame Dorval en een vrouwelijke postbode) en twee mannen (een opa en een taxichauffeur). Hondo zorgt voor de voice-over en hij doet dat heel goed. Het camerawerk is van William Watterlot.

Tôt ou tard

2000 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 2000. Komedie van Anne-Marie Etienne. Met o.a. Philippe Torreton, Amira Casar, Laura del Sol, Anny Duperey en Jacques Weber.

Fransman [KA1]Eric (Torreton) werkt in de bouw in Praag en is daarmee niet helemaal gelukkig. Zijn grote liefde is niet zijn vrouw Anna (Savic), maar de cello, waarmee hij carri[KA2]ere wil maken en roem wil oogsten. Tegelijkertijd zien we Catherine (Casar) in Parijs worstelen met een zang- en songwriters loopbaan. Ze verknalt de ene auditie na de andere. Éric besluit naar de lichtstad terug te keren en Anna heeft het voor het nakijken. We begrijpen dit door de voice-over van het ongeboren kind in de schoot van Catherine. De rest afwachten, en vooral afzien tot de stukken in elkaar passen nadat de wegen elkaar diverse malen gekruist hebben. Het voorspelbare scenario van regisseuse Etienne is traag van tempo en de in eigen land populaire hoofdrollen Torreton en Casar zijn behoorlijk vermoeiend. Het camerawerk is van Alain Choquart.

Oncle Paul

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Gérard Vergez. Met o.a. Pascal Légitimus, Georges Du Fresne, Peter King Junior, Yaël Simion en Brigitte Auber.

Het gezin Amadou leidt een zorgeloos leventje in Niamey, Nigeria. De moeder, Mireille (Bagnou-Beido) is Parisienne, maar na haar eerste huwelijk trouwde ze met de Nigeriaanse apotheker Omar (M`Bo). Hun twee zoontjes zijn Adel (King Junior), tien, en Yamo (Simion), acht. Dan is er nog de twaalfjarige Franck (Du Fresne) uit Mireille`s eerste huwelijk. Franck droomt ervan te studeren aan de balletschool van de Parijse opera. Omar verkoopt zijn apotheek en het gezin trekt naar Parijs, waar ze opgevangen worden door hun oom Paul (L[KA1]egitimus). Maar dan moeten ze vaststellen dat zelfs in het hedendaagse moderne Parijs niet iedereen het gemakkelijk heeft met een gemengd huwelijk, zelfs Mireille`s moeder (Aubert) kan niet aan haar schoonzoon wennen. Het gevoelige portret van een gemengd gezin dat eensklaps geconfronteerd wordt met een vijandige wereld die hen niet kan aanvaarden. De acteurs zetten hun personages ontwapenend neer, zodat de film minder pessimistisch is als je zou verwachten. Vooral Légitimus als de onpartijdige observator is onvergetelijk. Regisseur Vergez schreef zelf het scenario. Fraaie fotografie van Philippe Lu.

L'oncle Paul

2000 |

Frankrijk 2000. Gérard Vergez. Met o.a. Peter King Junior, Georges Du Fresne en Pascal Légitimus.

Het gezin Amadou leidt een zorgeloos leventje in Niamey, Nigeria. De moeder, Mireille (Bagnou-Beido) is Parisienne, maar na haar eerste huwelijk trouwde ze met de Nigeriaanse apotheker Omar (M`Bo). Hun twee zoontjes zijn Adel (King Junior), tien, en Yamo (Simion), acht. Dan is er nog de twaalfjarige Franck (Du Fresne) uit Mireille`s eerste huwelijk. Franck droomt ervan te studeren aan de balletschool van de Parijse opera. Omar verkoopt zijn apotheek en het gezin trekt naar Parijs, waar ze opgevangen worden door hun oom Paul (L[KA1]egitimus). Maar dan moeten ze vaststellen dat zelfs in het hedendaagse moderne Parijs niet iedereen het gemakkelijk heeft met een gemengd huwelijk, zelfs Mireille`s moeder (Aubert) kan niet aan haar schoonzoon wennen. Het gevoelige portret van een gemengd gezin dat eensklaps geconfronteerd wordt met een vijandige wereld die hen niet kan aanvaarden. De acteurs zetten hun personages ontwapenend neer, zodat de film minder pessimistisch is als je zou verwachten. Vooral Légitimus als de onpartijdige observator is onvergetelijk. Regisseur Vergez schreef zelf het scenario. Fraaie fotografie van Philippe Lu.

