Johann Strauß

Componist

Johann Strauß is componist.
Er zijn 8 films gevonden.

Absolument Fabuleux

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Gabriel Aghion. Met o.a. Josiane Balasko, Nathalie Baye, Marie Gillain, Vincent Elbaz en Claude Gensac.

Als de film begint zien we hoe Eddie (Balasko) en Patsy (Baye) kinderen van hun tijd zijn. Ze deden mee aan de opstand van mei 1968 in Parijs en hebben later in Woodstock 1969 hun beha`s verbrand. Vervolgens dreven ze mee op de golven van `The Mama`s and The Papa`s` die `California Dreamin` zingen. Eddie wordt binnenkort vijftig en ze heeft net zoals Patsy nooit haar vrije levensstijl opgegeven, en verzet zich nog steeds tegen het huwelijk, achter het fornuis staan en kinderen groot brengen. Ze heeft evenwel een dochter van 21, Safrane (Gillain), die nog maagd is, serieus studeert, en hoopt toegelaten te worden op een elite-instituut om verder te studeren. Loopjongen Jonathan (Elbaz) heeft een oogje op Safrane, maar door allerlei grappige misverstanden komt er niets van. Patsy heeft het gemaakt in de modewereld, maar drinkt voortdurend champagne, die zij mengt met designerdrugs en ze slaapt met jongemannen, die de helft van haar leeftijd zijn. Eddie en Patsy zien er nog altijd even opvallend uit en weerspiegelen heel behoudend een tijdperk van dertig jaar geleden. Helaas bevat het scenario nauwelijks een verhaal. Het is een opeenvolging van grappige en minder grappige gebeurtenissen, die in het licht van de huidige maatschappij politiek incorrect zijn. Wie de oorspronkelijke Britse serie kent en tegelijkertijd de Franse humor aanvoelt, loopt wel weg met deze film, ondanks het geschmier en het onhandige, grove spel van Balasko. Gillain is eigenlijk te sexy om zo'n kuise meid te spelen, maar ze is verder alleszins aanvaardbaar. De rol van Elbaz lijkt nergens naar: het is een rollerblade demonstratie. Baye is niet slecht, maar ze had net zo goed in een andere film kunnen zitten. Er zullen mensen zijn die hier niets van begrijpen en de film de rug toekeren. Dat was in eigen land het geval: na een geslaagde promotiecampagne werden er in de eerste week heel wat mensen naar de bioscoop gelokt, maar daarna werd het doodstil en werd de film uit de roulatie genomen. De kostuums van Jean-Paul Gaultier vallen op. Het scenario is van regisseur Aghion, François- Olivier Rousseau, Remi Waterhouse en Pierre Palmade naar de cultserie van de BBC Absolutely Fabulous van Jennifer Saunders en Dawn French. Het camerawerk is van François Catonne. Op de soundtrack songs uit de jaren 1960, o.a. '69, année erotique' en 'Je t'aime moi non plus' van Serge Gainsbourg, gezongen door Jane Birkin. Dolby.

2001: A Space Travesty

2000 | Komedie, Sciencefiction

Canada/Duitsland 2000. Komedie van Allan A. Goldstein. Met o.a. Leslie Nielsen, Ophélie Winter, Ezio Greggio, Peter Egan en Alexandra Kamp.

