Didier Bourdon

Regisseur, Acteur, Scenarist, Componist

Didier Bourdon is regisseur, acteur, scenarist en componist.
Er zijn 16 films gevonden.

Le voyage de monsieur Perrichon

2014 | Komedie

Frankrijk 2014. Komedie van Eric Lavaine. Met o.a. Didier Bourdon, Nathalie Cerda en Noémie Merlant.

1860. Mijnheer Perrichon, een mondaine, ijdele, zelfvoldane en opportunistische middenklasser gaat met pensioen. Bij deze gelegenheid neemt hij zijn vrouw en dochter Henriette mee op een reis naar de Mont Blanc. Daniel en Armand, twee aanbidders, volgen hen tot de berghut en zorgen zo voor een levendig verblijf.

15 jours ailleurs

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Didier Bivel. Met o.a. Didier Bourdon, Fatima Adoum, Judith Chemla, Agathe Dronne en Bernard Verley.

De tv-film 15 jours ailleurs, vrij vertaald '15 dagen elders', begint als de anatomie van een burn-out. Overwerkte Vincent (Bourdon) draait op een dag volledig door en belandt gedrogeerd in een psychiatrische kliniek. Daar raakt hij geïnspireerd door de vrije geest van een labiele jonge vrouw. Tv-regisseur Bivel melkt de kliniek-setting tot de laatste druppel uit voor het opvoeren van voorspelbare typetjes. Maar net op het moment dat de verveling toeslaat, schakelt de filmmaker over op een welgemeend drama waarin de wazige grens tussen geestelijk gezond en ongezond wordt weggevaagd.

Comme un air d'autoroute

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Franck Lebon en Vincent Burgevin. Met o.a. Boris Vigneron, Maryvette Lair, Didier Bourdon en Catherine Hosmalin.

Aartsoptimist Peter (Vigneron) drijft, met een personeelsbestand van paradijsvogels, het laatste onafhankelijke wegrestaurant langs autoroute 440. Een doorn in het oog van branchekeizer Degrand (Bourdon in een smulrol), die een slinks doch beproefd middel inzet om ook die ene overblijvende oase van oorspronkelijkheid bij zijn vreetketen in te lijven. Originele Asterix-versus-de-Romeinen-variant ('Héél Gallië? Nee,...') ontrolt zich als escapistische karikaturenkomedie in semi-musicalstijl. Energieke regie vuurt de enthousiaste cast volop aan: er wordt gegrapt, gelonkt, geschmierd, gezongen en gedanst dat het een aard heeft. Muziek van coregisseur Lebon.

Fanfan la Tulipe

2003 | Avonturenfilm, Komedie, Romantiek

Frankrijk 2003. Avonturenfilm van Gérard Krawczyk. Met o.a. Vincent Perez, Penélope Cruz, Didier Bourdon, Hélène de Fougerolles en Michel Muller.

Vierde verfilming van een in Frankrijk populair verhaal over de zelfingenomen schelm Fanfan, met Penélope Cruz en Vincent Perez in de hoofdrollen, is een oubollige, pompeuze, strip-achtige klucht vol kinderlijke grappen en ongeloofwaardige stunts.

7 ans de mariage

2003 | Komedie, Erotiek

Frankrijk 2003. Komedie van Didier Bourdon. Met o.a. Didier Bourdon, Catherine Frot, Yan Duffas en Jacques Weber.

Na zeven jaar huwelijk is de spanning er wel een beetje vanaf in het echtelijk bed van Audrey (Frot) en Alain (Bourdon). Op aanraden van een bevriende seksuoloog besluiten ze, aanvankelijk wat onwennig, naar middelen te zoeken om het vuur weer wat op te rakelen. Het wordt een wondere tocht door de wereld van de moderne erotiek, met onverwachte resultaten. Mild geestige erotische komedie van de Frans-Algerijnse Bourdon, die een leuke sukkel neerzet. Frot is ook prima als langzaam onttruttende Parisienne.

Les rois mages

2002 | Komedie

Frankrijk 2002. Komedie van Didier Bourdon en Bernard Campan. Met o.a. Didier Bourdon, Bernard Campan, Pascal Légitimus, Virginie de Clausade en Walid Afkir.