Crimes en série: Variations mortelles

1999 | Thriller

Frankrijk 1999. Thriller van Patrick Dewolf. Met o.a. Clémence Boué, Yvon Back en Pascal Légitimus.

Het gezin Amadou leidt een zorgeloos leventje in Niamey, Nigeria. De moeder, Mireille (Bagnou-Beido) is Parisienne, maar na haar eerste huwelijk trouwde ze met de Nigeriaanse apotheker Omar (M`Bo). Hun twee zoontjes zijn Adel (King Junior), tien, en Yamo (Simion), acht. Dan is er nog de twaalfjarige Franck (Du Fresne) uit Mireille`s eerste huwelijk. Franck droomt ervan te studeren aan de balletschool van de Parijse opera. Omar verkoopt zijn apotheek en het gezin trekt naar Parijs, waar ze opgevangen worden door hun oom Paul (L[KA1]egitimus). Maar dan moeten ze vaststellen dat zelfs in het hedendaagse moderne Parijs niet iedereen het gemakkelijk heeft met een gemengd huwelijk, zelfs Mireille`s moeder (Aubert) kan niet aan haar schoonzoon wennen. Het gevoelige portret van een gemengd gezin dat eensklaps geconfronteerd wordt met een vijandige wereld die hen niet kan aanvaarden. De acteurs zetten hun personages ontwapenend neer, zodat de film minder pessimistisch is als je zou verwachten. Vooral Légitimus als de onpartijdige observator is onvergetelijk. Regisseur Vergez schreef zelf het scenario. Fraaie fotografie van Philippe Lu.

Crimes en série : Variations mortelles

1999 | Misdaad

Frankrijk/België 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvan Back, Clémence Boué, Henri Salvador en Christian Hecq.

Nadat op de oever van een rivier een dode werd gevonden, besluit de politie in de rivier te gaan dreggen. Er worden nog verschillende lijken opgevist. Specialist in seriemoorden Assadourian (Ashanti) wordt door de onderzoeksrechter ter plekke gezonden, maar de lokale politie ziet de ervaren speurder eerder als een indringer. Er kan geen verband gevonden worden tussen de verschillende slachtoffers. Maar dan wordt Assadourian ontvoerd en wat later levenloos in een kist teruggezonden aan de politie. Thomas Berthier (L[KA1]egitimus) en zijn partner Denard (Back) nemen de zaak op zich. Een politiefilm volledig geënt op Amerikaans model, inclusief de seriemoordenaar en de twee cops die volledig op elkaar ingespeeld zijn. Gevolg is natuurlijk dat de film een opeenstapeling is van clichées die we al tientallen keren beter uitgewerkt hebben gezien in Amerikaanse films. Uitsluitend geschikt voor fervente fans van dit subgenre in de misdaadfilm. Weinig opwindend scenario, geschreven door Yann Le Nevet en regisseur Dewolf, naar een verhaal van Benoît Valère en Nicolas Robert. Fotografie is van Thierry Jault.

Crimes en série : Histoires d'amour

1999 | Misdaad

België/Frankrijk 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, Clémence Boué, Christian Hecq en Jean-Pierre Cassel.

