Marisa Paredes

1946 Acteur

Marisa Paredes (1946) is acteur.
Er zijn 37 films gevonden.

The Skin I Live In

2011 | Drama, Thriller

Spanje 2011. Drama van Pedro Almodóvar. Met o.a. Antonio Banderas, Elena Anaya, Marisa Paredes, Blanca Suárez en Bárbara Lennie.

In zijn landhuis nabij Toledo houdt de verknipte plastisch chirurg Robert Ledgard (Banderas) de jonge Vera (Anaya) gevangen als proefkonijn voor illegale huidtransplantaties. Arthouseregisseur Almodóvar verslikt zich in dramaturgisch rammelende, contraproductief koel opgenomen poging tot een gelaagde thriller. Referenties naar Les yeux sans visage, het Hitchcock-oeuvre en Buñuels Tristana (openingsshot van Toledo) leiden eerder af dan dat ze iets toevoegen. Indrukwekkende pijnrol van Anaya als slachtoffer kan deze pretentieuze onderneming met bombastsoundtrack en misogyne trekjes niet redden.

Reinas

2005 | Komedie

Spanje 2005. Komedie van Manuel Gómez Pereira. Met o.a. Verónica Forqué, Carmen Maura, Marisa Paredes, Mercedes Sampietro en Betiana Blum.

Vrolijke Spaanse klucht over vijf dartele moeders op leeftijd die zich op verschillende wijze druk maken om het aanstaande huwelijk van hun zoons, drie mannelijke paren die in het huwelijksbootje stappen tijdens een 40-koppig massahuwelijk in een protserig hotel. De titelkoninginnen zijn duidelijk de moeders, niet de zwijmelende zonen. Met een knipoog naar het werk van Spanje's kitschkoning en vrouwenkenner Pedro Almodóvar (Kika, Todo sobre mi madre) presenteert regisseur en scenarist Pereira de 'muzen van Almodóvar' als onder andere hopeloos theatraal (Paredes) en praktiserend nymfomaan (Forqué). De zomer van 2005 was daadwerkelijk het startschot voor het Spaanse homohuwelijk. Geestig werk.

The Devil's Backbone

2001 | Horror, Fantasy

Spanje/Mexico 2001. Horror van Guillermo del Toro. Met o.a. Eduardo Noriega, Marisa Paredes, Fernando Tielve, Irene Visedo en Federico Luppi.

Na zijn opvallende Hollywooddebuut Mimic had de Mexicaanse regisseur/scenarist Del Toro trek in iets intiemers, waarop hij inging op het aanbod van Pedro Almodóvar om onder diens productionele leiding in Spanje te komen filmen. Het resultaat is dit ouderwetse spookverhaal, dat zich afspeelt in een weeshuis tijdens de Spaanse burgeroorlog. In de lijn van The Sixth Sense is de melancholieke sfeer belangrijker dan de horror. Del Toro perfectioneerde de duistere sprookjesformule vijf jaar later met de kaskraker Pan's Labyrinth. Met zijn regie van The Hobbit (2012) treedt hij wellicht toe tot de allergrootsten, maar zijn meesterhand is hier al bij vlagen zichtbaar.

Salvajes

2001 |

Spanje 2001. Carlos Molinero. Met o.a. Maria Isasi, Marisa Paredes en Roger Casamajor.

Na zijn opvallende Hollywooddebuut Mimic had de Mexicaanse regisseur/scenarist Del Toro trek in iets intiemers, waarop hij inging op het aanbod van Pedro Almodóvar om onder diens productionele leiding in Spanje te komen filmen. Het resultaat is dit ouderwetse spookverhaal, dat zich afspeelt in een weeshuis tijdens de Spaanse burgeroorlog. In de lijn van The Sixth Sense is de melancholieke sfeer belangrijker dan de horror. Del Toro perfectioneerde de duistere sprookjesformule vijf jaar later met de kaskraker Pan's Labyrinth. Met zijn regie van The Hobbit (2012) treedt hij wellicht toe tot de allergrootsten, maar zijn meesterhand is hier al bij vlagen zichtbaar.

Todo sobre mi madre

1999 | Drama, Komedie

Spanje/Frankrijk 1999. Drama van Pedro Almodóvar. Met o.a. Cecilia Roth, Marisa Paredes, Penélope Cruz, Candela Peña en Antonia San Juan.