Als de Drie Koningen, Melchior (Campan), Balthazar (Bourdon) en Kasper (Legitimus), de ster van Bethlehem volgen om bij het kindeke Jezus te komen, worden ze getroffen door een vreemd verschijnsel. Ze maken een tijdreis en ploffen rond 2000 neer in het hectische centrum van Parijs. In het chique hotel Ritz vragen ze aan de receptie (Dell) om verlening van `gastvrijheid`. Ze gaan eten bij MacDonald`s, maken kennis met auto`s, vliegtuigen, mobiele telefoons enz., gluren in peepshows en sluiten vriendschap met een drugsdealer (Jefry). Guillaume (H[KA1]emon), een kind, laat hen zien aan de hand van de platen in een boek, dat zij niet in hun missie geslaagd zijn. Jezus (Roubakha) is inmiddels een grote en dikke man. In feite is de film een reeks van satirische schetsen, die vooral in eigen land aansloegen. Daarbuiten wordt deze humor soms ten onrechte minder gewaardeerd. De rolprent trok in Frankrijk bijna twee miljoen bioscoopbezoekers. Afkir als Jo is de moderne Jozef, Roussel als Macha is Maria en Brosset als Hoeder, directeur van omroep One is de moderne Herodes. Producent Claude Berri is eventjes te zien als voorbijganger op straat. Het scenario is van beide regisseurs/medehoofdrollen Bourson en Campan en Olivier Rabourdin. Het camerawerk is van Bernard Déchet.

Antilles-sur-Seine

2001 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 2001. Komedie van Pascal Légitimus. Met o.a. Med Hondo, Chantal Lauby, Thierry Desroses, Edouard Montoute en Pierre-Olivier Mornas.

Horace Sainte Rose (Hondo) is burgemeester van Marie Galante, het hoofdstadje van het gelijknamige, nietige eilandje dat tot de Franse Antillen behoort. Hij is getrouwd met Lucia (Moutoussamy) en heeft twee zoons; Manuel (Desroses) is dokter en Freddy (Montoute) is kunstenaar. Lucia vertrekt naar Parijs, waar ze prompt gekidnapt wordt door Cic[KA1]eron (Jacques Martial) en Tib[KA2]ere (Jean-Michel Martial). Na twee dagen krijgt Horace de boodschap: zijn vrouw in ruil voor een goed gelegen terrein, waarop een appartementen- en hotelcomplex gebouwd zal worden. Horace vertrekt met zijn zoons naar Parijs en neemt contact op met Gertrude Boisec (Mathieu) van de RG (de algemene inlichtingendienst). Het spoor leidt naar de Antilliaanse gemeenschap in Parijs. Onverwachte hulp komt van een blanke smeris Herman (Lauby) en uiteindelijk blijken de boosdoeners een blanke vrouw, Elizabeth Sauveur (Vincent) met haar zoon Mathias (Maurel) te zijn. Een komisch en bont portret van een overzeese bevolkingsgroep in de Franse hoofdstad, aardig gespeeld en regisseur L[KA1]egitimus, die tevens het scenario schreef, speelt vier rolletjes, w.o. twee vrouwen (Madame Dorval en een vrouwelijke postbode) en twee mannen (een opa en een taxichauffeur). Hondo zorgt voor de voice-over en hij doet dat heel goed. Het camerawerk is van William Watterlot.

L'extraterrestre

1999 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1999. Komedie van Didier Bourdon. Met o.a. Didier Bourdon, Bernard Campan, Pascale Arbillot, Danièle Lebrun en Antoine Du Merle.

Ongrappig ijdelheidsproject rond Agathe (Arbillot) uit Auvergne, die 34 jaar is en zich al oud voelt, en ruimtevaarder Zerph (Bourdon), die meer dan vijftig jaar ouder is en rondjes draait in zijn ruimteschip. Zeer magere speciale effecten, flauwe situaties die verwijzen naar bestaande SF-films en dito personages met een chaotisch en vooral een onverteerbaar resultaat. Het grote probleem is dat Bourdon twee dingen tegelijk is gaan doen: de regie en de hoofdrol, maar hij is geen Woody Allen en bij Bourdon gaan die zaken beslist niet samen. Zowel een dieptepunt in Bourdon's carrière als in de Franse filmproductie. Bourdon was een der komieken uit de Franse groep Les Iconnus, maar zelfs de meest fervente fans zijn diep teleurgesteld in deze film en vinden hem onwaardig aan het niveau van voernoemd gezelschap. Het scenario is van regisseur Bourdon en Valentine Albin naar een verhaal van Albin. Het camerawerk is van Manuel Téran.