Alles begint met het lijk van een man die blijkbaar zelfmoord pleegde door uit een venster te springen. Het gaat hier om een oude vriend van politieluitenant Pierre Denard (Back) en die is er rotsvast van overtuigd dat het niet om een zelfmoord gaat. Zijn baas en vriend Thomas Berthier (Légitimus) stemt in met een autopsie en hieruit blijkt dat het lijk enkele beenderen mist. Er werden eerder gelijksoortige moorden gepleegd en telkens bleek er een verband te bestaan tussen het slachtoffer en een ziekenhuis in Parijs. Berthier en Denard gaan op onderzoek uit. De zoveelste maniakale filmmoordenaar, geënt op de figuur van Hannibal Lector. Onderhavige psychopaat heeft als hobby het gedeeltelijk ontbenen van zijn slachtoffers. Niet enkel een serie-moordenaar, maar ook een serie-verhaal, dat wel op bepaalde momenten spannend is, maar dat blijk geeft van weinig originaliteit. Je hebt het allemaal al zo dikwijls gezien. Matt Alexander, Yann Le Nivet en regisseur Dewolf baseerden het scenario op een idee van Michel Munz en Gérard Bitton. Het is bedoeld als pilot voor een nieuwe serie. Fotografie is van Thierry Jault.

Crimes en série

1999 |

Frankrijk 1999. Patrick Dewolf. Met o.a. Clémence Boué, Yvon Back en Pascal Légitimus.

Alles begint met het lijk van een man die blijkbaar zelfmoord pleegde door uit een venster te springen. Het gaat hier om een oude vriend van politieluitenant Pierre Denard (Back) en die is er rotsvast van overtuigd dat het niet om een zelfmoord gaat. Zijn baas en vriend Thomas Berthier (Légitimus) stemt in met een autopsie en hieruit blijkt dat het lijk enkele beenderen mist. Er werden eerder gelijksoortige moorden gepleegd en telkens bleek er een verband te bestaan tussen het slachtoffer en een ziekenhuis in Parijs. Berthier en Denard gaan op onderzoek uit. De zoveelste maniakale filmmoordenaar, geënt op de figuur van Hannibal Lector. Onderhavige psychopaat heeft als hobby het gedeeltelijk ontbenen van zijn slachtoffers. Niet enkel een serie-moordenaar, maar ook een serie-verhaal, dat wel op bepaalde momenten spannend is, maar dat blijk geeft van weinig originaliteit. Je hebt het allemaal al zo dikwijls gezien. Matt Alexander, Yann Le Nivet en regisseur Dewolf baseerden het scenario op een idee van Michel Munz en Gérard Bitton. Het is bedoeld als pilot voor een nieuwe serie. Fotografie is van Thierry Jault.

Profession : Profileur - Nature morte

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, Clémence Boué, Christian Hecq en Pascale Arbillot.

Parijse rechercheur Thomas Berthier (L[KA1]egitimus) leidt onderzoek in moord op jonge vrouw, die nadat zij verkracht en gefolterd werd, zwaar verminkt werd gedumpt op braakliggend terrein. Een tweede moord brengt Berthier op een spoor: beide slachtoffers studeerden aan kunstacademie. Daar moet(en) de dader(s) gezocht worden. Gelukkig kan onze `profileur` profiel van moordenaar(s) snel samenstellen, met wat hulp van assistente Pimprenelle (Boué). Zijn hoofd is er niet helemaal bij met die sakkerse gezinsproblemen. Zijn kinderen mokken omdat hun moeder vergat hen van school op te halen. Zo zie je maar dat onze problemen ook die kunnen zijn van Franse profileur. Te veel omhaal van woorden, traag en saai.

Profession : Profileur - Le silence du scarabée

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, François Berléand, Marie Matheron en Julien Boisselier.