Spanjes meest succesvolle regisseur sinds Buñuel komt in rustiger, melancholischer vaarwater terecht met dit bitterzoete drama over verlies, levensspijt, verlangen en vriendschap. Een synopsis zou het kijkplezier temperen. Almodóvars creaties komen het best al kijkende tot hun recht en het volstaat te zeggen dat 'Alles over mijn moeder' waarschijnlijk de meest vindingrijke ode aan vrouwelijkheid is die ooit het witte doek bereikte. Levensechte personages, essentiële dialogen, bonte fotografie, plus liefdevolle hommages aan Tennessee Williams' A Streetcar Named Desire, Bette Davis en de theaterwereld. Oa bekroond met een Oscar voor beste niet-Engelstalige film.

Jonas et Lila, à demain

1999 | Experimenteel

Zwitserland 1999. Experimenteel van Alain Tanner. Met o.a. Jérôme Robart, Aïssa Maïga, Natalia Dontcheva, Jean-Pierre Gos en Cécile Tanner.

Bijna een kwart eeuw later komt Alain Tanner terug op zijn 'Jonas qui aura 25 en l'an 2000' uit 1976. Het nieuwe millennium is begonnen, Jonas is 25 en woont in Genève samen met zijn jeugdliefde Lila. Hoewel niets meer herinnert aan de tijd en de personages van de eerste film laat Tanner thema's als verzet tegen de gevestigde orde terugkomen in deze poëtische schets van een jong leven.

El Coronel no tiene quien le escriba

1999 | Drama

Spanje/Frankrijk/Mexico 1999. Drama van Arturo Ripstein. Met o.a. Fernando Luján, Marisa Paredes, Salma Hayek, Rafael Inclán en Ernesto Yáñez.

Iedere week trekt de kolonel (Luj[KA1]an) zijn beste pak aan, zet zijn lichte hoed op, stropt zijn das en begeeft zich naar de waterkant, waar de rivierboot zal aanmeren. Al 27 jaar wacht hij op de postwissel met een klein tractement wegens drie[KA3]enhalf jaar actieve dienst in Mexico, waar hij in het wit van de ogen van de vijand gekeken heeft. Het hele dorp weet al jaren dat die uitkering nooit komt, maar de kolonel geeft niet op - het is zijn raison d`[KA4]etre. Zijn vrouw Lola (Paredes) lijdt aan astma, ze is ziekelijk en ze zijn beiden vel over been door ondervoeding. Hun zoon Agustin is overleden en heeft zijn ouders een haan nagelaten, die het grote geld zou kunnen winnen in een gevecht, maar dat komt ook niet. Agustin die in een circus was, stierf na een tweegevecht om het hoertje Julia (Hayek). Bij stukjes en beetjes wordt het verleden van het stel, de grote armoede, waarin zij leven, en hun wederzijdse liefde ontrafeld. Zij kunnen bijvoorbeeld de hypotheek van het schamele huis niet betalen, de advocaat (Y[KA1]a[KA6]nes) is meer ge[KA3]intereseerd in zijn declaraties dan in het verlenen van bijstand, dokter Pardo (Bichir) is te weinig nuchter een heeft te veel belangstelling voor jonge jongetjes om Lola met de juiste zorg te omringen en de pater [KA1]Angel (Incl[KA1]an) is een grote hypocriet. Desondanks proberen zij hun droevige lot aan de rand van de afgrond met waardigheid te dragen. De film is traag, maar mooi en Luj[KA1]an, die in geen twintig jaar meer voor de camera gestaan had, vertolkt zijn personage op een indrukwekkende manier. De Spaanse veterane Paredes laat zien dat zij haar vak beheerst en Hayek`s aanwezigheid is helaas nogal kort, maar zij speelt vol overgave. Het scenario van Paz Alicia Garc[KA1]iadiego naar het korte verhaal van Nobelprijswinnaar (Honderd jaar eenzaamheid) Gabriel García Marquez is zonder franje, terwijl regisseur Ripstein het vooral laat afhangen van de wisselwerkingen die de diverse personages op elkaar hebben. Het camerawerk van Guillermo Granillo is sfeervol en bevat mooie beelden in grandioze scènes. Ongeschikt voor de liefhebbers van snelle actie. Tot stand gekomen met gelden van Spaanse, Franse omroepen, de ministeries van cultuur, de filmmusea en filmfondsen uit die landen alsmede locale overheden uit Mexico en Columbia.

Talk of Angels

1998 | Romantiek, Drama

Verenigde Staten 1998. Romantiek van Nick Hamm. Met o.a. Polly Walker, Vincent Perez, Franco Nero, Marisa Paredes en Leire Berrocal.