Doggy Bag

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Frédéric Comtet. Met o.a. Michèle Laroque, Didier Bourdon, Line Renaud, Étienne Chatiliez en Muriel Robin.

Jeanne (Laroque) kwam voor haar moeder altijd op de tweede plaats, want de eerste werd ingenomen door de hond. Ze bedenkt wat ze zal doen als het beest doodgaat. Ze zal hem dan in het holst van de nacht begraven. Als het zo ver is ontmoet ze William (Bourdon), die haar vertelt dat een hondenkadaver veel geld waard is, maar in het Chinese restaurant legt de bazin (Robin) uit dat men alleen levende viervoeters koopt... Vervolgens gaat Jeanne William een honds verhaal vertellen. De film is een beschrijving van stukje Parijse subcultuur gezien door de ogen van iemand die rond de veertig is en in een midlifecrisis zit. Het gaat over angsten, onzekerheden, zenuwtoestanden, enz. Het scenario van debuterend regisseur Comtet en hoofdrol Laroque is vrijelijk geïnspireerd op de roman Cold Dog Soup van Stephen Dobyns. De held in het oorspronkelijke boek is een man, hier een vrouw en het verhaal speelt zich niet in New York, maar in de Franse hoofdstad af. Het resultaat is een bijzondere vorm van humor die lang niet iedereen begrijpt, waardoor de verveling snel toeslaat. De personages zijn niet onsympathiek, maar ze zijn tamelijk dom en hebben niet in de gaten wat er allemaal rondom hen gebeurt. Kortom voer voor psychologen. Het camerawerk is van Olivier Guéneau.

Le pari

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Didier Bourdon en Bernard Campan. Met o.a. Didier Bourdon, Bernard Campan, Isabelle Ferron, Isabel Otero en Hélène Surgère.

Deze satirisch getinte komedie gaat over twee stellen, waarvan de vrouwen zusters zijn. Didier (Bourdon) en Murielle (Ferron) wonen in Neuilly en voeren een prettig, bourgeois bestaan dankzij de apotheek van Didier. Victoria (Otero) en Bernard (Campan) wonen in een lommerrijke wijk in de voorstad; Bernard is leraar aan een beroepsschool. Tijdens een gezamenlijke maaltijd nemen ze het besluit om twee weken achtereen niet meer te roken. Aanvankelijk zijn ze in de wolken van hun initiatief, maar later missen zij de rookwolken op hun longen en de verslavende werking van de extra druk in hun aderen: ze worden agressief en gewelddadig. Opgejut door hun respectievelijke vrouwen worden Didier en Bernard lid van een anti-rook beweging. Verstoken van hun dagelijkse portie nicotine beginnen ze compensatie te zoeken in extra hapjes, nemen daardoor toe in gewicht en eindigen met thalassotherapie. Bernard herovert zijn Victoria, die zich op een gegeven moment van hem had afgewend en gaan op het land wonen, terwijl Didier goeroe wordt bij een yoga- sekte. Beiden lijden echter zwaar onder het feit dat zij de tabak zo node moeten missen. De moraal van dit verhaal zou gesponsord kunnen zijn door een grote tabaksfabrikant. In deze film deden twee van de drie Inconnus mee; bekend om hun bekkentrekkerij met fors effectbejag met grove, soms rake grappen en grollen. Liefhebbers van dit soort humor komen aan hun trekken, vooral omdat het scenario beter in elkaar zit dan de vorige film van het trio LES TROIS FRÈRES. Niet-kenners denken dat men probeert Eddy Murphy te imiteren, en dan geldt dat het origineel altijd beter is dan een kopie.

Tout doit disparaître

1996 | Misdaad, Komedie

Frankrijk 1996. Misdaad van Philippe Muyl. Met o.a. Didier Bourdon, Elie Semoun, Yolande Moreau, Ophélie Winter en José Garcia.