Jaren nadat de Amerikanen via politieseries met hun `profilers` uitpakten, deze Franse pilootfilm rond `profileur` Thomas Berthier (L[KA1]egitimus), bij de politie gespecialiseerd in het opmaken van dader-profielen. Hij onderzoekt de moord op restaurateur Celano (Farcy). Om dader op te sporen mobiliseert wonderknaap Berthier zijn hele ploeg medewerkers: de psycholoog Denard (Back), het informatica-genie Nicolas (de Peretti) en de dynamische roodharige Pimprenelle (Bou[KA1]e). Een smeris, die niet omringd wordt door kepi`s dat oogt nieuw voor Franse policier. Regisseur Dewolf en scenaristen Victor Mayence en Pierre Ponce hebben hun Amerikaanse voorbeelden (vooral PROFILER) goed bestudeerd en zorgen voor aardig uitgebalanceerd mengsel van polar, psychologische analyse, wat humor en tederheid (Berthier is ook vader en liefhebbend echtgenoot). Vrij geloofwaardig.

Crimes en série: Le silence du scarabée

1998 | Thriller

Frankrijk 1998. Thriller van Patrick Dewolf. Met o.a. Clémence Boué, Yvon Back en Pascal Légitimus.

Jaren nadat de Amerikanen via politieseries met hun `profilers` uitpakten, deze Franse pilootfilm rond `profileur` Thomas Berthier (L[KA1]egitimus), bij de politie gespecialiseerd in het opmaken van dader-profielen. Hij onderzoekt de moord op restaurateur Celano (Farcy). Om dader op te sporen mobiliseert wonderknaap Berthier zijn hele ploeg medewerkers: de psycholoog Denard (Back), het informatica-genie Nicolas (de Peretti) en de dynamische roodharige Pimprenelle (Bou[KA1]e). Een smeris, die niet omringd wordt door kepi`s dat oogt nieuw voor Franse policier. Regisseur Dewolf en scenaristen Victor Mayence en Pierre Ponce hebben hun Amerikaanse voorbeelden (vooral PROFILER) goed bestudeerd en zorgen voor aardig uitgebalanceerd mengsel van polar, psychologische analyse, wat humor en tederheid (Berthier is ook vader en liefhebbend echtgenoot). Vrij geloofwaardig.

L'annonce faite ê Marius

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Harmel Sbraire. Met o.a. Pascal Légitimus, Léa Drucker en Jackie Berroyer.

Jaren nadat de Amerikanen via politieseries met hun `profilers` uitpakten, deze Franse pilootfilm rond `profileur` Thomas Berthier (L[KA1]egitimus), bij de politie gespecialiseerd in het opmaken van dader-profielen. Hij onderzoekt de moord op restaurateur Celano (Farcy). Om dader op te sporen mobiliseert wonderknaap Berthier zijn hele ploeg medewerkers: de psycholoog Denard (Back), het informatica-genie Nicolas (de Peretti) en de dynamische roodharige Pimprenelle (Bou[KA1]e). Een smeris, die niet omringd wordt door kepi`s dat oogt nieuw voor Franse policier. Regisseur Dewolf en scenaristen Victor Mayence en Pierre Ponce hebben hun Amerikaanse voorbeelden (vooral PROFILER) goed bestudeerd en zorgen voor aardig uitgebalanceerd mengsel van polar, psychologische analyse, wat humor en tederheid (Berthier is ook vader en liefhebbend echtgenoot). Vrij geloofwaardig.

L'annonce faite à Marius

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Harmel Sbraire. Met o.a. Pascal Légitimus, Jackie Berroyer, Léa Drucker, Gérald Thomassin en Karim Belkadra.