De jonge Ierse Mary (Walker) ontvlucht halverwege de jaren dertig de politieke onrust in haar land en vertrekt naar Spanje. Daar komt ze echter terecht bij een familie die actief betrokken is bij de burgeroorlog. Het verhaal pretendeert meer dan er uiteindelijk wordt verteld: de Britse regisseur Hamm concentreert zich tezeer op romantische verwikkelingen en de schoonheid van zijn hoofdrolspeelster. In de fascinerende cast duiken onder meer Marisa Peredes (Todo sobre mi madre) en Francesco Rabal (een van Luis Buñuels favoriete acteurs) op. In de bijrollen valt op Frances McDormand (Fargo) als gouvernante en in die hoedanigheid een van Mary's collega's.

Préférence

1998 | Drama

Italië/Frankrijk/Spanje 1998. Drama van Grégroire Delacourt. Met o.a. Jean-Marc Barr, Georges Corraface, Anna Galiena, Annie Girardot en Marisa Paredes.

Max (Corraface) komt na tien jaar eenzame opsluiting voor een crime passionnel uit de gevangenis. Niemand wacht hem op bij de poort, maar een mooie vrouw in een glanzende auto spreekt hem aan. Even later gaat Max een caf[KA1]e binnen. Als hij naar de toiletten in het souterrain gaat, ziet hij dezelfde vrouw telefoneren. Max die tien jaar geen vrouw meer in bed heeft gehad, weet met haar de seks te bedrijven - hij heeft geluk dat ze willig is, want de relatie met haar man is onbevredigend. Ze heet Mila (Galiena) en Max laat zijn telefoonnummer achter. Ze ontmoeten elkaar voor een volgend, nog hartstochtelijker rendez- vous in een hotel. Max wil weten waar ze woont, en zo ziet hij haar echtgenoot Simon (Barr). Hij is Max` jongere broer, die hij in geen tien jaar meer gezien had. Op een of andere manier zijn ze van elkaar afhankelijk, leren we uit flashbacks over hun jeugd en hun overleden moeder (Paredes). Ze stevenen op een onafwendbaar noodlot af dat eindigt als een Griekse tragedie. Debuterend regisseur Delacourt heeft heel wat ervaring als scenarioschrijver en heeft mogen meekijken over de schouder van bekende filmers, zoals Elie Chouraqui, Bertrand Tavernier, Mike Figgis en vele anderen, maar zijn regie is te aarzelend en de capabele cast levert niet de prestaties die ze hadden kunnen verrichten, geremd door het loodzware scenario van Delacourt, Mimmo Rafele en Carola Delacourt. Regisseur Delacourt heeft zich te veel uitgeleefd zonder zich te bekommeren om het kijkerspubliek en hiervan getuigt de rol van veterane Girardot als eenzame huishoudster Blanche, in een bijrol die er aan de haren is bij gesleept en waarmee Delacourt zichzelf vooral een plezier heeft gedaan. De verhaalelementen worden op de juiste manier gedoseerd zodat de dramatische spanning op zijn minst aanwezig is. De muziek van Bruno Coulais past wonderwel bij deze mislukte eersteling.

Le serpent a mangé la grenouille

1998 |

Frankrijk 1998. Alain Guesnier. Met o.a. Jean Rochefort, Marisa Paredes, Alex Descas, Ariane Ascaride en Bernard Fresson.

Yvon (Rochefort) en B[KA1]eatrice Moreau (Paredes) hebben de dood van hun zoon nog steeds niet kunnen verwerken. Als ze nog in de rouwperiode zijn, verschijnt klusjesman Yves Le Guen (Descas), een zwarte Breton. Hij wordt met argwaan bekeken en arrogant behandeld, maar Yves met zijn charisma en charme verovert probleemloos de harten van Yvon, B[KA1]eatrice en hun doofstomme meid Martha (Ascaride). Deze kennismaking zal het leven van allemaal grondig veranderen. Hoewel de banale, satirische rolprent best vlot in elkaar zit, heeft hij uiteindelijk weinig te bieden. De spelprestaties zijn niet slecht, maar veel te toneelmatig. Regisseur Guesnier en Valérie Duval bewerkten het toneelstuk Le mur aux tessons van Jean-Pierre Ostende tot scenario. Het camerawerk van Pierre Novion is erg statisch en komt waarschijnlijk beter tot zijn recht op het televisiescherm.

La vita è bella

1997 | Oorlogsfilm, Drama

Italië 1997. Oorlogsfilm van Roberto Benigni. Met o.a. Roberto Benigni, Nicoletta Braschi, Giorgio Cantarini, Giustino Durano en Sergio Bini Bustric.

