Erich Lackner

Acteur, Producer

Erich Lackner is acteur en producer.
Er zijn 11 films gevonden.

Whores' Glory

2011 | Documentaire

Duitsland/Oostenrijk 2011. Documentaire van Michael Glawogger.

Documentaire van Michael Glawogger waarin hij prostituees volgt in Thailand, Bangladesh en Mexico.

Contact High

2009 | Komedie

Oostenrijk/Duitsland/Polen/Luxemburg 2009. Komedie van Michael Glawogger. Met o.a. Michael Ostrowski, Raimund Wallisch, Alexis Santiago Hernandez, Jeremy Strong en Victor Varnado.

Stoner-komedie van wijlen Michael Glawogger (1959-2014), de Oostenrijkse cineast die vooral bekendheid geniet vanwege zijn documentaires over werkende armen in Azië en Afrika. Contact High is een psychedelische kijkdoosfilm waarin twee kleurrijke stumpers een verloren tas van een drugsdealer moeten opsporen en retourneren. Kortom, Fear and Loathing in Poland, met personages die met en zonder drugs achter de kiezen opvallen tussen het gepeupel. Voeg daarbij een hitsige gay drugsbaas en mild homofobe lakeien en je hebt een platgetreden komedie, met unieke rafelrandjes.

Villa Henriette

2004 | Familiefilm, Komedie

Australië/Duitsland 2004. Familiefilm van Peter Payer. Met o.a. Hannah Tiefengraber, Cornelia Froboes, Nina Petri, Lars Rudolph en Branko Samarovski.

De kleine Marie woont in de idyllische Villa Henriette, een huis met karakter. Niets is er te gek: de waterkraan kan plotseling gaan spuiten of er valt een stuk plafond op je hoofd. Wanneer de villa verkocht gaat worden, wil Marie er een stokje voor steken.

Blue Moon

2002 | Romantiek, Komedie

Oekraïne/Slowakije 2002. Romantiek van Andrea Maria Dusl. Met o.a. Josef Hader, Detlev Buck en Viktoria Malektorovich.

Prettig ongestructureerde debuutfilm over de omzwervingen van een callgirl uit de Oekraïne en een tweederangs gangster. De grootse liefdesfinale waarmee de film afsluit is misplaatst noch overdreven; in deze mooie, speelse wereld is alles mogelijk.

Viehjud Levi

1999 | Drama, Oorlogsfilm

Zwitserland/Oostenrijk/Duitsland 1999. Drama van Didi Danquart. Met o.a. Bruno Cathomas, Caroline Ebner, Ulrich Noethen, Martina Gedeck en Bernd Michael Lade.

Ieder jaar komt veehandelaar Levi (Cathomas) naar het Schwarzwald om beesten te kopen. Hij is een vriendelijke, eenzame man die met een gammele vrachtwagen en een motorfiets zijn ronde maakt. Hij heeft een haas bij zich die Jankel heet en hij zingt jiddische liedjes voor hem. Levi brengt voor de boeren zaken mee uit de stad en iedereen is altijd blij met zijn komst. Het is 1933, de nazi`s hebben net de macht gegrepen, de tijden zijn slecht en iedereen verdient een karige boterham. Boer Horger (Olchewsky) heeft het zo zwaar dat zijn dochter Lisbeth (Ebner), die altijd bloost als Levi komt, nu als dienster in het dorp werkt om geld in te brengen. Paul Braxmeier (Lade), een vent met een grote bek, heeft een oogje op Lisbeth, terwijl Levi aan Horger juist twee zaken wilde voorstellen: de aankoop van een mestkalf en de hand van zijn dochter. Een spoorwegtunnel in de buurt heeft schade opgelopen en de Duitse spoorwegen hebben een stelletje arbeiders gestuurd om de reparatie uit te voeren. De leiding is in handen van ingenieur Kohler (Noethen), die Fraulein Neuner (Gedeck) als secretaresse bij zich heeft -Neuner is in feite zijn minnares en beiden zijn overtuigd nazi en profiteren van de nieuwe orde. Voor Levi is geen plaats meer en boer Holger wil niet aan hem verkopen. De arbeiders drijven Levi in het nauw in het Wirtshaus, maar gelukkig laat Lisbeth hem tijdig vluchten. Later wordt Levi dood gevonden. Moord of zelfmoord? De veertig- jarige regisseur Danquart schreef voor zijn tweede film met Martina Döcker het scenario naar het hoorspel van zijn vriend Thomas Strittmatter, die op 24-jarige leeftijd is gestorven. Het spel in deze film over het anti-semitisme en de opkomst van de nazi's in de Duitse provincie is uitstekend. Noethen en Gedeck als duivelse personages steken de overigens zeer overtuigende Zwitser Cathomas moeiteloos naar de kroon als onsympathieke nazi's. Het camerawerk is van Johann Feindt. Gebaseerd op een ware geschiedenis en bekroond op het filmfestival van Berlijn.