Marius (L[KA1]egitimus) is een jonge Antilliaan die moederziel alleen in Parijs woont. Hij leeft van dag tot dag, doet hier en daar een klusje en grabbelt net genoeg bij elkaar om te kunnen leven; soms komt hij tekort. Hij hoort dat er vrijwilligers gevraagd worden om nieuwe medicijnen te testen. Hij gaat erop af en maakt kennis met professor Migeon (Berroyer), die als verloskundige een grote reputatie geniet, en directeur van het laboratorium is. Migeon is een gedreven wetenschapper die constant naar nieuwe medicijnen zoekt om zijn pati[KA3]enten nog beter te kunnen behandelen. Een geschikter proefkonijn dan Marius had Migeon zich niet kunnen indenken, want Marius heeft geen naaste familie en zit meestal op zwart zaad. Marius beseft als het feest eenmaal aan de gang is, dat hij in de val zit. Een soms realistische dan weer absurde komedie over ge[KA3]experimenteer (lees: geknoei) met nog niet goedgekeurde geneesmiddelen. De milde satirische ondertoon van de film zegt dat het doel de middelen heiligt. Het was niet de bedoeling van de makers om een aanklacht te doen tegen dit soort praktijken, maar het ging hen in de eerste plaats om een leuke, zij het soms wat grimmige, komedie. Sbraire en Jackie Berroyer schreven het scenario. Het camerawerk is van Pascal Lagriffoul. Dolby Stereo.

L'homme idéal

1996 | Romantiek

Frankrijk 1996. Romantiek van Xavier Gélin. Met o.a. Pascal Légitimus, Christophe Malavoy, Daniel Russo, Amélie Pick en Zabou Breitman.

Marie (Pick) is een vrijgevochten jonge vrouw die er drie minnaars op nahoudt. Dit maakt haar leven behoorlijk ingewikkeld en ze besluit ermee te kappen. Ze geeft ze alle drie de bons door te zeggen dat ze een ander heeft. De teleurgestelde jongens willen hun rivaal wel eens zien, maar zij weten niet dat het er twee zijn. Ten lange leste arrangeert Marie een ontmoeting in een caf[KA1]e. Als eerste komt St[KA1]ephane (L[KA1]egitimus), een sympathieke muzikant. Als tweede komt Paul (Russo), die nogal impulsief is. Binnen de kortste keren gaan de heren op de vuist. Hieraan komt een eind als Fabrice (Malavoy), een gedistingeerd heer, ten tonele komt. Ze begraven snel de strijdbijl, want ze willen Marie desnoods gezamenlijk heroveren. Ze zijn ervan overtuigd dat de optelsom (gedeeld door drie) van hun individuele eigenschappen, de ideale man voor Marie vormt. De film is tamelijk langdradig, want de ongeloofwaardige boodschap komt niet over. Het enige lichtpunt wordt gevormd door Zabou als de prettig gestoorde zus van Paul. Het oppervlakkige scenario is van Gélin, Légitimus, Dominique Chaussois en Gilles Niègo. Het camerawerk is van Jean-Claude Aumont.

Les trois frères

1995 | Drama, Komedie, Thriller

Frankrijk 1995. Drama van Didier Bourdon en Bernard Campan. Met o.a. Bernard Campan, Didier Bourdon, Pascal Légitimus, Antoine Du Merle en Anne Jacquemin.