Benigni laat zijn met een Oscar bekroonde in aanzet romantische komedie - over de joodse man Guido in het Italië van de jaren dertig en de vrouw naar wie hij verlangt - steeds pijnlijker worden naarmate WO II onontkoombaar meer een stempel op het koppel drukt. In het tweede deel van La vita è bella is Guido opgesloten in een concentratiekamp, samen met zijn zoontje Giosue, die zijn droomvrouw inmiddels vijf jaar eerder gebaard heeft. Om Giosue te beschermen doet Guido net alsof het kamp en de nazi's en de misère onderdeel uitmaken van een spel. Een komedie over de holocaust? Veel mensen waren ondanks Benigni's goede bedoelingen regelrecht gechoqueerd.

Docteur Chance

1997 | Romantiek, Thriller

Frankrijk/Chili 1997. Romantiek van F.J. Ossang. Met o.a. Elvire, Pedro Hestnes, Marisa Paredes, Joe Strummer en Féodor Atkine.

Angstel (Hestnes) is een jongeman die in een Zuidamerikaanse hoofdstad woont. Zijn emoties zijn erg extreem, van onverschilligheid tot totale inzet. Plannen maakt hij niet. Als hij op een avond op zijn liefje wacht en deze daagt niet op is dit voor hem een daad van verraad. Per toeval ontmoet hij Ancetta (Elvire), een nachtclubdanseres. Hij koopt haar gezelschap met vals geld en tijdens de stormachtige nacht die ze beleven vinden ze elkaar. Als de dageraad aanbreekt laten ze de stad achter zich. Ze ontvluchten hun verleden in een sportwagen vol wapens en vals geld, op naar een onbekende bestemming. Vervelende allegorie gegoten in de vorm van een romantische thriller. Erg veel passie vonkt niet uit de relatie van Angstel en Ancetta. De enige die opvalt is Joe Strummer, ex-zanger van The Clash, als rock-idool Vince Taylor. Holle symboliek en potsierlijke filosofie zijn de hoofdkenmerken van het scenario van Ossang. De chaotische achtergrond van de drukke Zuidamerikaanse stad en de prachtige Chileense natuur werden knap in beeld gebracht door Rémy Chevrin.

Trois vies & une seule mort

1996 | Komedie, Misdaad

Frankrijk/Portugal 1996. Komedie van Raoul Ruiz. Met o.a. Marcello Mastroianni, Anna Galiena, Marisa Paredes, Melvil Poupaud en Chiara Mastroianni.

Alsof hij wist dat dit een van de laatste films was die hij zou maken speelt Marcello Mastroianni gelijk maar vier rollen. In zijn eerste rol vermoordt hij de man van zijn ex. In de tweede rol is hij een professor die zijn vak opgeeft om bedelaar te worden. Daarna speelt hij een griezelige butler in wiens kasteel een jong koppel is uitgenodigd door een weldoener. Tenslotte speelt hij een gestresste industrieel. Aan het einde blijkt dat de rollen meer met elkaar van doen hebben dan op het eerste oog leek. Sfeervol, intrigerend psycho-drama.

Profundo carmesi

1996 | Misdaad, Romantiek, Komedie

Mexico/Frankrijk/Spanje 1996. Misdaad van Arturo Ripstein. Met o.a. Regina Orozco, Daniel Giménez Cacho, Marisa Paredes, Veronica Merchant en Julieta Egurrola.

Mexico 1949. De zonderlinge mythomaan Nico (Gimenez-Cacho) legt contacten met eenzame vrouwen en hun kinderen om ze te beroven en te vermoorden als hij ze het zwijgen moet opleggen. De enigszins wulpse verpleegster Coral Fabre (Orozco) die dweept met de Franse acteur Charles Boyer, reageert op een annonce van Nico, die misbruik maakt van zijn vage gelijkenis met Boyer. Coral laat haar kinderen en haar werk in de steek en trekt bij Nico in. Zij komt achter het dubieuze verleden van haar nieuwe minnaar en trekt de conclusie dat hij zijn vrouw vermoord moet hebben. Nico kan het niet ontkennen, maar zij trekken samen van stad tot stad. Met medeweten en hulp van Coral verleidt Nico oudere, rijke vrouwen. Naar een waargebeurd verhaal, dat indertijd door de Amerikaanse sensatiepers flink werd geëxploiteerd. Het scenario is van Paz Alicia Garciadiego. In een gestileerde, ironische melostijl in beeld gebracht dankzij het camerawerk van Guillermo Grandillo. De muziek van David Mansfield is vermeldenswaardig. Hetzelfde gegeven werd in 1970 sterker uitgewerkt in de film THE HONEYMOON KILLERS. Op het Internationale filmfestival van Venetië in 1996 bekroond met een Gouden Schelp.

La nave de los locos

1995 |

Spanje 1995. Ricardo Wullicher en Richard Wullicher. Met o.a. Marisa Paredes, Fernando Guillen Cuervo, Ines Estevez, Miquel Angel Sola en China Zorilla.