Marshall Richard `Dick` Dix (Nielsen) krijgt van zijn baas Osgood (Fox) een nieuwe, geheime missie. Op het maanstation Vegan zou de Amerikaanse president gevangen zitten, maar hij is inmiddels vervangen door een kloon. Aliens die op dit station aan de touwtjes trekken willen de aarde overnemen (en dat begint dus bij Amerika) en hebben een groot tekort aan siliconen. Dix moet hem bevrijden en krijgt daarom hulp van Cassandra M[KA1]enage (Winter) als assistente, die gezien haar voorgevel behoefte heeft aan nog meer siliconen. Op de maan wordt de blunderende Dix ingepakt door Dr. Uschi K[KA3]unstler (Kamp). Het klonenlab staat onder leiding van Dr. Griffin Pratt (Egan), die als assistente de weelderig gevormde Yetta Pussel (Feldbusch) heeft. De domme Dix heeft niet in de gaten dat de Amerikaanse president die hij meeneemt, een kloon is, en dat de president die hij verwijdert, de echte is. Dan moet hij zich in allerlei bochten wringen en zich vooral haasten om zijn fout weer recht te trekken. Wie van poep- en piesmoppen houdt, intens genoten heeft van de laatste twee delen uit de POLICE ACADEMY reeks en zich niet stoort aan de banale bekkentrekkerij van Nielsen (die dat uitsluitend doet om zichzelf te vermaken), zal deze flauwe film zeer beslist als een meesterwerk beschouwen. Gewone kijkers die willen lachen om geslaagde grappen, mogen zich vooral niet ergeren aan de zoutloze persiflages op voorbije, lang vergeten figuren of personalities die niet meer of nauwelijks in de picture zijn zoals Bill Clinton en Madonna enz. De waardering voor deze film, waarin Nielsen geheel nodeloos zijn personage Frank Debrin uit THE NAKED GUN reeks heeft willen herhalen met een andere naam en een ander pak, is gegeven voor Winter en alle camera-instellingen op achterwerken van dames die een string dragen. Overigens een hoop lekkermakerij, maar er is geen bloot bij. Het scenario van Alan Shearman en Francesco Lucente is zo plat als een dubbeltje en lichtjaren verwijderd van de reeks FROM THE FILES OF THE POLICE SQUAD. Het camerawerk is van Sylvain Brault. Het productiebudget van de film was niet onaanzienlijk: 26 miljoen dollar, aan de speciale effecten is dat niet te zien en wat hij opgeleverd heeft, lijkt geheim te zijn. Dolby digital.

Sour Grapes

1998 | Komedie

Verenigde Staten 1998. Komedie van Larry David. Met o.a. Steven Weber, Craig Bierko, Matt Keeslar, Karen Sillas en Robyn Peterman.

Evan Maxwell (Weber) is een welvarende briljante jonge hersenchirurg. Hij gaat met zijn nebbisj neef Richie Maxwell (Bierko) gokken in Atlantic City. Richie ontwerpt schoenzolen. Ze nemen ieder hun vriendinnen, resp. Joan (Sillas) en Roberta (Peterman) mee. Aan de goktafel verliezen ze binnen een mum van tijd al het geld, dat ze hadden meegenomen. Met hun laatste munten gaan ze aan de eenarmige bandieten zitten. Als Richie nog maar 25 dollarcent heeft, vraagt hij aan Evan twee kwartjes om in de machine te gooien. Dan wint hij de jackpot van vierhonderdduizend dollar. Evan zegt niets, maar denkt minstens recht te hebben op tweederde van het bedrag. Ook de helft is goed. Richie voelt wel dat hij Evan iets moet geven voor zijn bijdrage. Hij schrijft spontaan een cheque uit van duizend dollar, die Evan in duizend stukjes scheurt. Ze huren een limousine met chauffeur om de 'overwinning' te vieren met een luxueus diner, maar de sfeer blijft om te snijden tussen de anders zo superieure Evan en de gebruikelijke underdog Richie. Ook drie procent van het bedrag is niet goed genoeg. Joan wil dat er niet langer over het geld gezeurd wordt. Eenmaal terug benut Richie de gelegenheid om zijn baas eens hartgrondig de waarheid te vertellen, maar hoe lijmt hij nu de situatie met zijn geliefde neef. De film is de schepping van David, die aan de wieg stond van de immens populaire, wereldberoemde sitcom Seinfeld. Deze lachfilm is wellicht één grote sitcom over hebzucht, gierigheid en gulheid. Hij is verschrikkelijk leuk, al zijn de situaties soms best wat geijkt en gaan sommige subplots geheel en al de mist in. De rolverdeling is leuk, Bierko is het best, maar Harris als Selma Maxwell is een veel te stereotiepe jiddische memme. Het humoristische scenario is van regisseur David. Het camerawerk van Victor Hammer is onberispelijk, maar de film flopte verschrikkelijk aan de Amerikaanse kassa: met 277.510 dollar was het schluss en in Europa kwam er maar 17.650 bij. Een veel te hard gelag; het is onverdiend.

Les cachetonneurs

1998 | Komedie, Muziek

Frankrijk 1998. Komedie van Denis Dercourt. Met o.a. Pierre Lacan, Marc Citti, Serge Renko, Marie-Christine Laurent en Wilfred Benaïche.