Nordrand

1999 | Drama

Duitsland/Zwitserland/Oostenrijk 1999. Drama van Barbara Albert. Met o.a. Nina Proll, Edita Malovcic, Michael Tanczos, Tudor Chirilá en Astrit Alihajdaraj.

Het is 1995. De titel slaat op Florisdorf, een voorstad van de Oostenrijkse hoofdstad Wenen. Het is een soort Kreuzberg (Berlijn), een stadsdeel met vluchtelingen en immigranten uit de voormalige Joegoslavische federatie, Roemeni[KA3]e en andere Oostbloklanden die het communistische juk hebben afgeworpen. Op dat moment woedt de Bosnische burgeroorlog in alle hevigheid. Ooit waren Jasmin (Proll) en Tamara (Malovcic) klasgenoten, zoals we in de proloog van de film zien. Jasmin is met haar ouders, zusters en broertjes naar Oostenrijk gevlucht en ze werkt in de konditorei van een grote banketbakkerij. Haar vader is handtastelijk en wreed, het is thuis een hel. Ze compenseert dit met lichtzinnig gedrag om genegenheid te verkrijgen en zo gebeurt het dat ze zwanger raakt. Wanneer ze twee potenti[KA3]ele vaders met de feiten confronteert, lachen die haar vierkant uit. Tamara is alleen en eenzaam. Haar familie is teruggekeerd naar Sarajevo. Ze werkt als verpleegster, maar de krengerige hoofdverpleegster, een oude tang, maakt er geen geheim van dat ze zich weinig illusies hoeft te maken over een carri[KA2]ere. Ze onderhoudt contact met thuis (Bosni[KA3]e) per telefoon, maar het is frustrerend en ze mist haar familie, vrienden en omgeving. Haar vriend Roman (Tanczos) vervult zijn dienstplicht en loopt wacht aan de grens. Ze ziet hem nauwelijks of nooit en hun relatie loopt op niks uit. Jasmin raakt dronken na een zoveelste ruzie thuis, verliest buiten in de sneeuw aan de Donau-oever haar bewustzijn. Ze wordt van de bevriezingsdood gered door Senad (Alihajdaraj), een vluchteling. Hij brengt haar naar het ziekenhuis, waar Tamara werkt. Jasmin valt voor Senad en duikt met hem in bed in het overvolle asielzoekerscentrum, waar hij woont. Jasmin mag nu bij Tamara die een eenvoudig huisje heeft, wonen. Tamara heeft inmiddels Valentin (Chirila) leren kennen, een Roemeen die het hoopt te maken naar Amerika. De winter is ondertussen afgelopen en Tamara neemt aan het einde de trein naar huis voor een bezoek. Het meervoudige bekroonde debuut is enerzijds een complexe film over de vriendschap tussen twee jonge vrouwen die weinig hoop op de toekomst hebben en anderzijds een beeld van het kruispunt tussen Oost en West(-Europa), een kruising die duidelijk niet zonder gevaren en problemen is. Deze eersteling die met een bescheiden budget gemaakt is, moet het hebben van de twee hoofdrollen, die niet alleen erg goed zijn, maar ook verschrikkelijk echt en heel geloofwaardig. Proll is door haar fantastische spel bijna onvergetelijk. Daar komt nog bij dat Malovcic voor het eerst voor de camera staat. Het scenario is van de 29-jarige, debuterende regisseuse Albert. Het geslaagde camerawerk is van Christine A. Maier, die vrijelijk filmde naar Dogma-principes. O.a. een drietal Max Ophühls- prijzen en gelauwerd op de filmfestivals van Venetië en Berlijn. Een interessante, gevoelige en sfeervolle film. Warm aanbevolen. Dolby Digital.

Frankreich, wir kommen!

1998 |

Oostenrijk 1998. Michael Glawogger. Met o.a. Herbert Prohaska, Andreas Herzog, Ivica Vastic en Anton Polster.