Mexico 1949. De zonderlinge mythomaan Nico (Gimenez-Cacho) legt contacten met eenzame vrouwen en hun kinderen om ze te beroven en te vermoorden als hij ze het zwijgen moet opleggen. De enigszins wulpse verpleegster Coral Fabre (Orozco) die dweept met de Franse acteur Charles Boyer, reageert op een annonce van Nico, die misbruik maakt van zijn vage gelijkenis met Boyer. Coral laat haar kinderen en haar werk in de steek en trekt bij Nico in. Zij komt achter het dubieuze verleden van haar nieuwe minnaar en trekt de conclusie dat hij zijn vrouw vermoord moet hebben. Nico kan het niet ontkennen, maar zij trekken samen van stad tot stad. Met medeweten en hulp van Coral verleidt Nico oudere, rijke vrouwen. Naar een waargebeurd verhaal, dat indertijd door de Amerikaanse sensatiepers flink werd geëxploiteerd. Het scenario is van Paz Alicia Garciadiego. In een gestileerde, ironische melostijl in beeld gebracht dankzij het camerawerk van Guillermo Grandillo. De muziek van David Mansfield is vermeldenswaardig. Hetzelfde gegeven werd in 1970 sterker uitgewerkt in de film THE HONEYMOON KILLERS. Op het Internationale filmfestival van Venetië in 1996 bekroond met een Gouden Schelp.

La flor de mi secreto

1995 | Komedie, Drama

Frankrijk/Spanje 1995. Komedie van Pedro Almodóvar. Met o.a. Marisa Paredes, Juan Echanove, Imanol Arias, Carmen Elias en Rossy de Palma.

Leo (Paredes) schrijft kasteelromans onder het pseudoniem Amanda Gris. Ze is getrouwd met Paco (Arias) die bij de NATO zit. Op het moment dat ze geen inspiratie meer heeft voor de pulp die ze contractueel moet schrijven, laat Paco haar in de steek. Ze belandt in een diepe depressie, waar haar beste vriendin en bewonderaarster Betty (Elias) haar uit wil helpen. Ze moet gaan schrijven voor het cultureel supplement van de statige Spaanse krant [KL]El Pais[KLE] en Betty introduceert haar bij de redacteur Angel (Echanove). Leo grijpt echter meer naar de fles dan dat ze haar pen in de inkt doopt en het resultaat is dat ze in plaats van een damesroman een gothic novel produceert, dat haar uitgever niet wil publiceren; het manuscript belandt in de prullenbak, waaruit het wordt opgevist en voor een fortuin verkocht voor een film. Ondanks al haar tegenslag werkt Leo zich toch uit haar weinig benijdenswaardige positie. Een onderhoudende film, waardig aan vorige successen van Almodóvar, die zijn eigen scenario schreef en zijn sterren optimaal laat spelen, inclusief de kleurrijke entourage van Leo in de bijrollen. Het camerawerk is van Alfonso Beato, Dolby-geluid.

Cronaca di un amore violato

1995 | Thriller

Spanje/Frankrijk/Italië 1995. Thriller van Giacomo Battiato. Met o.a. Roberto Zibetti, Isabella Ferrari, Sophie Broustal, Goya Toledo en Marisa Paredes.

Luca (Zibetti) die aan de universiteit studeert, is onzeker. Uiterlijk merk je dat niet aan hem, maar zijn twijfel aan zichzelf heeft hem contactarm gemaakt en gestoord. Tegenover zijn woning is een tandartsenpraktijk waar hij de hupse assistente Valeria (Broustal) ziet. Hij heeft de wildste fantasie[KA3]en en de bizarste seksuele obssesies over haar. Hij begluurt haar en volgt haar heimelijk met zijn videocamera. Hij wordt steeds wanhopiger. Als hij ziet dat ze `s avonds haar auto niet aan de gang kan krijgen, besluipt hij haar en verkracht haar in het donker. Hij keert snel terug naar de woning en ontpopt zich even later als de barmhartige overbuur, die met haar te doen heeft. Valeria heeft hem niet herkend, is ontdaan over zijn warme gevoelens en is hem dankbaar. Terwijl Valeria het trauma over het voorval tracht te verwerken, gaat Luca gebukt onder schuldgevoelens. Als hij troost zoekt bij de oudere Lorena (Ferrari), vangt zij hem wel op, maar weigert iedere vorm van intimiteit. Nu komt de duivel pas echt los in Luca en belandt hij in een neerwaartse spiraal. Deze film gaat over de ontleding van een ongelukkige ziel en is gedaan in de vorm van een psychologische thriller. Broustal gooide later hogere ogen met vergelijkbare rollen in haar eigen land in sterkere films. Het magere scenario van regisseur Battiato en Graziano Diana naar de feministische roman van Anna Maria Pellegrino is behoorlijk traag. Het camerawerk is van Roberto Forza.