Zes muzikanten die hun dagelijkse brood verdienen met lesgeven, krijgen de kans om weer eens een echte uitvoering te geven als ze bereid zijn hun oudejaarsavond op te offeren door op een kasteel in Normandi[KA3]e tijdens de nieuwjaarsnacht in een orkestje te spelen. Roberto (Lacan), de contrabassist, die het `zaakje` opgesnord heeft, moet op [KA1]e[KA1]en man na alternatieve leden zoeken, omdat de vaste spelers verhinderd zijn. Hij staat verbaasd te kijken als de kasteelheer voor het zesde orkestlid heeft gezorgd. Bovendien moeten ze repeteren in het bijzijn van de beroemde dirigent Heinz Svarowski (Garcin). Een kleine komedie die zich afspeelt in het muziekwereldje. De film bevat enkele poëtische fragmenten, maar het geheel valt veel te mager uit en heeft duidelijk te lijden gehad onder het zeer minimale budget. Weinig bekende acteurs slagen er niet in om constant overtuigend te spelen. Een filmpje dat buiten Frankrijk nauwelijks op een warm onthaal mag rekenen. Debutant Dercourt schreef zelf het onevenwichtige scenario. Het camerawerk is van Jérôme Peyrebrune. Muziek van Johann Strauss, Émil Waldteufel, Bratsch en Faudel, die zichzelf is als raïzanger. De titel slaat op schnabbelende musici die zich contant laten uitbetalen en in beginsel muziek uitvoeren, waarop de auteursrechtenorganisaties geen greep hebben, en bij welke organisaties ze zelf niet aangesloten zijn.

Harry Munter

1969 | Familiefilm

Zweden 1969. Familiefilm van Kjell Grede. Met o.a. Jan Nielsen, Carl-Gustaf Lindstedt, Gun Jönsson, Georg Adelly en Al Simon.

Jonge fantast heeft een uitvinding gedaan waarvoor interesse in Amerika is. Vooruitzicht van emigratie maakt het slechte huwelijk van zijn ouders duidelijk, terwijl hij ook in andere opzichten moet ervaren dat de realiteit minder rooskleurig is dan hij meende. Hij ziet af van Amerikaanse toekomst en vlucht weer in dromerij. Film is in zijn geheel al te vaag-poëtisch, maar heeft reeks treffende, ironische of aandoenlijke scènes en vooral rake observaties van de personages daarbinnen.

Oh, Rosalinda!

1955 | Muziek

Duitsland/Verenigd Koninkrijk 1955. Muziek van Michael Powell en Emeric Pressburger. Met o.a. Anton Walbrook, Michael Redgrave, Anthony Quayle, Mel Ferrer en Dennis Price.

Pathetische poging om DIE FLEDERMAUS van Johann Strauß te moderniseren. Redgrave is de Franse kolonel die met zijn eigen vrouw flirt tijdens een gemaskerd bal. Tcherina is Rosalinda, Ferrer kapitein Westerman en Quayle is Orlofsky. Zelfs Anneliese Rothenberger als Adele kon deze briljante rolbezetting niet van de ondergang redden. Deze monumentale flop betekende ook het begin van het einde van het duo Powell-Pressburger. De muzikale leiding was in handen van de bekende Weense dirigent Alois Melichar. Ook bekend als FLEDERMAUS 55.

Komm in die Gondel

1953 | Muziek, Komedie

Oostenrijk 1953. Muziek van Georg Wildhagen. Met o.a. Hans Olden, Peter Pasetti, Jeannette Schultze, Marianne Schönauer en Alfred Neugebauer.

Tegen de schitterende achtergrond van het carnaval in Venetië begint op een gemaskerd bal een spel der vergissingen tussen heer en knecht. Ongeïnspireerde verfilming van de operette Eine Nacht in Venedig van Johann Strauß. Het scenario is van Rudolf Österreicher. Het camerawerk is van Walter Tuch.

Die Nacht in Venedig

1942 | Muziek

Duitsland 1942. Muziek van Met o.a. Lizzi Waldmüller, Heidemarie Hatheyer, Hans Nielsen, Harald Paulsen en Erich Ponto.

De zanger Peter Laurentz is er alles aan gelegen om zijn ex- vrouw, de operettester Vilma Berner, terug te winnen. Geen verfilming van de operette van Johan Strauß, maar een charmante geschiedenis die zich afspeelt rond een opvoering daarvan.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Johann Strauß op televisie komt.

Reageer