Robert Millard (Bourdon) is getrouwd met de bitsige maar schatrijke Ir[KA2]ene (Moreau). Zijn minnares is zijn lekkere secretaresse Eve Latour (Winter). Ir[KA2]ene weet van zijn ontrouw en huurt priv[KA1]e-detective Colle (Garcia) om hem met het harde bewijs van zijn overspel te confronteren. Na een congres over de weldaad van de stilte in Nice te hebben bijgewoond, ontmoet Robert een jonge schrijver van detectiveromans, G[KA1]erard Piche (Semoun), die de volmaakte misdaad als centraal thema hebben. Robert stelt Gérard voor om tegen een vorstelijke beloning een roman voor hem persoonlijk te schrijven. Dan leert Piche Eve kennen; ze staan beiden gelijk in vuur en vlam. Een provocerende misdaadkomedie die doet denken aan de traditie van het café-théâtre en de komedie van de jaren 1960. De nostalgie is gelukt, maar het verhaaltje is te oppervlakkig en ontbeert iedere vorm van spanning. Het scenario werd geschreven door regisseur Muyl en Philippe Le Dem. De camera werd bediend door Luc Drion. Dolby Stereo.

Les trois frères

1995 | Drama, Komedie, Thriller

Frankrijk 1995. Drama van Didier Bourdon en Bernard Campan. Met o.a. Bernard Campan, Didier Bourdon, Pascal Légitimus, Antoine Du Merle en Anne Jacquemin.

Sedert 1987 nadat ze elkaar al in 1982 ontmoet hadden, vormen Bourdon, Campan en L[KA1]egitimus het komisch-satirische gezelschap Les Inconnus. Ze werden overladen met toneelprijzen en hadden in 1990 een satirisch programma met sketches op de Franse zender FRANCE 2. Nu hebben ze een film - het is overigens niet de eerste keer dat ze in een rolprent zitten: in 1984 zaten ze in LE T[KA1]EL[KA1]EPHONE SONNE TOUJOURS DEUX FOIS van Jean-Pierre Vergne. Deze film die vol sociale kritiek op de Franse maatschappij zit, is heel erg grappig voor wie die toestanden begrijpt en aanvoelt, maar ook buitenstaanders beleven er genoeg lol aan. Het verhaal is eigenlijk krankzinnig, maar tegelijkertijd onzinnig en eenvoudig. Didier Latour (Bourdon) is bewaker van een supermarkt en staat op het punt om te trouwen. Bernard Latour (Campan) is een soft-porno filmster, die inwoont bij vrienden. Pascal Latour (L[KA1]egitimus) is een head-hunter met een duur kantoor. De drie kennen elkaar niet. Ze ontvangen een oproep om bij de notaris te komen, en ontdekken dat ze halfbroers zijn en dat hun moeder hun een fortuin heeft nagelaten. Hoewel het geld nog niet op hun respectievelijke rekeningen is gestort, zetten ze de bloemetjes flink buiten en gaan ze op de pof dingen kopen. Kort erop moeten ze weer bij de notaris komen, die hen op de hoogte stelt dat de wettelijke termijn, waarin zij recht hadden op de erfenis al verstreken was en dat het vermogen naar een weeshuis gaat. Ze zitten tot over hun oren in de schuld, ze zijn zonder werk geraakt en bovendien blijkt Didier ook nog de vader te zijn van een kind, Michael (Du Merle). Ze moeten zich (met het kind) uit de Franse hoofdstad voor hun schuldeisers in veiligheid brengen en vluchten naar het Zuiden. Ze houden zich in leven met kleine vergrijpen, die variëren van het stelen van een auto tot frauderen met loterijbriefjes. Het is echt heel leuk en het wordt met verve gespeeld. Het camerawerk van Alain Choquart past heel goed bij de film. Het scenario is van regisseurs-acteurs Bourdon en Campan en Michel Lengliney. De volgende film van het trio LE PARI is veel minder geslaagd. De film werd bekroond met een César.

La machine

1994 | Sciencefiction, Thriller

Frankrijk/Duitsland 1994. Sciencefiction van François Dupeyron. Met o.a. Gérard Depardieu, Nathalie Baye, Didier Bourdon, Natalie Woerner en Erwan Baynaud.

