Mercédès Brawand

Acteur

Mercédès Brawand is acteur.
Er zijn 6 films gevonden.

Rue des Plaisirs

2002 | Drama, Romantiek

Frankrijk/Duitsland 2002. Drama van Patrice Leconte. Met o.a. Laetitia Casta, Patrick Timsit, Catherine Mouchet, Isabelle Spade en Vincent Elbaz.

Een vergeefse zoektocht naar de magie van La fille sur le pont. Dat is Lecontes detailrijke herschepping van het Franse bordeelmilieu voordat de wet-Marthe Richard in 1946 een einde maakte aan het tijdperk van de maisons closes. Zo’n herenplezierhuis is het Parijse Palais Oriental, waar tijdens WO II treurige vlinder Marion (een horizontaal acterende Casta met zwartgeverfd haar) droomt van haar prins en een zangcarrière. Manusje-van-alles Petit Louis (een aandoenlijke Timsit) adoreert haar en offert zichzelf op voor haar geluk. Geweldige decors, uitgekiende ‘Scope-cadrages van de regisseur, maar Serge Frydmans scenario is somber op het kille af.

Mon père...

2001 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 2001. Misdaad van José Giovanni. Met o.a. Bruno Cremer, Vincent Lecœur, Rufus, Michelle Goddet en Nicolas Abraham.

De 78-jarige regisseur Giovanni zat tijdens WO II (1939-44) in het verzet, leerde overvallen plegen en met wapens omgaan. Na de oorlog belandde hij in de zware misdaad. Bij een hold-up liepen de zaken uit de hand, er vielen doden en hij belandde in de gevangenis. Hij werd in 1949 ter dood veroordeeld. In zijn autobiografische film, waarvoor hij het scenario met niemand minder dan Bertrand Tavernier schreef naar zijn eigen boek [KL]Il avait dans le c[KL21]ur des jardins introuvables[KLE] vertelt hij zijn belevenissen als een spannende thriller. Zijn leven heeft Giovanni te danken aan zijn vader, die in 1964 overleed en zich bijna vijf jaar tomeloos inspande om voor zijn zoon gratie te bewerkstelligen. Giovanni die van zijn vader vervreemd was, heeft hem nooit zijn dankbaarheid kunnen tonen. De film is dus een eerbetoon aan onbekende goede eigenschappen van zijn vader die hij nooit gekend had, maar die hij onder de invloed van zijn moeder (Goddet) vervloekte. Cremer is magistraal als Joe die neerstrijkt in het caf[KA1]e [KL]Mieux ici qu`en face[KLE] dat tegenover de gevangenis [KL]La Sant[KA1]e[KLE] gelegen is. Joe beweegt hemel en aarde en maakt een kruisgang om een brief te krijgen van de familie van het slachtoffer, waarin ze Manu (LeC[KL21]ur) vergeven. Intussen zien we Manu in de gevangenis als de ter dood veroordeelde; we proeven de ijzige sfeer aan de hand van bewaker Grinval (Rufus), die een redelijk mens is, hoe celgenoot Manouche (Defosse) behandeld wordt voor longklachten, terwijl ze weten dat zijn kop binnenkort onder valbijl van de guillotine zal rollen. Het spel staat op een hoog peil en de spanning is om te snijden. Aan de minzijde staan een zekere breedlopigheid en clich[KA1]es zoals het hoertje met een gouden hart en sentiment, zoals Joe die een gouden tand laat trekken voor de betaling van het honorarium van advocaat Hecquet (Abraham), die wroeging heeft dat hij zijn client indertijd niet heeft kunnen redden in de rechtszaal. Al met al een indrukwekkende film. Giovanni schreef in de gevangenis een boek over zijn mislukte uitbraakpoging, die zijn zaak er niet eenvoudiger op maakte. Dit boek, een bestseller, werd in 1960 door Jacques Becker op meesterlijke wijze verfilmd als LE TROU. Het camerawerk is van Alain Choquart, widescreen.

L'enfant et les loups

1998 | Drama, Familiefilm

Zwitserland/Frankrijk 1998. Drama van Pierre-Antoine Hiroz. Met o.a. Christophe Malavoy, Pascale Rocard, Chick Ortega, Marie Sambourg en Clémence Lafleurière.