Tombés du ciel

1993 | Komedie, Drama

Frankrijk/Spanje 1993. Komedie van Philippe Lioret. Met o.a. Jean Rochefort, Ticky Holgado, Marisa Paredes, Laura del Sol en Sotigui Kouyaté.

Het transitgedeelte van een vliegveld is zo'n plek waar iedereen vooral zo snel mogelijk weg wil. Zo ook Rochefort, een Canadees die Nieuwjaarsdag in Parijs wil vieren. Als op het vliegveld zijn paspoort gestolen mag hij Parijs niet in en moet hij in de transit zone blijven wachten tot hij de volgende dag terug kan vliegen. Hij wordt opgenomen door een groep lotgenoten, en met hen brengt hij de nacht door. Aardige film met interessante personages en een fikse scheut kritiek op de Franse bureaucratie en vreemdelingenhaat.

Tierno verano de lujurias y azoteas

1992 | Komedie

Spanje 1992. Komedie van Jaime Chávarri. Met o.a. Imanol Arias, Gabino Diego en Marisa Paredes.

Het transitgedeelte van een vliegveld is zo'n plek waar iedereen vooral zo snel mogelijk weg wil. Zo ook Rochefort, een Canadees die Nieuwjaarsdag in Parijs wil vieren. Als op het vliegveld zijn paspoort gestolen mag hij Parijs niet in en moet hij in de transit zone blijven wachten tot hij de volgende dag terug kan vliegen. Hij wordt opgenomen door een groep lotgenoten, en met hen brengt hij de nacht door. Aardige film met interessante personages en een fikse scheut kritiek op de Franse bureaucratie en vreemdelingenhaat.

La reina anonima

1992 |

Spanje 1992. Gonzalo Suarez. Met o.a. Juanjo Puigcorbé, Marisa Paredes en Carmen Maura.

Het transitgedeelte van een vliegveld is zo'n plek waar iedereen vooral zo snel mogelijk weg wil. Zo ook Rochefort, een Canadees die Nieuwjaarsdag in Parijs wil vieren. Als op het vliegveld zijn paspoort gestolen mag hij Parijs niet in en moet hij in de transit zone blijven wachten tot hij de volgende dag terug kan vliegen. Hij wordt opgenomen door een groep lotgenoten, en met hen brengt hij de nacht door. Aardige film met interessante personages en een fikse scheut kritiek op de Franse bureaucratie en vreemdelingenhaat.

Hors saison

1992 |

Zwitserland/Frankrijk/Duitsland 1992. Daniel Schmid. Met o.a. Sami Frey, Carlos Devesa, Ingrid Caven, Dieter Meier en Ulli Lommel.

Frey keert terug naar een groot hotel in de Zwitserse Alpen, dat ooit door zijn grootouders werd gebouwd en dat binnenkort gesloopt zal worden. Via flashbacks die verteld worden door zijn grootmoeder Fellini (de zestig-jarige zuster van Federico in haar tweede rol) haalt hij herinneringen op en passeren allerlei gebeurtenissen de revue: Russische anarchiste Chaplin, die er ooit een volksvijand vermoordde, schrijfster Sarah Bernhardt (gespeeld door Paredes), die zijn grootvader verleidde en goochelaar Lommel, die zijn publiek hypnotiseerde. Schmid`s boeiende film vertoont verwantschap met Fellini`s werk door o.a. de bonte verzameling van uitgesproken karakterspelers. Het is zo aanstekelijk gedaan, dat men zin krijgt om in een dergelijk hotel te logeren. Caven en Meier zetten de film muzikale luister bij met hun liederen en Devesa speelt de jonge Frey. Scenario van Martin Suter en regisseur Schmid. Fraai camerawerk Renato Berta. Gefilmd op allerlei locaties... in Portugal (!). Geproduceerd met participatie van de Duitse (ZDF) en Zwitserse tv.

Tacones lejanos

1991 | Drama, Komedie

Spanje/Frankrijk 1991. Drama van Pedro Almodóvar. Met o.a. Victoria Abril, Marisa Paredes, Miguel Bosé, Pedro Díez del Corral en Féodor Atkine.

