Vincenzo Marano

Cameraman

Vincenzo Marano is cameraman.
Er zijn 4 films gevonden.

Quasimodo d'El Paris

1998 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1998. Komedie van Patrick Timsit. Met o.a. Patrick Timsit, Axelle Abbadie, Richard Berry, Mélanie Thierry en Patrick Braoudé.

El Paris 1999. Quasimodo (Timsit) is een bultenaar, doof en kalend, maar tevreden met zijn lot. Hij was te lelijk als de zoon van de gouverneur van El Paris en werd daarom weggeschonken aan bisschop Frollo (Berry) en omgewisseld voor een Cubaanse, Esmeralda (Thierry). In de stad is een seriemoordenaar aan het werk die inmiddels zeventien vrouwelijke slachtoffers gemaakt heeft. Phoebus (Elbaz), de inspecteur van politie, leidt het onderzoek. Hij kan niets beters bedenken dan Quasimodo van de moorden te beschuldigen. De bultenaar zoekt asiel in de klokkentoren van de kathedraal. Zoutloze klucht gesitueerd in een soort modern, parallel Parijs, met alle bekende elementen uit de klassieke roman van Victor Hugo. Zo vraagt Quasimodo aan Esmeralda als deze hem water aanbiedt of ze geen 'Diet Pepsi' heeft. De film zit vol met dergelijke oerflauwe grappen. Het is een bombastisch, zelfingenomen spektakel. Elbaz als Phoebus is een van de weinige positieve noten in deze trieste vertoning. Timsit schreef het scenario samen met Jean-François Halin en Raffy Shart. Het camerawerk is van Vincenzo Marano. Dolby Stereo.

Paparazzi

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Alain Berbérian. Met o.a. Patrick Timsit, Vincent Lindon, Catherine Frot, Nathalie Baye en Isabelle Gélinas.

Michel Verdier (Lindon) is een bikkelharde paparazzo, die zijn job uitvoert met de precisie van een huurmoordenaar. Zonder acht te slaan op de gevolgen tracht hij bekende mensen vast te leggen op het moment dat ze zich in een compromitterende situatie bevinden. Zo neemt hij een slachtoffer tijdens een voetbalwedstrijd op de korrel. Op het moment dat hij de foto maakt, wordt er gescoord. De dag daarop staat in de krant niet enkel de persoon in kwestie, maar ook een juichende supporter, Franck Bordoni (Timsit), een bekrompen beveiligingsmedewerker. Gevolg: Franck wordt ontslagen, want op dat ogenblik had hij op zijn werk moeten zijn. Franck wil zich beklagen op de redactie en vraagt wie de fotograaf D.R. wel is, niet beseffend dat dit Droits R[KA1]eserv[KA1]es (Alle Rechten Voorbehouden) betekent. Michel die hem ontvangt, legt hem dit niet uit, maar neemt hem in dienst als assistent. Zo krijgt Franck een spoedcursus als paparazzo. De film werd geen vlijmscherpe satire op dit soort aasgieren, maar een dynamische komedie over de gedeelde verantwoordelijkheid van de paparazzi, de media, de prominente figuren en het lage publiek dat zich aan sensatie laaft. Enkele Franse beroemdheden zoals Johnny Hallyday, Isabelle Adjani en Patrick Bruel, spelen even zichzelf in de film. Niet helemaal in zijn opzet geslaagd, maar toch een leuke kijk achter de schermen van de genadeloze sensatiefotografen, die na de dood van Prinses Diana door bijna iedereen verguisd werden. Berberian schreef het scenario samen met acteurs Lindon en Timsit en Danièle Thompson, Jean-François Halin en Simon Michael. Fotografie van Vincenzo Marano. Dolby Stereo.

Lucie Aubrac

1996 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 1996. Oorlogsfilm van Claude Berri. Met o.a. Carole Bouquet, Daniel Auteuil, Jean-Roger Milo, Éric Boucher en Patrice Chéreau.

Lyon, maart 1943. Raymond Samuels (Auteuil) en zijn vrouw Lucie zijn actief in het verzet tegen de Duitse bezetters. Hun naam is veranderd in Aubrac - dat is in ieder geval minder joods. Hun leven is voortdurend in gevaar. Raymond wordt met een tweetal kameraden aangehouden tijdens een geheime bespreking, maar Lucie weet hem te bevrijden in de morgen van 14 mei, want dat is de dag waarop zij elkaar vier jaar geleden leerden kennen in Straatsburg. Kort erna, 21 juni, wordt Raymond opnieuw gepakt als hij op weg is naar een geheime ontmoeting met Max, de verzetsheld Jean Moulin (Ch[KA1]ereau), bij dokter Dugoujon in Caluire. Hij krijgt de doodstraf wegens sabotage. Lucie is nu tot alles in staat om haar man uit de klauwen van de nazi`s te bevrijden. De film is een banale oorlogsromance die totaal niet boeiend is. De handeling verloopt traag en in intiem-romantische momenten stierlijk vervelend. Als een gerenommeerde regisseur van Berri`s kaliber (JEAN DE FLORETTE, GERMINAL) er al niet meer in slaagt een klassiek oorlogsdrama boeiend te maken dan is het droevig gesteld met de Franse film; verwonder je dan ook niet dat die duidelijk in het slop zit. Het scenario van Berri en Arlette Langmann is gebaseerd op de autobiografische roman Ils partiront dans l'ivresse van Lucie Aubrac. Lucie en Raymond hebben de oorlog overleefd en toen de film werd gedraaid, waren ze de tachtig gepasseerd. Fotografie van Vincenzo Marano. Dolby Stereo.

Le grand blanc de Lambaréné

1995 | Biografie

Kameroen/Gabon/Frankrijk 1995. Biografie van Bassek Ba Kobhio en Bassek Bas Kobhio. Met o.a. André Wilms, Marisa Berenson, Alex Descas, Elisabeth Bourgine en Magaly Berdy.

Het portret van Dr. Albert Schweitzer (Wilms) en zijn vrouw H[KA1]el[KA2]ene, die aan tuberculose leed en daaraan stierf. De film beslaat de periode van 1935 tot de onafhankelijkheid van Kameroen in 1960. Het verhaal wordt verteld door de ogen van een kleine jongen Koumba (als volwassene gespeeld door Descas), die grote bewondering heeft voor de grote blanke geneesheer. Schweitzer stuurt hem naar de stad om te studeren. Tijdens WO II is er een tekort aan geneesmiddelen en Schweitzer neemt zijn toevlucht tot geneeskrachtige kruiden van de traditionele Afrikaanse medicijnman. Als H[KA1]el[KA2]ene sterft, vindt de dokter met de snor en de tropenhelm troost bij een dorpsschone, Bissa (Berdy). Als de Nobelprijs verleend wordt aan Schweitzer, begint de Koumba het gezicht van de koloniale heersers te onderscheiden, waaraan ook de arts uit de Elzas niet ontkomt. Bij de onafhankelijkheid staan deze twee ideologisch tegenover elkaar. Schweitzer is vijf jaar later dood. Het interessante aan de biografische film is, dat hij door een Afrikaan gemaakt is en op locatie gedraaid werd. De spelprestaties zijn hoog, al werkt het gevoel voor details wat irriterend voor de kijker die een vlotte vertelling verwacht. Technisch is het allemaal best in orde. Het camerawerk is van Vincenzo Marano en het scenario werd geschreven door regisseur Ba Kobhio en Serge Lascar.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Vincenzo Marano op televisie komt.

Reageer