De tienjarige in Parijs opgegroeide Othilie (Sambourg) wordt door haar vader voor de paasvacantie naar zijn broer Antoine (Malavoy) gezonden, de directeur van een regionaal natuurpark in de bergen. De norse Antoine is niet erg opgetogen met haar komst en laat haar dan ook meestal alleen of in het gezelschap van zijn wereldvreemde medewerker Tambourin (Ortega). Othilie maakt hier kennis met de uitgestrekte natuur en de immense bergen. Voor het eerst sinds decennia worden er terug wolven opgemerkt in de streek. De wolven zaaien meteen paniek onder de bergbewoners, die hen zo vlug mogelijk willen doden. Antoine tracht hen op andere gedachten te brengen en hij krijgt de hulp van dierkundige Jeanne (Rocard). Een poëtische ode aan het wildleven, gezien door de ogen van een stadskind. De film heeft de charme van een eindeloos verhaal, zonder dat hij in de val trapt van een naïeve film over de relatie tussen een kind en wilde roofdieren. Ortega is schitterend als de halfwilde Tambourin die a.h.w. een band heeft met de wolven. De kleine Sambourg zal ieders hart probleemloos stelen. Jean Curtelin, Nathalie Carter en Alexis Salatko baseerden het scenario op een verhaal van François Ducray, Josie Halbwachs en Olivier Marvaud. Mooie natuuropnamen van Denis Jutzeler.

C'est pour la bonne cause

1997 | Komedie

Frankrijk/België 1997. Komedie van Jacques Fansten. Met o.a. Dominique Blanc, Antoine de Caunes, Loïc Freynet, Laurie Lefret en Gaspart Jassef.

De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens en helaas is het net zo gesteld met deze als vrolijk bedoelde film over racisme en vooroordelen. De twaalf-jarige Tonin (Freynet) zegt op school dat zijn ouders een Afrikaanse wees een maand lang onderdak zullen verschaffen tijdens de vakantie, maar als hij zijn overwerkte vader (De Caunes) die keukens ontwerpt, om toestemming vraagt, zegt hij vierkant nee, ondanks het ridderlijke initiatief. Tonin wil niet afgaan op school en neemt Moussa (Jassef) op sleeptouw. Op hun tocht als illegalen langs heg en steg ontmoeten ze nog veel meer huichelarij en ongegronde meningen. De film is veel te lang, heeft geen humor en vervalt algauw in een platte klucht met een schmierende rolverdeling. Dit ligt aan het magere scenario van regisseur Fansten, die zijn eigen verhaal bewerkte. Het camerawerk is van Laura Machuel.

Passé sous silence

1994 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1994. Drama van Igaal Niddam. Met o.a. Marie-Sophie L. Berthier, Marie Matheron, Carlo Brandt, Aurore Clément en Jean-Claude Dreyfus.

C[KA1]ecile Arnoux (L. Berthier) wordt opgeroepen om zitting te nemen in een jury. Ze zal moeten oordelen over een vrouw die ervan verdacht wordt haar minnaar te hebben vermoord. De eerste confrontatie zorgt voor een schok. De verdachte was haar boezemvriendin toen ze allebei dertien waren. De vriendin doet niet de minste moeite zich te verdedigen, dus gaat ex-Madame Lelouch zelf op zoek naar haar motieven, zeer tot ongenoegen van echtgenoot S[KA1]ebastien Arnoux (Brandt). Alledaags drama over vriendschap en plichtsbesef, waarbij de moordzaak slechts een neventhema is. De acteurs leveren oppervlakkig werk. Het niet bepaald originele scenario is van de hand van Christian Biegalski, Bénédicte Popper, Joëlle Goron en Niddam. Claude Egger stond achter de camera.

Le combat des reines

1994 | Komedie

Frankrijk/Canada/België/Duitsland/Zwitserland 1994. Komedie van Pierre-Antoine Hiroz. Met o.a. Pascale Rocard, Jean-Marc Bory, Daniel Prévost, Patrick Fierry en Christian Charmetant.

Rocard keert, na jaren afwezigheid, terug naar haar geboortestreek Valais in Zwitserland, vastbesloten te realiseren waarin haar vader nooit gelukt is: aartsrivaal Bory verslaan in de `strijd der koninginnen`, een plaatselijke traditie waarbij veekwekers hun beste koeien (van het ras Hérens) tegen elkaar laten vechten. Ze wil niets aan het toeval overlaten en ze koopt een koe die tot dan toe nog nooit verslagen is. Maar enkele dagen later is de koe dood en Rocard is ervan overtuigd dat dit geen toeval is. Sympathieke film met grimmige kantjes over een rivaliteit die geen grenzen kent. Op het randje van de 'Heimatfilm': een eenvoudig verhaal met een lach en een traan, een vleugje weemoed en romantiek, geschreven door Catherine Hertault en Hiroz. In beeld gebracht door Jacky Mahrer. Formaat 16/9.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Mercédès Brawand op televisie komt.

Reageer