Het is 1995. De titel slaat op Florisdorf, een voorstad van de Oostenrijkse hoofdstad Wenen. Het is een soort Kreuzberg (Berlijn), een stadsdeel met vluchtelingen en immigranten uit de voormalige Joegoslavische federatie, Roemeni[KA3]e en andere Oostbloklanden die het communistische juk hebben afgeworpen. Op dat moment woedt de Bosnische burgeroorlog in alle hevigheid. Ooit waren Jasmin (Proll) en Tamara (Malovcic) klasgenoten, zoals we in de proloog van de film zien. Jasmin is met haar ouders, zusters en broertjes naar Oostenrijk gevlucht en ze werkt in de konditorei van een grote banketbakkerij. Haar vader is handtastelijk en wreed, het is thuis een hel. Ze compenseert dit met lichtzinnig gedrag om genegenheid te verkrijgen en zo gebeurt het dat ze zwanger raakt. Wanneer ze twee potenti[KA3]ele vaders met de feiten confronteert, lachen die haar vierkant uit. Tamara is alleen en eenzaam. Haar familie is teruggekeerd naar Sarajevo. Ze werkt als verpleegster, maar de krengerige hoofdverpleegster, een oude tang, maakt er geen geheim van dat ze zich weinig illusies hoeft te maken over een carri[KA2]ere. Ze onderhoudt contact met thuis (Bosni[KA3]e) per telefoon, maar het is frustrerend en ze mist haar familie, vrienden en omgeving. Haar vriend Roman (Tanczos) vervult zijn dienstplicht en loopt wacht aan de grens. Ze ziet hem nauwelijks of nooit en hun relatie loopt op niks uit. Jasmin raakt dronken na een zoveelste ruzie thuis, verliest buiten in de sneeuw aan de Donau-oever haar bewustzijn. Ze wordt van de bevriezingsdood gered door Senad (Alihajdaraj), een vluchteling. Hij brengt haar naar het ziekenhuis, waar Tamara werkt. Jasmin valt voor Senad en duikt met hem in bed in het overvolle asielzoekerscentrum, waar hij woont. Jasmin mag nu bij Tamara die een eenvoudig huisje heeft, wonen. Tamara heeft inmiddels Valentin (Chirila) leren kennen, een Roemeen die het hoopt te maken naar Amerika. De winter is ondertussen afgelopen en Tamara neemt aan het einde de trein naar huis voor een bezoek. Het meervoudige bekroonde debuut is enerzijds een complexe film over de vriendschap tussen twee jonge vrouwen die weinig hoop op de toekomst hebben en anderzijds een beeld van het kruispunt tussen Oost en West(-Europa), een kruising die duidelijk niet zonder gevaren en problemen is. Deze eersteling die met een bescheiden budget gemaakt is, moet het hebben van de twee hoofdrollen, die niet alleen erg goed zijn, maar ook verschrikkelijk echt en heel geloofwaardig. Proll is door haar fantastische spel bijna onvergetelijk. Daar komt nog bij dat Malovcic voor het eerst voor de camera staat. Het scenario is van de 29-jarige, debuterende regisseuse Albert. Het geslaagde camerawerk is van Christine A. Maier, die vrijelijk filmde naar Dogma-principes. O.a. een drietal Max Ophühls- prijzen en gelauwerd op de filmfestivals van Venetië en Berlijn. Een interessante, gevoelige en sfeervolle film. Warm aanbevolen. Dolby Digital.

Jugofilm

1996 | Drama

Oostenrijk 1996. Drama van Gorán Rebi[KA1]c. Met o.a. Merab Ninidze, Michi Jovanovi[KA1]c, Eva Mattes, Ljubisa Sámardzi[KA1]c en Tamara Simunovi[KA1]c.