Campy melodrama begint mooi absurd als een druk gesticulerende Alberto zijn stiefdochtertje Rebecca voor 1000 kokosnoten aan marktkooplui probeert te slijten. Een kleine twintig jaar later (Almodóvar gebruikt een van zijn vele montagegrapjes om de tijdsspanne soepel te overbruggen) is Rebecca een prettig gestoorde tv-journaliste. Klaar voor een confrontatie met moederlief, een gevierde popzangeres die na een jarenlang verblijf in Mexico naar Madrid terugkeert. Op de luchthaven herkent mama (een eigentijdse kruising tussen Bette Davis en Randy Crawford) haar dochter niet. Het voorval is exemplarisch voor de gemankeerde moeder-dochterrelatie, het 'orgelende grondthema' (aldus Almodóvar) van een bizarre film.

Continental

1989 | Thriller

Spanje 1989. Thriller van Javier Villaverde. Met o.a. Eusebio Poncela, Jorge sanz, Cristina Marcos, Féodor Atkine en Marisa Paredes.

Rond 1950 in een oude stad in Galicië: een leider van de georganiseerde misdaad viert dat de rivaliserende bendes zijn uitgeschakeld. Vijftien jaar later wordt hij vermoord. Mislukte en belachelijke poging om op abstracte en tegelijkertijd ironische wijze eer te bewijzen aan de klassieke Amerikaanse film noir.

Mientras haya luz

1988 | Misdaad

Spanje 1988. Misdaad van Felipe Vega. Met o.a. Rafael Díaz, Jorge de Juan, Teresa Madruga en Marisa Paredes.

Na een verblijf in het buitenland keert een jonge archeoloog terug naar Spanje. Hij zoekt zijn vroegere professor op. Deze verdwijnt echter, met achterlating van een vermoorde puber. Een pretentieus, pseudo-experimenteel misbaksel; het regiedebuut van een filmcriticus; schoenmaker: hou je bij je leest!

Tras el cristal

1986 | Drama

Spanje 1986. Drama van Agustín Villaronga. Met o.a. Gunter Meisner, David Sust en Marisa Paredes.

Een oud-nazi officier houdt zich nu bezig met het martelen en vermoorden van jongetjes. Een ziekelijke en uiterst gewelddadige film, die zich om meer dan één reden onderscheidt van het panorama van de hedendaagse Spaanse cinema.

Cara de acelga

1986 | Komedie

Spanje 1986. Komedie van José Sacrístan. Met o.a. José Sacrístan, Fernando Fernán Gómez, Marisa Paredes en Amparo Soler Lear.

Man neemt afscheid van zijn levenswijze tot dan toe om te gaan trekken langs vele verschillende plaatsen en vele uiteenlopende soorten mensen te ontmoeten. Vervelende en treutige film, waarin dde regisseur de Spaanse leefstijl probeert te koppelen aan een aantal constanten van de Amerikaanse cinema, zoals de vriendschap tussen mannen, en de daarmee verbonden vrouwenhaat, tot aan de mythe van de 'road movie'. Beschamend slechte fotografie.

Las Bicicletas son para el verano

1984 | Komedie, Historische film

Spanje 1984. Komedie van Jaime Chávarri. Met o.a. Agustín González, Victoria Abril, Amparo Soler Leal, Carlos Tristancho en Aurora Redondo.

Het dagelijks leven van een tot de middenstand behorende Madrileense familie wordt hevig verstoord door het uitbreken van de Spaanse Burgeroorlog. Deze filmbewerking van een succesvol toneelstuk, geschreven door de buitengewoon begaafde Fernando Fernán Gómez, werd zeer positief door de critici en het publiek ontvangen en deed het ook buiten Spanje goed.

Entre tinieblas

1983 | Komedie, Drama, Experimenteel, Thriller

Spanje 1983. Komedie van Pedro Almodóvar. Met o.a. Cristina Sanchez Pascual, Julieta Serrano, Lina Canalejas, Carmen Maura en Manolo Zarzo.

Hopeloze situaties in een vrolijk klooster. De derde film van de nu beroemde Almodóvar; even vervelend als onevenwichtig. Scenario van de regisseur, camerawerk van Angel Luis Fernández.

Sus años dorados

1980 | Komedie

Spanje 1980. Komedie van Emilio Martínez-Lázaro. Met o.a. José Pedro Carrión, Patricia Adriani, Marisa Paredes en Luis Politti.

Een aantrekkelijk en weinig conventioneel meisje ontmoet een getrouwde man, die ontevreden is over zijn huwelijk en haar tot zijn minnares wil maken. Een mislukte maar toch curieuze film - het werk van een niet te onderschatten regisseur.

Opera prima

1979 | Komedie

Spanje/Frankrijk 1979. Komedie van Fernando Trueba. Met o.a. Oscar Ladoire, Paula Molina, Antonio Resines, Kitty Manver en Marisa Paredes.