Psychiater Depardieu heeft een fantastische machine uitgedokterd, waarmee hij delen van het brein van twee personen kan verwisselen. Hij wil in de geest van een psychopaat dringen om uit te zoeken hoe de hersenen van een maniakale moordenaar werken. Zijn keuze valt op Bourdon, een man met een moedercomplex die al drie vrouwen heeft gedood. Mislukt als SF, mislukt als thriller en mislukt als analyse van de psyche van een seriemoordenaar. De acteurs presteren ver beneden de middelmaat, en deze film is hun talent niet waardig. Dupeyron schreef zelf het voorspelbare, onbenullige en stroeve scenario, dat onaf lijkt. Dietrich Lochmann stond achter de camera. Dolby Stereo.

Celle qui n'existait plus

1993 | Romantiek, Drama

Portugal/Italië/Frankrijk/Zwitserland 1993. Romantiek van Pierre Lary. Met o.a. Didier Bourdon, Valeria Cavali, Thuli Mtshali, Ian Roberts en Dumisani Dlamini.

Bourdon en Cavalli zoeken in Parijs een appartement om samen te gaan wonen. Een telefoontje uit Zuid-Afrika dwarsboomt echter hun plannen. Toen Bourdon in Johannesburg woonde, was hij verliefd op een jonge ontwerpster Mtshali, een Zulu. Ze wilden trouwen en naar Parijs verhuizen toen het meisje spoorloos verdween. Een jaar duikt ze dus weer op, maar ze herinnert zich niets meer van vroeger en verstaat uitsluitend nog Zulu. Intrigerend mysterie dat ons een blik gunt achter de politieke façade in Zuid-Afrika, waar de onderlinge twisten tussen de stammen meer slachtoffers maken dan de strijd tegen de apartheid. Het scenario van Lary, Christian Chaise en Pierre Paquet zit nogal conventioneel in elkaar, maar de sfeer is beklemmend, mede dankzij de etnische liederen van Dumisani Ngubeni. Knappe locatiefotografie van Bernard Noisette en Janil Maartens.

Dark At Noon

1992 | Komedie, Horror

Frankrijk/Spanje/Portugal 1992. Komedie van Raoul Ruiz. Met o.a. John Hurt, Lorraine Evanoff, Didier Bourdon, David Warner en Myriem Roussel.

Kort na afloop van WO I gaat de jonge arts Bourdon uit Parijs naar een verloren gat in Portugal, waar zijn vader het familiefortuin verbrast zou hebben. Hier staat hij voor een mysterie: de bewonders van het dorp leven `s nachts en slapen overdag, vereren honden en worden geterroriseerd door vreemde verschijnselen. Hier ontmoet hij ook een bizarre markies die zichzelf de schepper van het dorp noemt. Een verrassende mengeling van po[KA3]ezie en humor, zoals dit alleen mogelijk is in het eigenzinnige universum van Ruiz, die ook zelf het scenario schreef. Hurt is subliem als in zijn dubbelrol (als de boosaardige markies en als de excentrieke verloofde van diens nicht). De fotografie van Ramon Suarez werd bekroond op het Festival van Sitges in 1992, evenals de muziek van Jorge Arriagada.

Le Téléphone sonne toujours deux fois

1984 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1984. Komedie van Jean-Pierre Vergne. Met o.a. Didier Bourdon, Seymour Brussel, Bernard Campan, Pascal Légitimus en Smaïm.

Een sadist doodt zijn (altijd vrouwelijke) slachtoffers door hen de telefoonschijf op het voorhoofd in te prenten. Van het [KA1]e[KA1]en komt het ander en uiteindelijk wordt de dader aangehouden: het is niemand minder dan de psychiater die tevens dierenschilder om de hoek is! Het heeft niets te maken met LE FACTEUR SONNE TOUJOURS DEUX FOIS (ook bekend als THE POSTMAN ALWAYS RINGS TWICE!) waarvan de titel verdraaid gebruikt is, omdat het hier gaat om een parodie. Goed bedoeld, maar iedereen lijkt hier zijn eigen act te willen opvoeren, ondanks het scenario en de leiding van de regisseur. Waar blijft de producer?

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Didier Bourdon op televisie komt.

Reageer