Sedert 1987 nadat ze elkaar al in 1982 ontmoet hadden, vormen Bourdon, Campan en L[KA1]egitimus het komisch-satirische gezelschap Les Inconnus. Ze werden overladen met toneelprijzen en hadden in 1990 een satirisch programma met sketches op de Franse zender FRANCE 2. Nu hebben ze een film - het is overigens niet de eerste keer dat ze in een rolprent zitten: in 1984 zaten ze in LE T[KA1]EL[KA1]EPHONE SONNE TOUJOURS DEUX FOIS van Jean-Pierre Vergne. Deze film die vol sociale kritiek op de Franse maatschappij zit, is heel erg grappig voor wie die toestanden begrijpt en aanvoelt, maar ook buitenstaanders beleven er genoeg lol aan. Het verhaal is eigenlijk krankzinnig, maar tegelijkertijd onzinnig en eenvoudig. Didier Latour (Bourdon) is bewaker van een supermarkt en staat op het punt om te trouwen. Bernard Latour (Campan) is een soft-porno filmster, die inwoont bij vrienden. Pascal Latour (L[KA1]egitimus) is een head-hunter met een duur kantoor. De drie kennen elkaar niet. Ze ontvangen een oproep om bij de notaris te komen, en ontdekken dat ze halfbroers zijn en dat hun moeder hun een fortuin heeft nagelaten. Hoewel het geld nog niet op hun respectievelijke rekeningen is gestort, zetten ze de bloemetjes flink buiten en gaan ze op de pof dingen kopen. Kort erop moeten ze weer bij de notaris komen, die hen op de hoogte stelt dat de wettelijke termijn, waarin zij recht hadden op de erfenis al verstreken was en dat het vermogen naar een weeshuis gaat. Ze zitten tot over hun oren in de schuld, ze zijn zonder werk geraakt en bovendien blijkt Didier ook nog de vader te zijn van een kind, Michael (Du Merle). Ze moeten zich (met het kind) uit de Franse hoofdstad voor hun schuldeisers in veiligheid brengen en vluchten naar het Zuiden. Ze houden zich in leven met kleine vergrijpen, die variëren van het stelen van een auto tot frauderen met loterijbriefjes. Het is echt heel leuk en het wordt met verve gespeeld. Het camerawerk van Alain Choquart past heel goed bij de film. Het scenario is van regisseurs-acteurs Bourdon en Campan en Michel Lengliney. De volgende film van het trio LE PARI is veel minder geslaagd. De film werd bekroond met een César.

Neuf mois

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Patrick Braoudé. Met o.a. Patrick Bouchitey, Philippine Leroy-Beaulieu, Catherine Jacob, Patrick Braoudé en Daniel Russo.

Psychiater Braoudé preekt altijd: 'Waarom willen we kinderen? Iedereen zou zich dit moeten afvragen, voordat hij of zij gaat vrijen!' Als zijn vrouw Leroy-Beaulieu hem vertelt dat zij in verwachting is van een tweede, krijgt hij een zenuwinzinking. Rondom dit idee is een film gemaakt, die met een slakkengang de zwangerschapsperiode tot een eeuwigheid maakt. Kluchtig en smakeloos gesnier op slecht geoutilleerde ziekenhuizen, onervaren gynaecologen, vreetbuien, slapeloosheid en de angst om te vrijen met een dikke buik moeten het leuk maken. De finale die iedereen gelukkig moet maken met de geboorte, is ronduit banaal. Het was de bedoeling een TROIS HOMMES ET UN COUFFIN of een LA VIE EST UN LONG FLEUVE TRANQUILLE te maken, maar dat is niet gelukt. Scenario van regisseur/hoofdrol Braoudé. Het camerawerk is van Jean-Yves Le Mener.

Siméon

1993 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1993. Komedie van Euzhan Palcy. Met o.a. Jean-Claude Duverger, Jocelyne Beroard, Lucinda Messager, Pascal Légitimus en Jacob Desvarieux.

Een net gestorven muziekleraar wil voor zijn definitieve vertrek naar de hemel zijn vrienden nog even helpen hun droom werkelijkheid te maken: een creools deuntje te componeren waarmee ze de wereld kunnen veroveren. Palcy laat zijn eigen identiteit altijd een rol spelen in zijn films en weet bovendien het feestelijke van de Zouc-muziek goed over te brengen. De film is wisselend van kwaliteit. Sommige fraaie scènes getuigen van creativiteit, maar op andere momenten gaat Palcy de fout in met een naïef simplisme. Het ritme van de creoolse muziek blijft niettemin aanstekelijk.

Génial, mes parents divorcent!

1991 | Familiefilm, Komedie

Frankrijk 1991. Familiefilm van Patrick Braoudé. Met o.a. Clémentine Célarié, Patrick Braoudé, Jean-Paul Lilienfeld, François Berléand en Adrien Dirand.