Een journalist en ex-'68-revolutionair ziet zijn tien jaar jongere nichtje terug dat hij ooit ontmaagd heeft, maar blijkt weinig greep meer te hebben op haar ongecompliceerde vrijheidsbeleving. Ze kan niet veel begrip en geduld meer opbrengen voor zijn ijdele maatschappij- en zelfanalyses. Een verfrissend ironische film over een door een breuk in de historische evolutie heen vergroot generatieconflict, dat wat geïnspireerd lijkt door ANNIE HALL. Ladoire die aan het scenario meeschreef, verlekkert zich als orerende intellectueel al te zeer aan zijn eigen spitse teksten, waardoor hij de regie te vaak tot een passief registreren dwingt en Molina onvoldoende kansen gunt.

El Perro

1977 | Thriller, Actiefilm

Spanje 1977. Thriller van Antonio Isasi-Isasmendi. Met o.a. Jason Miller, Marisa Paredes, Aldo Sambrell, Juan Antonio Bardem en Francesco Casares.

Een politiek gevangene, Miller, in een Zuidamerikaanse dictatuur, ontsnapt tijdens het transport en moet een bewaker doden, waardoor hij diens hond achter zich aan krijgt. Hij zoekt toevlucht bij zijn ex-geliefde die het politiek ideaal ontrouw is geworden, zodat medestanders hem ook wantrouwen en hij aan zijn achtervolgers moet zien te ontkomen. De film concentreert zich grotendeels op de eenzame vlucht van de held en het picturaal effectbejag - veel slow motions en gebruik van de zoomlens - moet de eentonigheid voorkomen. De hond speelt beter dan Miller en het aandeel van Massari is enkele bedscènes, hoewel beslissend in het verhaal. Er zijn ook versies in omloop van 116m en 98m. Naar het boek van Alberto Vanques Figueroa.

Pastel de sangre

1971 | Horror

Spanje 1971. Horror van José María Vallés, Emilio Martínez Lázaro, Francecs Bellmunt en Jaime Chávarri. Met o.a. Julián Ugarte, Eusebio Poncela, Carlos Otero, Luis Ciges en Charo López.

Vier verschillende sketches, over middeleeuwse hekserij, de mythe van Frankenstein, Keltische vampierverhalen en psychologische bezetenheid. Een irritante en mislukte film, die een alternatief 'van niveau' wilde bieden voor de vele horrorfilms die toen in Spanje gemaakt werden.

El Señorito y las seductoras

1970 | Komedie

Spanje 1970. Komedie van Ramón Fernández. Met o.a. Arturo Fernández, Marisa Paredes, Manolo Gómez Bur en Rossana Yanni.

Een jonge miljonair wordt belaagd door allerlei vrouwen. Een even stompzinnige als grove film.

No disponible

1969 | Romantiek, Komedie

Spanje 1969. Romantiek van Pedro Mario Herrero. Met o.a. Analía Gadé, Alfredo Landa, Carmen Lozano, Marisa Paredes en Ricardo Palacios.

Het liefdesverhaal van een naïeve, onaantrekkelijke en bovendien mislukte bokser en een elegante prostituée uit Barcelona. Een werkelijk prijzenswaardige film met een zuurzoete geestigheid en een voortreffelijke regie die in niets lijkt op het soort komedie waarin Alfredo Landa jaren later voortdurend de hoofdrol speelt.

La Revoltosa

1969 | Muziek, Komedie

Spanje 1969. Muziek van Juan de Orduña. Met o.a. Elisa Ramírez, José Moreno, Antonio Casal, Marisa Paredes en Antonio Durán.

Een vermakelijke herverfilming van LA REVOLTOSA op naam van Juan de Orduña, die al aan de film van 1924 had meegewerkt.

Tinto con amor

1968 | Komedie

Spanje 1968. Komedie van Francisco Montolio. Met o.a. Patty Shepard, Enrique Arredondo, Verónica Luján en Marisa Paredes.

Een jonge Spaanse student wil een mooie Amerikaanse toeriste versieren. Een goed opgezette film die echter slecht geregisseerd en gespeeld is.

Requiem per il Gringo

1968 | Western

Italië/Spanje 1968. Western van José Luis Merino. Met o.a. Lang Jeffries, Fernando Sancho, Fenn Benussi, Carlo Caddi en Marisa Paredes.

Een boer in Mexico ziet een bende zijn broer ombrengen en neemt bloedig wraak. Een competent gemaakte spaghetti-western met veel actie en een merkwaardig revolverduel tijdens een zonsverduistering.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Marisa Paredes op televisie komt.

Reageer