Een Joegoslavisch gastarbeidersgezin leeft in pais en vree in de Oostenrijkse hoofdstad, Wenen. Op de tv zien ze het conflict in hun voormalige vaderland ontstaan en ze zijn vervuld met afschuw over al dat geweld. De grootmoeder (Krstulovi[KA1]c- Kusturica) woont in wat tegenwoordig bekend staat als Servi[KA3]e. De oudste zoon van het gezin Sascha (Ninidze) gaat met de trein naar Servi[KA3]e om zijn oma te halen en in veiligheid te brengen. Een jaar lang verneemt men niets meer van van hem, maar plotseling is hij er weer met een vrouw (waarmee hij getrouwd is) in zijn kielzog; ze heet Suza (Simunovic) en ze komt uit Bosni[KA3]e. Dan sijpelt door dat Sascha niet zuiver op de graad is geweest, iets te maken moet hebben met de bloedbaden die plaats hebben gevonden. Sascha`s vader Bora (Samardzic) doet alsof hem dat geen lor kan schelen en het hem koud laat. Suza is niet zomaar met Sascha getrouwd: pure berekening om al die narigheid te ontvluchten. Geleidelijk raakt Sascha ge[KA3]isoleerd, want er is altijd een prijs te betalen. Hij zondert zich steeds meer af in het aquarium van de dierentuin, waar hij de haaien verzorgt (symbolisch!). Sterke debuutfilm van Rebic, die zelf het scenario schreef en zich niet bezondigd heeft aan al dat vreselijke geweld, wat zo langzamerhand wel genoegzaam bekend is. Camerawerk van Jerzy Palacz.

Tierische Liebe

1995 | Documentaire

Oostenrijk 1995. Documentaire van Ulrich Seidl. Met o.a. Herbert Scholz, Renée Felden en Franz Holzschuh.

Wie dacht dat Michael Haneke het zwartgalligste van de Oostenrijkse cinema vertegenwoordigde, kent de films van Seidl (Hundstage, Import/Export) kennelijk nog niet. In deze documentaire portretteert hij landgenoten die abnormaal veel van hun huisdier houden. Uiteindelijk staat niet de dierenliefde centraal, maar eenzaamheid en psychisch leed. Er komen memorabele figuren langs, maar omdat Seidl duidelijk taferelen in scène zet, weet je op den duur niet meer of je een inkijkje krijgt in een verontrustende subcultuur of vooral in het inktzwarte brein van de maker. Een beetje van allebei waarschijnlijk.

Mit Verlust ist zu rechnen

1992 |

Oostenrijk 1992. Ulrich Seidl. Met o.a. Sepp Paur en Paula Hutterova.

Dubbelportret van eenzame lieden. Paula is weduwe en woont in een armoedig Tjechisch dorp. Vlakbij, aan de andere kant van de grens, woont de kersverse weduwnaar Sepp, die op zoek is naar een nieuwe vrouw om zijn oude dag mee te delen, want het eten in de koelkast raakt op. Om Paula over te halen neemt hij haar mee naar het rijke Oostenrijk, naar de supermarkt en het winkelcentrum.

Der Weg ist das Ziel - Die Eiger-Nordwand-Tragödie 1936

1981 | Drama, Avonturenfilm

Duitsland 1981. Drama van Gerhard Baur. Met o.a. Willi Klimek, Franz Seeberger, Erich Lackner en James Skone.

In 1936 was de noordwand van de Eiger in het Berner Oberland, de enige bergwand van de Alpen die nog niet beklommen en bedwongen was. Hij gold als de gevaarlijkste en steilste wand. Het jaar ervoor waren twee alpinisten bij een poging om het leven gekomen. Er was een bestijgingsverbod uitgevaardigd, maar dat weerhield Toni Kurz (Klimek) uit Berchtesgaden en Andreas Hinterstoisser (Seeberger) uit Bad Reichenhall niet, want zij konden voor de Olympische Spelen van 1936 (de Nazi-Olympics in Berlijn) een medaille veroveren. Zowel Kurz als Hinterstoisser hadden de hele winter getraind en wilden in het hartje van de zomer hun poging wagen. Kort na het begin werden ze gevolgd door twee Oostenrijkers met dezelfde ambitie, Edi Rainer (Lackner) en Willy Angerer (Skone). De onderneming van het kwartet kwam in het brandpunt van de belangstelling van de media te staan en de beklimming werd door honderden gevolgd als een spektakel. Slechte weersomstandigheden maakten er een eind aan: eerst gaf Angerer wegens uitputting op en twee van de klauteraars, behalve Toni Kurz, kwamen om door een ijslawine. Toni kwam op zeven meter afstand van zijn redders om door uitputting nadat zijn lijn in de knoop raakte. Twee jaar later bedwongen de Duitsers Heckmair en Vörg alsmede de Oostenrijkers Kasparek en Heinrich Harrer in augustus de beruchte noordwand, maar het was toen geen olympische sport meer. Het duurde tot 1961 voordat de bestijging in de winter gelukte. Voor alpinisten een interessant gedramatiseerd document over het hooggebergte dat voortdurend een menselijke tol eist. Het scenario is van Frank Widmayer en regisseur Baur, die ook de camera bemande.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Erich Lackner op televisie komt.

Reageer