Op de basisschool wedijveren twee bendes met elkaar, die van de kinderen met gescheiden ouders en die van de anderen. De gescheidenen zijn het minst in aantal en stellen alles in het werk verdeeldheid te zaaien in zoveel mogelijk families, zodat hun groep groter wordt. Een iel thema, en het is de vraag of het gepast is zoiets vanuit komische hoek te benaderen, en daarbij alles wat minder grappig is te verdoezelen. Een onbeholpen en slordige regie. Het gaat dan ook om een low budget-film, en bovendien een debuut. De jonge acteurs doen het beter dan de weinig doorwrochte vertelling.

L'oeil au beurre noir

1987 | Komedie, Drama

Frankrijk 1987. Komedie van Serge Meynard. Met o.a. Julie Jézéquel, Pascal Légitimus, Smaïn, Dominique Lavanant en Martin Lamotte.

De liefde, avonturen en ruzies van Virginie en haar twee jeugdige vrienden, Arabier Rachid en de zwarte schilder Denis. Een ironische ontknoping: een derde (een zakkenroller) duikt op en wint het van de anderen. Opgenomen in Parijs in de stijl van de cinema-direct tegen de achtergrond van werkloosheid, latent racisme en woningnood. Serge Meynard, wiens eerste film dit is, heeft op basis van dit vrij realistische thema een scherpe, sarcastische en spontane komedie gemaakt, waarin een eerlijk beeld van de werkelijkheid van de jaren 1980-90 wordt gegeven. Wisselend van kwaliteit, omdat het thema wat op de achtergrond raakt, de karakters soms oppervlakkig zijn en sommige beschuldigingen een beetje zwaar, maar de film op zich is heel aardig. Scenario van Patrick Braoudé en Jean-Paul Lilienfeld. Camerawerk van Jean-Jacques Tarbes.

Pinot simple flic

1984 | Misdaad, Komedie

Frankrijk 1984. Misdaad van Gérard Jugnot. Met o.a. Gérard Jugnot, Fanny Bastien, Patrick Fierry, Jean-Claude Brialy en Pierre Mondy.

Een eenvoudige en onhandige politieman is verzeild geraakt in een zaak van drugshandel op kleine schaal van een jonge dealer wiens vriendin hij aangehouden heeft en die hij vervolgens vrijlaat om verder op zoek te gaan. Na diverse perikelen houdt hij de jongeman aan. Het verhaal is heel dunnetjes, maar krijgt toch een extra dimensie door een documentaire-achtige presentatie die geloofwaardig overkomt. Realistisch, doorspekt met welkome grappen. Een succesvolle vondst, deze mengvorm. De hand van de producer van LE PÈRE NOËL EST UNE ORDURE is hier wederom duidelijk herkenbaar.

Le Téléphone sonne toujours deux fois

1984 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1984. Komedie van Jean-Pierre Vergne. Met o.a. Didier Bourdon, Seymour Brussel, Bernard Campan, Pascal Légitimus en Smaïm.

Een sadist doodt zijn (altijd vrouwelijke) slachtoffers door hen de telefoonschijf op het voorhoofd in te prenten. Van het [KA1]e[KA1]en komt het ander en uiteindelijk wordt de dader aangehouden: het is niemand minder dan de psychiater die tevens dierenschilder om de hoek is! Het heeft niets te maken met LE FACTEUR SONNE TOUJOURS DEUX FOIS (ook bekend als THE POSTMAN ALWAYS RINGS TWICE!) waarvan de titel verdraaid gebruikt is, omdat het hier gaat om een parodie. Goed bedoeld, maar iedereen lijkt hier zijn eigen act te willen opvoeren, ondanks het scenario en de leiding van de regisseur. Waar blijft de producer?

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Pascal Légitimus op televisie komt.

Reageer